Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1814175

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 29 stycznia 2015 r.
II SA/Sz 978/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Makowska.

Sędziowie: WSA Maria Mysiak (spr.), NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi Instytutu A. na decyzję Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie konkursu ofert w sprawie udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego NFZ w dniu (...) r., ogłosił konkurs ofert w sprawie udzielania świadczeń opieki zdrowotnej nr (...), w rodzaju: rehabilitacja lecznicza, w zakresie: fizjoterapia ambulatoryjna, na obszarze powiatu kamieńskiego. Na ogłoszone postępowanie wpłynęło w terminie pięć ofert, w tym oferta E. W wyniku przeprowadzonego postępowania konkursowego oraz oceny złożonych ofert, komisja konkursowa wybrała cztery oferty: "J, "U., G., S.

Od rozstrzygnięcia konkursu ofert odwołanie złożył E. wnosząc o uwzględnienie odwołania i powtórzenie postępowania konkursowego z uwzględnieniem jego oferty.

W uzasadnieniu podniesiono, że oferta niesłusznie została odrzucona, gdyż na dzień jej składania prowadzony przez E. spełniał i spełnia na dzień składania odwołania wszelkie wymogi stawiane w tym postępowaniu, tj. posiada przenośny zestaw do elektroterapii z osprzętem w lokalizacji. Ponadto w odwołaniu wskazano, że żadna z wcześniejszych kontroli przeprowadzonych przez NFZ nie zarzuciła niezgodności posiadanego sprzętu z wymaganym przepisami.

Decyzją z dnia (...) r., nr (...) Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, działając na podstawie art. 154 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (j.t. Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 z późn. zm.) w związku art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), oddalił w całości odwołanie.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że komisja przeprowadziła kontrolę u wszystkich oferentów pod względem zgodności oferty ze stanem faktycznym. W dniu 13 maja 2014 r. kontrola przeprowadzona u skarżącego wykazała niezgodność wielu elementów oferty ze stanem faktycznym, tj.:

- skarżący nie zapewniał realizacji zabiegów światłolecznictwa i elektrolecznictwa w osobnych pomieszczeniach (boksach), posiadających ściany o wysokości co najmniej 2,0 m, umożliwiających stosowanie wspólnej wentylacji mechanicznej, komisja stwierdziła istnienie trzech boksów o ściankach trwałych ze szkła i płyty wiórowej i jeden boks dookoła zasłonięty kotarą tekstylną;

- brak instalacji diatermii krótkofalowej i mikrofalowej w oddzielnych pomieszczeniach (boksach), odpowiednio zabezpieczonych przed szkodliwym oddziaływaniem promieniowania elektromagnetycznego na otoczenie;

- brak realizacji zabiegów kinezyterapii w odrębnym pomieszczeniu (w sali do kinezyterapii utworzono stanowiska do elektroterapii i światłolecznictwa);

- brak zestawu do kriostymulacji parami azotu w miejscu udzielania świadczeń;

- brak przenośnego zestawu do elektroterapii z osprzętem w miejscu udzielania świadczeń.

Protokół kontroli został podpisany przez obie strony, przy czym odwołujący się nie wniósł zastrzeżeń do treści tego protokołu. Ujęto w nim, że zestaw do elektroterapii okazany komisji konkursowej nie jest przenośny. Skarżący dokupił wprawdzie aparat przenośny, ale po kontroli, w trakcie konkursu, czego nie można było uznać, gdyż był to warunek wymagany na dzień złożenia oferty. W takiej sytuacji, z powodu niespełnienia warunków wymaganych w przedmiotowym postępowaniu, w tym określonych przez Prezesa NFZ, na podstawie art. 146 ustawy oferta skarżącego została odrzucona - zgodnie z art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy.

W związku z powyższą decyzją E. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając naruszenie przepisów art. 149 oraz art. 134 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, bowiem komisja konkursowa bezpodstawnie przyjęła, że zestaw do elektroterapii, o którym mowa w załączniku nr 7 do wniosku z dnia 30 czerwca 2014 r., nie jest zestawem przenośnym. Ponadto odwołujący się argumentował, że dotychczasowe kontrole prowadzone przez NFZ nie wykazały nieprawidłowości w zakresie używanego sprzętu, który wykazano w ofercie konkursowej.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, działając na podstawie art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzją z dnia (...) r., nr (...), utrzymał w mocy własną decyzję z dnia (...) r.

