Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2038131

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie
z dnia 7 kwietnia 2016 r.
II SA/Sz 1501/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Windak.

Sędziowie WSA: Barbara Gebel, Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi A. H. i D. H. na postanowienie Wojewody Z. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

A. i D. H. w dniu (...) r. złożyli wniosek do Starosty K. o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia (...). nr (...). W uzasadnieniu wniosku wskazali, że inwestor w momencie składania wniosku o pozwolenie na budowę powołał się jedynie na pełnomocnictwo zawarte w uchwale podjętej większością głosów. Powinien zaś dołączyć zgodę wszystkich współwłaścicieli nieruchomości na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane. Inwestor składając oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane popełnił przestępstwo i fakt ten stanowi podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.

Postanowieniem z dnia (...) r. nr (...) Starosta K., działając na podstawie art. 123, art. 148 § 1 oraz art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu wniosku A. i D. H. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty K. z dnia (...). znak (...) o pozwoleniu na budowę, dotyczącej przebudowy części obiektu Centrum w K. przy ul. (...) polegającego na: przebudowie elewacji, zmianie kolorystyki elewacji, wykonaniu detali architektonicznych wraz z elementami małej architektury oraz wykonanie w części wewnętrznej patio na działce numer (...), obręb (...), objętym decyzją o pozwoleniu na budowę.

W uzasadnieniu Starosta wskazał, iż po wpłynięciu wniosku A. i D. H. o wznowienie postępowania zwrócił się do wnioskodawców o podanie terminu w jakim dowiedzieli się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W odpowiedzi na powyższe, A. i D. H. wskazali, iż zachowali termin 1 miesiąca. W związku z powyższym organ sprawdził pisma jakie kierował do wnioskujących o wznowienie postępowania. Z akt sprawy wynika, że w sprawie inwestycji objętej przedmiotową decyzją organ kierował do wnioskodawców pisma informacyjne z dnia (...). znak (...) oraz z dnia (...). nr (...). Starosta stwierdził więc, że A. i D. H. wiedzieli o pozwoleniu na budowę, a więc o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, dłużej niż jeden miesiąc.

W zażaleniu na powyższe postanowienie A. i D. H. wskazali, że podstawą do wznowienia postępowania jest okoliczność z art. 145 § 1 i § 2 k.p.a., tj. popełnienie przestępstwa lub fałszerstwo. W tej sytuacji nie ma znaczenia zachowanie miesięcznego terminu przez stronę, gdyż organ ma obowiązek wznowić postępowanie z urzędu. Dodatkowo wskazali, że w dniach (...) r. uzyskali pełną wiedzę od prawników, że w przedmiotowej sprawie oświadczenia złożone przez szereg osób są fałszywe i dają podstawę do wznowienia postępowania. W tym momencie wnioskodawcy zachowali miesięczny termin do złożenia podania.

Wojewoda postanowieniem z dnia (...) r. nr (...), działając na podstawie 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu zażalenia D. i A. H., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli, m.in.: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania - art. 148 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania, m.in. z powodów określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., następuje z urzędu lub na żądanie strony. Powołując się orzecznictwo sądów administracyjnych organ stwierdził, że sfałszowanie dowodu musi być potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu. Strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy, musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany; nie jest rzeczą organu administracji przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie. Wnioskodawcy nie złożyli dowodu, w postaci orzeczenia sądu lub innego organu, że złożone przez inwestora oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zostało sfałszowane. Wniosek oparty o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., w rozpatrywanej sprawie jest zatem przedwczesny. Również żądanie wznowienia postępowania na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. musi być poparte przedłożeniem prawomocnego orzeczenia sądowego lub orzeczenia innego organu, stwierdzającego fakt popełnienia przestępstwa.

Odnosząc się do kwestii zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania organ II instancji podał, że przepis art. 148 § 1 k.p.a. w kwestii terminu nie mówi "o dowiedzeniu się o wydaniu decyzji", tylko precyzuje "od momentu zaistnienia przesłanki" wynikającej z art. 145 § 1 k.p.a., w tym przypadku z pkt 1 i 2 tego artykułu, zatem organ I instancji błędnie przyjął, że wniosek został złożony po terminie. Biorąc jednak pod uwagę brak dowodów (skarżący ich nie przedstawili) świadczących o wystąpieniu przesłanek do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. oraz ekonomikę postępowania (art. 12 k.p.a.) należało odmówić wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie.

