Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2759527

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 12 grudnia 2017 r.
II SA/Wa 1060/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.).

Sędziowie WSA: Adam Lipiński, Stanisław Marek Pietras.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi T. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia (...) maja 2017 r. nr (...) w przedmiocie odmowy ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia (...) maja 2017 r., nr (...) Komendant Główny Policji (dalej także: "organ odwoławczy") - działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm. - dalej: "k.p.a.") - po rozpoznaniu odwołania T. K. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. (dalej także "organ pierwszej instancji") z dnia (...) marca 2017 r., nr (...) odmawiającego stronie skarżącej ustalenia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat obejmującej okres od dnia (...) września 1987 r. do dnia (...) czerwca 1991 r., tj. okresu odbywania przez skarżącego praktyk zawodowych w Przedsiębiorstwie Usług (...) - utrzymał w mocy ww. rozkaz personalny organu pierwszej instancji.

Zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji został wydany w następującym stanie faktycznym.

Raportem z dnia (...) stycznia 2017 r. (...) T. K. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z wnioskiem o ustalenie prawa do wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat obejmującej służbę w Policji od dnia (...) października 1991 r. oraz okres praktyki zawodowej realizowanej w Przedsiębiorstwie Usług (...) od dnia (...) września 1987 r. do dnia (...) czerwca 1991 r., załączając wypełniony stosowny wniosek o ustalenie prawa do wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat z dnia (...) stycznia 2017 r., a także kopię zaświadczenia dyrektora Zespołu Szkół Ekonomicznych w D. z dnia (...) listopada 2016 r., kopię pisma spółki A. S.A. z siedzibą w D. z dnia (...) grudnia 2016 r. wraz z listą wypłat z tytułu praktyk uczniowskich oraz kopię książeczki zdrowia.

Z załączonego do wniosku zaświadczenia z dnia (...) listopada 2016 r. wynika, iż skarżący w latach 1987-1991 był uczniem Liceum Zawodowego w Zespole Szkół Ekonomicznych w D. w zawodzie gastronom, wpisany do księgi uczniów pod nr (...), a także, że w okresie nauczania odbywał on praktykę zawodową.

Z kolei z załączonego do wniosku pisma spółki A. S.A. z siedzibą w D., będącej prawnym następcą (...), wynika, iż spółka ta potwierdza wypłatę ekwiwalentu za praktyczną naukę zawodu dla Zespołu Szkół Ekonomicznych w D., jak również uczniów poszczególnych klas. Ponadto, podmiot ten poinformował, że nie może potwierdzić odbywania praktyk uczniowskich przez skarżącego T. K., ponieważ archiwum zakładowe nie posiada w swoich zbiorach dokumentacji kadrowej, która potwierdziłaby ten fakt.

W związku z powyższym, Komendant Wojewódzki Policji w K. pismem z dnia (...) lutego 2017 r. zwrócił się do dyrektora Zespołu Szkół Ekonomicznych w D. o udzielenie odpowiedzi dotyczącej kształcenia uczniów w zawodzie gastronom oraz określenie, czy uczniowie uczyli się zawodu, będąc pracownikami młodocianymi, zatrudnionymi w celu przygotowania zawodowego, czy też odbywali praktyki zawodowe w zakładach pracy, która to forma nauki przedmiotu praktycznego nie była zatrudnieniem. Jednocześnie, organ pierwszej instancji zwrócił się do dyrektora wspomnianej placówki oświatowej z prośbą o wskazanie, czy uczniowie Liceum Zawodowego w zawodzie gastronom, w tym skarżący T. K., w latach 1987-1991 zawierali z zakładem pracy umowy w celu przygotowania zawodowego, czy otrzymywali świadectwa pracy po zakończonym okresie zatrudnienia i kształcenia oraz czy wykonywali pracę, za którą uzyskiwali wynagrodzenie.

W odpowiedzi na powyższe zapytanie Komendant Wojewódzki Policji w K. uzyskał pisemną informację z dnia (...) lutego 2017 r., w której dyrektor Zespołu Szkół Ekonomicznych w D. wskazał, że w posiadanej dokumentacji archiwalnej Liceum Zawodowego z lat 1987-1991 szkoła nie dysponuje umową, która potwierdzałaby odbywanie praktycznej nauki zawodu przez skarżącego T. K. oraz nie jest w stanie ustalić, czy wymieniony odbywał praktyczną naukę zawodu u pracodawcy jako uczeń, czy też jako młodociany pracownik. Dyrektor wspomnianej placówki oświatowej wskazał, że jedynie z dzienników lekcyjnych Liceum Zawodowego w D. - zawód gastronom, z lat 1987-1991, można wywnioskować, że praktyki odbywały się w ciągu całego cyklu kształcenia. Ponadto, poinformowano, że na podstawie umów, znajdujących się w archiwum szkolnym, stwierdzić można, że szkoła zawierała zbiorcze umowy o praktyczną naukę zawodu, prowadzoną w formie zajęć praktycznych, z zakładami pracy (w tym m.in. z Zakładem Żywienia Zbiorowego przy (...) w D.), których załącznik stanowił imienny wykaz uczniów. Wskazano dodatkowo, że umowy zawierane były na podstawie określonych przepisów: rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 lutego 1974 r. (Dz. U. z 1974 r. Nr 9, poz. 53) oraz zarządzenia Ministra Oświaty i Wychowania z dnia 18 czerwca 1975 r. (Dz. Urz. Min. Oświaty i Wychowania Nr 7, poz. 71). W piśmie zawarto również wskazanie, iż podmiotem mogącym posiadać żądane informacje jest C. sp. z o.o., działająca przy (...) w D.