W uzasadnieniu tej decyzji organ wyjaśnił, że w związku z argumentami wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż rozważania poczynione w decyzji pierwszoinstancyjnej, w zakresie jakim nie dotyczą zestawu do elektroterapii, nie mają w niniejszej sprawie jakiegokolwiek znaczenia, ograniczył polemikę ze skarżącym jedynie do tego zestawu.

Dalej Dyrektor wskazał, że skarżący, na poparcie tezy, że aparat do terapii prądem stałym i prądami niskiej częstotliwości STYMAT S-110 jest aparatem przenośnym, dołączył do wniosku kserokopię paszportu technicznego aparatu, kartę urządzenia oraz wystąpienie pokontrolne OW NFZ.

W dołączonej kopii paszportu technicznego na str. 3 w pkt 4 (uwagi) widnieje adnotacja dokonana przez M. jest aparatem przenośnym". Jednak zdaniem organu uprawnienia do serwisowania sprzętu nie obejmują swym zakresem dokonanej adnotacji i z tego powodu nie można uznać, że aparat jest urządzeniem przenośnym.

Również kolejnego dokumentu dołączonego przez wnioskodawcę, mającego świadczyć o tym, że zestaw do elektroterapii okazany komisji konkursowej, jest aparatem przenośnym, tj. kopii czterech stron karty urządzenia, nie można uznać za rozstrzygający tę kwestię. Na stronie nr 6 karty zaznaczono: "Galwanostymulator STYMAT S-110 wykonany jest w obudowie metalowej o wymiarach 520 x 205 x 240 mm. Z obu stron płyty czołowej znajdują się uchwyty umożliwiające przenoszenie aparatu". Zdaniem organu istnienie uchwytów do przenoszenia aparatu nie może decydować o tym czy jest on przenośnym czy też nie, bowiem producent mógł je wykonać, np. jedynie w celu zapewnienia bezpiecznego transportu z miejsca produkcji do miejsca eksploatacji i dla celów serwisowych. Sposób eksploatacji aparatu (przenośny czy stacjonarny) powinien wynikać z dokumentu typu: atest, karta katalogowa, karta urządzenia, instrukcja obsługi, karta gwarancyjna, świadectwo homologacji itp., wystawionego przez odpowiedni podmiot. Tego typu dokumentu wnioskodawca nie przedstawił. W celu rozstrzygnięcia tej kwestii OW NFZ, zwrócił się dodatkowo pismem z dnia 18 lipca 2014 r. do E. o przesłanie kopii pełnej treści instrukcji obsługi producenta aparatu STYMAT S-110, jednak do dnia wydania decyzji wnioskodawca nie przesłał żądanego dokumentu.

Odnosząc się do poruszonej kwestii związanej z prowadzoną dotychczas kontrolą NFZ, która nie wykazała nieprawidłowości w zakresie używanego sprzętu, a wykazanego w ofercie konkursowej organ stwierdził, iż w przedmiocie rozpatrywanego zarzutu okoliczność ta nie ma większego znaczenia. Prawdopodobnie sprzęt ten nie był przedmiotem prowadzonych kontroli.

E. zaskarżył powyższą decyzję skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie jak i uchylenie poprzedzającej ją decyzji z dnia 20 czerwca 2014 r.

W skardze Spółka postawiła zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego to jest:

* art. 134 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, to jest naruszenie zasad równego traktowania świadczeniodawców,

* art. 149 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, to jest odrzucenie oferty złożonej przez skarżącego pomimo braku ku temu przesłanek ustawowych,

* art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewłaściwe wywiązanie się z obowiązku dokładnego wyjaśnienia sprawy w szczególności ustalenia czy sporny aparat STYMAT S-110 jest przenośny,

* art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej,

* oraz art. 9 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewłaściwe wywiązanie się z obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że czynności dotyczące Szpitala (...) były nieprawidłowe, bowiem dokonane w toku kontroli przeprowadzonej w ramach ww. postępowania konkursowego ustalenie, iż aparat którym dysponuje skarżący, to jest STYMAT S-110, nie jest urządzeniem przenośnym jest niezgodne ze stanem faktycznym. Zestaw ten znajduje się na wyposażeniu Szpitala od 2005 r. Urządzenie to zostało zakupione jako urządzenie przenośne i jako takie wykazywane było w trakcie wszystkich postępowań konkursowych dot. zawarcia umowy o świadczenie usług opieki zdrowotnej w zakresie rehabilitacji. W zakresie obowiązku dysponowania przenośnym urządzeniem do elektroterapii wymogi ustalone przez Prezesa NFZ nie uległy zmianie od 27 sierpnia 2004 r. W toku żadnej z przeprowadzonych od tego czasu kontroli (poza kontrolą przeprowadzoną na potrzeby spornego postępowania konkursowego) nie negowano, spełnienia przez Szpital (...) warunku dysponowania przenośnym zestawem do elektroterapii. Wręcz przeciwnie, wszystkie kontrole NFZ przeprowadzane w tym zakresie, stwierdzały, iż Szpital spełnia warunki zarówno określone przepisami prawa jak i przez Prezesa Funduszu.

