Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1547278

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 9 października 2014 r.
II SA/Sz 223/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.).

Sędziowie: WSA Barbara Gebel, NSA Elżbieta Makowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 października 2014 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) r. nr (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy nałożenia na K. M. i H. Z. D. i B. Z, S. B., J. i Z. L. J.D. i J. D. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych.

Przedstawiony w uzasadnieniu powyżej decyzji odwoławczej stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego - w związku z zawiadomieniem R. M. informującego o samowolnym wykonaniu robót budowlanych związanych z siecią kanalizacji deszczowej w sposób powodujący zalewanie jego działki nr (...) - dokonał oględzin działek o nr ewidencyjnych:(...), położonych w m.(...), gm.(...), stanowiących własność: K. M. (dz. nr (...)), H. i Z. (dz. Nr (...)), Z. i W.L. (dz. Nr (...)), R. M. (dz. Nr (...)), B. i D. Z. (dz. Nr (...)), S. B. (dz. nr (...) (...) (dz. Nr (...)), (...) (dz. nr (...) 1). Podczas oględzin ustalono, że na terenie działek nr (...), znajdują się urządzenia melioracji wodnych szczegółowych w postaci sieci drenarskiej, złożonej ze zbieracza, sączków i studni zbiorczej, a właściciele ww. działek w okresie od (...) r. przeprowadzili samowolne roboty budowlane związane z remontem instalacji drenarskiej. Powyższy remont polegał na wymianie zbieracza oraz sączków od działki nr (...), poprzez działki nr (...) jak i umieszczeniu końcówki zbieracza drenarskiego w istniejącej na działce nr (...) studni zbiorczej.

Organ II instancji podkreślił, że w toku postępowania wyjaśniającego organ powiatowy zapoznał się z uzyskaną od Wójta Gminy opinią biegłego W. M., z której wynikało, że przedmiotowe roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z wiedzą techniczną i usunęły przyczynę zalewania wodami opadowymi działek o nr (...), jak również z oceną techniczną inż. W. P., przedłożoną przez Z. i J.L. (współwłaścicieli działki nr (...) -wcześniej nr (...)), w której wskazano, że "odtworzenie poniemieckiego urządzenia melioracyjnego (...) umożliwia odprowadzenie nadmiaru wód powierzchniowych z terenów wyżej położonych działek (...) częściowo zapobiegają spływowi wód na działkę (...)".

Następnie organ I instancji uznając, że przedmiotowe roboty budowlane związane z odprowadzeniem wód powierzchniowych na działkach nr (...) w miejscowości (...) wykonane zostały zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, decyzją z dnia (...) r. umorzył postępowanie w sprawie.

Powyższą decyzję uchylił w całości i przekazał do ponownego rozpatrzenia organ II instancji decyzją z dnia (...) r. wskazując, że w przypadku stwierdzenia istnienia samowoli budowlanej, nie można umorzyć postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia (...) r. nr (...), na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 ustawy - Prawo budowlane, odmówił nałożenia na K. M. i H. Z., D. i B. Z., S. B., J. i Z. L., J. D. i J. D., obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia robót budowlanych związanych z remontem i odbudową urządzeń melioracji wodnej szczegółowej (studzienka, zbieracz i sączki) na działkach (...), obręb (...) - do stanu zgodnego z prawem.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji powołując się na stanowisko Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych nie negujące istnienia na przedmiotowych działkach podziemnych urządzeń melioracyjnych wykonanych przed 1945 r. (pismo z dnia (...) r.). oraz wydawane dla ww. terenu decyzje Wójta Gminy o warunkach zabudowy, nakazujące zachowanie istniejących podziemnych urządzeń melioracji wodnych (postanowienie ZZMiUW z dnia (...) r., decyzja o warunkach zabudowy z dnia (...) r.) wskazał, że na ww. nieruchomościach istniał drenaż poniemiecki. W oparciu o przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, ustalił również, że roboty budowlane na tych nieruchomościach zostały wykonane w warunkach samowoli budowlanej, jednakże nie naruszają innych przepisów prawa, co uzasadniało odmowę nakazania wykonania określonych czynności. Z dowodów uzyskanych przez Wójta Gminy w postępowaniu administracyjnym, prowadzonym w sprawie odwodnienia ww. nieruchomości, na wniosek ich właścicieli wynika, że wykonane roboty budowlane polepszyły stosunki wodne na przedmiotowym terenie. Zarówno ocena techniczna inż. W. P. jak i opina biegłego W. M. potwierdzają, że urządzenia melioracji szczegółowej spełniają swoją funkcję odprowadzając wody powierzchniowe do studni zbiorczej.