Wobec powyższego, Komendant Wojewódzki Policji w K. pismem z dnia (...) lutego 2017 r. zwrócił się do spółki C. sp. z o.o. z siedzibą w D. o udzielenie odpowiedzi dotyczącej zatrudnienia skarżącego w Zakładzie Żywienia Zbiorowego, który mieścił się przy (...) w D. w latach 1987-1991 w charakterze pracownika młodocianego. W piśmie tym Komendant Wojewódzki Policji w K. zwrócił się z prośbą o określenie, czy skarżący T. K. we wskazanym okresie zawarł z zakładem pracy umowę w celu przygotowania zawodowego, a także czy otrzymał świadectwo pracy po zakończonym okresie zatrudnienia oraz czy wykonywał pracę, za którą uzyskiwał wynagrodzenie (czy istnieją listy płac potwierdzające wypłatę wynagrodzenia ww. pracownikowi młodocianemu), względnie czy w dyspozycji spółki znajduje się dokumentacja potwierdzająca czas pracy skarżącego.

W piśmie z dnia (...) marca 2017 r. spółka C. sp. z o.o. z siedzibą w D. poinformowała, iż archiwum wraz ze znajdującą się w nim dokumentacją byłych pracowników oraz pracowników młodocianych, czyli osób, z którymi były zawarte umowy o praktyczną naukę zawodu klasy zawodowe, po zlikwidowanym Zakładzie Żywienia Zbiorowego prowadzi A. S.A. z siedzibą w D.

W tej sytuacji, biorąc pod uwagę fakt, że sam skarżący kierował korespondencję w celu odnalezienia niezbędnej dokumentacji do wskazanej firmy, tj. do spółki A. S.A. w D., a uzyskaną odpowiedź załączył do wniosku z dnia (...) stycznia 2017 r., Komendant Wojewódzki Policji w K. uznał za niezasadne ponowne kierowanie zapytania w niniejszej sprawie do wskazanego podmiotu.

Wobec powyższego, mając na względzie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz wyjaśnienia samego skarżącego, Komendant Wojewódzki Policji w K. - działając na podstawie art. 6f i art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1782 z późn. zm.), a także § 4 ust. 1 i 2 oraz § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 z późn. zm.) - wydał w dniu (...) marca 2017 r. rozkaz personalny nr (...), w którym odmówił (...) T. K. ustalenia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat obejmującej okres od dnia (...) września 1987 r. do dnia (...) czerwca 1991 r. - odbywania praktyki zawodowej w Przedsiębiorstwie Usług Socjalnych (...).

W uzasadnieniu wydanej decyzji Komendant Wojewódzki Policji w K., analizując stosowne przepisy prawa - wskazał, że podstawą zaliczenia okresu wskazanego w § 4 ust. 1 pkt 2-5 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. do wysługi lat, od której uzależnione jest ustalenie prawa policjanta do wzrostu uposażenia zasadniczego jest przedstawienie przez niego stosownych dokumentów potwierdzających ten fakt.

Organ pierwszej instancji stwierdził, że analizując kwestię zatrudnienia młodocianych odnieść się należy do zapisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 września 1974 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagrodzenia (Dz. U. Nr 37, poz. 219 z późn. zm.), z których wynika, że w ramach nauki zawodu młodociany zawierał z zakładem pracy umowę o pracę i obowiązywała przy tym zasada pisemności.

Organ pierwszej instancji, przeprowadzając stosowną analizę regulacji zawartych zarówno w Kodeksie pracy, jak i rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 20 września 1974 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania, a także rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 12 października 1989 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych w uspołecznionych zakładach pracy i ich wynagradzania (Dz. U. z 1989 r. Nr 56, poz. 332), jak również w rozporządzeniu Ministra Pracy, Płacy i Spraw Socjalnych z dnia 30 grudnia 1974 r. w sprawie nauki zawodu i przyuczania do wykonywania określonych prac przez młodocianych w rzemieślniczych zakładach pracy (Dz. U. z 1974 r. Nr 51, poz. 335 z późn. zm.) - stwierdził, że po zakończeniu nauki zawodu młodociany otrzymywał świadectwo jej ukończenia oraz świadectwo pracy. Tak więc, Komendant Wojewódzki Policji w K. uznał, że tylko praca w charakterze pracownika młodocianego w ramach nauki zawodu połączona z dokształcaniem w szkole mogłaby być zaliczona do wysługi uposażeniowej, albowiem w jej ramach pracownik zawierał z zakładem pracy umowę o pracę, a po jej zakończeniu pracodawca wystawiał mu świadectwo pracy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 września 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1054/09).