W skardze ponownie wskazano na zapisy oryginalnej dokumentacji spornego sprzętu, opracowanej przez jego producenta, to jest:

- karty urządzenia zgodnie, z którą: "Z obu stron płyty czołowej znajdują się uchwyty umożliwiające przenoszenie aparatu",

- paszportu nr 800 155 zestawu S-110, w którym znajduje się zapis uprawnionego serwisanta sprzętu medycznego, iż zestaw ten umożliwia "przenośne korzystanie z niego".

Dodatkowo wskazano na rozmiar oraz wagę urządzenia (odpowiednio 520 x 205 x 240 mm oraz waga 10,5 kg), które świadczą o możliwości jego przenoszenia. Nadto urządzenie wymaga jedynie podłączenia do prądu o napięciu 220V.

Dalej w skardze zarzucono, że w ramach prowadzonego przez ZOW NFZ

doszło do naruszenia zasady równości świadczeniodawców, bowiem w wyniku przeprowadzonych w toku postępowania konkursowego kontroli stwierdzono szereg naruszeń u wszystkich podmiotów ubiegających się o podpisanie umowy na świadczenie usług zdrowotnych z zakresu rehabilitacji. Wszelkie stwierdzone naruszenia zostały usunięte po przeprowadzeniu kontroli, to jest po dniu złożenia i otwarcia ofert. Po usunięciu naruszeń oferty zostały ponownie ocenione i ze wszystkimi świadczeniodawcami, poza skarżącym podpisane zostały ostatecznie umowy na świadczenie usług opieki zdrowotnej. Skarżący zakupił dodatkowy zestaw do elektroterapii, którego sama nazwa wskazuje na możliwość jego przenoszenia. Tylko i wyłącznie w przypadku skarżącego, komisja uznała, iż było to działanie spóźnione. Tym samym zasada równego traktowania została w sposób oczywisty naruszona.

W skardze zarzucono również, że bezprawne było odwoływanie się przez Dyrektora ZOW NFZ w zaskarżonej decyzji do treści uchylonej decyzji Komisji Konkursowej. W tym zakresie Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego związany był przesłankami odrzucenia oferty określonymi w decyzji Komisji Konkursowej z dnia 29 maja 2014 r. Tylko bowiem ta decyzja jest dla stron wiążąca. Rozważania poczynione w decyzji Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego w okresie w jakim nie dotyczą zestawu do elektroterapii nie miały w niniejszej sprawie jakiegokolwiek znaczenia. Zarzuty te nie zostały powielone w wydanej przez Dyrektora ZOW NFZ decyzji z dnia (...) r.