D. H. i A. H. powyższe postanowienie zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Skarżący wskazali, że organ I instancji błędnie zinterpretował przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i błędnie przyjął, że wniosek o wznowienie został złożony po terminie. Strona powtórzyła swoje stanowisko, iż kwestia terminu złożenia wniosku nie miała znaczenia, gdyż na podstawie zgłoszonych przesłanek, organ miał obowiązek wznowić postępowanie z urzędu. Skarżący zarzucili organowi naruszenie zasady dwuinstancyjności.

Zgodnie z art. 145 § 2 k.p.a. z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Bezsporne w sprawie jest, że skarżący są współwłaścicielami nieruchomości objętej decyzją o pozwoleniu na budowę, wydanej w postępowaniu o którego wznowienie wnoszą. Bezsporne jest też, że skarżący nigdy i nikomu nie wyrazili zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie takie w toku postępowania kilkakrotnie składali. W ocenie skarżących fałszerstwo dowodu jakim jest oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jest bezsporne, pewne i nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Przytoczone fakty są istotnymi przesłankami pozwalającymi wznowić postępowanie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. lub unieważnić decyzję z urzędu na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Na poparcie swego stanowiska skarżący powołali wyrok NSA z dnia 9 listopada 2005 r. sygn. akt II OSK 179/05.

Przedłużające się postępowanie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną w przedmiocie pozwolenia na budowę, doprowadzi do niepowetowanych strat materialnych skarżących i pozostałych współwłaścicieli. Pozwolenia na budowę dalej są w obrocie prawnym i na ich podstawie prowadzone są prace budowlane o olbrzymiej wartości, ewentualne unieważnienie pozwolenia na budowę pociągnie za sobą potrzebę przywrócenia stanu poprzedniego obiektu, co zmusi każdego współwłaściciela nieruchomości do olbrzymich niepotrzebnych strat materialnych. Olbrzymie straty materialne ciążące na współwłaścicielach wynikają z zasady zawartej w art. 17 ustawy o własności lokali, który nakłada na każdego współwłaściciela obowiązki: "Za zobowiązania dotyczące nieruchomości wspólnej odpowiada wspólnota mieszkaniowa bez ograniczeń, a każdy właściciel lokalu

- w części odpowiadającej jego udziałowi w tej nieruchomości."

Skarżący zarzucili organom, że w swoich uzasadnieniach nie odniosły się merytorycznie do podnoszonych kwestii wydania pozwolenia na budowę na Spółkę A. zamiast na wspólników oraz, że w zaskarżonym pozwoleniu na budowę jest zaznaczone, iż pozwolenie dotyczy działki (...) kiedy to od roku (...) istniały tylko działki (...).

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 1658/10 oddalił skargę kasacyjną PUH Imperial D. K. i D. K. z B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2010 r. sygn. akt. VII SA/Wa 204/10 w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z dnia (...) r.

Na podstawie tego wyroku NSA, Urząd Wojewódzki wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji i wysłał zawiadomienie tylko do części współwłaścicieli, nie wysłał do skarżących. Skarżących w pozwoleniach na budowę nie uznano za stronę, choć "obecnie w momencie złożenia przedmiotowego zaskarżenia siedmiu wniosków o wznowienie postępowania są uznawani stroną w sprawie".

Skarżący opisali działania współwłaścicieli obiektu związane z wydanymi decyzjami i stwierdzili, że przy podejmowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę to Starostwo jest zobowiązane wnikliwie zbadać wszystkie fakty i po dokładnym zbadaniu wydać lub odmówić wydania stosownej decyzji o pozwoleniu na budowę. W tej sytuacji, zdaniem skarżących, decyzja o pozwoleniu na budowę powinna być wznowiona lub unieważniona.

Zdaniem skarżących opisany sposób działania organów narusza interes społeczny, słuszny interes obywatela i nie spełnia wymogów art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 i art. 12 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).

