Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2698720

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z dnia 12 czerwca 2019 r.
II SA/Rz 466/19
Przesłanki wstrzymania robót budowlanych.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: SWSA Elżbieta Mazur-Selwa.

Sędziowie: NSA Małgorzata Wolska, WSA Piotr Godlewski (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) marca 2016 r.nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki części ogrodzenia

I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) sierpnia 2015 r. nr (...);

II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego J. K. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi J.K. jest decyzja (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R., dalej "PWINB", z dnia (...) marca 2016 r. nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki części ogrodzenia.

Decyzją z dnia (...) sierpnia 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (PINB) w L. nakazał J.K. rozbiórkę części ogrodzenia działki nr 280/2 położonej w P. usytuowanego w połączeniu działek nr 280/2, 284 i 304 w terenie oznaczonym w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego "Uzdrowisko" (dalej także: MPZP "Uzdrowisko") symbolem 10.KDw (teren przeznaczony pod drogę), wykonanego z drewnianych elementów na słupkach z profili stalowych kwadratowych oraz z narożnego słupka betonowego obłożonego okładziną kamienną usytuowanego na styku działek nr 304, 284 i 280/2. Powyższa decyzja zapadła wskutek ustaleń dokonanych m.in. na podstawie przeprowadzonej w dniu (...) czerwca 2015 r. kontroli na działce nr 280/2 w P. Kontrola ta wykazała, że na wskazanej działce usytuowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny wykonany w konstrukcji murowanej, dwa budynku rekreacji indywidualnej w konstrukcji drewnianej oraz altanka drewniana w kształcenie sześcioboku. Przedmiotowa działka ogrodzona jest ze wszystkich stron. Ogrodzenie wykonane jest z drewnianych elementów, natomiast słupki ogrodzenia wykonane są z profili stalowych kwadratowych. Na styku działek nr 304, 284 i 280/2 wykonany jest słupek betonowy narożny obłożony okładziną kamienną. Od strony działki nr 304 cokół ogrodzenia wykonany jest jako murowany, a z pozostałych stron z elementów prefabrykowanych. Ogrodzenie posiada wysokość 1,75 cm.

PINB w L. stwierdził, że pomimo, że budowa przedmiotowego ogrodzenia nie wymagała zgłoszenia właściwemu organowi ani pozwolenia na budowę, to wybudowana jego część usytuowana jest w pasie przeznaczonym pod drogi, naruszając tym samym zapisy Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "Uzdrowiska". Powyższe uzasadniało, zdaniem PINB, podjęcie rozstrzygnięcia w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (aktualny t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.), określanej następnie jako "P.b.".

J.K. odwołał się od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w związku z naruszeniem art. 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualny t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2098), zwanej dalej "k.p.a." Podniósł, że w dniu (...) sierpnia 2013 r. dokonał zgłoszenia w Starostwie Powiatowym w L. inwestycji w postaci budowy ogrodzenia od strony działki nr 304 stanowiącej drogę gminną oraz działki nr 284, a w jego załączniku szczegółowo opisał formę tego ogrodzenia. W momencie wznoszenia ogrodzenia działka nr 284 nie stanowiła drogi, a była prywatną działką sąsiada.

Decyzją z dnia (...) marca 2016 r. nr (...) PWINB uchylił w całości decyzję Organu I instancji i jednocześnie nakazał J.K. rozbiórkę części ogrodzenia usytuowanego na działce nr 280/2 w miejscowości P. obejmującą: odcinek ogrodzenia od strony działki nr 280/1 na odległość 4 m od osi jezdni usytuowanej na działce nr 304 w kierunku północnym, odcinek ogrodzenia od strony działki nr 304 w całości, odcinek ogrodzenia od strony działki nr 284 na odległość 9 m od słupka granicznego usytuowanego na styku działek nr 280/2, 304 i 284 w kierunku północnym. W podstawie prawnej decyzji organu drugiej instancji powołano art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 51 ust. 7 i art. 52 P.b.