Wobec powyższego, Komendant Wojewódzki Policji w K. stwierdził, że podstawowe znaczenie ma rozważenie, czy nauka zawodu była pobierana przez skarżącego przy jego równoczesnym zatrudnieniu, czy też jako przedmiot praktyczny w programie nauki w szkole. Zdaniem organu pierwszej instancji należało innymi słowy ustalić, czy nauczający zawodu był pracodawcą, czy nauczycielem młodocianego, a więc czy związek między nimi polegał na stosunku prawa pracy - nauki zawodu, czy na stosunku administracyjnym.

Mając na względzie powyższe, Komendant Wojewódzki Policji w K. uznał, że dokumenty złożone przez skarżącego funkcjonariusza nie stanowią dowodu na potwierdzenie pozostawania przez niego w stosunku zatrudnienia z zakładem pracy, w okresie pobierania nauki w Liceum Zawodowych. Zdaniem organu pierwszej instancji, skarżący Policjant nie przedłożył świadectwa pracy (zaświadczenia o zatrudnieniu), ani też umowy o praktyczną naukę zawodu. Organ pierwszej instancji uznał, że dokumenty załączone przez skarżącego do wniosku z dnia (...) stycznia 2017 r. potwierdzają jedynie fakt jego nauki w Liceum Zawodowym i odbywania w ramach tej nauki praktyk zawodowych oraz przekazywania przez ówczesny zakład pracy wypłat z tytułu praktyk uczniowskich, które to środki finansowe przekazywane były do Zespołu Szkól Ekonomicznych w D. Jednocześnie, organ pierwszej instancji uznał, że zestawienie z list wypłat opatrzone pieczęcią firmy A. S.A. nie dotyczy zapłaty wynagrodzenia konkretnie dla skarżącego T. K., ale informuje o wysokości środków przekazanych dla uczniów wymienionej szkoły, jako ekwiwalent - a nie wypłata wynagrodzenia - za praktyczną naukę zawodu. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., uznać należy, że również kopia książeczki zdrowia skarżącego funkcjonariusza, zawierająca wpisy dotyczące wyników badań i stanu jego zdrowia, nie jest dokumentem potwierdzającym fakt świadczenia przez niego pracy jako młodocianego pracownika. Dodatkowo, organ pierwszej instancji stwierdził, że okres nauki w Liceum Zawodowym skarżący zakończył w dacie (...) maja 1991 r., który to fakt wynika z treści zaświadczenia Dyrektora Zespołu Szkół Ekonomicznych w D. wystawionego w dniu (...) listopada 2016 r., jak również z odpisu sporządzonego ze świadectwa dojrzałości, który znajduje się w aktach osobowych policjanta.

Komendant Wojewódzki Policji w K. uznał ponadto, że pomocniczo w rozpoznawanej sprawie uwzględnić można informacje wynikające z dokumentów zgromadzonych w II części akt osobowych skarżącego funkcjonariusza, które dotyczą wywiadu środowiskowego (czy też opinii polecających - referencji do służby, opinii z poprzednich miejsc zatrudnienia) gromadzonych zwyczajowo na etapie "opracowania" kandydata do służby. Organ pierwszej instancji, analizując tą cześć materiału dowodowego - zauważył, iż z dokumentu datowanego na dzień (...) sierpnia 1991 r., opatrzonego podpisem i pieczęcią Komendanta Komisariatu (...) Policji w D. wynika m.in., że opiniowany skarżący pozostawał wówczas niezatrudniony. Z kolei, z treści "opinii" podpisanej przez Wicedyrektora Szkoły wskazano m.in., że uczeń T. K. " (...) w okresie wakacji pracował w Komendzie Szkolnej OHP". W konsekwencji, Komendant Wojewódzki Policji w K. uznał, że powołane dokumenty nie zawierają informacji, czy nawet jedynie wzmianki, która dotyczyłaby faktu zatrudnienia skarżącego w charakterze pracownika młodocianego w okresie pobierania nauki w Liceum Zawodowym. Dodatkowo, organ pierwszej instancji zauważył, że w ankiecie osobowej wypełnionej przez samego skarżącego w dniu (...) lipca 1991 r., w części dotyczącej "źródeł utrzymania do chwili obecnej" skarżący funkcjonariusz wskazał, iż w okresie od 1972 do 1991 pozostawał na utrzymaniu rodziców.

Biorąc pod uwagę całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, Komendant Wojewódzki Policji w K. stwierdził, iż skarżący w okresie od (...) września 1987 r. do (...) maja 1991 r. pobierał naukę w Liceum Zawodowym w Zespole Szkół Ekonomicznych w D., w zawodzie gastronom. W ramach zdobywania wykształcenia średniego zawodowego odbywał praktyki zawodowe realizowane również (poza warsztatami szkolnymi) w zakładzie pracy. Komendant Wojewódzki Policji w K. uznał w konsekwencji, iż wobec braku stosownych dokumentów nie sposób uznać, że skarżący był pracownikiem młodocianym zatrudnionym w zakładzie pracy, w okresie pobierania nauki w Liceum Zawodowym.

