II SA/Sz 1147/19, Wymogi co do treści zarządzenia pokontrolnego. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3056279

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 czerwca 2020 r. II SA/Sz 1147/19 Wymogi co do treści zarządzenia pokontrolnego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.).

Sędziowie WSA: Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Marzena Iwankiewicz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi Burmistrza Nowogardu na zarządzenie pokontrolne Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Szczecinie z dnia 23 września 2019 r. nr WI.7023.1.86.4.2019.JT oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

1. Inspektor Ochrony Środowiska (przywoływany dalej jako: "Organ") zarządzeniem pokontrolnym z dnia (...) września 2019 r., nr (...), wydanym na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1355 z późn. zm., przywoływanej dalej jako: "i.o.ś."), skierowanym do Burmistrza (...) (dalej przywoływany jako: "Kontrolowany", "Burmistrz" lub "Skarżący") zarządził, w terminie realizacji - niezwłocznie:

1). wywiązanie się z obowiązku określonego w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2019 r. poz. 1437 z późn. zm., przywoływanej dalej jako: "u.z.z.w.z.o.ś."), poprzez podjęcie działań mających na celu poprawę stanu technicznego oczyszczalni i przepompowni ścieków,

2). uregulowanie formalnoprawne odprowadzania oczyszczonych ścieków z oczyszczalni ścieków w miejscowości K., gmina N., zgodnie z art. 389 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r. poz. 2268 z późn. zm., przywoływanej dalej jak: "p.w."),

3). wypełnianie obowiązków określonych w art. 6 ust. 1 oraz art. 140 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1396 z późn. zm., przywoływanej dalej: "p.o.ś."), w zakresie stanu technicznego instalacji do oczyszczania ścieków oraz przepompowni ścieków,

4). przekazywanie Dyrektorowi Zarządu Zlewni w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie kwartalnych oświadczeń do ustalenia wysokości opłat za wprowadzanie ścieków do wód, zgodnie z art. 552 ust. 2b p.w.,

5). wywiązywanie się z obowiązku określonego w art. 280 pkt 1 lit. b p.w., zgodnie z którym opłatę podwyższoną ponosi się w razie korzystania z usług wodnych polegających na wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego.

Termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń Organ wyznaczył na (...) października 2019 r.

W uzasadnieniu ww. zarządzenia Organ wyjaśnił, że na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej od (...) maja do (...) lipca 2019 r. w Gminie N., na terenie oczyszczalni ścieków w miejscowości K., udokumentowanych protokołem, stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska. Organ wskazał, że przepompownia ścieków, jak i sama oczyszczalnia, są w złym stanie technicznym i nie spełniają swoich funkcji. Kontrolowany poinformował, że nie prowadzono żadnych prac remontowych i konserwacyjnych, ani nie podejmowano innych działań mających na celu poprawę stanu technicznego oczyszczalni i przepompowni ścieków.

Ustalono, że w okresie objętym kontrolą, zbiornik zlokalizowany na terenie działki nr (...) obręb K. opróżniany był doraźnie. Nieczystości ciekłe transportowane były do oczyszczalni ścieków w N. W oparciu o analizę przedłożonych faktur wywozu nieczystości za okres 2014 - 2018 r. Organ stwierdził występowanie różnic pomiędzy ilością wytworzonych i wywiezionych ścieków w poszczególnych latach, a kontrolowany nie potrafił określić, co stało się z pozostałą ilością niewywiezionych ścieków. Kontrolowany nie okazał wymaganych uregulowań formalno-prawnych na odprowadzanie ścieków do ziemi z ww. oczyszczalni ścieków. Zdaniem Organu, różnica pomiędzy ilością wytworzonych i wywiezionych ścieków w poszczególnych latach świadczy o odprowadzaniu ścieków do środowiska.

Na podstawie przeprowadzonych oględzin, informacji uzyskanych od Kontrolowanego oraz okazanej dokumentacji ustalono, że przepompownia ścieków, aktualnie pełniąca funkcję zbiornika bezodpływowego, nie jest utrzymywana w należytym stanie technicznym, nie spełnia wymagań w zakresie ochrony środowiska, a ścieki surowe odprowadzane są do środowiska. Oznacza to, że Kontrolowany nie wywiązuje się z obowiązków określonych w art. 6 ust. 1 oraz art. 140 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 p.o.ś.

