Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2755485

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z dnia 25 września 2019 r.
II SA/Rz 802/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: SWSA Magdalena Józefczyk.

Sędziowie WSA: Elżbieta Mazur-Selwa (spr.), Maciej Kobak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2019 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) kwietnia 2019 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego

I. uchyla zaskarżoną decyzję;

II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego R. G. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "Kolegium", "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza (dalej: "organ I instancji") z dnia (...) marca 2019 r. nr (...) w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji celu publicznego pn.: "budowa zbiornika retencyjnego w Leśnictwie wraz z infrastrukturą przystosowującą obiekty do ujęcia dla celów przeciwpożarowych na działkach nr ew. 1477/1, 1478/1, 1482 w miejscowości (0061) gm., powiat (...) dla Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo.

Decyzja została wydana po przeprowadzeniu postępowania o następującym przebiegu.

Decyzją z dnia (...) września 2018 r. nr (...) Burmistrz po raz pierwszy ustalił lokalizację dla wnioskowanej inwestycji. Odwołanie od decyzji wniósł R.G. wskazując, że przez ostatnie lata stan wody znacznie się obniżył. W pobliżu kanału posiada stawy hodowlane będące integralną częścią prowadzonego przez niego gospodarstwa agroturystycznego, którego dalsze prowadzenie w zaistniałych okolicznościach uważa za zagrożone.

Powyższa decyzja została uchylona decyzją Kolegium z dnia (...) listopada 2018 r., nr (...). Uchylając decyzję organ odwoławczy stwierdził, że treść decyzji wywołuje wątpliwości, czy dotyczy ona zbiornika retencyjnego objętego wnioskiem. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że z powstaniem zbiornika nie będzie wiązać się powstanie budowli piętrzącej, natomiast na przedłożonej wraz z wnioskiem mapie widnieje obiekt opisany jako urządzenie piętrzące wodę - przelew wieżowy. Również osnowa zaskarżonej decyzji, na co zwrócił uwagę organ II instancji, określa sposoby piętrzenia wody. W takiej sytuacji organ II instancji za uzasadnione uznał dokonanie przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego szczegółowej analizy w zakresie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W dalszej kolejności Kolegium zwróciło uwagę na niezgodność miejsca lokalizacji inwestycji z wnioskiem, wyjaśniając, że w uzasadnieniu wskazano, że inwestycja ma zostać zlokalizowana w miejscowości na działce nr ew. 204 podczas gdy w osnowie decyzji opisano działki 1477/1, 1478/1, 1482 (0061).

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania organ I instancji ponownie ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że rozpatrując ponownie sprawę, wyeliminowano uchybienia, na które zwróciło uwagę Kolegium: wyeliminowano niezgodności pomiędzy uzasadnieniem i osnową w zakresie lokalizacji inwestycji; projekt decyzji został sygnowany przez osobę, która go sporządziła i która posiada do tego uprawnienia; do projektu decyzji załączono analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikającą z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu; w załączniku opisowym i graficznym dokonano analizy wszystkich elementów, których określenie wymagane jest dla uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę wszystkie aspekty inwestycji w kontekście zapisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, dalej: "rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko"). W tym celu wezwano również stronę do wyjaśnienia rozbieżności w treści wniosku i w załączonych dokumentach w zakresie przedmiotu inwestycji.

Według ustaleń organu teren objęty wnioskiem położony jest w granicach terenu, gdzie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, i na którym nie występuje obowiązek jego sporządzenie (Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy uchwała Nr (...) z późn. zm.)

Wyjaśniono, że planowane zamierzenie jest inwestycją celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, gdyż realizuje cel publiczny określony w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.).

Teren inwestycji nie jest objęty ochroną konserwatorską, znajduje się poza obszarami górniczymi, poza obszarami zagrożonymi osuwaniem się mas ziemnych i nie jest narażony na niebezpieczeństwo powodzi. Nie jest także zlokalizowany w zasięgu Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr 425 D.- S.-M. Obejmuje grunty rolne - PsIV, leśne LsV oraz ciek wodny Kanał B. Nie jest zlokalizowany w granicach parku narodowego ani jego otuliny. Jest natomiast zlokalizowany na obszarach objętych ochroną przyrody tj. w granicach M.- K.- G. Obszaru Chronionego Krajobrazu.