W odwołaniu od powyższej decyzji R. M. (właściciel działki nr (...) i współwłaściciel działki nr (...)) podniósł, że przedmiotowe roboty budowlane wykonane zostały z naruszeniem przepisów prawa budowlanego (art. 30) oraz prawa wodnego (art. 122 ust. 1 pkt 3), gdyż inwestorzy nie dokonali wymaganego zgłoszenia ani nie uzyskali pozwolenia wodnoprawnego. Poza tym wybudowany rurociąg wykonano "bez żadnej dokumentacji i warunków technicznych, bez wykonania obliczeń hydrologicznych niezbędnych przy doborze odpowiednich średnic rurociągu". Skarżący zaznaczył również, iż dokumentacja techniczna, na którą powołał się organ powiatowy została sporządzona dopiero po wykonaniu ww. robót budowlanych i odnosi się jedynie, do tego, czy dany rurociąg odbiera wody opadowe. Nie dotyczy ona zatem warunków technicznych, jakie powinny spełniać urządzenia melioracyjne. Ponadto zarzucił, że organ powiatowy nie ustalił jednoznacznie stanu faktycznego niniejszej sprawy, a nadto błędnie wskazał adresatów zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania, uznał, że zaskarżona decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem, zaś zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie.

Organ II instancji podkreślił, że w przypadku wykonania robót budowlanych innych niż budowa obiektu lub jego części, bez wymaganego zgłoszenia zastosowanie znajdują odpowiednio przepisy art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane, a organ I instancji po przeprowadzeniu w dniu (...) r. przez wykwalifikowanych pracowników oględzin przedmiotowych nieruchomości zabudowanych, a także opierając się na zgromadzonej przez Wójta Gminy dokumentacji technicznej opracowanej przez osoby posiadające stosowne uprawnienia, które stały się podstawą do zbadania stosunków wodnych na ww. terenie w odrębnym, zakończonym postępowaniu, uznał, że przedmiotowe roboty budowlane wykonano prawidłowo, polepszając tym samym stosunki wodne na objętym nimi terenie.

Wskazał także, że ustawa - Prawo budowlane w art. 51 ust. 1 pkt 2 obliguje organ nadzoru budowlanego do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, jednakże nie zawiera regulacji stanowiących jakie rozstrzygnięcie powinno zostać wydane w przypadku ustalenia, że roboty budowlane wykonane zostały zgodnie z wymogami techniczno-budowlanymi, jak ma to miejsce w przedmiotowym postępowaniu. Zdaniem organu II instancji, skoro Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie znalazł podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawa - Prawo budowlane, to zasadnie wydał zaskarżoną decyzję odmawiając nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia samowolnie wykonanych robót budowlanych związanych z remontem i odbudową urządzeń melioracji wodnej szczegółowej na działkach (...), obręb (...), do stanu zgodnego z prawem.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ II instancji wyjaśnił, że postępowanie legalizacyjne ma na celu doprowadzenie wykonanych bądź wykonywanych robót budowlanych, bez stosownego pozwolenia właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, do stanu zgodnego z prawem. Z uwagi, że przedmiotowe roboty budowlane wykonane zostały bez projektu i nadzoru osoby uprawnionej, organ powiatowy, wobec braku możliwości ich oceny, m.in. ze względu na fakt zakrycia znacznej części robót przed podjęciem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, oparł się na sporządzonej przez osoby legitymujące się wymaganymi uprawnieniami i należące do właściwej izby samorządu zawodowego dokumentacji technicznej, która pozwoliła na ustalenie prawidłowości ich wykonania.