Wskazując na obowiązujący od 20 września 2018 r., z mocy art. 552 ust. 2b p.w. obowiązek składania wymaganego tym przepisem oświadczenia przez podmioty obowiązane do ponoszenia opłat za usługi wodne, Organ podniósł, iż Kontrolowany oświadczył, że nie złożył właściwemu Dyrektorowi Zarządu Zlewni Wód Polskich oświadczenia za (...) kwartał 2018 r. oraz za (...) kwartał 2019 r. w terminie wskazanym w ustawie.

Ponadto Organ wskazał, na oświadczenie Kontrolowanego, że nie wnosił opłaty podwyższonej za odprowadzanie ścieków oczyszczonych do ziemi bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego (art. 280 pkt 1 lit. b p.w.).

2. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, zakwestionował ww. zarządzenie pokontrolne skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jego uchylenie.

Wydanemu zarządzeniu Skarżący zarzucił naruszenie:

1). art. 12 ust. 1 pkt 1 i.o.ś., poprzez wydanie zarządzenia pokontrolnego w zakresie dopełnienia obowiązków dotyczących przepompowni w stosunku do Burmistrza, pomimo że obiekt przepompowni położonej na dz. nr (...), obr. K. nie stanowi własności gminy N., ani też gmina nie jest w jej posiadaniu na podstawie innego tytułu prawnego i nie jest jej zarządcą,

2) przepisów prawa materialnego w postaci:

- art. 3 ust. 1 u.z.z.w.z.o.ś., poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, że w ramach zadania własnego gminy jakim jest zbiorowe odprowadzanie ścieków, gmina odpowiada za stan techniczny przepompowni ścieków w miejscowości K., pomimo że nie jest właścicielem tego urządzenia, ani też gmina nie jest w jego posiadaniu na podstawie innego tytułu prawnego i nie jest jej zarządcą,

- art. 6 ust. 1 oraz art. 140 ust. 1 pkt 1 i 4 p.o.ś., poprzez błędne zastosowanie jako podstawy do nakazania Skarżącemu obowiązku wnoszenia opłaty podwyższonej oraz składania kwartalnych oświadczeń do ustalenia opłat za wprowadzanie ścieków do wód, pomimo że Gmina N. (dalej przywoływana jako: "Gmina") nie podejmuje i nie podejmowała działalności związanej z przedmiotową przepompownią, ani też nie jest podmiotem korzystającym ze środowiska w zakresie działalności przepompowni ścieków w miejscowości K., - art. 280 pkt 1 lit. b oraz art. 552 ust. 2b P.w., poprzez niewłaściwe zastosowanie w stosunku do Skarżącego obowiązku wnoszenia opłaty podwyższonej oraz składania kwartalnych oświadczeń do ustalenia opłat za wprowadzanie ścieków do wód, w sytuacji gdy Gmina nie posiada takich obowiązków, bowiem wprowadzanie ścieków do wód w miejscowości K. następowało w związku ze złym stanem przepompowni, zaś Gmina nie jest właścicielem tego urządzenia, ani też nie jest w jego posiadaniu na podstawie innego tytułu prawnego, jak również nie jest jego zarządcą.

Skarżący argumentował, w ustaleniach kontroli Organ sam wskazywał, że właścicielem działki, na której znajduje się przepompownia jest K. (...). Informację, że właścicielem gruntu, na którym znajduje się przepompownia jest Skarb Państwa, zaś jednostką odpowiadającą za jej zarząd jest ww. Ośrodek, potwierdza również informacja z rejestru gruntów pozyskana przez Skarżącego w trybie dostępu służbowego. Brak jest jakichkolwiek źródeł odpowiedzialności Gminy za stan techniczny przepompowni ścieków.

Według Skarżącego, sam fakt, że na prośbę mieszkańców miejscowości K., wychodząc naprzeciw prośbom społeczności lokalnej, Gmina zlecała opróżnianie przepompowni nie może w żaden sposób świadczyć o nabyciu jakiegokolwiek tytułu prawnego do przedmiotowej budowli lub gruntu, z którym jest ona trwale związana. W tym świetle, użyte przez Organ w protokole kontroli stwierdzenie, że Gmina "użytkuje przepompownię jako zbiornik bezodpływowy" jest bezpodstawne, bowiem fakt "użytkowania" przepompowni przez Gminę nie znajduje uzasadnienia w badanej przez Organ dokumentacji. Skarżący nie kwestionował natomiast tego stwierdzenia na etapie podpisywania protokołu kontroli traktując je jako pewne uproszczenie językowe, którym jest w istocie.