Przedstawione wyżej działania ZOW NFZ stwarzają, w ocenie skarżącego, stan niepewności prawnej w zakresie z jakich powodów faktycznie została odrzucona oferta złożona przez Szpital (...) w ramach postępowania nr (...) w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: rehabilitacja lecznicza, w zakresie fizjoterapia ambulatoryjna na obszarze powiatu W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo organ wyjaśnił, że w trakcie postępowania ofertowego dwaj członkowie komisji dokonali ponownego sprawdzenia zgodności oferty z stanem faktycznym w dniu 27 maja 2014 r. i stwierdzili, iż skarżący usunął braki wskazane w poprzedniej kontroli oprócz braku przenośnego zestawu do elektroterapii z osprzętem. Do protokołu skarżący nie wniósł uwag, natomiast w dniu 3 czerwca 2014 r. wniósł odwołanie. Skarżący w celu wykazania, iż posiada odpowiedni sprzęt przenośny przedstawił przy tym odwołaniu paszport techniczny oraz stronę z opisem technicznym urządzenia (tom. 1 str. 28 i 28 odwrót oraz 29). Jednak przedstawione urządzenie nie zostało wykazane w wykazie sprzętu w ofercie skarżącego (tom 6 str. 8 i 9 poz. 13,14,1.5,16,oraz 25), gdyż nie ma w tym wykazie urządzenia o tym numerze. Nie jest prawdą, iż okazano aparat z roku 2005 albowiem z danych w karcie technicznej wynika, iż przedstawiony sprzęt to sprzęt z roku 1980, a określenie iż jest to sprzęt przenośny jest opinią serwisanta, a nie producenta. Faktem jest, że urządzenie posiada uchwyty boczne umożliwiające jego przenoszenie ale waga tego urządzenia, jego wymiary wskazują jednoznacznie, iż jedna osoba (rehabilant) nie jest w stanie tego urządzania wnieść do pomieszczenia na piętrze (budynki 4 piętrowe bez windy) oraz obsłużyć kliku pacjentów w danym dniu. Zdaniem organu skarżący uznał racje komisji, gdyż w trakcie konkursu zakupił nowe urządzenie przenośne. Jednakże komisja nie mogła uznać, że oferent może już po złożeniu oferty uzupełnić taką ofertę o nowe dane. Zgodnie z zarządzeniem nr 57/2013/DSOZ Prezesa NFZ z 2 października 2013 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej - posiadanie tych urządzeń musi być zapewnione na dzień składania oferty.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - dalej: "p.p.s.a."), sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z powyższym wyeliminowaniu z obrotu prawnego przez sąd administracyjny podlegał będzie akt, wydany przez organ administracji publicznej, który narusza przepis prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepis postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też poprzez naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania, jak również gdy obarczony jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Badając zaskarżoną decyzję według wyżej przedstawionych kryteriów Sąd uznał, iż brak jest podstaw do uwzględnienia skargi, zaś podnoszone w skardze zarzuty nie mogą być uznane za trafne.

Przedmiotem kontroli w przedmiotowej sprawie są decyzje wydane przez Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, w związku z odwołaniem E. od rozstrzygnięcia postępowania konkursowego w sprawie zawarcia na okres od dnia 1 lipca 2014 r. do dnia 30 czerwca 2017 r. umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: rehabilitacja lecznicza, w zakresie: fizjoterapia ambulatoryjna, na obszarze powiatu kamieńskiego.

Tryb postępowania w sprawie zawarcia ww. umowy oraz środki odwoławcze przysługujące od tego postępowania zostały uregulowane w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (j.t. Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 z późn. zm.) - dalej "ustawa".

Zgodnie z art. 152 ust. 1 ustawy świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i 154.

Stosownie do art. 154 ust. 1 ustawy świadczeniodawca biorący udział w postępowaniu może wnieść do dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia o rozstrzygnięciu postępowania, odwołanie dotyczące rozstrzygnięcia postępowania. Po rozpatrzeniu odwołania dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu wydaje decyzję administracyjną uwzględniającą lub oddalającą odwołanie (art. 154 ust. 3 ustawy). Od tej decyzji świadczeniodawcy przysługuje wniosek do dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu o ponowne rozpoznanie sprawy a następnie skarga do sądu administracyjnego (art. 154 ust. 4 i 8 ustawy).

W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż art. 152 ust. 1 ustawy kreuje nie tylko uprawnienia świadczeniodawców do wnoszenia środków odwoławczych od wyników postępowań w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, ale również określa niezbędne przesłanki determinujące wynik postępowań odwoławczych, jak i wynik sądowoadministracyjnej kontroli. Dla uznania skuteczności wniesionych środków odwoławczych konieczne jest bowiem najpierw nie tylko stwierdzenie, że w przeprowadzonym postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej zostały naruszone zasady tego postępowania lecz także ustalenie, że naruszenie to spowodowało uszczerbek w interesie prawnym strony. Do uszczerbku interesu prawnego uczestnika postępowania w procedurze zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dojść może wówczas, gdy naruszenie zasad postępowania, tj. konkretnego przepisu prawa przez podmiot prowadzący postępowanie, ma wpływ na ocenę możliwości zawarcia przez niego umowy o świadczenie takich usług (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 lutego 2012 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1881/11 - dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie E. jako uczestnik postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: rehabilitacja lecznicza, w zakresie: fizjoterapia ambulatoryjna, na obszarze powiatu niewątpliwie posiada interes prawny przejawiający się w możliwości zawarcia umowy w przedmiocie udzielania świadczeń opieki zdrowotnej. Niemniej w ocenie Sądu nie doszło do uszczerbku jego interesu prawnego bowiem nie stwierdzono naruszenia zasad postępowania, którego ten uszczerbek byłby skutkiem.

