Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1814152

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 26 lutego 2015 r.
II SA/Sz 808/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Mysiak.

Sędziowie: WSA Barbara Gebel, NSA Elżbieta Makowska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 lutego 2015 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Wójt Gminy decyzją z dnia (...) działając na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, po rozpatrzeniu wniosku Spółki A. ustalił warunki dla lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie odcinków kablowych linii energetycznych wraz z liniami światłowodowymi do GPO w gminie.

Odwołanie od powyższej decyzji do organu drugiej instancji wniosła A.P. podnosząc zarzuty:

- naruszenia art. 10 § 1 w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. i art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegającego na braku zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego;

- naruszenia art. 10 § 1 w zw. z art. 106 k.p.a. i art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegającego na braku udziału strony w postępowaniu uzgadniającym projekt zaskarżonej decyzji z Z M i UW, ze Starostą - Wydziałem Budownictwa i Ochrony Środowiska oraz z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska;

- uzgodnienia projektu zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 124 § 2, art. 106 k.p.a. i art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez brak uzasadnienia postanowienia Zarządu Dróg Powiatowych;

- uzgodnienia projektu zaskarżonej decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego przez nieuprawniony podmiot;

- wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem praw własności wynikających z art. 64 Konstytucji RP oraz naruszeniem art. 7 k.p.a. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez zaakceptowanie wniosku inwestora odnośnie przebiegu linii energetycznych wraz z liniami światłowodowymi do GPO w gminie;

- naruszenia art. 107 k.p.a., polegające na sporządzeniu uzasadnienia niezgodnie z treścią ww. przepisu.

Odwołująca się zarzuciła, że mimo tego, iż wniosek inwestora o wydanie decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego wpłynął do Urzędu Gminy w dniu 27 stycznia 2014 r., to zawiadomienie organu o wszczęciu postępowania administracyjnego w tej sprawie, strona otrzymała w dniu 7 marca 2014 r., tj. po upływie 39 dni od dnia złożenia wniosku przez inwestora. W związku z powyższym, wszystkie czynności podejmowane przez organ administracji w ww. okresie odbywały się bez udziału strony, co stanowi naruszenie art. 61 § 4 k.p.a.

Natomiast brak wiedzy strony o wszczęciu postępowań uzgodnieniowych spowodował, że niemożliwy był jej udział w postępowaniu, co stanowi naruszenie prawa strony wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a.

A.P. zarzuciła, że postanowienie wydane przez Zarząd Dróg Powiatowych nie zawierało uzasadnienia, gdyż powołano się na art. 107 § 4 k.p.a. wskazując, że "w całości uwzględniono żądanie strony". Organ opiniujący nie odniósł się merytorycznie do projektu decyzji, co było jego obowiązkiem i uzgodnił nie projekt decyzji, lecz wniosek firmy. Stanowi to naruszenie zasady prawdy obiektywnej z art. 7 k.p.a. i oznacza że nie można uznać, aby uzgodnienie takie mogło być podstawą do wydania zaskarżonej decyzji.

Ponadto uzgodnienie dokonane z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, na co powołał się organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jest nieważne z uwagi na fakt, iż pozytywne rozstrzygnięcie "Rozpoznano bez uwag" zostało wydane przez A. Z. - Wydziału Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, działającego w imieniu własnym.

W ocenie strony organ wydając zaskarżoną decyzję, nie wyważył interesu publicznego i interesu obywateli, mimo że strona jest właścicielem działki nr (...) obr., na obszarze której, częściowo przebiegać ma odcinek linii energetycznych 30kV wraz z liniami światłowodowymi do GPO w gminie. Organ zignorował bowiem propozycję strony w zakresie alternatywnego przebiegu tych linii.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) nr (...) po rozpoznaniu odwołania A. P., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 50 -61 i 63- 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy po przytoczeniu treści przepisu art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawowej definicji "inwestycji celu publicznego" stwierdził, iż organ I instancji prawidłowo zakwalifikował planowane przez inwestora przedsięwzięcie.