Komendant Wojewódzki Policji w K. uznał, że w świetle przepisów prawa obowiązujących w okresie, którego zaliczenia do wysługi lat skarżący żąda, jak również w świetle przepis obowiązujących aktualnie, osoba zatrudniona jako młodociany miała i ma nadal obowiązek zawarcia umowy z pracodawcą.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, Komendant Wojewódzki Policji w K. zauważył, że sam fakt, iż uczeń szkoły zawodowej część zajęć (zajęcia praktyczne) odbywa w zakładzie pracy nie powoduje jeszcze, że wskutek tego staje się on pracownikiem. Podobnie, jak wskazał organ pierwszej instancji, również okoliczność, że młodociany zatrudniony na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego zdobywa wiedzę teoretyczną w szkole zawodowej nie powoduje jeszcze, że automatycznie wskutek tego przestaje być on pracownikiem. Zdaniem organu pierwszej instancji, ustawodawca jednoznacznie stanął na stanowisku, że zatrudnienie młodocianych odbywa się na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego, w więc w ramach stosunku pracy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 września 1995 r., sygn. akt I PRN 43/95).

Komendant Wojewódzki Policji w K. wskazał, że stosunek zatrudnienia obejmował tylko młodocianych przyjętych do pracy w celu nauki zawodu, obowiązanych do dokształcania się w szkole, nie zaś tych, którzy pobierali naukę bez zatrudniania się. Pozostawić więc trzeba na uboczu realizację praktycznej nauki zawodu w szkołach, jak zasadnicze szkoły zawodowe i technika zawodowe, w których praktyczna nauka zawodu, gdy odbywała się poza warsztatami szkolnymi, w zakładach pracy, organizowana była na podstawie umowy zawieranej między szkołą a zakładem pracy i uczniowie wykonujące prace w ramach praktyk nie byli pracownikami tych zakładów (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt III AUa 1213/08).

Mając powyższe okoliczności na względzie w analizowanej sprawie, Komendant Wojewódzki Policji w K. uznał, że skarżący nie przedłożył niezbędnych dokumentów (zaś organ nie ujawnił ich istnienia również z urzędu w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego), które dałyby postawę do uznania czasu odbywania zajęć w ramach praktycznej nauki zawodu za zakończony okres zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy, zgodnie z dyspozycją § 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

W konsekwencji, wobec braku dowodów z dokumentów urzędowych, w rozumieniu art. 76 k.p.a., potwierdzających zatrudnienie skarżącego w charakterze pracownika młodocianego, w latach 1987-1991, w Przedsiębiorstwie Usług Socjalnych (...), czy też innym zakładzie pracy, organ pierwszej instancji uznał, że uzasadnione jest wydanie rozkazu personalnego odmawiającego stronie skarżącej ustalenia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego.

W piśmie z dnia (...) kwietnia 2017 r. skarżący wniósł do Komendanta Głównego Policji odwołanie od powyższego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K.

Do odwołania skarżący dołączył oświadczenie wnioskodawcy w sprawie braku dokumentów z dnia (...) kwietnia 2017 r., w którym wskazał, że w okresie od dnia (...) września 1987 r. do dnia (...) maja 1991 r. pracował jako pracownik młodociany - uczeń praktycznej nauki zawodu w stołówkach (...) w wymiarze - klasa pierwsza - 1 dzień w tygodniu, zaś w klasie od drugiej do czwartej - 2 dni w tygodniu. Skarżący stwierdził, że była to praca na stanowiskach wykonawczych - kuchnia, zmywak, rozbiórka mięsa, przygotowanie potraw, zmywanie, czyszczenie kotłów kamiennych. Ponadto, skarżący wskazał, że nie posiada wymaganych przepisami dokumentów z powodu likwidacji zakładu pracy oraz braku dokumentów w archiwum zakładowym. Strona skarżąca podniosła, iż posiada jedynie dowody zastępcze w postaci listy płac. Ponadto, skarżący dołączył zeznania dwóch świadków z dnia (...) kwietnia 2017 r., wskazujące na jego zatrudnienie w Przedsiębiorstwie Usług Socjalnych (...) w D. w okresie od dnia (...) września 1987 r. do dnia (...) maja 1991 r. W uzasadnieniu odwołania skarżący zauważył m.in., że w okresie nauki w Liceum Zawodowym nr (...) w Zespole Szkół Ekonomicznych w D. od dnia (...) września 1987 r. do dnia (...) maja 1991 r. pracował jako pracownik młodociany i otrzymywał osobiście wraz z innymi pracownikami w kasie zakładu wynagrodzenie za pracę, które było nazywane ekwiwalentem za praktyczną naukę zawodu. Skarżący podkreślił, że fakt, iż nie zachowała się dokumentacja kadrowa nie oznacza, iż takiej dokumentacji nie było. Skarżący, odnosząc się do uwag organu pierwszej instancji zawartych w treści uzasadnienia spornego rozkazu personalnego, wskazał, że w katach osobowych wskazał, że na dzień (...) sierpnia 1991 r. nie był zatrudniony, gdyż było to zgodne z prawdą, iż na dzień wnoszenia podania o przyjęcia do Policji, tj. na dzień (...) października 1991 r. pozostawał bez pracy. Odnosząc się natomiast do zawartej w ankiecie dotyczącej źródeł utrzymania adnotacji, że w latach 1972-1991 pozostawał na utrzymaniu rodziców, skarżący stwierdził, że było to zgodne z prawdą, albowiem otrzymywane wynagrodzenie za pracę w (...) w trakcie odbywania praktycznej nauki zawodu w latach 1987-1991 wystarczyło miesięcznie na zakup jednej książki popularnonaukowej, i dlatego w ankiecie osobowej wskazał, iż w całym okresie pozostawał na utrzymaniu rodziców.

