Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1620650

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 25 kwietnia 2013 r.
II SA/Wa 103/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Góraj.

Sędziowie WSA: Andrzej Kołodziej (spr.), Anna Mierzejewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi C. J. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia (...) września 2012 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przedstawienia do tytułu naukowego profesora nauk medycznych oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytułów decyzją nr (...) z dnia (...) października 2011 r., na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 z późn. zm.) oraz § 8 pkt 2 Statutu Centralnej Komisji z dnia 15 października 2007 r., po rozpatrzeniu uchwały Wydziału (...) z dnia (...) czerwca 2011 r., odmówiła przedstawienia (...) C. J. do tytułu naukowego profesora nauk medycznych.

W uzasadnieniu podała, że wniosek Wydziału (...) został skierowany do Sekcji Nauk Medycznych, która po zapoznaniu się z nim i wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji, w głosowaniu tajnym (za przedstawieniem kandydata - (...) głosów, przeciw - (...) głosów, wstrzymujących się - (...) głosów), odmówiła jego poparcia.

Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji także odmówiło przedstawienia kandydata do tytułu naukowego profesora (wynik tajnego głosowania: za przedstawieniem kandydata - (...) głosów, przeciw - (...) głosów, wstrzymujących się - (...)). Centralna Komisja stwierdziła, że wyniki tych głosowań wskazują, iż kandydat nie spełnia wymagań określonych przepisami ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Podniosła też, że dorobek kandydata jest niewystarczający, co wynika z oceny bibliometrycznej dorobku - (...) i liczby punktów MN i SW wynoszącej (...). Co prawda ilościowo dorobek jest duży, obejmuje (...) pozycji po habilitacji, lecz tylko (...) z nich to prace o znamionach oryginalności, zaś tylko (...) zostało opublikowanych w języku innym niż polski. W dorobku brak oryginalnych pozycji książkowych.

W ocenie organu dokonania pohabilitacyjne (...) C. J. nie przekraczają znacznie wymagań stawianych w przewodzie habilitacyjnym (art. 26 ust. 1 ustawy).

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy C. J. nie zgodził się z rozstrzygnięciem, kwestionując przede wszystkim recenzję "A", jako dalece nieobiektywną i krzywdzącą.

Wskazał na osiągnięcia naukowe, w tym w szczególności na nowatorskie zastosowanie tomografii komputerowej do badania (...). Podniósł również, że jest współtwórcą (...) w Polsce oraz uczestniczył jako (...) w realizacji filmów fabularnych, m.in. "(...)" Andrzeja Wajdy czy "(...)" Jerzego Hofmana.

Ponadto od kilku lat jest przewodniczącym Komisji (...).

Wskazał też na osiągnięcia w pracy dydaktycznej, w tym promocję 7 doktorów.

Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytułów decyzją nr (...) z dnia (...) września 2012 r., na podstawie art. 28 ust. 5 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podała, że Sekcja Nauk Medycznych, po zapoznaniu się z wnioskiem i po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji, w głosowaniu tajnym (za przyjęciem wniosku i uchyleniem decyzji - (...) głosów, przeciw - (...) głosów, wstrzymujących się - (...)), wypowiedziała się przeciw uchyleniu zaskarżonej decyzji.

Takie stanowisko, po zapoznaniu się z oceną Sekcji, zajęło również Prezydium Centralnej Komisji w głosowaniu tajnym (za uchyleniem zaskarżonej decyzji - (...) głosów, przeciw - (...) głosów, wstrzymujących się - (...)).

W ocenie Centralnej Komisji jakość dorobku (...) C. J. jest niewystarczająca do nadania tytułu naukowego profesora. Większość prac kandydata powstałych po habilitacji ma charakter krótkich, kilkustronicowych przyczynków lub sprawozdań. Zaledwie trzy prace oryginalne napisane samodzielnie i sześć opracowań przygotowanych wspólnie z innymi autorami, można zaliczyć do istotnych osiągnięć. Nie posiada on ponadto tzw. książki profesorskiej, bowiem nie można za takową uznać ani zbioru not biograficznych "(...)", ani dwutomowej pozycji "(...)", czy też "(...)". Pierwsza z wymienionych pozycji zawiera krótkie notki biograficzne pozyskane od zainteresowanych lub z artykułów okazjonalnych. Druga stanowi drugie wydanie rozprawy habilitacyjnej kandydata i nie można zaliczyć jej wobec tego do dorobku pohabilitacyjnego, a nadto zawiera wiele mankamentów.