Oferta złożona przez E. została odrzucona przez komisję konkursową z uwagi na niespełnienie wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz warunków określonych przez Prezesa Funduszu na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 (art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy).

Zdaniem Sądu odrzucenie tej oferty było usprawiedliwione.

Poza sporem pozostaje, że jednym z wymogów stawianych przyszłym świadczeniodawcom w ogłoszeniu o konkursie ofert w sprawie udzielania świadczeń opieki zdrowotnej nr (...), w rodzaju: rehabilitacja lecznicza, w zakresie: fizjoterapia ambulatoryjna, na obszarze powiatu było posiadanie przenośnego zestawu do elektroterapii z osprzętem w miejscu udzielania świadczeń. Sporne natomiast pozostaje, czy skarżący podając w formularzu ofertowym, że sprzętem takim dysponuje, faktycznie był w jego posiadaniu w dacie składnia oferty.

Strona skarżąca w skardze, jak i w odwołaniu twierdzi, że sprzętem takim dysponuje, wskazując na posiadany aparat STYMAT S-110. Jednak zgodzić należy się z organem, że ten aparat nie został wykazany w formularzu ofertowym. W formularzu umieszczono dane dotyczące pięciu zestawów do elektroterapii, jednak brak wśród nich aparatu wyprodukowanego w roku (...), o numerze (...) Tymczasem z dołączanego do odwołania paszportu technicznego oraz karty technicznej aparatu STYMAT S-110 wynika, że wyprodukowany został w roku (...) i posiada numer (...)

Racje ma również organ, że nawet jeżeli przyjąć, tak jak twierdzi skarżący, iż jednym z wykazanych w formularzu ofertowym aparatów jest opisywany powyżej STYMAT S-110, to aparat ten również nie jest aparatem przenośnym. Wbrew twierdzeniu skarżącego o tym czy urządzenie jest przenośne nie mogą decydować jego gabaryty, waga oraz istnienie uchwytów umożliwiających przenoszenie, ani też wpis serwisanta w karcie technicznej. W tym zakresie Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że fakt ten powinien wynikać wprost z dokumentów wystawionych dla tego urządzenia, takich jak: atest, karta katalogowa, karta urządzenia, instrukcja obsługi, karta gwarancyjna, świadectwo homologacji. Skarżący takich dokumentów nie przedstawił.

Prawidłowo zatem organ przyjął, że skarżący nie dysponował, na dzień złożenia oferty, przenośnym zestawem do elektroterapii z osprzętem w miejscu udzielania świadczeń. Niespełnienie przez świadczeniodawcę wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz warunków określonych przez Prezesa Funduszu na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3, obligowało komisję konkursową do odrzucenia jego oferty w oparciu o przepis art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy. Skoro oferta skarżącego została prawidłowo odrzucona, to za chybiony Sąd uznał zarzut skargi naruszenia przepisu art. 149 ustawy.

W ocenie Sądu zarzuty podniesione przez E., a dotyczące nieuwzględnienia przez komisję konkursową oraz Dyrektora, uchybień i braków dotyczących innych ofert, które powinny również zostać odrzucone, nie mogły zostać uwzględnione. Nawet jeżeli, tak jak twierdzi skarżący, oferty złożone przez pozostałych świadczeniodawców, zawierają uchybienia powodujące ich odrzucenie, to okoliczność ta nie ma wpływu na ocenę oferty skarżącego, która jak wskazano wyżej została prawidłowo odrzucona przez komisję konkursową. Innymi słowy, to ewentualne uchybienie, nieodrzucenie ofert innych świadczeniodawców, nie powoduje uszczerbku interesu prawnego po stronie E., którego oferta podlegała odrzuceniu niezależnie od prawidłowości oceny innych ofert.

Wskazać również należy na przepisy art. 155 ust. 2 ustawy zgodnie, z którym umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawarta z oferentem, którego oferta podlegała odrzuceniu z przyczyn wskazanych w ustawie jest nieważna. Sankcja zawarta w przytoczonej regulacji potwierdza, że nieodrzucenie wadliwych ofert nie powoduje uszczerbku interesu prawnego podmiotu, którego oferta została prawidłowo odrzucona.

W świetle powyższego za niezasadny uznać należy zarzut skargi naruszenia przez organ art. 134 ustawy, tj. zasady równego traktowania świadczeniodawców.