W wyniku rozpoznania odwołania strony skarżącej, Komendant Główny Policji - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - rozkazem personalnym z dnia (...) maja 2017 r., nr (...), utrzymał w mocy sporny rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia (...) marca 2017 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż rozpatrując niniejszą sprawę w postępowaniu odwoławczym należy wskazać, iż w świetle przepisu § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, dokumenty potwierdzające okresy zaliczane do wysługi lat, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2-5, policjant jest obowiązany złożyć w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr.

Tymczasem, jak wskazał Komendant Główny Policji, w niniejszej sprawie uznać należy, że skarżący, jako osoba zainteresowana wzrostem uposażenia, nie dostarczył do komórki właściwej do spraw kadr dokumentów potwierdzających okresy zaliczane do wysługi lat, albowiem dostarczone przez niego dokumenty dowodzą jedynie faktu, że był on uczniem Liceum Zawodowego w Zespole Szkół Ekonomicznych w D. w latach 1987-1991 i w okresie nauki odbywał w Przedsiębiorstwie Usług Socjalnych (...) praktykę zawodową dla uczniów, za którą otrzymywał ekwiwalent pieniężny. Komendant Główny Policji stwierdził, że na podstawie przedłożonych dokumentów w żaden sposób nie można stwierdzić, że okres uczęszczania przez skarżącego T. K. do Liceum Zawodowego i odbywania wówczas zajęć praktycznej nauki zawodu stanowi zakończony okres zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy, o jakim mowa w § 4 ust. 1 pkt 4 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r.

Organ odwoławczy podkreślił, że czym innym w danym okresie było zatrudnienie młodocianych pracowników w celu nauki zawodu, zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 września 1974 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. Nr 37, poz. 219 z późn. zm.) oraz zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 października 1989 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych w uspołecznionych zakładach pracy i ich wynagradzania (Dz. U. Nr 56, poz. 332 z późn. zm.), a czym innym praktyki zawodowe dla uczniów odbywające się w warsztatach (pracowniach) szkolnych lub zakładach pracy, zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 września 1985 r. w sprawie zasad organizowania i finansowania praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 52, poz. 268 z późn. zm.).

Komendant Główny Policji stwierdził, że w przypadku praktyk uczniowskich nie były zawierane umowy o pracę, nie można więc mówić o zatrudnieniu, w rozumieniu przepisów Kodeksu Pracy. Ponadto, organ odwoławczy zauważył, że uczniowie odbywający praktyki nie otrzymywali tak, jak pracownicy młodociani, wynagrodzenia, lecz ekwiwalent pieniężny, zgodnie z § 15 ust. 1 w związku z § 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 września 1985 r. w sprawie zasad organizowania i finansowania praktycznej nauki zawodu oraz § 2 zarządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 września 1988 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania oraz trybu wypłacania ekwiwalentu pieniężnego uczniom szkól zawodowych realizującym program praktycznej nauki zawodu (M. P. Nr 30, poz. 267 z późn. zm.). Zdaniem organu odwoławczego, taki też ekwiwalent - jako uczeń, a nie pracownik młodociany - otrzymywał skarżący T. K., co znajduje potwierdzenie nie tylko w nazewnictwie użytym w przedstawionej liście wypłat, ale też w wielkości otrzymywanych kwot, które odpowiadały należnym uczniom stawkom ekwiwalentu, a nie przysługującemu pracownikowi młodocianemu wynagrodzeniu za pracę.

W świetle powyższego, Komendant Główny Policji - powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1702/10 - stwierdził, że nie jest możliwe uznanie odbywania przez skarżącego praktyki zawodowej za zakończony okres zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy.

Jednocześnie, organ odwoławczy uznał, że przedstawione powyżej okoliczności nie pozwalają również przyjąć, iż przedłożone wraz z odwołaniem z dnia (...) kwietnia 2017 r. oświadczenie wnioskodawcy w sprawie braku dokumentów, jak również zeznania dwóch świadków, mogą stanowić wystarczający dowód na potwierdzenie pozostawania przez skarżącego w stosunku zatrudnienia z zakładem pracy w okresie pobierania nauki w Liceum Zawodowym w D.

W konsekwencji, Komendant Główny Policji stwierdził, że zachodzi podstawa do utrzymania w mocy spornego rozkazu personalnego odmawiającego stronie skarżącej ustalenia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za wnioskowany okres od dnia (...) września 1987 r. do dnia (...) czerwca 1991 r.

