Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1996916

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 4 lutego 2016 r.
II SA/Sz 810/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Windak.

Sędziowie: WSA Barbara Gebel (spr.), NSA Elżbieta Makowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 lutego 2016 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska

I.

uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia (...) nr (...),

II.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącej B. K. kwotę (...) ((...)) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Prezydent Miasta S. decyzją z dnia (...), nr (...), wydaną na podstawie art. 104 w związku z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej "k.p.a." oraz w związku z art. 115a, art. 3 pkt 35 ustawy z dnia z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232 z późn. zm.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie emisji hałasu do środowiska z terenu Spółki A., magazyn regionalny w S., umorzył postępowanie w sprawie emisji hałasu do środowiska z terenu (...) w S.

W związku z faktem uchylenia decyzji o przeglądzie ekologicznym przez organ odwoławczy organ poinformował firmę A., zwaną dalej Spółką A. oraz pozostałe strony postępowania o zamiarze przeprowadzenia kontroli zgodnie z terminem określonym w art. 79 ust. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 z późn. zm.), tj. dnia (...) oraz o pomiarach emisji hałasu (...). Kontrolę oraz pomiary emisji hałasu do środowiska przeprowadzili pracownicy Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska, mający upoważnienie do kontroli wydane przez Prezydenta Miasta S. Pomiary wykonano zgodnie z referencyjną metodyką wykonywania pomiarów podaną w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2008 r. Nr 206, poz. 1291) W pomiarach uczestniczył przedstawiciel Spółki A. oraz M.S. właściciel terenu, na którym obecnie funkcjonuje magazyn regionalny Spółki A., przy (...).

Pomiary wykonano w jednym punkcie pomiarowym przy ul. (...), na granicy terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, która jest zlokalizowana najbliżej przedmiotowego magazynu regionalnego należącego do Spółki A.:

Równoważny poziom dźwięku A wyniósł: - 43,4 dB

Poziom tła wyniósł: - 41,9dB

W związku z tym, że różnica pomiędzy pomiarem od źródła i tłem akustycznym wynosiła mniej niż 3 dB poziom hałasu od wytwarzanego przez magazyn regionalny Spółki A. przy ul. (...) w S. nie był rozróżnialny z tłem pomiarowym. W związku z powyższym nie wykazano przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu w środowisku.

Organ stwierdził także, że obecnie w rejonie ulicy (...) obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego (uchwała Nr XIII/346/07 Rady Miasta S. z dnia 17 września 2007 r.) zgodnie z którym teren przy ul. (...) należy do terenu elementarnego o oznaczeniu (...) o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami do 30% powierzchni całkowitej budynku.

Zgodnie z art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 984) za budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. W związku z powyższym teren przy ul. (...) należy zakwalifikować do grupy "2" terenów określonych w tabeli nr 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112), tj. terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej dla których dopuszczalny poziom hałasu nie może przekroczyć wartości:

1. L AeqD = 50 równoważny poziomu dźwięku A w dB dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 06.00 do godz. 22.00),

2. L AeqN - 40 równoważny poziomu dźwięku A w dB dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22.00 do 06.00).

Teren na którym obecnie znajduje się magazyn regionalny Spółki A. to obręb nr (...) działka (...) należący do terenu elementarnego o oznaczeniu (...) w ww. planie zagospodarowania przestrzennego, który przeznaczony jest na zabudowę usługową, obiekty produkcyjne i magazyny oraz stację transformatorową. Teren ten zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112) nie jest klasyfikowany akustyczne tzn. nie można dla tego terenu określić dopuszczalnych norm hałasu w środowisku. Tereny bezpośrednio graniczące z terenem magazynu regionalnego od strony północnej i wschodniej to obręb nr (...) działka (...) obręb nr (...) działka (...), obręb nr (...) działka (...) oraz obręb nr (...) działka (...) są to również tereny należące do terenu elementarnego (...) w planie zagospodarowania przestrzennego z dnia 17 września 2007 r. (uchwała Nr XIII/346/07 rady Miasta S. z dnia 17.09 2007 r.) dla tych terenów również nie można określić dopuszczalnych norm hałasu w środowisku. Tereny od strony południowej bezpośrednio graniczące z terenem magazynu regionalnego to obręb nr (...) działka (...) oraz obręb nr (...) działka (...) są to tereny należące do terenu elementarnego (...) w planie zagospodarowania przestrzennego z dnia 17 września 2007 r. (uchwała Nr XIII/346/07 rady Miasta S. z dnia 17.09 2007 r.), które przeznaczone są na zieleń urządzoną o charakterze parkowym, obecnie jednak tereny te nie są zagospodarowane i w związku z powyższym nie podlegają klasyfikacji akustycznej czyli jw. nie można dla nich określić dopuszczalnych norm hałasu w środowisku. Od strony zachodniej teren bezpośrednio graniczący z terenem magazynu regionalnego to obręb nr (...) działka (...) jest to teren należący do terenu elementarnego o oznaczeniu (...) w planie zagospodarowania przestrzennego z dnia 17 września 2007 r., jest to teren przeznaczony na drogę publiczną czyli jest to teren również nieklasyfikowany akustyczne. Bezpośrednio za tym terenem znajduje się wymieniony wyżej teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na którym wykonano pomiary emisji hałasu do środowiska.

