II SA/Rz 605/15 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie - OpenLEX

II SA/Rz 605/15 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1752498

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 lipca 2015 r. II SA/Rz 605/15

UZASADNIENIE

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) marca 2015 r. nr (...), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) zreformował w zakresie terminu wykonania nałożonego na Z. P. i J. P. nakazu wyłączenia z użytkowania całego budynku mieszkalnego posadowionego na działce nr ewid. 105 obr. (...) w R. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) z dnia (...) lutego 2015 r. nr (...) wydaną po wznowieniu przez ten organ postępowania w sprawie zakończonej ostateczną jego decyzją z dnia (...) lipca 2012 r. nr (...), którą nakazano Gminie Miasto (...) - jako właścicielowi obiektu, wyłączenie go w całości z użytkowania. Na skutek wznowienia postępowania administracyjnego obowiązek ten decyzją z dnia (...) lutego 2015 r. nałożono na Z. P. i J. P. w miejsce dotychczasowego zobowiązanego Gminy Miasto (...), podobnie jak obowiązek odpowiedniego oznakowania obiektu i jego zabezpieczenia w związku z groźbą jego zawalenia się.

W skardze na opisaną w sentencji decyzję skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie jej wykonania, nie uzasadniając wszak tego żądania. Z uzasadnienia skargi wynika jedynie, że skarżący nie zgadzają się z ustaleniami organów co do osoby właściciela rzeczonego obiektu, ponieważ ustalenie takie należy do sądu powszechnego, a w księdze wieczystej w dalszym ciągu jako właściciel zabudowanej nieruchomości widnieje Gmina Miasto (...). (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie odniósł się do powyższego żądania.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej zwanej: "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podkreślić przy tym należy, że nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie. Ponadto, rozpoznając wniosek o zastosowanie środka tymczasowego Sąd nie bada zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu.

Analiza wniosku nie dała podstaw do jego uwzględnienia. Zaskarżone decyzje posiadają atrybut wykonalności, ponieważ zobowiązują skarżących do wyłączenia z użytkowania zajmowanego przez nich budynku mieszkalnego, a brak dobrowolnego wykonania decyzji stanowić może podstawę egzekucji tych obowiązków. Niemniej, wykonanie ww. obowiązku stanowić będzie tylko zwykłą konsekwencję wykonania decyzji. Skarżący nie uprawdopodobnili natomiast żadnych dodatkowych skutków o negatywnym dla nich oddziaływaniu, jakie mogą wyniknąć z podjęcia zachowania odpowiadającego treści decyzji. Nie można również okoliczności takich wywieść na podstawie akt sprawy tym bardziej, że jak z nich wynika, otrzymywali oni propozycję przeniesienia się do innego lokalu, z której jednak nie skorzystali. Poprzez wyłączenie budynku z użytkowania - zgodnie z treścią zaskarżonej decyzji, nie pozostaliby zatem bez lokalu mieszkalnego. Zwrócić należy przy tym uwagę na treść art. 68 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), który nakłada na organy nadzoru budowlanego obowiązek doręczenia decyzji nakazującej wyłączenie budynku z użytkowania podmiotowi obowiązanemu do zapewnienia lokali zamiennych na podstawie odrębnych przepisów, tj. przede wszystkim ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekstekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 150 z późn. zm.). Zatem, do czasu, kiedy lokal taki nie zostanie rzeczywiście dostarczony (zaoferowany), obowiązek wynikający z decyzji nie będzie możliwy do wykonania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2007 r. sygn. II OSK 1083/06).

Z podanych względów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.