W związku z powyższym projekt decyzji na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. został uzgodniony:

- ze Starostą Powiatu w zakresie ochrony gruntów rolnych,

- z Dyrektorem Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w zakresie ochrony gruntów leśnych - postanowieniem znak (...) z dnia 12 lutego 2019 r.,

- z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie, Nadzorem Wodnym w (...), na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. - z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p.- z Powiatowym Zarządem Dróg w (...), na podstawie art. 54 ust. 4 pkt 11u.p.z.p. - z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej - postanowienie znak (...) z dnia (...).02.2019 r.

Stwierdzono, że teren me wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a ponadto decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Obszar analizowany wyznaczono w odległości ok. 200 m wokół granic wnioskowanego terenu.

Jednocześnie stwierdzono, że inwestycja nie należy do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko naturalne. Powołano się na prawomocną decyzję Burmistrza z dnia (...) maja 2018 r. znak (...) umarzającą postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedmiotowego przedsięwzięcia.

Na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) zaprzeczono by przedsięwzięcie można było zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wskazując, że planowana inwestycja nie jest budowlą przeciwpowodziową ponieważ nie jest zlokalizowana w obszarach zagrożenia powodziowego ani w ich sąsiedztwie i jest przeznaczona do retencjonowania wody dla potrzeb gospodarki wodą w ekosystemach leśnych; nie jest również budowlą piętrzącą ponieważ nie przegradza cieku wodnego i jest zbiornikiem bocznym, tworzone piętrzenie odbywać się będzie poza ciekiem wodnym i służyć będzie tylko i wyłącznie potrzebom zbiornika retencyjnego, planowane urządzenie piętrzące - przelew wieżowy w postaci prefabrykowanej studni z kręgów żelbetowych z zasuwą umożliwiającą spuszczenie wody nie kwalifikuje się jako budowla piętrząca; zbiornik nie będzie związany z gospodarowaniem wody w rolnictwie - jest obiektem infrastruktury leśnej.

Z uwagi na to, że teren inwestycji przylega do drogi publicznej i mając także na względzie ochronę pasa drogowego ustalono lokalizację zbiornika w odległości nie mniejszej jak 20 m od krawędzi jezdni drogi powiatowej, przy maksymalnym poziomie piętrzenia wody w zbiorniku.

Ponownie odwołanie od powyższej decyzji złożył R. G. zarzucając decyzji naruszenie art. 7, 8, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz dowolną ocenę materiału dowodowego mającą wpływ na rozstrzygnięcie spawy,

- art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i nie podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwieniu sprawy w tym nie wyjaśnienie czy planowane przedsięwzięcie będzie oddziaływało na nieruchomość skarżącego w szczególności w kontekście tego, że organ zaniechał ustalenia pola oddziaływana planowanej inwestycji,

- naruszenie art. 96 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie poprzez pominięcie postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na obszar Natura 2000.

Kolegium nie podzieliło powyższych zarzutów i zaskarżoną do Sądu decyzją utrzymało decyzję organu I instancji w mocy.

W skardze do Sądu R.G. domagając się uchylenia decyzji organu II instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania zarzucił organowi odwoławczemu nie odniesienie się w wydanej decyzji do odniesionych przez niego zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie przedstawiając w skrócie argumentację zawartą w swojej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga jest zasadna.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, iż określone w niej warunki i zasady zagospodarowania terenu w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej odwołują się do nieobowiązującego rozporządzenia Wojewody Nr (...) z dnia (...) października 2005 r. w sprawie M. - K. - G. Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. (...). 2005.(...).(....]). Rozporządzenie to utraciło moc z dniem 27 listopada 2013 r., tj. z dniem wejścia w życie uchwały Sejmiku Województwa z dnia (...) października 2013 r., nr (...) w sprawie M. - K. - G. Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. (...) (...).(...) z dnia 12 listopada 2013 r.). Uchwała ta, o treści odmiennej od poprzednio obowiązującego rozporządzenia Wojewody, jest aktem prawa miejscowego wydanym na podstawie upoważnienia ustawowego, tj. art. 23 ust. 2 i art. 24 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1614), tworzącym obszar chronionego krajobrazu na terenie planowanej inwestycji i ustanawiającym stosowne nakazy i zakazy.