Przymiot strony, zdaniem organu, na postawie art. 28 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w przedmiotowym postępowaniu przysługuje Spółce A., która posiada interes prawny w związku z konsekwencjami wynikającymi z art. 237, 238, 239, 240, 241 ustawy Prawo ochrony środowiska, M.S. oraz H.S. jako właścicielom terenu, na którym obecnie znajduje się magazyn regionalny firmy Spółki A., w związku z odpowiedzialnością za zgodne z przepisami wykorzystanie terenu, a także B.K. zamieszkałej najbliżej przedmiotowego magazynu.

Organ zbadał obszar oddziaływania akustycznego pochodzącego z terenu magazynu regionalnego należącego do firmy A. i ustalił, że w jego obrębie znajdują się nieruchomości położone na terenach nieklasyfikowanych akustyczni w związku z powyższym ustalił brak innych stron postępowania.

Od powyższego rozstrzygnięcia organu I instancji odwołanie złożyła B.K., zarzucając jej naruszenie:

1)

przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a)

art. 6, art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej "k.p.a.", tj. naruszenie zasady legalności oraz zasady prawdy obiektywnej polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, a także jego dowolnej ocenie oraz niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, co w konsekwencji spowodowało błędne przyjęcie przez organ I instancji, iż w sprawie nie wykazano przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu, podczas gdy wszelkie dotychczasowe pomiary jednoznacznie wskazywały przekraczanie dopuszczalnych norm hałasu w środowisku;

b)

art. 8 k.p.a., poprzez działanie organu I instancji wykraczające poza granice tzw. luzu decyzyjnego przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy;

c)

art. 8, art. 11 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji z uwagi na zawarcie w treści uzasadnienia zbyt ogólnych twierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, w szczególności przez niewyjaśnienie z jakiego powodu nie można dla terenu magazynu regionalnego firmy A. określić dopuszczalnych norm hałasu w środowisku oraz pominięcie okoliczności, że dla terenów sąsiednich określono dopuszczalne normy hałasu i normy te zostały ewidentnie przekroczone;

d)

art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., poprzez wydanie decyzji niezgodnie ze stanem prawnym istniejącym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, a mianowicie w oparciu o rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. Nr 206, poz. 1291), które zostało uchylone z dniem 22 listopada 2014 r.

e)

art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 k.p.a., poprzez wydanie decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania i jednoczesny brak uzasadnienia w treści uzasadnienia decyzji powodów, dla których postępowanie zostało umorzone, zwłaszcza w świetle faktu, iż postępowanie ma przymiot postępowania administracyjnego a zatem nie zachodzi jego bezprzedmiotowość;

f)

art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa oraz ograniczenie się wyłącznie do przedstawienia przebiegu postępowania;