Zdaniem organu niekwestionowane osiągnięcia organizacyjne i dydaktyczne nie są wystarczające do nadania tytułu naukowego profesora nauk medycznych.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie C. J. zarzucił jej:

1.

naruszenie przepisu art. 27 ust. 5 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki przez powołanie jako recenzentów dorobku naukowego i dydaktycznego skarżącego osób niespełniajacych kryteriów wskazanych w tym przepisie,

2.

naruszenie przepisów postępowania w postaci:

- art. 8, 10 § 1 k.p.a.,

- art. 79 i art. 81 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy poprzez uniemożliwienie skarżącemu odniesienia się do zebranego materiału dowodowego i jego treści,

- art. 77 § 1 k.p.a. i następnych poprzez dopuszczenie błędnych dowodów, a w rezultacie wadliwą ocenę materiału dowodowego.

W związku z tym wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem treści art. 27 ust. 5 ustawy, tj. ustanowienie recenzentami dorobku naukowego i dydaktycznego skarżącego osób zajmujących się daną dziedziną nauki (historyków medycyny).

W uzasadnieniu podniósł w szczególności, iż pomimo tego, że w Polsce są tytularni profesorowie w dziedzinie historii medycyny, w przedmiotowej sprawie recenzje zostały sporządzone przez wysokiej klasy specjalistów i naukowców, jednakże nie z zakresu historii medycyny.

Jedną z nich napisał specjalista w zakresie chirurgii i kardiochirurgii (dziecięcej), który z założenia zajmuje się nie historią, lecz leczeniem i opisywaniem konkretnych przypadków na podstawie obecnej wiedzy i techniki leczenia oraz przyrządów i leków dostępnych w XXI wieku.

Natomiast druga z recenzji została napisana przez historyka ogólnego (a jedynie lekarze mogą zdobyć specjalność z historii medycyny). Opinia w zakresie medycznym przygotowana przez osobę niebędącą lekarzem, z gruntu nie może być rzetelna, bowiem brak merytorycznej wiedzy medycznej w sposób skrajny przekłada się na fałszywe wnioski z recenzji.

Kolejna recenzja zawierająca zarzut braku tzw. książki profesorskiej jest zdumiewająca, gdyż jej autorowi zostały przesłane trzy pozycje książkowe. Skoro recenzja pomija najważniejsze pozycje w dorobku naukowym, to zachodzi poważna wątpliwość co do tego, co autor faktycznie recenzował i czy zapoznawał się z dorobkiem skarżącego.

Skarżący stwierdził, że skala wadliwości wskazanych opinii wskazuje, że postępowanie zostało przeprowadzone nierzetelnie, w sposób krzywdzący i z pominięciem podstawowych zasad postępowania dowodowego określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Powołał się ponadto ponownie na swoje osiągnięcia naukowe i dydaktyczne.

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie.

Odnosząc się zaś do zarzutu wadliwości powołania recenzentów w postępowaniu opiniodawczym Sekcji Nauk Medycznych stwierdził, że zgodnie z art. 27 ust. 5 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, recenzentami w przewodzie profesorskim są przede wszystkim osoby z tytułem profesora w zakresie danej lub pokrewnej dziedziny nauki (sztuki). W związku z faktyczną specjalizacją skarżącego w zakresie historii medycyny, Centralna Komisja powołała dwóch recenzentów z tytułem profesora nauk medycznych i z tytułem profesora nauk humanistycznych (wg specjalizacji historyka).

Organ podniósł ponadto, że wbrew twierdzeniom skarżącego, wśród dziedzin nauki nie ma pojęcia "historia medycyny", a zatem powołanie recenzentów było prawidłowe w myśl przepisu art. 27 ust. 5 ustawy.