Rzeczą SKO będzie więc ocena możliwości lokalizacji projektowanego zamierzenia na terenie obszaru chronionego krajobrazu, a w każdym razie uwzględnienie w treści decyzji koniecznych warunków wynikających z uchwały Sejmiku Województwa przy jej lokalizowaniu. Zaskarżona decyzja odwołując się do nieobowiązującego aktu prawa miejscowego i abstrahując od aktualnie obowiązującego narusza te przepisy, ale także art. 54 pkt 2 i 2b u.p.z.p. w stopniu, który przełożył się na treść decyzji.

Wątpliwości Sądu budzi także kwestia tożsamości projektowanej inwestycji z inwestycją, która była przedmiotem postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza z dnia (...) maja 2018 r., znak (...). Tą ostatnią decyzją stwierdzono, że przedsięwzięcie w nim opisane nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Źródłem opisanych wątpliwości jest rozbieżność pomiędzy treścią wniosku inwestora, który wskazuje, że elementem inwestycji będzie obiekt w postaci urządzenia piętrzącego - przelewu wieżowego, zaś w uzasadnieniu decyzji umarzającej postępowanie środowiskowe wprost stwierdzono, że z powstaniem zbiornika nie będzie wiązało się powstanie budowli piętrzącej. Na powyższe zwróciło uwagę Kolegium w poprzedniej swojej decyzji - kasacyjnej - z dnia 21 listopada 2018 r.

Organ I instancji w dniu 2 stycznia 2019 r. (k. 6) zwrócił się do inwestora o wyjaśnienie tych rozbieżności, wskazując że we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, w punkcie 4 dotyczącym informacji o inwestycji, zawarto zapis o urządzeniu piętrzącym - przelewie wieżowym - o poziomie piętrzenia od 185,00 m n.p.m. do 185,50 m n.m.p. Podał, że żądanie przedstawione we wniosku nie jest spójne ze złożoną kartą informacyjną oraz decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. W tej sytuacji, należy jednoznacznie rozstrzygnąć, czy inwestycja stanowi przedsięwzięcie wymagające uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Inwestor odpowiadając na powyższe pismem z dnia 17 stycznia 2019 r. (k. 7) wyjaśnił, że na podstawie Koncepcji technicznej zawartej w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia określono, że w ramach planowanej inwestycji proponuje się zastosowanie urządzenia piętrzącego o wysokości ok. 1,0 m w postaci przelewu wieżowego. Na tej podstawie uznano, że przedsięwzięcie kwalifikuje się jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska po analizie przedłożonej dokumentacji stwierdził, że w ramach inwestycji nie dojdzie do "przegrodzenia cieku naturalnego oraz powstania budowli piętrzących", wskutek czego uznał, że inwestycja nie kwalifikuje się jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Domyślnie stwierdzenie to trzeba traktować następująco: piętrzenia poza ciekiem naturalnym nie można traktować jako budowli piętrzącej.

Sporządzona na potrzeby kontrolowanej decyzji analiza stwierdza, że inwestycja nie należy do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko naturalne - w stosunku do inwestycji obowiązuje bowiem ostateczna decyzja Burmistrza z dnia (...) maja 2018 r. znak (...) umarzająca postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedmiotowego przedsięwzięcia.

Zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) - wzięto pod uwagę przepisy z § 3 ust. 1

- pkt 65 w Rozporządzenia tj.: budowle przeciwpowodziowe, z wyłączeniem przebudowy wałów przeciwpowodziowych polegającej na doszczelnieniu korpusu wałów i ich podłoża, w celu ograniczenia możliwości ich rozmycia i przerwania w czasie przechodzenia wód po wodzi o M. a także regulacja wód lub ich kanalizacja rozumiana jako zagospodarowanie wód umożliwiające ich wykorzystanie do celów żeglugowych

- pkt 66, tj.: budowle piętrzące wodę inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 35 i 36:

- a) na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustany, z wyłączeniem budowli piętrzących wodę na wysokość mniejszą niż 1 m realizowanych na podstawie planu ochrony, planu zadań ochronnych lub zadań ochronnych ustanowionych dla danej formy ochrony przyrody.

- c) jeżeli w promieniu mniejszym, niż 5 fon na tym samym cieku lub cieku z nim połączonym znajduje się inna budowla piętrząca wodę,

- d) na wysokość nie mniejszą niż 1 m.

- pkt 88 tj.: gospodarowanie wodą w rolnictwie polegające na:

- e) realizacji zbiorników wodnych lub stawów, o powierzchni nie mniejszej niż 0,5 ha na terenach gruntów innych niż orne majdających się na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,

- sprawdzono i przeanalizowano zapisy w opinii RDOS i w decyzji Burmistrza umarzającej postępowanie w ww. sprawie

- zwrócono się do Inwestora o wyjaśnienie rozbieżności we wniosku i załączonych dokumentach w zakresie przedmiotu inwestycji.