Z zebranego materiału dowodowego, w ocenie Organu odwoławczego, wynika, że inwestor J.K. dokonał w dniu (...) sierpnia 2013 r. w Starostwie Powiatowym w L. zgłoszenia znak: (...) zamiaru przystąpienia do budowy ogrodzenia od strony drogi działki nr 304 i działki nr 284 w P. Według dołączonego do tego zgłoszenia opisu i szkicu zagospodarowania (przedstawionego na kopii mapy do celów projektowych aktualnej na dzień (...) stycznia 2011 r.), planowane ogrodzenie od strony drogi działki nr 304 oraz działki nr 284 miało być usytuowane na działce nr 280/2 przy granicy z tymi działkami. Z pisma Starosty L. z dnia (...) lipca 2015 r. nr (...) nie wynika, aby Starosta wniósł do tego zgłoszenia sprzeciw. W 2013 r. J.K. wybudował ogrodzenie na działce nr 280/2 ze wszystkich stron, a od strony drogi działki nr 304 oraz działki nr 284 zgodnie z dokonanym zgłoszeniem.

Dla terenu, na którym zlokalizowane jest ogrodzenie obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego "Uzdrowisko" zatwierdzony uchwałą Nr (...) z dnia 29 lipca 2008 r. (opubl. W Dz. Urz. Woj. Podkarp. Nr 70 (...) z 5 września 2008 r.). Przedmiotowe ogrodzenie na działce nr 280/2 znajduje się częściowo od strony południowej działki na terenie oznaczonym symbolem 10.KDw. Teren ten na rysunku planu jest zakreślony linią rozgraniczającą ciągłą rozdzielającą tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Zgodnie z treścią planu rozdział V "Ustalenia planu dla terenów komunikacji. Ustalenia planu dla terenów dróg" § 17 ust. 4 Tereny komunikacji - drogi wewnętrzne oznaczone symbolem m.in. 9 KDw, 10 KDw o pow. 0,49 ha, gdzie obowiązują następujące zasady zagospodarowania terenów:

1) teren przeznaczony dla lokalizacji dróg wewnętrznych o szerokości w liniach rozgraniczających 8 m i jej elementów takich jak:

a) jezdnia o szerokości nie mniejszej niż 3,5m;

b) chodniki;

c) obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z funkcjonowaniem drogi i obsługą ruchu;

2) dopuszcza się realizację drogi jako ciąg pieszo-jezdny o szerokości 5m;

3) obowiązek realizacji placu do zawracania o wymiarach 15 m x 15 m na zakończeniu dróg oznaczonych symbolami 4KDw, 6KDw, 12 KDw, 15KDw i 21KDw.

Rysunek planu wskazuje, że wzdłuż działki nr 280/2 od strony południowej przebiega teren oznaczony 10.KDw, a linia rozgraniczająca przebiega po działce nr 280/2 początkowo od strony zachodniej w części południowej działki równolegle do granicy z działką nr 304, następnie w połowie działki nr 280/2 przebiega pod skosem w kierunku północno-wschodnim obejmując południowo-wschodnie naroże działki nr 280/2. Następnie linia rozgraniczająca biegnie wzdłuż wschodniej granicy działki nr 280/2, od strony wschodniej działki nr 280/2 prostopadle do terenu 10.KDw, znajduje się teren 9KDw. Działka drogowa nr 284 i nr 285 ma szerokość 9,5m, a działka drogowa nr 304 szerokość 4,12m. Zgodnie z planem, szerokość terenu 10.KDw przeznaczonego dla lokalizacji dróg wewnętrznych wynosi 8m. Zatem teren ten w odległości 4 m od osi jezdni drogi wewnętrznej biegnącej po działce nr 304 (teren 10 KDw) w kierunku północnym i południowym jest przeznaczony wyłącznie na komunikację - drogi wewnętrzne. Według kopii mapy w skali 1:2000 aktualnie obowiązującego MPZP "Uzdrowisko" - odcinek ogrodzenia od strony działki nr 284 na odległość 4,5mm co przy wskazanej skali daje wymiar 9 m od słupka granicznego usytuowanego na styku działek nr 280/2, 304 i 284 w kierunku północnym znajduje się na terenie oznaczonym 10.KDw.