Kolegium stwierdziło, że organ zawiadomił o wszczęciu przedmiotowego postępowania na piśmie wszystkie strony tj. właścicieli nieruchomości, na których będzie lokalizowana inwestycja, a pozostałe zawiadomiono poprzez obwieszczenie. Stosowne obwieszczenia zostały umieszczone na tablicach ogłoszeń w sołectwach w Urzędzie Gminy oraz na stronie internetowej (bip).

Kolegium wskazało, że zarzut A. P., iż zaskarżona decyzja narusza jej prawo własności jest na tym etapie nie tylko nieuzasadniony, ale i przedwczesny. Zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego należy umieścić informację w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Jednakże zasada ochrony interesów osób trzecich nie daje podstawy do odmowy wydania decyzji lokalizacyjnej, jeżeli spełnione są warunki wynikające z przepisów odrębnych. Ochrona ta, realizowana jest na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę i uwzględniona jest w innych przepisach m.in. Prawo budowlane i rozporządzeniach w sprawie przepisów techniczno-budowlanych. W myśl art. 63 ust. 2 tej ustawy, decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności ani uprawnień osób trzecich; uregulowanie to ma odniesienie do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 65 ustawy). Inwestor na etapie ustalania lokalizacji inwestycji nie musi legitymować się prawem do nieruchomości. Prawo to jest badane na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Samo wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak i warunkach zabudowy nie stanowi żadnej zmiany w sferze praw rzeczowych.

Odnosząc się do zarzutu nie zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania, organ uznał go za bezpodstawny. Zawiadomienie takie odwołująca się otrzymała w dniu 7 marca 2014 r., czemu nie zaprzecza. Fakt, iż zawiadomienie to zostało wydane w dniu 27 lutego 2014 r., a wniosek inwestora wpłynął do organu w dniu 27 stycznia 2014 r. nie może być traktowany jako brak zawiadomienia. Po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania strona miała bowiem możliwość podjęcia stosownych działań w sprawie. Kolejne zawiadomienie, stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. strona otrzymała w dniu 24 kwietnia 2014 r. co oznacza, że miała możliwość składania uwag i wniosków oraz zapoznania się z aktami sprawy w terminie do dnia 8 maja 2014 r. Poza tym, jak wynika z akt, strona utrzymywała kontakt z organem I instancji w trakcie całego postępowania i otrzymywała pocztą internetową wszystkie dokumenty.

Zgodnie z art. 53 ust. 4 ustawy, organ ma obowiązek dokonania uzgodnień z właściwymi w sprawie organami specjalistycznymi. Jak wynika z akt, organ I instancji zwrócił się o dokonanie uzgodnień do Zarządu Dróg Powiatowych, Z M i U W, Starosty oraz Dyrektora Ochrony Środowiska.

Zgodnie z art. 53 ust. 5 ustawy, uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. Jeżeli organ uzgadniający nie zajmie w sprawie stanowiska w terminie 2 tygodni, uważa się, że uzgodnienie zostało dokonane. Jeżeli postanowienie uzgadniające będzie wydane w terminie dwóch tygodni, może być zaskarżone w trybie instancyjnym tylko przez inwestora. Natomiast pozostałe strony postępowania, zgodnie z art. 142 k.p.a., mogą je zaskarżyć w odwołaniu od decyzji. Zatem organ I instancji nie ma obowiązku zawiadamiać pozostałe strony o zwróceniu się do innego organu o zajęcie stanowiska w sprawie, a organ uzgadniający nie ma obowiązku doręczenia pozostałym stronom podjętego rozstrzygnięcia. Poprzez uzgodnienie organ administracji wypowiada się o tym, czy realizacja planowanego przedsięwzięcia stosownie do proponowanych warunków zabudowy nie pociągnie za sobą naruszenia przepisów, których stosowanie leży we właściwości rzeczowej organu uzgadniającego, a wykracza poza właściwość rzeczową organu administracji, właściwego do ustalenia warunków zabudowy.