Na podstawie powyższych analiz ustalono, że planowana inwestycja nie będzie w świetle przepisów ww. rozporządzenia budowlą przeciwpowodziową ponieważ nie jest zlokalizowana w obszarach zagrożenia powodziowego ani w ich sąsiedztwie i jest przeznaczona do retencjonowania wody dla potrzeb gospodarki wodą w ekosystemach leśnych; nie jest również budowlą piętrzącą ponieważ nie przegradza cieku wodnego i jest zbiornikiem bocznym, tworzone piętrzenie odbywać się będzie poza ciekiem wodnym i służyć będzie tylko i wyłącznie potrzebom zbiornika retencyjnego, planowane urządzenie piętrzące - przelew wieżowy w postaci prefabrykowanej studni z kręgów żelbetowych z zasuwą umożliwiającą spuszczenie wody nie jest kwalifikuje się jako budowla piętrząca; zbiornik nie będzie związany z gospodarowaniem wody w rolnictwie - jest obiektem infrastruktury leśnej. Reasumując przyjęto, że inwestycja nie będzie należeć do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko naturalne.

Sąd powyższe stanowisko o uznaniu projektowanego przedsięwzięcia za niemogące wpływać potencjalnie na środowisko uznaje za przedwczesne. Bazuje ono na treści opinii RDOŚ i decyzji środowiskowej, a pomija kluczową kwestię rodzaju i zakresu planowanego zamierzenia inwestycyjnego wynikającego z treści wniosku o środowiskowe uwarunkowania i karty informacyjnej przedsięwzięcia. To inwestycja opisana w tych dokumentach była przedmiotem akcentowanych przez organy opinii RDOŚ i decyzji środowiskowej i tylko te dokumenty obrazują jej przedmiot. Bez skonfrontowania, w szczególności na podstawie dokumentów z akt sprawy środowiskowej, rodzaju zamierzenia inwestycyjnego w obu sprawach, nie można jednoznacznie przesądzić o tożsamości obu inwestycji. Tylko pewne ustalenie tożsamości obu tych inwestycji otworzy drogę do ustalenia związania i zakresu związania treścią ostatecznej decyzji o umorzeniu postępowania środowiskowego (por. w tym przedmiocie wyrok tut. Sądu z dnia 11 września 2019 r., II SA/Rz 785/19 i cytowane tam orzecznictwo i piśmiennictwo).

Wyjaśnienia wymaga także, na jakiej podstawie, biorąc pod uwagę treść § 3 pkt 66a tegoż rozporządzenia organy przyjęły, że budowle piętrzące w nim opisane mogą powstawać wyłącznie w związku z przegrodzeniem cieku wodnego.

Brak szczegółowego uzasadnienia prawnego tego aspektu w treści decyzji świadczy o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógł wpłynąć na wynik sprawy. W tym zakresie Sąd administracyjny nie może "wyręczać" organów administracji od właściwego rozpoznania sprawy. Ma to znaczenie także z tej przyczyny, że uznanie przelewu wieżowego opisanego we wniosku za budowlę piętrzącą położoną na terenie objętym formą ochrony przyrody z art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody (obszar chronionego krajobrazu) rodziłaby konieczność poczynienia ustaleń czy nie należy ona do budowli piętrzących wodę na wysokość mniejszą niż 1 m realizowanych na podstawie planu ochrony, planu zadań ochronnych ustanowionych dla danej formy ochrony przyrody i w efekcie przedsięwzięć nie mogących nawet potencjalnie wpływać na środowisko (§ 3 pkt 66 lit. a Rozporządzenia).

Braki postępowania dowodowego opisane wyżej przesądzają o naruszeniu art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógł wpłynąć na wynik sprawy.

Wyjaśnienia wymaga także, na jakiej podstawie organy, jako teren inwestycji przyjęły jedynie część działek 1477/1, 1478/1 i 1482 w miejscowości () gm. Za utrwalony bowiem należy uznać pogląd, zarówno w piśmiennictwie jak i judykaturze, że granice terenu inwestycji będącej przedmiotem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego powinny być wyznaczone przez określone prawnie granice działki/działek ewidencyjnych (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2018 r., II OSK 743/17 i cytowane tam orzecznictwo i piśmiennictwo).