Z tezami odpowiedzi na skargę skarżący nie zgodził się w piśmie procesowym z dnia 15 kwietnia 2013 r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 z późn. zm.), tytuł profesora może być nadany osobie, która uzyskała stopień doktora habilitowanego lub osobie, która nabyła uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego na podstawie art. 21a oraz:

1.

ma osiągnięcia naukowe znacznie przekraczające wymagania stawiane w postępowaniu habilitacyjnym,

2.

posiada doświadczenie w kierowaniu zespołami badawczymi, realizującymi projekty finansowane w drodze konkursów krajowych i zagranicznych,

3.

posiada osiągnięcia w opiece naukowej - uczestniczyła co najmniej trzy razy w charakterze promotora lub promotora pomocniczego w przewodzie doktorskim, w tym co najmniej raz w charakterze promotora oraz co najmniej dwa razy w charakterze recenzenta w przewodzie doktorskim lub postępowaniu habilitacyjnym, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3,

4.

odbyła staże naukowe i prowadziła prace naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych.

Natomiast w myśl art. 27 powołanej ustawy, postępowanie o nadanie tytułu profesora przeprowadzają rady jednostek organizacyjnych posiadających uprawnienia do nadawania stopnia doktora habilitowanego w zakresie danej dziedziny nauki lub sztuki, na wniosek osoby ubiegającej się o uzyskanie tytułu (...) (ust. 1). Czynności postępowania w sprawach o nadanie tytułu profesora kończą się uchwałami w przedmiocie:

1.

wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora,

2.

wyznaczenia kandydatów na recenzentów,

3.

poparcia wniosku o nadanie tytułu profesora (ust. 2).

Rada jednostki organizacyjnej przekazuje Centralnej Komisji listę co najmniej dziesięciu kandydatów na recenzentów, spośród osób zatrudnionych w szkole wyższej lub jednostce organizacyjnej innej niż ta, której pracownikiem jest osoba ubiegająca się o nadanie tytułu i niebędących członkami rady jednostki organizacyjnej przeprowadzającej postępowanie (ust. 3).

W postępowaniu o nadanie tytułu profesora Centralna Komisja powołuje pięciu recenzentów o renomie międzynarodowej spośród osób zaproponowanych przez radcę jednostki organizacyjnej lub spośród innych osób (ust. 4).

Recenzentem w postępowaniu o nadanie tytułu profesora może być osoba posidająca tytuł profesora w zakresie danej lub pokrewnej dziedziny nauki lub sztuki (...) (ust. 5).

Z kolei stosownie do przepisu art. 28 ustawy, rada właściwej jednostki organizacyjnej, po podjęciu uchwały popierającej wniosek o nadanie tytułu profesora, przesyła go wraz z aktami postępowania, w terminie 1 miesiąca od podjęcia uchwały, do Centralnej Komisji (ust. 1).

Centralna Komisja podejmuje uchwałę o przedstawieniu albo odmowie przedstawienia kandydata do tytułu profesora w terminie do 6 miesięcy od dnia otrzymania uchwały (ust. 2). W przypadku podjęcia uchwały o odmowie przedstawienia kandydata do tytułu profesora, rada jednostki organizacyjnej lub osoba ubiegająca się o nadanie tytułu, może w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia jej rozstrzygnięcia, wystąpić do Centralnej Komisji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (ust. 4).

Centralna Komisja rozpatruje wniosek, o którym mowa w ust. 4, w terminie 6 miesięcy od dnia jego doręczenia (ust. 5). W postępowaniu, o którym mowa w ust. 5, mogą brać udział recenzenci powołani w przewodzie o nadanie tytułu profesora (ust. 6).

Jednocześnie zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1 zd. 1 omawianej ustawy, w postępowaniu dotyczącym nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora (...) w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Szczegółowe kwestie dotyczące czynności w postępowaniu o nadanie tytułu profesora reguluje zaś w rozdziale 3 rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 22 września 2011 r. (obowiązujące od 1 października 2011 r.) w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodach doktorskich, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. Nr 204, poz. 1200) oraz Statut Centralnej Komisji stanowiący załącznik do zarządzenia nr 47 Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 2012 r., jak też Statut go poprzedzający.

W niniejszej sprawie zarówno wymogi ustawowe, jak też przewidziane w pozostałych aktach prawnych, zostały spełnione.