W myśl utrwalonych w doktrynie i judykaturze poglądów wznowienie postępowania stanowi instytucję procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Samo wniesienie podania o wznowienie postępowania przez stronę nie wszczyna jednak automatycznie postępowania. O wznowieniu bądź odmowie wznowienia postępowania rozstrzyga bowiem, stosownie do art. 149 k.p.a., właściwy organ. Podanie takie uruchamia jedynie fazę wstępną postępowania, której celem jest ustalenie przez organ, czy nie zachodzą przedmiotowe, bądź podmiotowe przesłanki niedopuszczalności wznowienia oraz czy zachowany został wymóg terminowości wniesienia podania. Organ zobligowany jest w takim przypadku do ustalenia, czy zostało ono wniesione przez uprawniony podmiot, czy strona domaga się wzruszenia w trybie nadzwyczajnym decyzji istniejącej w obrocie prawnym oraz czy strona przywołała w podaniu którąś z podstaw wznowieniowych. Organ administracji ma obowiązek badać również kwestię zachowania jednomiesięcznego terminu do złożenia podania. Nie wolno mu natomiast oceniać, czy przyczyny wznowienia wskazane przez stronę faktycznie wystąpiły; tę kwestię organ administracji powinien rozważyć dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.; por. wyrok NSA z dnia 1 września 2000 r. sygn. akt III SA 2304/99, ONSA 2001/4/179; B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. C.H. Beck, 2014 r., s. 608-609).

Organ może odmówić wznowienia postępowania, o jakim mowa w art. 149 § 3 k.p.a. wówczas gdy: podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną; podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione po upływie terminu; w podaniu o wznowienie nie powołano żadnej z przyczyn wznowienia określonych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 k.p.a.

Organ administracji jest przy tym obowiązany z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych, a brak ustalenia okoliczności zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest naruszeniem, które może mieć wpływ na wynik sprawy (wyrok NSA sygn. akt II OSK 2043/12, II OSK 2721/13).

Zgodnie z treścią art. 148 § 1 k.p.a., strona może skutecznie złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, wskazując dane na tyle dokładne by było możliwe ustalenie, czy podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia.

Skarżący swój wniosek z dnia (...) r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia (...) r., uzasadnili zdobytą, w ostatnich dniach, wiedzą o popełnieniu przestępstwa i fałszowaniu oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Podkreślili, że przebudowywany obiekt jest współwłasnością, zatem realizacja inwestycji wymaga zgody wszystkich współwłaścicieli. W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji o podanie terminu w jakim dowiedzieli się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, wnioskodawcy w piśmie z dnia (...) r. wskazali, że "otrzymali sygnały, że do oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością należy mieć zgodę wszystkich współwłaścicieli, jednak inni współwłaściciele i Starostwo miały odmienne zdanie, które niejednokrotnie wypowiadały się w swoich pismach. (...). Ta odmienność poglądów zmusiła wnioskodawców do zasięgnięcia opinii prawników specjalizujących się w tej dziedzinie. Wyczerpująca opinia prawników, którą wnioskodawcy otrzymali (...) r. dała pełną wiedzę na ten temat i pełną podstawę do uznania, że oświadczenia złożone przez szereg osób są fałszywe i dają podstawę do złożenia podania o wznowienie postępowania. W tym momencie wnioskodawcy zachowali miesięczny termin do złożenia podania".

W ocenie sądu, nie sposób uznać za bezpodstawne przyjęcie przez organ I instancji, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie został zachowany, chociaż uzasadnienie powyższego stanowiska przez ten organ niewątpliwie pozostawia wiele do życzenia. Z analizy akt sprawy wynika, że skarżący o okolicznościach, które jak twierdzą stanowią podstawę do wznowienia postępowania, dowiedzieli się znacznie wcześniej aniżeli na jeden miesiąc przed złożeniem podania o wznowienie postępowania, które wpłynęło do organu w dniu (...) r. Skarżący powołują się bowiem na zdarzenia, które miały miejsce począwszy od (...) r., w tym podejmowane przez różnych współwłaścicieli, próby dotyczące zakwestionowania wydanych decyzji związanych z inwestycją na działkach będących współwłasnością również skarżących (także z uwagi na wady złożonych oświadczeń). Sami skarżący występowali także wcześniej do organu I instancji z zapytaniem dotyczącym składanych oświadczeń o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a odpowiedź organu z dnia (...) r. została im doręczona dnia (...) r. W odpowiedzi tej poinformowano skarżących m.in. o tym, że w przypadku decyzji z dnia (...). w sprawie przebudowy części obiektu Centrum "(...)" w K., tutejszy urząd nie jest w stanie podać kto i na jakiej podstawie podpisał oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ponieważ komplet dokumentacji znajduje się w sądzie administracyjnym oraz w Głównym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego.