Zdaniem Skarżącego, ustalenia kontroli w sposób jednoznaczny dowiodły również, iż nie istnieje obecnie funkcjonalne połączenie oczyszczalni ścieków z przepompownią, które mogłoby prowadzić do uznania, że Gmina - użytkując oczyszczalnię ścieków - korzysta z przepompowni ścieków. Sytuacja taka istnieje natomiast co najmniej od okresu poprzedzającego datę przejęcia oczyszczalni przez Gminę, w związku z czym nie sposób jest poczynić wobec Gminy zarzutów, że zaprzestała przyjmowania ścieków do oczyszczalni ścieków. Kontrola nie wykazała również jakoby to niewłaściwy stan oczyszczalni powodował wprowadzanie ścieków do wód - przeciwnie, kontrola wskazała, że za tę nieprawidłowość odpowiedzialność ponosi zły stan przepompowni ścieków.

Skarżący podkreślił, iż nie neguje, że zadaniem własnym Gminy jest m.in. zbiorowe odprowadzanie ścieków. Tym niemniej, istnienie takiego zadania własnego nie oznacza, że Gmina odpowiada za stan sieci, urządzeń i budowli kanalizacyjnych, które nie są jej własnością. Obowiązujące przepisy prawa nie przewidują monopolu gmin w zakresie budowy i utrzymania sieci kanalizacyjnych, jak też nie przewidują, aby wyłącznie gmina mogła być właścicielem istniejących sieci i urządzeń kanalizacyjnych. Podobnie rzecz się ma w przypadku sieci i urządzeń kanalizacyjnych, które nie są - jak w przypadku niniejszej sprawy - włączone do sieci gminnej, stanowiąc własność właścicieli gruntów, w które są wbudowane, nawet jeżeli właściciele gruntów sami ich nie wybudowali.

3. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Uszczegóławiając swoje stanowisko Organ podniósł, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.z.z.w.z.o.ś, do zadań własnych gminy należy zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków. W odniesieniu do ww. zakresu zadań gminy, Organ wskazał, na analizowany w orzecznictwie sądów administracyjnych i sądów powszechnych obowiązek: budowy urządzeń wodociągowo-kanalizacyjnych; zapewnienia należytej jakości wody w razie gdy przedsiębiorstwo wodociągowe - kanalizacyjne nie istnieje, gdy gmina go nie utworzyła; realizowanie określonych w ustawie zaopatrzeniowej zadań także w sytuacji, gdy w gminie nie działa przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne. Organ podkreślił, że K. (...) nie jest przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym i nie posiada stosownego zezwolenia wydanego przez Burmistrza (...), co oznacza, że nie może realizować zadania zbiorczego odprowadzania ścieków (art. 16 ww. ustawy). W sytuacji zaistniałej w sprawie, dotyczącej odprowadzania bezpośrednio do środowiska ścieków z (...) posesji, podłączonych do kanalizacji sanitarnej powinny były zostać podjęte zdecydowane i skuteczne działania zmierzające do uregulowana opisanej powyżej nieprawidłowej i trwającej 18 lat.

Według Organu, przedmiotowa przepompownia jest funkcjonalnie związana z oczyszczalnią ścieków. Skarżący nie podjął żadnych działań skutkujących uruchomieniem posiadanej oczyszczalni ani nie zrealizował zadania własnego polegającego na wyposażeniu przepompowni w pompy oraz urządzenia zasilające i sterujące, umożliwiające przesyły ścieków na swoją oczyszczalnię.