W piśmie z dnia 14 czerwca 2017 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazany wyżej rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia (...) maja 2017 r.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego, skarżący zarzucił:

1) naruszenie przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego - poprzez błędną jego wykładnię i niezasadne przyjęcie, że skarżący nie spełnia wymogów określonych w tym przepisie,

2) naruszenie przepisu art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 81 k.p.a. - poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz uznanie za udowodnione okoliczności stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji,

3) naruszenie przepisu art. 9 k.p.a., nakładającego na organ administracji obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa,

4) błędne ustalenia faktyczne oraz błędną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, a także niewystarczające uzasadnienie i wyjaśnienie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, z pominięciem istotnych zarzutów i wniosków podniesionych w treści odwołania.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, iż w przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie ma pojęcie "zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy", w rozumieniu § 4 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., przy czym - jak zauważył skarżący - należy zaznaczyć, że do wysługi lat nie zalicza się okresów służby i pracy, za które nie przysługiwało wynagrodzenie.

Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem organu odwoławczego, jakoby dostarczone przez niego dokumenty nie potwierdzały okresów zaliczanych do wysługi lat, a także z tezą tego organu, jakoby nie było to zatrudnienie młodocianego pracownika, w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 września 1974 r., lecz praktyki uczniowskie (organizowane z reguły w warsztatach szkolnych) zgodnie z § 2 zarządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 września 1988 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania oraz trybu wypłacania ekwiwalentu pieniężnego uczniom szkół zawodowych realizującym program praktycznej nauki zawodu.

Skarżący uznał, że przytoczony przez Komendanta Głównego Policji przepis zupełnie nie znajduje odniesienia w przedmiotowej sprawie po pierwsze z uwagi na wejście w życie w 1988 r. (gdy tymczasem skarżący odbywał praktyki od 1987 r.), a - po drugie - z uwagi na fakt, iż w przepisie tym jest mowa o wypłacie ekwiwalentu uzależnionego od otrzymanych ocen z praktyki zawodowej, który był wypłacany po okresie semestru, gdy tymczasem skarżący otrzymywał wynagrodzenie miesięczne płatne w zakładzie pracy zgodnie z listą wypłat na podstawie ilości przepracowanych dni, co jest widoczne na częściowo zachowanych listach płac z (...).

Skarżący zarzucił, że pomimo wniosku skarżącego, organ odwoławczy nie wystąpił o oryginały kompletnych list płac do zakładu pracy, z których winno wynikać, że skarżący otrzymywał wynagrodzenie miesięczne wraz z innymi pracownikami (...).

W tej sytuacji, biorąc pod uwagę, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej, skarżący stwierdził w konsekwencji, że udowodnienie każdego faktu mającego znaczenie prawne może nastąpić za pomocą wszelkich legalnych dowodów. W związku z tym, skarżący uznał, że trudno zatem zgodzić się z twierdzeniem organu odwoławczego, że przedłożone oświadczenie wnioskodawcy w sprawie braku dokumentów oraz zeznania dwóch świadków - osób obcych, oprócz wielu innych dokumentów potwierdzających odbywanie praktycznej nauki zawodu w stołówkach (...), nie stanowią wystarczającego dowodu na potwierdzenie pozostawania przez skarżącego w stosunku zatrudnienia w okresie pobierania nauki w Liceum Zawodowym w D.

Strona skarżąca, powołując się na stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt III AUa 1213/08 - stwierdziła, że z orzeczenia tego jednoznacznie wynika, iż pomimo braku umowy o praktyczną naukę zawodu (tak jak w przypadku skarżącego), sąd przyznał rację wnioskodawczyni i uznał ją za młodocianego pracownika w świetle obowiązujących przepisów na podstawie zeznań świadków, a co za tym idzie, uznał, że młodociany pracownik w trakcie praktycznej nauki zawodu był ubezpieczony przez zakład pracy.

Mając powyższe na względzie, skarżący wskazał, że jeżeli młodociany odbywał praktyczna naukę zawodu w zakładzie pracy, na podstawie umowy zawartej pomiędzy nim a zakładem pracy, okres praktycznej nauki zawodu podlega uwzględnieniu przy ustalaniu prawa do emerytury lub renty oraz przy ustalaniu wysokości tych świadczeń. W takim bowiem przypadku młodociany podlegał ubezpieczeniu społecznemu, a w związku z tym była za niego opłacana składka na ubezpieczenie społeczne.

Konkludując, skarżący uznał, że organy Policji obu instancji, wydając w niniejszej sprawie obie sporne decyzje, skupiły się jedynie na dowodach (między innymi w postaci domniemań dyrektora szkoły nie popartych dokumentami), które przemawiają za rozstrzygnięciem niekorzystnym dla skarżącego, pomijając lub umniejszając wagę tych dowodów, które - zdaniem skarżącego - jednoznacznie przemawiają na jego korzyść.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Organ odwoławczy stwierdził, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - w niniejszej sprawie zebrał i rozpoznał w sposób prawidłowy wszystkie niezbędne, w jego ocenie, materiały dowodowe, podejmując w konsekwencji stosowną decyzję odpowiadającą prawu.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 12 grudnia 2017 r., skarżący - podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i zarzuty skargi - stwierdził, że nie występował do sądu pracy z wnioskiem o ustalenie albo odtworzenie świadectwa pracy.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga T. K. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia (...) maja 2017 r., nr (...), a także utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia (...) marca 2017 r., nr (...), odmawiający stronie skarżącej ustalenia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat obejmującej okres od dnia (...) września 1987 r. do dnia (...) czerwca 1991 r., tj. okresu odbywania przez skarżącego praktyk zawodowych w Przedsiębiorstwie Usług Socjalnych (...) - nie naruszają przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zarówno organ odwoławczy, wydając sporny rozkaz personalny z dnia (...) maja 2017 r., jak i Komendant Wojewódzki Policji w K., odmawiając w dniu (...) marca 2017 r. stronie skarżącej ustalenia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat obejmującej wskazany powyżej okres praktyk zawodowych, nie dopuścili się naruszenia zarówno przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., jak również przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, a także § 4 ust. 1 i 2 oraz § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