Według art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 54 pkt 3 u.p.z.p., ważnym elementem wniosku i decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest określenie granic terenu objętego wnioskiem oraz linii rozgraniczających teren inwestycji, wyznaczonych na stosownej mapie zasadniczej lub kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Z przytoczonych przepisów wynika, że precyzyjne określenie stanu faktycznego i prawnego terenu przewidzianego pod realizację inwestycji jest niezbędne dla prawidłowego zbadania jej dopuszczalności oraz ewentualnego określenia warunków lokalizacji inwestycji.

Określenie terenu inwestycji jako części działek ewidencyjnych wymaga od organu szczegółowego uzasadnienia stanowiska, czy zachodzi bardzo szczególna sytuacja pozwalająca na zastosowanie, w drodze wyjątkowej wykładni, odstępstwa od opisanej wyżej reguły. Takiego uzasadnienia w sprawie zabrakło z obrazą art. 107 § 3 k.p.a., co mogło przełożyć się na jej wynik.

Końcowo odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, iż są one niezasadne. SKO odniosło się do podnoszonych przez niego w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzutów.

Skarżący podniósł, że ze względu na obniżenie poziomu wody w Kanale, w pobliżu którego posiada stawy hodowlane, tak duża inwestycja jaką jest zbiornik retencyjny spowoduje utratę przepływu wody w Kanale, a tym samym obniżenie poziomu wody w jego stawach. Budowa zbiornika przeciwpożarowego w odległości około 400 m przed stawami może spowodować znaczne uszczuplenie jego dochodów jako rolnika. Inwestycja ta może również wpływać na środowisko, ponieważ w odległości około 2,5 km znajduje się zbiornik o pow. ok. 5 ha, na terenie którego zaprzestano wydobycia kruszcu. Zbiornik ten znakomicie nadaje się na cele przeciwpożarowe. Odbywają się tam ćwiczenia OSP i PSPO. Ponadto na terenach przewidzianych na budowę zbiornika przeciwpożarowego występują chronione gatunki zwierząt, ptaków i płazów.

W uzasadnieniu decyzji SKO prawidłowo stwierdziło, iż obawy odwołującego dotyczące naruszenia prawa własności wskutek lokalizacji przedmiotowej inwestycji nie są uzasadnione.

Sama decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma jedynie charakter deklaratoryjny, nie konstytuuje żadnych praw, czy obowiązków nieprzewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym, a tym samym na tym etapie nie może również naruszać prawa własności.

Decyzja określa podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczególnym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę, unormowanym w przepisach Prawa budowlanego oraz przepisach ustaw odrębnych i aktach wykonawczych, m.in. ustawie Prawo wodne stanowiącej o potrzebie opracowania operatu wodnoprawnego i uzyskania zgody wodnoprawnej dla zamierzenia, o czym stanowi także zaskarżona decyzja.

Nie jest też decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego aktem upoważniającym do podjęcia i realizacji inwestycji. Wprawdzie oczywistym wydaje się, że na każdym z tych etapów organ prowadzący postępowanie jest prawnie zobligowany do zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, to jednak wspomniana ochrona powinna mieć miejsce w granicach przysługujących temu organowi kompetencji. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego. Organ wydający taką decyzję nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno - budowlanej. Z tego względu ochrona interesów osób trzecich na etapie określenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania oraz jego zabudowy nie może być zapewniona całościowo i przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę, wobec czego nie może być tak konkretna i szczegółowo określona jak w pozwoleniu na budowę.

Z drugiej zaś strony organ ani osoby trzecie nie mogą żądać od wnioskodawcy innego sposobu wykonania projektowanego zamierzenia inwestycyjnego, wskazując np. bardziej dogodne do jego realizacji miejsce w terenie.

Wpływ projektowanej inwestycji na środowisko będzie przedmiotem nowych ustaleń SKO zgodnie ze wskazaniami niniejszego uzasadnienia.

Zarzuty skargi o braku bezstronności organu są oczywiście bezzasadne.

W piśmie przekazującym skargę z dnia 17 kwietnia 2019 r. organ I instancji wyraził swoją opinię o przydatności planowanej inwestycji dla miejscowej społeczności, co nie jest jednak dowodem na brak bezstronności czy naruszenie przepisów procesowych świadczących o jej braku.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy SKO będzie miało na względzie treść niniejszego uzasadnienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.