Organ I instancji uzyskał wymagane uzgodnienia organów wyspecjalizowanych m.in. Z M i U W z (...). Starosty z dnia (...) w zakresie ochrony gruntów rolnych oraz Zarządu Dróg Powiatowych w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. W ocenie Kolegium, brak uzasadnienia faktycznego i prawnego postanowienia Zarządu Dróg, nie ma wpływu na istotę rozstrzygnięcia. Podstawą prawną uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, dokonywanego przez właściwego zarządcę drogi, w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, jest przepis art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zgodnie z którym zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Organ podkreślił, że przedmiotem zainteresowania zarządcy drogi podczas uzgadniania przedkładanych mu projektów decyzji o warunkach zabudowy są kwestie zachowania warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego. Przesłanka ta stanowi podstawowe kryterium oceny dopuszczalności mającej powstać inwestycji przy drodze, w tym przypadku powiatowej, będącej w zarządzie organu uzgadniającego. Istotne w sprawie jest, iż inwestor przed rozpoczęciem prac będzie zobowiązany uzyskać zezwolenie i warunki od zarządców drogi powiatowej jak również dróg gminnych.

Odnośnie uzgodnienia dokonanego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska Kolegium zauważyło, że wniosek Wójta Gminy o uzgodnienie został skierowany do właściwego organu, bowiem dla powiatu organem właściwym jest Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska - W S T. Jak wynika z akt, RDOŚ nie zajął stanowiska w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wniosku o uzgodnienie, w związku z czym organ prawidłowo uznał, że uzgodnienie zostało dokonane. Wniosek o uzgodnienie doręczono w dniu 14 marca 2014 r., a znajdująca się w aktach informacja RDOŚ o braku uwag została przesłana do Urzędu Gminy w dniu 16 kwietnia 2014 r., a więc po upływie 2 tygodni.

Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego A.P. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca powtórzyła zarzuty zawarte wcześniej w odwołaniu od decyzji organu I instancji, dodatkowo podnosząc zarzut naruszenia:

- art. 21 ust. 1 i 64 ust. 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady ochrony prawa własności,

- art. 8 i 11 k.p.a. poprzez ogólnikowe uzasadnienie decyzji przez organ II instancji oraz nie odniesienie się do zarzutu wydania decyzji organu I instancji z naruszeniem art. 107 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, pozbawiona będzie możliwości kwestionowania przebiegu realizowanej inwestycji, albowiem nie będzie ona mogła być inna niż określona w zaskarżonej decyzji. Wnioskodawca założył przejście inwestycji przez nieruchomość skarżącej po jak najkrótszej trasie celem zmniejszenia kosztów budowy. Wariant proponowany przez skarżącą, zakładający przeprowadzenie inwestycji po granicach jej nieruchomości, droższy w realizacji, nie został uwzględniony. Przeprowadzenie linii energetycznej i światłowodowej w poprzek działki skarżącej spowoduje, że nie będzie możliwe dokonanie na niej w przyszłości jakichkolwiek prac i inwestycji. Odmowa uwzględnienia wniosku skarżącej mogłaby mieć miejsce tylko wówczas gdyby jej wniosek stał w sprzeczności z interesem publicznym i słusznym interesem inwestora. W przedmiotowej sprawie sprzeczność taka nie występuje.