2)

naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a)

art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112), poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na przyjęciu, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie powstał obowiązek wydania przez organ administracji decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, gdy tymczasem z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że badania emisji hałasu zostały przeprowadzone trzykrotnie i ujawniły przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu;

b)

art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody i załącznika nr 6 do tego rozporządzenia, poprzez przeprowadzenie przez organ I instancji pomiarów emisji hałasu w sposób niezgodny z metodyką, co doprowadziło do przyjęcia przez organ I instancji, że skoro różnica pomiędzy pomiarem od źródła i tłem akustycznym wynosiła mniej niż 3 dB, poziom hałasu od działalności magazynu regionalnego Spółka A. nie był rozróżnialny z tłem pomiarowym - co doprowadziło do błędnego przyjęcia przez organ I instancji, że nie wykazano przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu w środowisku, podczas gdy zgodnie z treścią załącznika nr 6, jeżeli różnica poziomów pomiędzy średnim poziomem dźwięku dla przedziału czasu lub danego źródła a średnim poziomem dźwięku tła akustycznego jest mniejsza niż 3 dB, poziom hałasu w danym przedziale czasu należy wyznaczyć za pomocą metod obliczeniowych przedstawionych w części F załącznika, czego organ nie uczynił, bądź w żadnej mierze nie odniósł się do wskazanej kwestii w zaskarżonej decyzji.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia (...), nr (...), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) w związku z art. 112, art. 112a, art. 114, art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232 z późn. zm.),po rozpatrzeniu odwołania B.K. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i odmówiło wydania decyzji ustalającej dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska.

Kolegium stwierdziło, że ustawodawca w treści art. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska zawarł słowniczek pojęć ustawowych, który precyzuje i definiuje użyte w ustawie określenia. I tak stosownie do treści art. 3 pkt 6 ww. ustawy ilekroć mowa jest o instalacji rozumie się przez to:

a)

stacjonarne urządzenie techniczne,

b)

zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu,

c)

budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja może spowodować emisję.

W myśl art. 3 pkt 31 ustawy Prawo ochrony środowiska przez prowadzącego instalację rozumie się podmiot uprawniony na podstawie określonego tytułu prawnego do władania instalacją w celu jej eksploatacji zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska, na zasadach wskazanych w ustawie.

Nadto na mocy art. 3 pkt 48 ww. ustawy, zakład to jedna lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami.

Zgodnie z art. 112 ww. ustawy ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez:

1)

utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie;

2)

zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany.

Stosownie do treści art. 112a ustawy Prawo ochrony środowiska ilekroć w przepisach niniejszego działu jest mowa o wskaźnikach hałasu, rozumie się przez to parametry hałasu określone poziomem dźwięku A wyrażonym w decybelach (dB),

w tym:

1)

wskaźniki hałasu mające zastosowanie do prowadzenia długookresowej polityki w zakresie ochrony środowiska przed hałasem, w szczególności do sporządzania map akustycznych, o których mowa w art. 118 ust. 1, oraz programów ochrony środowiska przed hałasem, o których mowa w art. 119 ust. 1:

a) LDWN - długookresowy średni poziom dźwięku A wyrażony w decybelach (dB), wyznaczony w ciągu wszystkich dób w roku, z uwzględnieniem pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6.00 do godz. 18.00), pory wieczoru (rozumianej jako przedział czasu od godz. 18.00 do godz. 22.00) oraz pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22.00 do godz. 6 00),

b) LN - długookresowy średni poziom dźwięku A wyrażony w decybelach (dB), wyznaczony w ciągu wszystkich pór nocy w roku (rozumianych jako przedział czasu od godz. 22.00 do godz. 6.00);

2)

wskaźniki hałasu mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby:

a) LAEq D - równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6.00 do godz. 22.00),

b) LAEq N - równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22.00 do godz. 6.00).

Na mocy art. 113 ustawy Prawo ochrony środowiska minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku (ust. 1),

a w rozporządzeniu zostaną ustalone (ust. 2):

1)

zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu określone wskaźnikami hałasu LDWN, LN, LAeq D i L-AeqN dla następujących rodzajów terenów przeznaczonych:

a)

pod zabudowę mieszkaniową,

b)

pod szpitale i domy opieki społecznej,

c)

pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży,

d)

na cele uzdrowiskowe,

e)

na cele rekreacyjno-wypoczynkowe,

f)

na cele mieszkaniowo-usługowe;

2)

poziomy hałasu z uwzględnieniem rodzaju obiektu lub działalności będącej źródłem hałasu;

3)

(uchylony);

4)

okresy, do których odnoszą się poziomy hałasu, jako czas odniesienia.

W myśl art. 114 ust. 1 ww. ustawy przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, różnicując tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, wskazuje się, które z nich należą do poszczególnych rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1.