W przypadku terminu z art. 148 § 1 k.p.a. świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznej lub dowodu jako podstawy wznowienia (por. wyrok NSA

w Warszawie z dnia 9 stycznia 2002 r., sygn. akt V SA 1460/01) pozostaje bez znaczenia dla ustalenia daty dowiedzenia się przez stronę o podstawach wznowienia. Tak więc uzyskanie opinii prawnej lub sporządzenie przez prawników wniosku o wznowienie postępowania nie może być uznane za datę dowiedzenia się przez skarżących o podstawach wznowienia.

Sąd nie podziela prezentowanego przez część orzecznictwa i przez skarżących stanowiska, że niezachowanie terminu nie przesądza o odmowie wznowienia, bowiem jeżeli istnieją przyczyny wznowienia organ winien postępowanie wznowić. Wznowienie postępowania administracyjnego z urzędu to prawo organu, z którego jedynie może skorzystać. Mając na uwadze powyższe, zdaniem sądu, nie można też podzielić stanowiska organu odwoławczego w zakresie zachowania ww. terminu.

Przesłanki wznowienia postępowania określone są w sposób enumeratywny i mają charakter obligatoryjny (art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a.).

Przesłankami wznowienia są min.: istnienie związku przyczynowego między dowodami, które okazały się fałszywe, a istotnymi dla sprawy okolicznościami faktycznymi (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.), a także istnienie związku przyczynowego między wydaniem decyzji a popełnionym przestępstwem, np. użyciem przemocy, groźbą karalną czy udzieleniem korzyści majątkowej (art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a.). Sformułowanie to odnosi się do przestępstw dotyczących wydania decyzji przez organ administracji publicznej. Norma ta nie ma zatem zastosowania, gdy wynikiem przestępstwa były okoliczności faktyczne sprawy (por. wyrok NSA z 16 listopada 2012 r.,sygn. akt I FSK 1930/11).

Należy zgodzić się z Wojewodą, że co do zasady sfałszowanie dowodu bądź popełnienie przestępstwa musi być potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu. Skarżący do wniosku orzeczenia takiego nie załączyli.

Od tego warunku Kodeks postępowania administracyjnego wprowadza dwa wyjątki. Pierwszy z nich wymieniony jest w art. 145 § 2 i dotyczy możliwości wznowienia, jeszcze przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub przestępstwa, jeżeli jest ono oczywiste, a wznowienie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Nie sposób zgodzić się z zarzutem skargi, jakoby fakt złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przez przedstawicieli Wspólnoty Lokalowej Centrum w K. stanowił oczywiste fałszerstwo dokumentu. Brak jest także oczywistości popełnienia przestępstwa w wyniku wydania decyzji. Wznowienie postępowania nie jest także niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. W tym przypadku należy odróżnić szkodę dla interesu społecznego od szkody dla wnioskodawcy, czy też innych współwłaścicieli nieruchomości. O ile szkoda dla współwłaścicieli może wystąpić, o tyle na tym etapie postępowania brak jest możliwości powstania poważnej szkody dla interesu społecznego, co zostało wykazane w zaskarżonym postanowieniu.

Drugi wyjątek określony jest w art. 145 § 3 k.p.a. i dotyczy sytuacji, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być w ogóle wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa. Może tu wchodzić w grę immunitet, amnestia, przedawnienie ścigania czy karania albo abolicja. Żadna z takich sytuacji nie ma miejsca w niniejszej sprawie.

Skoro nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 145 § 2 i 3 k.p.a., do wniosku o wznowienie postępowania, na podstawie przesłanek wznowienia określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., winny być dołączone prawomocne orzeczenia sądu lub innego organu wskazujące na popełnienie fałszerstwa dowodu, na podstawie którego ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne oraz popełnienie przestępstwa w wyniku którego wydana została decyzja. Niezałączenie takich orzeczeń skutkuje odmową wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. uznając, że stwierdzone uchybienia nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.