Skarżąca podniosła, że z rozdzielnika załączonego do zawiadomienia w drodze obwieszczenia o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 27 lutego 2014 r. nie wynika, aby zawiadomienie zostało przekazane do sołectw w celu umieszczenia obwieszczenia na tablicach ogłoszeń. Skarżąca nie wie tym samym, na jakiej podstawie organ II instancji uznał, że obwieszczenie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w sołectwach miało miejsce. Ponadto, skarżąca sprawdzając w dniu otrzymania zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia (...) tj. w dniu (...) stronę internetową Gminy - Biuletyn Informacji Publicznej, w zakładce: Planowanie Przestrzenne - Obwieszczenia nie znalazła obwieszczenia dotyczącego przedmiotowego postępowania. Co więcej, także w dniu 21 lipca 2014 r. na ww. stronie nie widniało obwieszczenie w tej sprawie, mimo że inne obwieszczenia (ostatnie umieszczone w dniu 19 grudnia 2013 r.) są nadal w ww. zakładce dostępne. Stąd też, twierdzenie SKO o umieszczeniu obwieszczenia na stronie internetowej (bip), jak również na tablicach ogłoszeń w sołectwach jest dla skarżącej niewiarygodne. Organ II instancji nie udowodnił, że organ I instancji w prawidłowy i dostateczny sposób wypełnił dyspozycję art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skarżąca zwróciła uwagę, że zawiadomienie o wydanych postanowieniach uzgadniających projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, otrzymane dnia 24 kwietnia 2014 r. organ wydał dopiero w wyniku rozpoznania jej wniosku z dnia 3 kwietnia 2014 r. Postanowienia uzgodnieniowe zostały wydane w dniach 6 i 7 marca 2014 r., czyli ponad półtora miesiąca wcześniej od otrzymania informacji w tym zakresie przez stronę. W ocenie skarżącej, Kolegium bezpodstawnie wyłącza prawo właścicieli nieruchomości na których ma być realizowana planowana inwestycja, do brania udziału w postępowaniu uzgodnieniowym, przypisując to prawo wyłącznie inwestorowi. Brak prawa do zaskarżenia postanowienia wydanego w trybie art. 106 k.p.a. nie jest tożsamy z brakiem prawa do udziału w postępowaniu. Z przepisu tego wynika bowiem, że organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę, a wyłączenie dotyczy jedynie możliwości wniesienia zażalenia przez inne strony niż inwestor. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, skarżąca wskazała, że strona postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest jednocześnie stroną wszystkich postępowań uzgadniających, o jakich mowa w art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w konsekwencji przewidziany przepisem art. 53 ust. 1 tej ustawy tryb doręczania, dotyczy również postanowień uzgadniających lokalizację inwestycji celu publicznego.

A.P. wskazała, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji, postanowienie uzgadniające Dyrektora Z M i UW z dnia (...), w oparciu o którą Wójt Gminy wydał decyzję z dnia (...) ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie obowiązywało. Zostało ono bowiem uchylone na mocy postanowienia Dyrektora Z. M. i U. W. z dnia (...). Kolegium natomiast, z naruszeniem normy art. 7 k.p.a. nie wyjaśniło stanu faktycznego sprawy co do okoliczności mających kardynalne znaczenie dla sprawy i wydało orzeczenie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W ocenie skarżącej organ zbagatelizował fakty podniesione przez nią w odwołaniu, a dotyczące otrzymania przez stronę zawiadomienia o wydanych postanowieniach uzgodnieniowych dopiero po wezwaniu organu administracji do przekazania informacji na temat czynności podjętych w sprawie oraz dotyczące zarzutu sporządzenia uzasadnienia decyzji organu I instancji z naruszeniem przepisu art. 107 k.p.a. Kolegium odniosło się tylko do zarzutu braku uzasadnienia postanowienia Zarządu Dróg Powiatowych, pomijając całkowicie wskazane wyżej zarzuty.

Ponadto, organ odwoławczy stwierdzając, że organ I instancji nie ma obowiązku zawiadamiać pozostałe strony o zwróceniu się do innego organu o zajęcie stanowiska w sprawie, a organ uzgadniający nie ma też obowiązku doręczenia pozostałym stronom postanowienia podjętego przez ten organ rozstrzygnięcia, nie wyjaśnił dostatecznie przesłanek jakimi kierował się interpretując w ten sposób przepis art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a z którego jednoznacznie wynika, że uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, ponieważ sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, dokonana w granicach określonych w art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) określanej dalej jako: p.p.s.a., wykazała, że akt ten nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Przedmiotem skargi jest decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego. Zgodnie z powołanym w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.), dalej określanej jako: "u.p.z.p.", inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie-w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Przepis art. 2 pkt 5 u.p.z.p. definiując pojęcie inwestycji celu publicznego stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o inwestycji celu publicznego" - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 518, dalej u.g.n.).

Z powyższej definicji ustawowej wynikają dwa podstawowe kryteria odróżniające inwestycję celu publicznego. Mianowicie, pierwszą cechą charakteryzującą inwestycję celu publicznego jest jej zakres tj. określenie czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym. Będą to wspólnoty samorządowe na poziomie gminy, powiatu i województwa a także społeczeństwo jako pewna całość zamieszkująca obszar państwa. Zawsze więc inwestycja celu publicznego ukierunkowana będzie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości przynajmniej na poziomie lokalnym.

Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia, tj. czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Ustalenie, że spełnione zostały łącznie obie wskazane wyżej przesłanki przesądza o zaliczeniu, danego przedsięwzięcia do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50-58 u.p.z.p.

W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że inwestycja polegająca na budowie linii kablowej energetycznej posiada status inwestycji celu publicznego w rozumieniu powołanych wyżej przepisów. Zauważyć należy, że jak wynika to z ustaleń zaskarżonej decyzji planowana budowa odcinków kablowych linii energetycznych wraz z liniami światłowodowymi na wskazanych w decyzji działkach położonych na terenie kilku sołectw Gminy, ma służyć nie tylko przesyłowi energii elektrycznej pomiędzy planowanymi farmami wiatrowymi, ale ma na celu umożliwienie przyłączenia zespołów elektrowni wiatrowych do Krajowego Systemu Energetycznego, a zatem jest przedsięwzięciem o znaczeniu co najmniej lokalnym (ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości). Jednocześnie inwestycja ta stanowi realizację celu, który mieści się w katalogu inwestycji celu publicznego zawartym w art. 6 u.g.n. Zgodnie bowiem z pkt 2 wskazanego przepisu, celami publicznymi w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (pkt 2).

W świetle powyższych uregulowań, za nienaruszające prawa uznać trzeba zawarte w uzasadnieniu prawnym decyzji ostatecznej stanowisko organu odwoławczego stwierdzające, że kwalifikacja planowanego przedsięwzięcia jest prawidłowa.

Chybione są natomiast wywody skargi zmierzające do podważenia kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia, oparte na twierdzeniu, że planowana inwestycja jest typowym przedsięwzięciem komercyjnym, a wnioskodawca założył przejście przez nieruchomość skarżącej po jak najkrótszej trasie celem zmniejszenia kosztów budowy. Jak wynika, to z wyżej przywołanej definicji inwestycji celu publicznego (art. 2 pkt 5 u.p.z.p.) nie ma znaczenia status podmiotu podejmującego działania inwestycyjne oraz źródła ich finasowania. Z analizowanych regulacji prawnych nie wynika również koniczność uwzględniania przez organy orzekające w przedmiotowej sprawie kryteriów ekonomicznych towarzyszących inwestycyjnemu zamiarowi wnioskodawcy.

W ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie podniosło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że decyzja orzekająca o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie przyznaje inwestorowi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności, zaś ochrona interesu osób trzecich realizowana jest na etapie decyzji o pozwoleniu na budowę. Podkreślenia wymaga szczególności, że decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego nie jest aktem upoważniającym do podjęcia i realizacji inwestycji. Inwestor przed rozpoczęciem budowy musi uzyskać zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego pozwolenie na budowę. W tym postępowaniu organ architektoniczno-budowlany ustala szczegóły techniczne dotyczące planowanej budowy, bada i ocenia czy w świetle przepisów Prawa budowlanego oraz przepisów wykonawczych, w tym techniczno-budowlanych, możliwe jest udzielenia pozwolenia na budowę - także w aspekcie poszanowania interesów osób trzecich (podobnie: wyrok NSA z dnia 8 listopada 2012 r., II OSK 1212/11, Lexis.pl Nr 5160739). Powołanie się przez Kolegium dla poparcia swej argumentacji w omawianej kwestii miedzy innymi na przepisy art. 63 ust. 2 i art. 65 u.p.z.p. nie jest przekonywujące, skoro przepisy te dotyczą wydawania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, co zasadnie podniesiono w skardze. Jednakże interpretacja przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczących podstaw prawnych decyzji oraz postępowania w przedmiocie wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie stanowi podstaw prawnych do przyjęcia, że w imię ochrony interesów osób trzecich, na tym etapie postępowania dopuszczalne jest badanie i analizowanie innych wariantów przebiegu inwestycji od tego jaki wynika z wniosku inwestora, czego oczekiwała skarżąca. Z treści art. 54 ust. 3 u.p.z.p. wynika, że decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego powinna określać wyłącznie linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na odpowiedniej mapie, a nie określać w sposób szczegółowy usytuowania planowanego obiektu w terenie. Zgodnie z art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, organ nie może rozpatrywać sprawy z punktu widzenia interesu innych stron co do przebiegu inwestycji. Innymi słowy rzecz ujmując, stwierdzić trzeba, że organ rozpatrując sprawę ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może podejmować rozstrzygnięcia wykraczającego poza granice wniosku, a więc nie może rozpatrywać innej trasy przebiegu inwestycji liniowej od tej jaką określił wnioskodawca. Z treści decyzji organów obu instancji w zestawieniu z zawartością akt administracyjnych przedstawionych Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę wynika, że wniosek inwestora odpowiadał wymogom określonym w art. 52 u.p.z.p., a zatem był dla organu wiążący. Organ administracyjny nie jest przy tym uprawniony do analizowania zasadności takiej, a nie innej lokalizacji inwestycji i jej proponowanego przebiegu (por. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2013 r., II OSK 845/12). Z tych względów chybiony jest zarzut skarżącej dotyczący nierozpatrzenia proponowanego przez nią innego przebiegu spornej linii kablowej.