Jako zdecydowanie negatywne, Organ ocenił świadome odprowadzanie do środowiska ścieków surowych bez jakichkolwiek uregulowań formalnoprawnych i brak skutecznych działań mających na celu przywrócenie sprawności istniejącej oczyszczalni ścieków. Nie zgodził się z zarzutem Skarżącej, że Gmina nie podejmowała działalności związanej z przedmiotową przepompownią ścieków i nie jest jej użytkownikiem i zarządcą. Z protokołu, podpisanego przez Skarżącą bez zastrzeżeń i załączonej dokumentacji i oświadczenia wynika, że Gmina jest zarządcą przedmiotowej przepompowni. Na zlecenie Gminy zbiornik jest opróżniany, a ścieki wywożone do oczyszczalni ścieków w N. Z ustaleń kontroli wynikało jasno, że Skarżący, jako właściciel i eksploatator oczyszczalni ścieków, jest podmiotem korzystającym ze środowiska, jak również zarządcą i użytkownikiem przedmiotowej przepompowni ścieków. Dodatkowo Organ zauważył, że Gmina nie zaskarżyła pkt 2 zarządzenia pokontrolnego dotyczącego uregulowania formalno-prawnego odprowadzania oczyszczonych ścieków do oczyszczalni. Jest to jednoznacznie z przyznaniem odprowadzania ścieków do środowiska, a konsekwencją tego działania jest obowiązek ponoszenia opłaty podwyższonej. Wobec powyższego zarzuty skargi dot. pkt 1 i 3 zarządzenia pokontrolnego Organ uważa, że nie sąd zasadne.

4. Na rozprawie w dniu 18 czerwca 2020 r. Pełnomocnik Skarżącego poparł skargę. Podkreślał, że to właściciel nieruchomości winien być adresatem zarządzenia. Wskazał, że na terenie K. funkcjonuje prywatny przedsiębiorca, który z upoważnienia Gminy realizuje jej zadania z zakresu dostarczania wody i pobiera

z tego tytułu opłaty. Wskazuje, że w obecnej sytuacji mieszkańcy K. powinni mieć zbiorniki bezodpływowe i podpisane umowy na odprowadzanie ścieków. Nie ma wiedzy na temat kontroli Gminy w zakresie i prowadzenia ścieków na terenie K.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

5. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej przywoływana jako: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Kontrola dokonana wg wyżej ww. kryterium nie potwierdziła zasadności wniesionej skargi.

6. Przedmiot skargi dotyczy zarządzenia pokontrolnego wojewódzkiego organu inspekcji ochrony środowiska.

W myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1355 z późn. zm., przywoływanej dalej jako: "i.o.ś"), na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej. Kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna, w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, mają obowiązek poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń (art. 12 ust. 2 ww. ustawy).

W świetle ww. przepisów, zarządzenie pokontrolne kierowane jest do podmiotu kontrolowanego i w istocie stwierdza obowiązki prawne, jakie w ocenie właściwego organu inspektoratu ochrony środowiska ciążą na tym podmiocie z mocy prawa lub decyzji z zakresu ochrony środowiska. W konsekwencji podmiot kontrolowany jest legitymowany do wniesienia skargi na zarządzenie pokontrolne, które zostało do niego skierowane. Samo zaś zarządzenie pokontrolne powinno wskazywać na ustalony w wyniku kontroli stan faktyczny sprawy, który ma istotne znaczenie dla oceny zasadności skierowanych do adresata zaleceń co do wyeliminowania naruszeń stwierdzonych w wyniku kontroli. Z kolei, stan faktyczny sprawy winien znajdować swoje pełne odzwierciedlenie w protokole z czynności pokontrolnych.

7. Z niekwestionowanych ustaleń stanu faktycznego sprawy wynika, że Organ dokonał kontroli w zakresie wymagań ochrony środowiska (w okresie (...) maja 2019 r. do (...) lipca 2019 r.) na terenie oczyszczalni ścieków w Gminie N. w miejscowości K., w tym przepompowni ścieków nr (...) znajdującej na terenie wskazanej w miejscowości. Wyniki tej kontroli opisuje protokół. W oparciu o przeprowadzone oględziny, informacje uzyskane od Kontrolowanego oraz okazaną dokumentację Organ stwierdził, że ww. przepompownia ścieków, aktualnie pełni funkcję zbiornika bezodpływowego, nie jest utrzymywana w należytym stanie technicznym, nie spełnia wymagań w zakresie ochrony środowiska, a ścieki surowe odprowadzane są do środowiska.