R. M., reprezentowany przez radcę prawnego, powyższą decyzję organu odwoławczego zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił decyzji naruszenie art. 7, 77, 80 k.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 ustawy Prawo budowlane przez:

- nieustalenie istotnych okoliczności sprawy w tym, czy przedmiotowe roboty budowlane wykonane zostały zgodnie z zasadami wiedzy technicznej i czy nie spowodowały swym skutkiem zalewania działki będącej własnością skarżącego,

- niedopuszczenie w sprawie dowodów z opinii biegłych, a wydanie decyzji na podstawie opinii wydanych w toku innych postępowań, których przedmiot nie pokrywał się z niniejszym postępowaniem,

- niedokonanie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dokonanie oceny zgromadzonych dowodów z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów,

- bezpodstawne ograniczenie postępowania dowodowego przez organ II instancji i sprowadzenie postępowania jedynie do powtórzenia oceny materiału dowodowego za organem I instancji,

- zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli,

- niewydanie decyzji nakładającej obowiązek na inwestorów wykonania określonych czynności lub robót budowalnych w celu doprowadzenia samowolnie wykonanych robót budowalnych związanych z remontem i odbudową urządzeń melioracji wodnej szczegółowej na działkach (...) odr. (...) do stanu zgodnego z prawem, pomimo istnienia ku temu przesłanek.

W uzasadnieniu skargi skarżący zaznaczył, że organ, wbrew obowiązkowi wnikliwego rozpatrzenia sprawy, ograniczył się jedynie do powtórzenia uwag, spostrzeżeń i ustaleń organu I instancji, nie dokonując samodzielnej oceny materiału dowodowego. Niezrozumiałym jest dla strony, dlaczego opinia W. M. stanowiła podstawę odmowy wydania decyzji w przedmiocie nałożenia obowiązków. Podkreślił, że z opinii tej wynika wprost, że bezpośrednią przyczyną zalewania działki skarżącego są wykonane prace ziemne polegające na podwyższeniu terenu wzdłuż działki i samej działki nr(...), zaś pośrednią przyczyną jest uszkodzenie podziemnej sieci drenarskiej przy wykonaniu infrastruktury podziemnej na południe od jego działki. Z kolei w późniejszej opinii podkreślono, że wykonanie rurociągu odpływowego tylko tymczasowo usunęło przyczynę zalewania działki nr (...). Według strony, gdyby samowolnie roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, to nie powinny powodować w swym skutku zalewania działek sąsiednich. Ponadto podniósł, że organy nie mogły uznać robót za zgodnych z prawem, w sytuacji gdy w sprawie nie powołano biegłego, który stwierdziłby zgodność robót z przepisami technicznymi, a nie istnieje dokumentacja techniczna, bowiem roboty wykonane zostały samowolnie. Postępowanie w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy nie jest natomiast ukierunkowane na likwidację samowoli, ale na usunięcie kolizji z prawem wykonanych robót budowalnych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności kwestionowanej decyzji.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 wskazanej wyżej ustawy). Badając legalność zaskarżonego orzeczenia sąd administracyjny ocenia czy jest ono zgodne z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej, przy czym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.").

W rozpoznawanej sprawie Sąd, dokonując oceny zaskarżonej decyzji, nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, ani naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą nałożenia na inwestorów: K. M. i H. k, D. i B. Z., S. B., J. i Z. L., J. D. i J. D. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia robót budowlanych związanych z remontem i odbudową urządzeń melioracji szczegółowej do stanu zgodnego z prawem.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji stanowił art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409). Stosownie do tego przepisu, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1, to właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania.

Dla celów porządkowych zauważyć należy, że przepisy art. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1 ustawy dotyczą obiektu budowalnego lub jego części będącego w budowie lub wybudowanego, bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub też pomimo sprzeciwu właściwego organu. Z kolei przepis art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowalne odnosi się do samowolnie zrealizowanych robót budowlanych, które nie są budową w rozumieniu art. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1, ale zostały wykonane:

1)

bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub

2)

w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub

3)

na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub

4)

w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach.

Niewątpliwie art. 51 ust. 1 pkt 2 ust. 2 i ust. 7 ustawy - Prawo budowlane zawiera rozwiązania legalizacyjne co do samowolnych robót budowlanych. Celem bowiem postępowania prowadzonego w oparciu o ten przepis jest doprowadzenie wykonanych lub wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, po uprzednim wyjaśnieniu legalności (zgodności z przepisami) i jakości wykonywanych robót, w szczególności w kontekście zgodności z warunkami technicznymi. Jak słusznie zwrócono uwagę w skardze postępowanie to nie jest ukierunkowane na likwidację samowoli budowlanej, skoro tej dotyczą postanowienia art. 48 i art. 49b ustawy - Prawo budowlane, a jedynie na usunięcie kolizji z prawem wykonywanych robót budowlanych.