Tym samym, Sąd uznał, że organy Policji obu instancji, wydając wspomniane rozkazy personalne - nie dopuściły się jakiegokolwiek naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP.

Przechodząc do oceny legalności obu spornych rozkazów personalnych, na wstępie należy bardzo wyraźnie podkreślić, iż zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organy władzy publicznej zobowiązane są działać na podstawie i w granicach prawa. Powtórzeniem zasady praworządności przyjętej w Konstytucji RP jest przepis art. 6 k.p.a., wedle którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa.

Działanie na podstawie prawa w postępowaniu administracyjnym obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy.

Wskazać należy, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w szczególności art. 101 ust. 1 cyt. ustawy, a także oraz przepisy, wydanego na podstawie art. 102 cyt. ustawy, rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat.

Nie ulega wątpliwości, że przeprowadzając stosowne postępowanie w sprawie ustalenia prawa policjanta do wzrostu uposażenia zasadniczego, właściwy organ Policji zobowiązany jest przeprowadzić wszelkie możliwe czynności materialno-techniczne polegające na obliczeniu jego wysługi lat.

W tej sytuacji, organ Policji zobowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić, czy okres wskazany we wniosku podlega wliczeniu do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego.

W niniejszej sprawie, z uwagi na treść wniosku strony skarżącej, kluczowa była kwestia wliczenia bądź odmowy wliczenia wskazanego przez skarżącego policjanta okresu praktyk zawodowych (praktycznej nauki zawodu) do wysługi lat, która była zasadniczym elementem postępowania dowodowego, którego prawidłowość przeprowadzenia podlega ocenie Sądu.

Regulacje zawarte w przepisach rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego wskazują jakie okresy (służby, pracy) podlegają wliczeniu do wysługi lat policjanta.

Przepis § 4 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. zawiera katalog okresów uwzględnianych przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, są to:

1) okresy służby w Policji;

2) okresy służby w Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służbie Więziennej;

3) okresy traktowane, jako równorzędne ze służbą, o której mowa w pkt 1 i 2, wymienione w art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2015 r. poz. 900);

4) zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy; wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku;

5) inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego.

Natomiast przepis § 4 ust. 2 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. stanowi, iż do wysługi lat nie zalicza się okresów służby i pracy, za które przysługiwało uposażenie zasadnicze, wynagrodzenie lub zasiłek na podstawie pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

Należy zauważyć, że w świetle przepisu § 5 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., dokumenty potwierdzające okresy zaliczane do wysługi lat, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2-5, policjant jest obowiązany złożyć w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr.

W ocenie Sądu, z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że podstawą zaliczenia okresu wskazanego w § 4 ust. 1 pkt 2-5 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., do wysługi lat, od której uzależnione jest ustalenie prawa policjanta do wzrostu uposażenia zasadniczego, jest przedstawiona przez niego stosowna dokumentacja potwierdzająca ten fakt.

Niewątpliwie przyjąć należy, że dokonując analizę problematyki związanej z zatrudnianiem młodocianych, nie sposób nie odnieść się do regulacji prawnych zawartych w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy oraz w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 20 września 1974 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagrodzenia, z których wynika, że w ramach nauki zawodu młodociany zawierał z zakładem pracy umowę o pracę i - co ważne - obowiązywała w tym zakresie zasada pisemności, której celem była ochrona młodocianych przed ewentualnymi nadużyciami ze strony pracodawców.

W dotychczasowym orzecznictwie przyjmuje się, iż praca w charakterze pracownika młodocianego w ramach nauki zawodu, połączona z dokształcaniem w szkole, mogłaby być zaliczona do wysługi uposażeniowej, gdy w jej ramach pracownik zawierał z zakładem pracy umowę o pracę, a po jej zakończeniu pracodawca wystawiał mu świadectwo pracy. Jednocześnie, przyjmuje się, że odbywanie praktyk szkolnych nie jest tożsame z nauką zawodu w charakterze pracownika młodocianego i nie daje podstaw do uznania, że wnioskodawca był pracownikiem młodocianym w rozumieniu przepisów kodeksu pracy (por.m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1910/07; podobnie: (w:) wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 września 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1054/09).