Przepis art. 114 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska stanowi natomiast, iż jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu.

Kolegium wskazało, iż w świetle powołanego powyżej przepisu jeżeli przykładowo dany teren jest przeznaczony częściowo pod zabudowę mieszkaniową i częściowo na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, to należy ustalić, który rodzaj terenu przeważa na tym obszarze. Istotne jest, że przepis art. 114 ust. 2 ustawy ma zastosowanie wyłącznie do ustalenia terenu przeważającego spośród terenów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy, a nie spośród terenów o dowolnym przeznaczeniu.

Zgodnie z art. 115a ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N.

Organ wyjaśnił, iż decyzja wydana na podstawie tego przepisu ma na celu ochronę otoczenia przed przekroczeniem przez dany podmiot dopuszczalnego poziomu hałasu. Zgodzić się zatem należy z poglądami doktryny, iż wystarczy jednorazowe przekroczenie tych poziomów, by mogła być wydana decyzja zgodnie z tym przepisem w celu zabezpieczenia prawa osób, na które szkodliwie oddziałuje działalność tego podmiotu (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2011 r., I OSK 6/10). Z przepisów działu V ustawy Prawo ochrony środowiska dotyczącego ochrony przed hałasem oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy, nie wynika aby po upływie określonego czasu wyniki pomiarów hałasu dezaktualizowały się i w związku z czym nie mogłyby być podstawą wydania decyzji w przedmiocie dopuszczalnego poziomu hałasu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy Kolegium zauważyło, iż Spółka A. jest najemcą hali magazynowej zlokalizowanej przy ul. (...) w S. Teren, na którym zlokalizowany jest przedmiotowy magazyn - działka nr (...), obręb nr (...) w planie zagospodarowania przestrzennego (uchwała Nr XIII/346/07 Rady Miasta S. z dnia 17 września 2007 r.) zalicza się do terenu elementarnego o oznaczeniu (...) o przeznaczeniu na zabudowę usługową, obiekty produkcyjne i magazyny oraz stację transformatorową.

Tereny bezpośrednio graniczące z działką, na której położony jest magazyn od strony północnej i wschodniej również należą do terenu elementarnego o oznaczeniu (...) a co za tym idzie nie określono dla nich dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku. Od strony południowej przedmiotowa działka graniczy z terenami należącymi do terenu elementarnego (...) przeznaczonymi na zieleń o charakterze parkowym. Aktualnie teren ten nie jest zagospodarowany zgodnie z przeznaczeniem. W świetle regulacji zawartych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 826 z późn. zm.), w odniesieniu do terenów o przeznaczeniu rekreacyjno-wypoczynkowym w przypadku niewykorzystywania tych terenów, zgodnie z ich funkcją, nie obowiązuje na nich dopuszczalny poziom hałasu w porze nocy. Od strony zachodniej działka nr (...) obręb nr (...) graniczy z działką drogową, za którą znajdują się tereny należące do terenu elementarnego (...) o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami do 30% powierzchni całkowitej budynku.

Mając na uwadze powyższe Kolegium stwierdziło, iż w świetle ww. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. najbliższy teren, dla którego określono dopuszczalny poziom hałasu to teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej, dla którego dopuszczalne poziomy hałasu wynoszą:

1. LAeq D = 55 równoważnego poziomu dźwięku A w dB dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6.00 do godz. 22.00),

2. LAeq N = 45 dB równoważnego poziomu dźwięku A w dB dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22.00 do godz. 6.00).

Kolegium ustaliło, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż badanie przeprowadzone przez pracowników Urzędu Miasta S. (...) wykazało wartość równoważnego poziomu dźwięku A, dla czasu odniesienia T, wyrażonego wskaźnikiem hałasu (dB) na poziomie 44,8 dB. Kolejne badanie przeprowadzone (...) po uwzględnieniu tła akustycznego wykazały, iż poziom dźwięku A wyniósł 43,6 dB. Natomiast badanie przeprowadzone (...) wykazało, iż równoważny poziom dźwięku A wyniósł 43,4 dB.