Nieskuteczne okazały się również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania.

Przed odniesieniem się do tych zarzutów należy wyjaśnić, że w świetle ujęcia w Kodeksie postępowania administracyjnego zasady ogólnej dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) wada decyzji pierwszoinstancyjnej w zakresie sposobu sporządzenia jej uzasadnienia może być skutecznie podnoszona w skardze tylko wówczas, gdy nie zostanie usunięta w decyzji organu odwoławczego i jednocześnie gdy uchybienie art. 107 § 3 k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie.

Podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., sąd administracyjny uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis ten oznacza, że warunkiem skutecznego podniesienia przez skarżącego zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego jest wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy zarzucanym naruszeniem, a treścią decyzji. Nie wystarczy więc wskazanie, nawet trafne, określonego naruszenia prawa procesowego ale niezbędne jest dla skuteczności zarzutu udowodnienie, że gdyby tego naruszenia nie było, to treść decyzji byłaby inna.

Oceniając w kontekście tak rozumianego art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zarzuty skargi stwierdzić trzeba, że w żadnym przypadku, tj. zarówno co do zarzutu nieustosunkowania się przez Kolegium do kwestii doręczonych skarżącej z opóźnieniem materiałów dotyczących postanowień uzgodnieniowych oraz naruszenia przez organy orzekające w sprawie art. 107 § 3 k.p.a., jak i co do zarzutu niewykazania przez Kolegium, że organ I instancji wykonał należycie obowiązek powiadomienia pozostałych stron w drodze obwieszczeń i w sposób zwyczajowo przyjęty, skarżąca nie wykazała istotnego wpływu naruszenia na wynik sprawy, a sąd istnienia takiego związku przyczynowo - skutkowego się nie dopatrzył w zaskarżonej decyzji.

Sąd nie dopatrzył się również podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja oparta została na błędnych ustaleniach faktycznych co do okoliczności mających znaczenie prawne dla wydania decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z akt administracyjnych nie wynika, aby jakiekolwiek uzgodnienie (czy to w formie postanowienia, czy przyjęte na zasadzie milczącej akceptacji organu uzgadniającego) zostało bezpodstawnie uwzględnione przez organ I instancji. W szczególności z akt tych nie wynika, że wyeliminowane zostało z obrotu prawnego, przed wydaniem zaskarżonej decyzji ostatecznej, postanowienie Zarządu Dróg Powiatowych z dnia (...) zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, a i sama skarżąca nie przedłożyła na tę okoliczność żadnego dowodu.

Na zakończenie dodać należy, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter decyzji związanej (art. 56 u.p.z.p.), co oznacza, że w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie takiej lokalizacji, czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami ustaw szczególnych, to organ jest obowiązany jest w sprawie wydać decyzję pozytywną.

Z tych wszystkich względów należało skargę, jako niezasadną, oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.