Dodatkowo Sąd zauważa, że nie jest tak jak twierdzi skarżący, iż przeprowadzone kontrole u wszystkich oferentów wykazały naruszenia i wszelkie stwierdzone naruszenia zostały usunięte po przeprowadzeniu kontroli, to jest po dniu złożenia i otwarcia ofert. Z akt sprawy wnika, że w trakcie kontroli przeprowadzonej u oferenta "J. nie stwierdzono żadnych uchybień. Również kontrola Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej nie wykazała żadnych braków, a wręcz przeciwnie ustalono, że oferent posiada wannę do hydromasażu, chociaż w formularzu ofertowym nie wykazał takiego urządzenia. Oferty tych podmiotów w ogóle nie zostały odrzucone.

Natomiast w przypadku G. "U. oraz skarżącego stwierdzone w czasie kontroli uchybienia spowodowały odrzucenie ofert przez komisję konkursową. Trójka ww. oferentów wniosła protesty od czynności odrzucenia ofert, które to protesty uznane zostały przez komisję konkursową. W efekcie kontrole u tych oferentów zostały powtórzone. Wprawdzie powtórzenie kontroli spowodowało tylko w stosunku do skarżącego ponowne odrzucenie oferty, jednak należy mieć na uwadze, że tylko w przypadku skarżącego komisja konkursowa w ponownej kontroli potwierdziła niespełnienie, na dzień złożenia oferty, wymagań odnośnie posiadanego sprzętu.

W przypadku G. uchybienia dotyczyły braku odpowiednich poręczy i uchwytów w węzłach sanitarnych, tym samym brak jednego pomieszczenia higieniczno-sanitarnego dla osób niepełnosprawnych ruchowo oraz brak możliwości leczenia zmiennym polem elektromagnetycznym. A. B. w złożonym proteście wyjaśniła, że istniejące pomieszczenie higieniczno-sanitarne z natryskiem, decyzją z dnia (...) r. (dołączoną do protestu), zostało uznane przez PPIS za przystosowane dla osób niepełnosprawnych. Wyjaśniła również, że posiadane urządzenia Magnetronic MF 10 oraz Magnetron 56-A emitują pola magnetyczne oraz elektromagnetyczne.

W przypadku "U. uchybienia dotyczyły braku zapewnienia realizacji zabiegów światłolecznictwa, elektrolecznictwa i instalacji diatermii krótkofalowej i mikrofalowej w oddzielnych, odpowiednio przystosowanych boksach oraz braku aktualnej opinii organu sanitarnego. W złożonym proteście "U. wyjaśniło, że dokonało zmian w ustawieniu urządzeń tak, aby zabiegi światłolecznictwa, elektrolecznictwa oraz z wykorzystaniem pola elektromagnetycznego wykonywane były w osobnych, odpowiednich boksach. Przedłożyło również aktualną opinię PPIS z dnia (...)

Na podstawie powyżej opisanych wyjaśnień oferentów oraz ponownej kontroli komisja uznała spełnienie wszystkich warunków do realizacji świadczeń objętych postępowaniem konkursowym przez tych oferentów. Natomiast skarżący w swoich wyjaśnieniach nie tylko nie wykazał, że na dzień składania oferty posiadał przenośny zestaw do elektroterapii, to próbując wykazać spełnienie tego warunku okazał komisji sprzęt, którego nie wykazał w formularzu ofertowym.

Powyższe potwierdza, że nie można postawić organowi, ani komisji zarzutu nierównego traktowania oferentów.

Zdaniem Sądu, organ nie naruszył również zasad postępowania wyrażonych w przepisach art. 7, 8 i 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) - dalej "k.p.a.". Zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. w istocie sprowadza się do odmiennej oceny materiału dowodowego, a nie kompletności jego zgromadzenia. Dokonane przez organ ustalenia faktyczne znajdują odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym, ocena którego według Sądu jest prawidłowa. Nie można też uznać, że strona nie była należycie informowana o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Wbrew twierdzeniu skarżącego z uzasadnienia decyzji drugoinstancyjnej jednoznacznie wynika, które uchybienia stwierdzone przez komisję konkursową były przyczyną odrzucenia jego oferty, tj. brak przenośnego zestawu do elektroterapii. Z tych względów za nietrafny Sąd uznał zarzut prowadzenia postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej, tj. z naruszeniem art. 8 k.p.a.

W tej sytuacji Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. uznając, iż w sprawie nie doszło do naruszenia zasad postępowania dotyczącego zawarcia umowy o świadczenia zdrowotne, które to naruszenia spowodowały uszczerbek w interesie prawnym skarżącego. Odrzucenie oferty skarżącego znalazło uzasadnienie w ustalonym stanie faktycznym.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.