Organ stwierdził także, iż wbrew zarzutom zawartym w odwołaniu w sprawie nie orzekano w oparciu o nieobowiązujący stan prawny. Ocena prawidłowości przyjętej metody pomiarów hałasu winna bowiem uwzględniać stan prawny obowiązujący w dacie ich dokonywania. W związku z tym brak jest podstaw do kwestionowania zasadności przeprowadzenia pomiarów w oparciu o zapisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. Nr 206, poz. 1291), bowiem były one dokonywane przed datą utraty mocy przez ww. rozporządzenie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu, co uzasadnia wydanie decyzji odmawiającej wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. W jego ocenie, okoliczność, iż badania nie wykazały przekroczenia dopuszczalnych norm - nie uprawniała organu do umorzenia postępowania w sprawie. Postępowanie w sprawie dopuszczalnego poziomu hałasu w przypadku stwierdzenia, iż nie zostały przekroczone dopuszczalne normy hałasu winno bowiem być zakończone decyzją o odmowie wydania decyzji ustalającej dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska, a nie decyzją umarzającą postępowanie.

W konsekwencji koniecznym i uzasadnionym stało się, stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez odmowę wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu.

W ocenie organu, materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób wyczerpujący i pozwalający na wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co wykluczało możliwość wydania decyzji kasacyjnej.

Kolegium zgodziło się z zarzutem skarżącej, iż uzasadnienie rozstrzygnięcia organu I instancji nie spełnia wymogów określonych w treści art. 107 § 3 k.p.a., jednakże stwierdziło, że naruszenie to pozostaje bez wpływu na wynik postępowania.

Na uwzględnienie nie zasługuje natomiast zarzut naruszenia art. 8 k.p.a., poprzez działanie organu I instancji wykraczające poza granice, tzw. luzu decyzyjnego przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy. Zauważyło, iż decyzje wydawane na podstawie art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska nie pozwalają organom administracji na dowolność rozstrzygnięcia. W przypadku bowiem ustalenia, iż w sprawie nie doszło do przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu brak jest podstaw do wydania decyzji określającej dopuszczalny poziom hałasu.

Powyższa decyzja została zaskarżona przez B.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. w części, tj. w zakresie punktu 2, zarzucając naruszenie:

1.

przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, a mianowicie:

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., tj. naruszenie zasady legalności oraz prawdy obiektywnej polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, a także jego dowolnej ocenie oraz niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia przedmiotowej sprawy, poprzez brak uwzględnienia, iż w niniejszej sprawie dokonywano pomiarów kilkukrotnie i pomiary te wykazały przekroczenie dopuszczalnych norm (m.in. badanie z (...) wykazało przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu o 4,8 dB, badanie z (...) wykazało przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu o 3,6 dB), a także poprzez brak uwzględnienia, iż zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "(...)" oraz analityczną mapą wrażliwości terenów na hałas (znajdującymi się w aktach przedmiotowej sprawy) przeznaczenie terenu elementarnego (...) w obowiązującym planie miejscowym: "zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna szeregowa z dopuszczeniem usług" odnosi się jedynie do usług nie zmieniających kwalifikacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz, iż obowiązujące normy hałasu (zgodnie z treścią rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, Dz. U. 2014.112 j.t.) dla zabudowy objętej terenem elementarnym (...) - to normy dla terenów zabudowy mieszkaniowej (co zostało potwierdzone w piśmie Biura Planowania Przestrzennego Miasta w S. z dnia (...)), co w konsekwencji spowodowało błędne przyjęcie przez organ II instancji, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu, gdyż teren elementarny (...) jest przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami a więc poziom hałasu w ocenie organu II instancji należy przyjmować jak dla terenu zabudowy mieszkaniowo-usługowej, co zdaniem organu II instancji uzasadnia wydanie decyzji odmawiającej wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, gdy tymczasem dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, jaką jest objęty teren elementarny (...) normy to 50 dB równoważnego poziomu dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6:00 do godz. 22:00) i 40 dB równoważnego poziomu dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22:00 do godz. 6:00), a więc niższe niż wykazane w niniejszej sprawie pomiary hałasu;