8. Osią sporu w sprawie jest skierowane zaskarżonego zarządzenia do Burmistrza (...), który nie kwestionuje ww. nienależytego stanu technicznego zbiornika bezodpływowego i nieprzestrzegania wymagań ochrony środowiska, ale wadliwość zaskarżonego aktu upatruje w skierowaniu go do niewłaściwego podmiotu. Skarżący argumentował bowiem, że właścicielem przedmiotowej przepompowni jest inny podmiot, tj. K. (...), właścicielem zaś gruntu, na którym znajduje się urządzenie jest Skarb Państwa.

9. Sąd uznaje prawidłowość stanowiska organu w zakresie nałożonych obowiązków zaskarżonym zarządzeniem pokontrolnym, jak i ustalenia jego adresata. Stan faktyczny w sprawie został ustalony niewadliwie.

Wskazać należy, że zgodnie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2019 r., poz. 1437 z późn. zm., przywoływanej dalej jako: "u.z.z.w.z.o.ś.") zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem własnym gminy. Zadania powyższe gminy mogą realizować samodzielnie lub poprzez wyspecjalizowane podmioty, którymi są przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne. Zadania te realizowane są z użyciem sieci kanalizacyjnej wraz z uzbrojeniem i urządzeniami, którymi odprowadzane są ścieki, będące w posiadaniu przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego lub bezpośrednio samej gminy.

Zgodnie z art. 1 pkt 4 u.z.z.w.z.o.ś., przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne rozumie się przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, jeżeli prowadzi działalność gospodarczą w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków, oraz gminne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, prowadzące tego rodzaju działalność.

Z faktu obciążenia gminy obowiązkiem odprowadzania ścieków, spoczywa na niej podmiotowo obowiązek zapewnienia do tego właściwych warunków. Dotyczy to zapewnienia przez Gminę zdolności urządzeń kanalizacyjnych, z których korzysta do odbioru odprowadzonych ścieków w sposób ciągły i niezawodny oraz zgodnie z przepisami określającymi warunki techniczne jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie. Gmina ma obowiązek zapewnić sprawność techniczną oraz prawidłowe funkcjonowanie eksploatowanych urządzeń kanalizacyjnych.

Kwestia tego rodzaju, iż w przedmiotowej sprawie jeden z elementów infrastruktury związanej z odprowadzaniem ścieków nie jest własnością Gminy nie ma znaczenia, albowiem jako zagadnienie natury cywilnoprawnej pozostaje poza uwagą sądu administracyjnego. Przedmiotem w sprawie jest ocena realizacji zadań o charakterze publicznoprawnym z zakresu stosunków administracyjno-prawnych. Władztwo organów gminy i obowiązki z tym związane wiążą gminę i obejmują wszystkich mieszkańców gminy jako członków tej wspólnoty samorządowej i całe terytorium należące do danej gminy.

Zbiorowe odprowadzanie ścieków jest działalnością polegającą na odprowadzaniu i oczyszczaniu ścieków, prowadzoną przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne (art. 1 pkt 20 ww. ustawy). Jeżeli w danej gminie nie funkcjonuje podmiot w rozumieniu art. 1 pkt 3 u.z.z.w.z.o.ś., któremu gmina powierzyła obowiązki z art. 1 pkt 20 tej ustawy, to należy przyjąć, że gmina realizuje je samodzielnie i to do niej winien być adresowane wezwanie zachowania zgodnego z przepisami prawa w zakresie używania urządzeń służących w gminie do odprowadzania ścieków.

Z ustaleń Organu, skutecznie niepodważonych przez Skarżącego wynika, że Gmina N. nie realizuje zadania własnego w zakresie odprowadzania ścieków, za pomocą przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. K. (...) nie jest podmiotem w ww. rozumieniu, nie posiada stosownego pozwolenia, nie może realizować zadania zbiorowego odprowadzania ścieków. Organ wskazywał, że ścieki pochodzące z (...) posesji z terenu Gminy N. trafiają do przepompowni znajdującej się w miejscowości K.,

a stamtąd część ścieków transportowana jest do oczyszczalni w N. Za gospodarkę tymi ściekami odpowiada Gmina N. Oczyszczalnia ścieków i przepompownia są w złym stanie technicznym i nie funkcjonują prawidłowo.