Tak więc, nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych jest uzasadnione jedynie wówczas, gdy bezspornym jest, iż wykonane roboty budowalne nie spełniają wymogów przewidzianych prawem. Ustalenie w tym zakresie może nastąpić jedynie po wszechstronnym wyjaśnieniu przez właściwy organ administracji zgodnie z zasadami przewidzianymi w Kodeksie postępowania administracyjnego okoliczności faktycznych sprawy co do zakresu robót, ich kwalifikacji, jak i ich jakości i poprawności technicznej.

W ocenie Sądu, organy wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności mające znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Ustalenia faktyczne organu stanowią konsekwencję wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie jak i bezbłędnej jego oceny dowodowej, która nie nosi cech dowolności. Tak więc chybiony jest zarzut naruszenia art. 7, 77 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267).

W sprawie bezsporne jest, że roboty budowalne związane z siecią melioracji wodnej, wykonane na działkach o nr (...) obręb (...), stanowią samowolę budowaną. Natomiast spór sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy roboty te zostały wykonane zgodnie z zasadami wiedzy technicznej.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza stanowisko organów, że w wyniku robót budowalnych dokonano odbudowy i remontu urządzeń melioracji wodnej szczegółowej wcześniej istniejącego drenażu poniemieckiego. Z protokołu oględzin wynika, że prace polegały na wymianie zbieracza, sączków oraz umieszczenia końcówki zbieracza drenarskiego w studni zbiorczej betonowej, a zatem wymagały uprzedniego zgłoszenia do właściwego organu architektoniczno-budowlanego (art. 29 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy), czego inwestorzy nie uczynili.

Wbrew twierdzeniom skargi, organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji odniósł się do oceny zgodności z prawem przeprowadzonych robót, uznając za organem I instancji, że dowody zebrane w sprawie, w tym dokumentacja techniczna uzyskana od stron postępowania oraz Urzędu Gminy, uprawniały do dokonania ustaleń w tym względzie.

Ze znajdującej się aktach sprawy "Opinii w sprawie oceny wykonanych prac zapobiegawczych zalewania działki nr (...) w (...) gm.(...)" opracowanej przez W. M. w (...) r., na zlecenie Urzędu Gminy oraz "Oceny technicznej dotyczącej przyczyn nadmiernego uwilgotnienia, podtapiania i zalewania działek nr obręb (...) gmina (...), pow.(...)" sporządzonej w (...) r. przez W. P. na zlecenie Z. i J. L. jednoznacznie wynika, że wykonane prace nie zmieniły ani charakteru ani funkcji sieci, a służyły wyłącznie poprawie stosunków wodnych na tym terenie. Biegły W. M. w swojej opinii wskazał, że po wykonaniu rurociągu odpływowego z kratką ściekową na wlocie, nie ma stagnacji wody przy ulicy (...) jak i zalewania działki nr (...) zaś W. P. w ocenie technicznej - że odtworzenie poniemieckiego urządzenia melioracyjnego umożliwia odprowadzanie nadmiaru wód powierzchniowych z terenów wyżej położonych działek nr (...) oraz częściowo zapobiegają spływowi wód na działkę (...) r. Powyższe ekspertyzy nie nasuwają zastrzeżeń co do poprawności technicznej wykonanych robót, ich zgodności ze sztuką budowlaną. Nie wskazują też, aby w przypadku urządzeń melioracji szczegółowej zachodziła potrzeba wykonania dodatkowych czynności, czy robót budowlanych.

Dodatkowo zauważyć należy, że decyzją z dnia (...) r. Wójt Gminy, po przeprowadzeniu postępowania w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych, odmówił nakazania przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na nieruchomościach oznaczonych nr (...) (obecnie (...)),(...)) oraz nr (...). W uzasadnieniu tej decyzji organ powołując się na opinie W. M. także wskazał, że "prace naprawcze sieci drenarskiej usunęły przyczynę zalewania wodami opadowymi działek o nr (...)" i "nie został zaburzony naturalny kierunek spływu wody opadowej na działkę nr(...)".