- art. 77 § 1 k.p.a. polegające na braku zgromadzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i braku dokładnego ustalenia stanu faktycznego przejawiające się w stwierdzeniu, iż "także pełnomocnik skarżącej nie wskazał na konkretne dowody, które należałoby przeprowadzić celem uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie", gdy tymczasem zgodnie z orzecznictwem "nawet występowanie radcy prawnego w imieniu strony postępowania nie powoduje sytuacji, w której organ mógłby zostać zwolniony z obowiązku dokładnego ustalenia stanu faktycznego", ponadto braku uwzględnienia przedłożonych przez skarżącą dowodów w postaci wydruku wiadomości e-mail, dwóch ofert (...), potwierdzenia zamówienia oraz faktury VAT - stanowiących załączniki do odwołania z dnia (...) i braku odniesienia się przez organ II instancji do tych dowodów, gdy tymczasem organ powinien ustosunkowywać się do wniosków dowodowych strony i okoliczności faktycznych wskazywanych przez stronę dla wyjaśnienia swego postępowania;

- art. 8 k.p.a. - tzw. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, albowiem przeprowadzone w niniejszej sprawie trzykrotne badania poziomu hałasu emitowanego do środowiska wykazały przekroczenie dopuszczalnych norm, a pomimo tego organ odmówił wydania decyzji ustalającej dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska;

- art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu skarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w szczególności poprzez pominięcie dowodów przedłożonych przez skarżącą do odwołania z dnia (...) nie wskazując, czy dał im wiarę, czy nie bądź, czy odmówił im mocy dowodowej, czy też włączył je w poczet materiału dowodowego, który stanowił podstawę wydania skarżonej decyzji, dodatkowo organ administracji po raz pierwszy w niniejszej sprawie przyjął w decyzji, że teren elementarny (...) należy do zabudowy mieszkaniowo-usługowej, nie odnosząc się w żaden sposób do poprzedniego stanowiska organu, iż teren ten należy do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, ani nie wyjaśniając w żaden sposób zmiany tego stanowiska, gdy tymczasem w myśl powołanego przepisu uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa;

2.

naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik niniejszego postępowania, a mianowicie:

- art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2013 r., poz. 1232 z późn. zm.), poprzez jego niezastosowanie, co przejawiło się w przyjęciu, że w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy nie powstał obowiązek wydania przez organ administracji decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, gdyż nie wykazano przekroczenia norm, gdy tymczasem z zebranego dotychczas w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, iż badania emisji hałasu przeprowadzone kilkukrotnie w niniejszej sprawie wykazały przekroczenie dopuszczalnych norm (m.in. badanie z (...) wykazało przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu o 4,8 dB, badanie z (...) wykazało przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu o 3,6 dB), albowiem do zabudowy objętej terenem elementarnym (...) winno stosować się normy dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a więc 50 dB równoważnego poziomu dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6:00 do godz. 22:00) i 40 dB równoważnego poziomu dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22:00 do godz. 6:00),

- art. 114 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 113 ust. 2 pkt 1 poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało błędnym przyjęciem przez organ II instancji, iż skoro teren elementarny (...) przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami do 30% powierzchni całkowitej budynku, to dopuszczalny poziom hałasu dla tego terenu winien odpowiadać poziomowi hałasu dla terenu zabudowy mieszkaniowo-usługowej, a co za tym idzie błędne ustalenie przez organ administracji dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego z terenu Spółki A., gdy tymczasem w sytuacji gdy teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu winny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu, zaś 30% terenu nie stanowi części przeważającej,

- § 6 ust. 3 pkt 8 oraz § 43 ust. 3 pkt 5 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "(...)", poprzez ich niezastosowanie i pominięcie, iż możliwość lokalizacji usług dla terenu elementarnego (...) została ograniczona do poziomu dopuszczonego dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz, że przeznaczenie tego terenu określone w planie zagospodarowania miejscowego jako "zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna szeregowa z dopuszczeniem usług" odnosi się jedynie do usług nie zmieniających kwalifikacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, co doprowadziło do błędnego przyjęcia przez organ, iż na tym terenie dopuszczalny poziom hałasu to 55 dB równoważnego poziomu dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6:00 do godz. 22:00) i 45 dB równoważnego poziomu dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22:00 do godz. 6:00), gdy tymczasem zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego normy dla terenu elementarnego (...) to normy dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej a więc 50 dB równoważnego poziomu dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6:00 do godz. 22:00) i 40 dB równoważnego poziomu dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22:00 do godz. 6:00);

- załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112), poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że do niniejszej sprawy zastosowanie znajdą dopuszczalne poziomy hałasu 55 dB równoważnego poziomu dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6:00 do godz. 22:00) i 45 dB równoważnego poziomu dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22:00 do godz. 6:00),

3.

błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez błędne zakwalifikowanie terenu elementarnego (...) pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami, a co za tym idzie przyjęcie przez organ II instancji, że poziom hałasu należy przyjmować jak dla terenu zabudowy mieszkaniowo-usługowej, dla którego dopuszczalne poziomy hałasu wynoszą 55 dB równoważnego poziomu dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6:00 do godz. 22:00) i 45 dB równoważnego poziomu dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22:00 do godz. 6:00), co zdaniem organu II instancji uzasadnia wydanie decyzji odmawiającej wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, gdy tymczasem teren elementarny (...) przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną zaś normy dla tego terenu to 50 dB równoważnego poziomu dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6:00 do godz. 22:00) i 40 dB równoważnego poziomu dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22:00 do godz. 6:00), a które to normy zostały w niniejszej sprawie przekroczone.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 115a ustawy z dnia z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232 z późn. zm.) w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. W decyzji określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem (art. 115a ust. 3).

Zwrócić, przy tym należy uwagę, że "zakład", o którym mowa w art. 115a ust. 1 i 3 ustawy Prawo ochrony środowiska, to jedna lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami (art. 3 pkt 48 ww. ustawy). Definicja instalacji zamieszczona została w art. 3 pkt 6 ustawy Prawo ochrony środowiska i rozumie się przez to:

a)

stacjonarne urządzenie techniczne,

b)

zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu,

c)

budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja może spowodować emisję.

Natomiast prowadzącym instalację, stosownie do treści art. 3 pkt 31 powołanej wyżej ustawy, jest podmiot uprawniony, na podstawie określonego tytułu prawnego, do władania instalacją w celu jej eksploatacji zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska, na zasadach wskazanych w ustawie. Z kolei przez pojęcie tytułu prawnego rozumie się prawo własności, użytkowanie wieczyste, trwały zarząd, ograniczone prawo rzeczowe albo stosunek zobowiązaniowy - art. 3 pkt 41 ustawy Prawo ochrony środowiska.

Jak z powyższego wynika adresatem decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu może być jedynie zakład, w ramach działalności którego dochodzi do przekroczenia dopuszczalnego hałasu, a więc w niniejszej sprawie Spółka A. Magazyn Rejonowy w S., ul. (...). Stronami postępowania natomiast, zgodnie z art. 28 k.p.a., są osoby posiadające interes prawny, a więc w niniejszej sprawie z pewnością B.K.

Zgodnie z art. 115a ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska postępowanie w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu wszczyna się z urzędu.

W ocenie sądu, zarzuty podniesione w skardze przez B.K. w dużej części zasługują na uwzględnienie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. prawidłowo stwierdziło, że organ I instancji niezgodnie z obowiązującymi zasadami umorzył postępowanie administracyjne, bowiem w przypadku stwierdzenia, iż nie zostały przekroczone dopuszczalne normy hałasu postepowanie winno być zakończone decyzją o odmowie wydania decyzji ustalającej dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska, a nie decyzją umarzającą postępowanie. Pomimo takiego stwierdzenia, decyzja wydana przez organ odwoławczy narusza obowiązujące przepisy i to zarówno dotyczące postępowania administracyjnego, jak i prawa materialnego.

Po pierwsze, w zaskarżonej decyzji Kolegium ustaliło, że B.K. zamieszkuje na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (uchwała Nr XIII/346/07 Rady Miasta S. z dnia 17 września 2007 r.) jako teren elementarny (...) o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami do 30% powierzchni całkowitej budynku. Następnie jednak Kolegium stwierdziło, iż w świetle ww. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. najbliższy teren, dla którego określono dopuszczalny poziom hałasu to teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej, dla którego dopuszczalne poziomy hałasu wynoszą:

1. LAeq D = 55 równoważnego poziomu dźwięku A w dB dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6.00 do godz. 22.00),

2. LAeq N = 45 dB równoważnego poziomu dźwięku A w dB dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22.00 do godz. 6.00).

