II SA/Sz 1398/15 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2379993

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 października 2017 r. II SA/Sz 1398/15

UZASADNIENIE

Sentencja

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Monika Bieńkowska po rozpoznaniu w dniu 19 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata T. B. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej za sporządzoną skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 1398/15 oddalającego skargę D. A. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem wydanym w dniu 11 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekł o oddaleniu skargi D. A. na opisaną w sentencji decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Postanowieniem z dnia 13 maja 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie przyznał ustanowionemu pełnomocnikowi wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu w wysokości (...) zł.

Następnie w dniu 13 lipca 2017 r. pełnomocnik złożył skargę kasacyjną od wydanego w niniejszej sprawie wyroku. W skardze tej wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) dalej p.p.s.a. wyznaczony pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Zasady te w niniejszej sprawie precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801 z późn. zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata z urzędu.

Zgodnie z § 3 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części.

A zatem aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, co pozwala w istocie określić wysokość tego wynagrodzenia. Brak oświadczenia w przedstawionym brzmieniu nie stanowi uchybienia formalnego, które można uzupełnić na wezwanie Sądu w trybie art. 49 p.p.s.a., gdyż nie jest pismem w rozumieniu art. 45-48p.p.s.a. Oświadczenie to, jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona. Brak takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (por. postanowienie NSA 24 marca 2010 r., sygn. akt I OZ 200/2010, z dnia 18 października 2005 r., IIFZ 625/05,.; z dnia 18 czerwca 2008 r., I OZ 390/08, LEX nr 493827; z dnia 25 marca 2009 r., II FZ 90/09, LEX nr 550321).

Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, nie zawiera oświadczenia o którym mowa w § 3 ww. rozporządzenia.

W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że jeżeli wniosek adwokata lub radcy prawnego ustanowionego dla strony zwolnionej od kosztów sądowych w całości lub w części, o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nie zawiera oświadczenia, że żądane koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części, to należy odmówić przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (postanowienie NSA z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 759/14).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.