W tej sytuacji organy zasadnie przyjęły, że prace budowane zostały wykonane zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Przytoczone przez stronę skarżącą stanowisko W. M. w zakresie przyczyn zalewania działki nr (...) zawarte w opinii sporządzonej w (...) r. w żaden sposób nie podważyło prawidłowości ustaleń faktycznych organów, skoro odnosiło się do sytuacji przed dokonaniem remontu i odbudowy sieci drenarskiej. Również okoliczność, że wykonanie rurociągu jest rozwiązaniem tymczasowym nie oznacza, że remontu nie wykonano zgodnie ze sztuką budowlaną zwłaszcza, że biegły wskazał, iż to dalsza urbanizacja terenu będzie powodowała zalewanie działek. Poza tym z uwagi na charakter zrealizowanych prac (remont, odbudowa), nie było potrzeby dokonywania wskazanych w odwołaniu obliczeń hydrologicznych w celu doboru odpowiedniej średnicy rur.

Wprawdzie, na co zwrócono uwagę w skardze, opinia jak i ocena techniczna, zostały wykonane na potrzeby innego postępowania, tj. toczącego się na podstawie przepisów ustawy - Prawo wodne, tym nie mniej słusznie organy uznały je za dowód w niniejszej sprawie, skoro jako zawierające stanowisko osób posiadających uprawnienia budowlane odpowiedniej specjalności, pozwalały na ustalenia prawidłowości wykonania robót.

W postępowaniu dotyczącym naruszenia stosunków wodnych sprawa była badana pod kątem wykonania prac remontowych istniejącej melioracji szczegółowej, a zatem wykorzystanie dowodów w niej zgromadzonych, nie naruszało zasad postępowania administracyjnego. Nie ma bowiem wymogu, aby już raz przeprowadzone zgodnie z wymogami prawa czynności dowodowe, musiałby być powtarzane w kolejnym postępowaniu administracyjnym. Podkreślenia wymaga, że organy nadzoru budowlanego dysponując materiałem dowodowym zgromadzonym w postępowaniu prowadzonym przez Wójta Gminy o naruszenie przepisów ustawy - Prawo wodne, dokonały własnej jego oceny dowodowej, trafnie przyjmując, że nie ma uzasadnionej wątpliwości co do stanu technicznego wykonanych robót. Przychylając się do stanowiska organów, że opinia sporządzona na zlecenie Urzędu Gminy przez W. M. jako biegłego z zakresu melioracji jak i ocena techniczna wykonana przez W. P. na zlecenie Z. i J. L., w sposób dostateczny wyjaśniły kwestię oceny robót budowlanych, to tym samym nie zachodziła potrzeba, zgodnie z zasadami ekonomii postępowania, powołania kolejnego biegłego tylko i wyłączne dla potrzeb niniejszej sprawy.

Mając powyższe rozważania na uwadze stwierdzić należy, że skoro analiza dowodów zebranych w sprawie prowadzi do wniosku, że nie ma podstaw, by kwestionować prawidłowość ustaleń organów co do zgodności wykonanych robót ze sztuką budowlaną, zatem organ nadzoru budowlanego zasadnie wydał, w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, decyzję odmawiającą nałożenia na inwestora obowiązku wykonania czynności naprawczych. Wprawdzie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym reprezentowane jest również odmienne stanowisko co do rodzaju rozstrzygnięcia kończącego postępowanie administracyjne przystosowaniu art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy-Prawo budowlane, tj. aprobujące umorzenie takiego postępowania, tym nie mniej skład orzekający w tej sprawie opowiada się za koniecznością merytorycznego orzekania. Zgodnie bowiem z poglądem wyrażonym m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 1012/09, opubl. LEX nr 597095 "zrealizowana kompetencja organów nadzoru budowlanego do prowadzenia postępowania legalizacyjnego wobec stwierdzonej samowoli budowlanej nie staje się bezprzedmiotowa (nie traci swego normatywnego i funkcjonalnego sensu) z tego powodu, że samowolnie wykonane roboty w celu ich doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem nie wymagają żadnych czynności czy robót. W takiej sytuacji nie następuje bowiem ustanie przyczyny, dla której zostało wszczęte postępowanie legalizacyjne (prowadzenie remontu bez wymaganego zgłoszenia)".

Reasumując stwierdzić należy, że skoro zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, zaś Sąd, działając z urzędu poza granicami skargi, również nie stwierdził żadnych naruszeń prawa materialnego, czy przepisów postępowania administracyjnego, zatem brak jest podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.