W tej sytuacji, wskazać należy, iż Komendant Wojewódzki Policji w K. zasadnie zauważył w uzasadnieniu wydanej decyzji z dnia (...) marca 2017 r., iż po zakończeniu nauki zawodu młodociany winien otrzymać świadectwo jej ukończenia oraz świadectwo pracy.

Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że skoro wyłącznie praca w charakterze pracownika młodocianego w ramach nauki zawodu, połączona z dokształcaniem w szkole, może być zaliczona do wysługi uposażeniowej, organ pierwszej instancji zasadnie wskazał, że osoba zainteresowana wzrostem uposażenia winna przedstawić dokumentację potwierdzającą, że w ramach pracy w charakterze pracownika młodocianego zawarła z zakładem pracy umowę o pracę, a po jej zakończeniu pracodawca wystawiał jej mu świadectwo pracy.

W konsekwencji, Sąd uznał, że Komendant Wojewódzki Policji w K., wydając sporną decyzję z dnia (...) marca 2017 r., zasadnie stwierdził w jej uzasadnieniu, że podstawowe znaczenie w sprawie miała kwestia rozważenia przez ten organ, czy nauka zawodu była pobierana przez skarżącego przy jego równoczesnym zatrudnieniu, czy też wyłącznie jako przedmiot praktyczny w programie nauki w szkole. W tej sytuacji organy Policji obu instancji, zobowiązane były wyjaśnić w toku postępowania, czy nauczający zawodu był pracodawcą skarżącego, czy też nauczycielem młodocianego.

Mając na względzie dokonane ustalenia, Sąd stwierdził, że organy Policji obu instancji prawidłowo przyjęły w uzasadnieniu spornych rozkazów personalnych, że dokumenty złożone przez skarżącego funkcjonariusza nie stanowią dowodu na potwierdzenie pozostawania przez niego w stosunku zatrudnienia z zakładem pracy, w okresie pobierania nauki w Liceum Zawodowych w D. Organy Policji słusznie stwierdziły, że - pomimo obowiązku - skarżący nie przedłożył świadectwa pracy (zaświadczenia o zatrudnieniu), ani też umowy o praktyczną naukę zawodu. W konsekwencji, zasadne jest stwierdzenie, iż dokumenty załączone do wniosku przez skarżącego, jako zainteresowanego wzrostem uposażenia, potwierdzają jedynie fakt jego nauki w Liceum Zawodowym nr (...) w D. i odbywania w ramach tej nauki praktyk zawodowych oraz przekazywania przez ówczesny zakład pracy wypłat z tytułu praktyk uczniowskich, które to środki finansowe przekazywane były do Zespołu Szkól Ekonomicznych w D.

Zdaniem Sądu, na podstawie całości zgromadzonego materiału dowodowego, organy Policji obu instancji prawidłowo ustaliły, że skarżący w analizowanych okresie od dnia (...) września 1987 r. do dnia (...) czerwca 1991 r., jako uczeń Liceum Zawodowego nr (...) w Zespole Szkół Ekonomicznych w D. odbywał praktyki zawodowe w Przedsiębiorstwie Usług Socjalnych (...). Realizacja tej praktycznej nauki zawodu, jak ustaliły organy, odbywała się poza warsztatami szkolnymi - w zakładach pracy, organizowana natomiast była na podstawie umowy zawieranej między szkołą a zakładem pracy, a więc skarżący nie był pracownikiem tego zakładu, co - zdaniem Sądu - uniemożliwia uwzględnienie wnioskowanego przez niego okresu do procentowego wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat.

Wskazać należy bowiem, że wyłącznie podpisanie przez młodocianego w czasie nauki w szkole umowy o naukę zawodu z zakładem, uprawnia do zaliczenia takiego okresu do procentowego wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat. Tymczasem, skarżący nie przedstawił w toku postępowania takiej umowy, ani innego dowodu na to, że w okresie nauki pozostawał w stosunku zatrudnienia.

Zdaniem Sądu, organy Policji zasadnie przyjęły, że nie wynika to w szczególności z przedłożonego przez stronę skarżącą zaświadczenia wystawionego przez Zespół Szkół Ekonomicznych w D., jak i z pisma spółki A. S.A. z dnia (...) grudnia 2016 r. Organy Policji prawidłowo stwierdziły, że dokumenty te potwierdzają jedynie fakt odbywania przez skarżącego w czasie nauki w szkole zajęć praktycznych oraz praktyk zawodowych. Z całą pewnością dokumenty te nie mogą stanowić dowodu na pozostawanie w tym okresie w zatrudnieniu.

Mając powyższe na względzie, nie można uznać, że w przypadku skarżącego T. K. mieliśmy wówczas do czynienia z zatrudnieniem, w rozumieniu przepisów prawa pracy, czego dowodem było również to, iż skarżący nie otrzymywał w tym czasie wynagrodzenia, a wyłącznie ekwiwalent pieniężny z tytułu realizacji programu praktycznej nauki zawodu.

Mając na względzie powyższe, należy - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - uznać, że wydając sporne rozkazy personalne, organy Policji obu instancji nie dopuściły się - mającego zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP.

Jednocześnie, Sąd uznał, że organy Policji, rozstrzygając w niniejszej sprawie, nie dopuściły się również naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa i stosowanego przez nie prawa.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.