Powyższego stwierdzenia Kolegium w żaden sposób nie uzasadniło pomimo, że wcześniej samo cytowało art. 114 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska.

Nie zauważyło także, że organ I instancji prawidłowo odniósł się w swojej decyzji do tej kwestii, jednoznacznie uznając, że teren elementarny (...) przeznaczony jest w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod budownictwo jednorodzinne z usługami do 30% powierzchni całkowitej budynku, co oznacza, że obowiązują na nim inne niż podane przez Kolegium, dopuszczalne poziomy hałasu, przewidziane w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112), a mianowicie wynikające z lp. 2 lit. a - dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej:

1. LAeq D = 50 równoważnego poziomu dźwięku A w dB dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6.00 do godz. 22.00),

2. LAeq N = 40 dB równoważnego poziomu dźwięku A w dB dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22.00 do godz. 6.00).

W sposób podobny, Kolegium odniosło się nie tylko do badania poziomu dźwięku dokonanego w dniach (...), ale także do badania wykonanego wcześniej, tj. (...).

Kolegium w zaskarżonej decyzji stwierdziło: "Zgodzić się zatem należy z poglądami doktryny, iż wystarczy jednorazowe przekroczenie tych poziomów, by mogła być wydana decyzja zgodnie z tym przepisem w celu zabezpieczenia prawa osób, na które szkodliwie oddziałuje działalność tego podmiotu (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2011 r., I OSK 6/10). Z przepisów działu V ustawy Prawo ochrony środowiska dotyczącego ochrony przed hałasem oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy, nie wynika aby po upływie określonego czasu wyniki pomiarów hałasu dezaktualizowały się i w związku z czym nie mogłyby być podstawą wydania decyzji w przedmiocie dopuszczalnego poziomu hałasu."

Tymczasem stosując prawidłowe, ustalone ww. rozporządzeniem, dopuszczalne poziomy hałasu dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, badania przeprowadzone wcześniej wskazywały na przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu. W ocenie sądu, nie ma znaczenia, że po wszczęciu postępowania w przedmiocie dopuszczalnego poziomu hałasu, wydana przez organ I instancji decyzja uznająca przekroczenie norm i ustalająca dopuszczalne poziomy hałasu z dnia (...) została uchylona przez Kolegium (decyzja z dnia (...)) z przyczyn formalnych, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Podobnie nie ma znaczenia fakt, że organ I instancji zamiast zakończyć ww. postępowanie w dniu (...) wydał decyzję zobowiązującą Spółkę A. do przeprowadzenia przeglądu ekologicznego, która to decyzja również została uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez Kolegium decyzją z dnia (...). Badania przeprowadzone w tych postępowaniach nie straciły swojej ważności i winny, w ocenie sądu, zostać wzięte pod uwagę w postępowaniu toczącym się obecnie, tym bardziej, że w badaniach przeprowadzonych w dniach (...) nie udało się uzyskać wymiernego wyniku, pozwalającego określić, czy emitowany przez zakład hałas przekracza dopuszczalny poziom, czy też nie. Ponadto, zdaniem sądu, w przypadku, gdy przeprowadzone badanie wskazuje, że dany zakład emituje hałas zbliżony do hałasu tła, niezbędnym jest powtórzenie badania, tym bardziej, że wcześniej przeprowadzone badania wykazywały przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu.

Podkreślić należy, że gdy w sprawie są wątpliwości, żaden z podmiotów wskazanych w art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska nie może odmówić wykonania badań uzupełniających.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem sądu, zaskarżona decyzja, a także poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ponownym postępowaniu wyjaśniającym organ I instancji raz jeszcze winien przeprowadzić pomiary hałasu emitowanego przez Spółkę A. Badania powinny być przeprowadzone z uwzględnieniem wymagań art. 12 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z tym przepisem, podmioty korzystające ze środowiska oraz organy administracji są obowiązane do stosowania metodyk referencyjnych, jeżeli metodyki takie zostały określone na podstawie ustaw (ust. 1), w tym przypadku na podstawie aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2014 r. poz. 1542). Po dokonaniu tych pomiarów organ winien dokonać oceny ich wyników, a także wyników badań wykonanych wcześniej, a następnie podjąć rozstrzygnięcie i uzasadnić je zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję pierwszoinstancyjną. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji wyroku zapadło na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ww. ustawy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.