Oznacza to, w kontekście stwierdzonych naruszeń w funkcjonowaniu kontrolowanej przepompowni, iż Gmina, pomimo, że nie jest właścicielem tego urządzenia, odpowiada za jego eksploatację, jak właściciel, posiadacz lub jego zarządca, gdyż posługuje się nim w odbiorze ścieków. Urządzenie to pozostaje tym samym w funkcjonalnym związku z oczyszczalnią ścieków w N. Argumentacja Skarżącego o wybudowaniu części sieci kanalizacyjnej przez właścicieli nieruchomości, których będzie ona obsługiwać, dotyczy indywidualnego mieszkańców w zakresie zaopatrzenia nieruchomości w media. Natomiast w sprawie rzecz dotyczy ustawowego obowiązku spoczywającego na gminach w ramach zbiorowego odprowadzania ścieków. W realiach sprawy to Gmina odpowiada za stan sieci zbiorczej, urządzeń i budowli kanalizacyjnych służących jej do zbiorowego odprowadzania ścieków.

Zgodnie z art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506 z późn. zm.) burmistrz jest organem wykonawczym w gminie, w której siedziba władz znajduje się w mieście położonym na terytorium tej gminy. Gmina reprezentowana jest na zewnątrz przez wójta (burmistrza, prezydenta). Skoro kontrolowanym podmiotem przez Organ była ww. Gmina, to oznacza, że skierowanie skarżonego zarządzenia pokontrolnego, będącego skutkiem uchybień w zakresie korzystania z oczyszczalni i przepompowni ścieków było prawidłowo skierowane do Burmistrza (...). Kierownik jednostki kontrolowanej, o której mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 i.o.ś. odpowiada za wypełnianie obowiązków powierzonego zadania ustawowego w zakresie omawianym w sprawie. Jest on zatem podmiotem korzystającym ze środowiska w części używanych przez niego urządzeń i infrastruktury służącej do zbiorowego odbioru ścieków. W konsekwencji na Kierowniku Jednostki, w tym przypadku Burmistrzu Gminy, spoczywa obowiązek zapewnienia prawidłowego stanu technicznego także przedmiotowej przepompowni ścieków. W przypadku zatem odprowadzania ścieków bez jakichkolwiek uregulowań formalno-prawnych i braku skutecznych działań mających na celu przywrócenie sprawności istniejącej sieci służącej do prowadzenia zbiorowej gospodarki ściekami, to Burmistrz (...) winien być podmiotem, do którego wojewódzki organ inspekcji ochrony środowiska winien kierować zobowiązanie do usunięcia stwierdzonych naruszeń w zakresie działalności odbioru ścieków mogącej negatywnie oddziaływać na środowisko (art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska - Dz. U. z 2019 r. poz. 1396 z późn. zm., przywoływanej dalej jako: p.o.ś.), obowiązany jest bowiem zapewnić przestrzeganie wymagań ochrony środowiska (art. 140 ust. 1 ww. ustawy).

W konsekwencji wprowadzenia ścieków do wód w związku z funkcjonowaniem przedmiotowej przepompowni, na Burmistrzu ciążył obowiązek przekazywania, właściwemu organowi Państwowego Gospodarstwa Wód Polskich, kwartalnych oświadczeń do ustalenia wysokości opłaty za wprowadzenie ścieków do wód (art. 552 ust. 2b ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne) oraz ponoszenia opłaty podwyższonej za wprowadzanie ścieków do wód (art. 280 pkt 1 lit. b ww. ustawy).

9. Biorąc powyższe pod uwagę zarzut naruszenia w sprawie art. 3 u.z.z.w.z.o.ś., art. 6 ust. 1 oraz art. 140 ust. 1 pkt 1 i 4 p.o.ś., art. 280 pkt 1 lit. b oraz art. 552 ust. 2 p.w., nie znajduje uzasadnienia.

10. Podsumowując zarzuty skargi nie podważyły prawidłowości rozstrzygnięcia organu w zakresie określenia jego adresata oraz obowiązków wskazanych w zaskarżonym zarządzeniu pokontrolnym. Zarządzenie pokontrolne spełnia wymogi w zakresie określenia stanu faktycznego i prawnego sprawy.

11. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu niezasadnej skargi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.