Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2722506

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 25 kwietnia 2019 r.
II SA/Wa 1/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. M. na uchwałę Zarządu Powiatu (...) z dnia (...) października 2018 r. nr (...) w przedmiocie uchylenia uchwały w sprawie powierzenia stanowiska dyrektora szkoły postanawia: - odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia (...) listopada 2018 r. D.M. (dalej także: "skarżąca" lub "strona skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Zarządu Powiatu (...) (dalej także: "organ") z dnia (...) października 2018 r. nr (...), którą uchylono uchwałę Zarządu Powiatu (...) z dnia (...) lipca 2014 r. w sprawie powierzenia stanowiska dyrektora Zespołu Szkół (...) w M.

Zaskarżonej uchwale skarżąca zarzuciła:

1) naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - poprzez naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego, w tym w szczególności zasady ochrony słusznie nabytych praw podmiotowych oraz zakazu wydawania rozstrzygnięć z mocą wsteczną,

2) naruszenie art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe - poprzez odwołanie Dyrektora Zespołu Szkół (...) w sprzeczności z zamkniętym katalogiem podstaw odwołania z kierowniczego stanowiska w szkole, w drodze uchylenia uchwały o powołaniu D.M. na stanowisko dyrektora.

Podnosząc powyższe zarzuty wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.

Jako interes prawny we wniesieniu niniejszej skargi skarżąca wskazała powstanie stanu niepewności w związku z wydaniem rozstrzygnięcia z mocą wsteczną.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ zauważył, że skarżąca nie wykazała, w jaki sposób jej uprawnienie lub interes prawny zostały naruszone zaskarżoną uchwałą.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 994 z późn. zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm. - zwanej dalej: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone, stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że uprawnionym do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie ten podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone aktem organu gminy, podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej. Skarga złożona bowiem w trybie tego przepisu nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por.m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/2004). Tym samym, przyjmuje się, że przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie daje podstawy do korzystania przez każdego z prawa do wniesienia skargi w interesie publicznym (por.m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02).

Ponadto, należy zauważyć, że przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność zarządzenia z zakresu administracji publicznej ma podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone tym zarządzeniem. W tej sytuacji, to strona skarżąca ma obowiązek wykazania tego naruszenia. Wnoszący skargę musi zatem wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżonym aktem, polegający na naruszeniu interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02). Jednocześnie, przyjmuje się, że skarżący ma obowiązek wykazania naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Przy czym wskazuje się, że interes ten powinien być bezpośredni i realny (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05; podobnie: wyrok NSA z dnia 4 września 2001 r., sygn. akt II SA 1410/01).

W konsekwencji, uznać należy, że interes prawny skarżącego musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Istotna jest przy tym przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt II SA/2637/02).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, iż strona skarżąca nie wykazała związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą Zarządu Powiatu (...) a naruszeniem jej aktualnej, indywidualnej sytuacji prawnej.

Skarżąca interes prawny do wniesienia niniejszej skargi upatruje przede wszystkim w powstaniu stanu niepewności w związku z wydaniem spornego rozstrzygnięcia z datą wsteczną.

W ocenie Sądu, takie sformułowanie naruszenia interesu prawnego nie zasługuje jednak na uwzględnienie. Trzeba bowiem zauważyć, że z dniem (...) września 2017 r. skarżąca rozwiązała stosunek pracy i przeszła na emeryturę. Tym samym, brak jest podstawowej przesłanki dla uznania legitymacji skarżącej do zaskarżenia przedmiotowej uchwały Zarządu Powiatu (...), czyli wykazania, że w dacie podjęcia tej uchwały interes prawny lub uprawnienie skarżącej zostały naruszone.

Ponadto, należy podkreślić, na co słusznie zwrócił uwagę również organ w odpowiedzi na skargę, iż zaskarżona uchwała nie jest uchwałą o odwołaniu ze stanowiska D.M., lecz porządkuje jedynie zaistniały stan faktyczny i prawny.

W tej sytuacji, stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała naruszenia przysługującego jej interesu prawnego, a tym samym legitymacji do wniesienia przedmiotowej skargi, co w konsekwencji oznacza, iż skarga podlega odrzuceniu.

W związku z odrzuceniem skargi, Sąd uznał, że brak jest podstaw do merytorycznego odniesienia się do zarzutów skargi, które dotyczyły zaskarżonego aktu.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.