Postępowanie zakończone decyzją Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów z dnia (...) października 2011 r. zostało bowiem poprzedzone postępowaniem opiniodawczym w sprawie oceny kandydata do tytułu naukowego profesora nauk medycznych, przeprowadzonym przez Sekcję Nauk Medycznych z udziałem dwóch recenzentów - prof. A. S. - kierownika (...) (opinia negatywna) oraz prof. M. M. z Wydziału (...) (opinia pozytywna). Sekcja Nauk Medycznych w głosowaniu tajnym odmówiła poparcia wniosku (za - (...) głosów, przeciw - (...) głosów, wstrzymujących się - (...) głosów), także Prezydium Centralnej Komisji po zapoznaniu się ze stanowiskiem sekcji, odmówiło przedstawienia kandydata do tytułu profesora w głosowaniu tajnym (za - (...) głosów, przeciw - (...) głosów, wstrzymujących się - (...)). Uchwała w tym przedmiocie została podjęta zgodnie z § 15 Statutu, w myśl którego uchwały Prezydium podejmowane są bezwzględną większością oddanych głosów, w obecności co najmniej ogólnej liczby członków Prezydium, w głosowaniu tajnym.

Również postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zostało przeprowadzone zgodnie z prawem.

W postępowaniu tym powołano trzech recenzentów - prof. J. S. z Kliniki (...) (opinia negatywna), prof. dra hab. nauk medycznych E. W. (opinia pozytywna) oraz prof. A. K. z Instytutu (...) (opinia negatywna). Zarówno Sekcja Nauk Medycznych, jak i Prezydium Centralnej Komisji, głosowały przeciw przyjęciu wniosku (za przyjęciem wniosku - (...) głosów, przeciw - (...) głosów, wstrzymujących się - (...)) oraz odpowiednio (za - (...) głosów, przeciw - (...) głosów, wstrzymujących się - (...)).

Także w tym przypadku spełniony został wymóg zawarty w § 15 Statutu.

Podkreślenia wymaga, iż ze specyfiki postępowania w sprawie o przedstawienie kandydata do nadania tytułu profesora wynika, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji podejmowanej w tym przedmiocie. Tym samym nie jest władny do oceny, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie takiego tytułu ma osiągnięcia znaczenie przekraczające wymagania stawiane w przewodzie habilitacyjnym, jak stanowi przepis art. 26 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy.

Nie sposób zgodzić się też ze skarżącym, iż organ dopuścił się naruszenia przepisu art. 27 ust. 5 omawianej ustawy, powołując recenzentów w osobach profesora kardiochirurgii dziecięcej oraz profesora historii, a nie profesora historii medycyny.

Powyższy przepis daje organowi możliwość wyboru recenzenta z zakresu danej dziedziny bądź pokrewnej dziedziny nauki.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że wskazane dziedziny uzupełniają się w odniesieniu do dziedziny reprezentowanej przez skarżącego. Niewątpliwie bowiem profesor medycyny jest specjalistą w zakresie medycyny, a nauka p.n. "historia medycyny", jak wskazuje sama nazwa, wymaga wiedzy medycznej. Wymaga też wiedzy historycznej, a takową bezspornie posiada historyk np. odnośnie warsztatu naukowego czy też metodologii badań naukowych.

Trzeba też zwrócić uwagę, że powołany przepis posługuje się pojęciem "pokrewnej dziedziny nauki".

"Pokrewny" to w myśl Małego słownika języka polskiego pod red. S. Skorupki, H. Auderskiej i Z. Łempickiej (PWN, Warszawa 1969) - podobny pod jakimś względem do kogo, czego, mający wspólne lub podobne cechy z kim, czym, zbliżony do kogo, czego, wskazujący na wspólne pochodzenie.

Wskazywana już specyfika postępowania w sprawie wystąpienia o nadanie tytułu profesora oraz odpowiednie, a nie bezpośrednie stosowanie w nim przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) powodują, że nie są uprawnione zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Przede wszystkim z uwagi na niejawny charakter postępowania oraz podejmowanie uchwał w głosowaniach tajnych, wykluczają czynny udział w nim kandydata oraz korzystanie z uprawnień przewidzianych w k.p.a.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.