Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1996606

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z dnia 17 lutego 2016 r.
II SA/Rz 540/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Zaborniak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 marca 2015 r. o odmowie wyłączenia sędziów w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) kwietnia 2013 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości - postanawia - odmówić przywrócenia terminu do złożenia zażalenia

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 16 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu wniosku M.W. odmówił wyłączenia wymienionych w nim sędziów od orzekania w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) kwietnia 2013 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości. Postanowienie to doręczono ustanowionemu w ramach prawa pomocy pełnomocnikowi skarżącej - adwokat k.p. w dniu 19 marca 2015 r.

W dniu 24 kwietnia 2015 r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na opisane wyżej postanowienie, nadany w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w dniu 23 kwietnia 2015 r.

Uzasadniając wniosek skarżąca wyjaśniła, że z treścią postanowienia z dnia 16 marca 2015 r. zapoznała się dopiero 20 kwietnia 2015 r. w siedzibie Sądu, gdyż jej pełnomocnik nie dopełnił obowiązku doręczenia skarżącej tego postanowienia. Uchybienie terminu do złożenia zażalenia na powyższe postanowienie nastąpiło zatem bez winy skarżącej.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym.

Zgodnie z art. 86 p.p.s.a. przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeśli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, natomiast art. 87 p.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, jednocześnie w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wraz z wnioskiem strona winna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Na wstępie zauważyć należy, że wnioskodawczyni dochowała wprawdzie 7 - dniowego terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. oraz uzupełniła braki formalne wniosku poprzez nadesłanie jego odpisów, nie uprawdopodobniła jednak braku winy w uchybieniu terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 marca 2015 r. o odmowie wyłączenia sędziów.

Sąd wyjaśnia, że kryterium braku winy stanowiące przesłankę przywrócenia terminu w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a., polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając działania strony przez pryzmat tej przesłanki sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. W orzecznictwie nie budzi przy tym wątpliwości, że jeżeli strona jest reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, to ocenie warunkującej przywrócenie terminu nie mogą podlegać działania strony, ale jej pełnomocnika. Ten zobowiązany jest bowiem należycie dbać o interesy swego mocodawcy, gdyż jego zaniedbania obciążają reprezentowaną przez niego stronę.

Skoro zatem korespondencja zawierająca odpis postanowienia z dnia 16 marca 2015 r. została prawidłowo doręczona po myśli art. 67 § 5 p.p.s.a. ustanowionemu w ramach prawa pomocy pełnomocnikowi skarżącej adw.k.p., to w jego gestii leżało wystąpienie do Sądu ze stosownym środkiem odwoławczym i tylko przeszkody w dokonaniu tej czynności po stronie pełnomocnika mogłyby podlegać ocenie Sądu w kontekście przywrócenie terminu. W konsekwencji okoliczności takie jak niepoinformowanie skarżącej o treści zapadłego postanowienia skutkujące niezłożeniem na nie zażalenia pozostają poza zakresem tej oceny.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.