W oparciu o powyższe PWINB stwierdził, że część ogrodzenia usytuowanego na działce nr 280/2 w P. obejmująca: odcinek od strony działki nr 280/1 na odległość 4 m od osi jezdni usytuowanej na działce nr 304 w kierunku północnym, odcinek od strony działki nr 304 w całości oraz odcinek od strony działki nr 284 na odległość 9 m od słupka granicznego usytuowanego na styku działek nr 280/2, nr 304 i nr 284 w kierunku północnym znajduje się na terenie oznaczonym 10.KDw, przeznaczonym dla lokalizacji dróg wewnętrznych według obowiązującego MPZP "Uzdrowisko Polańczyk".

Tym samym, zdaniem PWINB, organ I instancji słusznie uznał, że budowa części ogrodzenia usytuowanego na działce nr 280/2 w P. została zrealizowana w warunkach, o jakich mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. z naruszeniem przepisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego zasadnym było nałożenie obowiązku rozbiórki na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. Wyeliminowanie bowiem stwierdzonych niezgodności z planem w zakresie niedopuszczalności wznoszenia na terenie przeznaczonym dla lokalizacji dróg wewnętrznych obiektów czy urządzeń budowlanych możliwe jest tylko poprzez nakazanie rozbiórki części ogrodzenia, którego dotyczy sprawa. Prowadzenie robót budowlanych w oparciu o zgłoszenie, wobec którego nie zgłoszono sprzeciwu, nie uwalnia inwestora od zarzutu z art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. Przepis ten przewiduje ingerencję organów nadzoru budowlanego w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1 P.b., polegających na prowadzeniu robót w sposób istotnie odbiegający od warunkach określonych w przepisach. Przepisy te to nie tylko regulacje techniczno-budowlane, ale także ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Reformując zakwestionowaną odwołaniem decyzję na niekorzyść strony odwołującej się wskazał, że uzasadnione jest to tym, iż rozstrzygnięcie Organu I instancji rażąco narusza prawo, jako, że nie orzeka o rozbiórce całej części ogrodzenia, która narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto, sentencja tej decyzji jest bardzo nieprecyzyjna i bez jej uzasadnienia nie wiadomo, którą część ogrodzenia należy rozebrać.

J.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję PWINB, domagając się jej uchylenia wraz z decyzją poprzedzającą oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarga zarzuca naruszenie:

- art. 7, art. 77 1, art. 1073 k.p.a. w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. ze względu na wadliwe ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że wybudowane ogrodzenie narusza regulacje MPZP "Uzdrowisko" w sytuacji, gdy budowa ogrodzenia od strony drogi gminnej (dz. nr 304) i od strony działki nr 284 została zgłoszona w dniu (...) sierpnia 2013 r., a organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu, zaś uzyskane przez niego wypisy z tego planu wskazują, że dla działki nr 280/2 jedynym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, rekreacja indywidualna i usługi hotelarskie,

- art. 35 ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych z uwagi na jego pominięcie, gdy przepisy te zezwalają na budowę w pasie terenu przeznaczonego pod drogę urządzeń budowlanych czyli ogrodzeń,

- 4 ust. 10 MPZP "Uzdrowisko" w zw. z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP przez niczym niepoparte stwierdzenie, że posadowione na jego działce ogrodzenie narusza ustalenia planu, gdy plan ten dopuszcza realizację ogrodzeń, a z uzasadnienia skarżonej decyzji nie wynika, by sposób wykonania ogrodzenia sprzeczny był z tym planem,

- art. 139 k.p.a. przez orzeczenie na jego niekorzyść, gdy nie wykazano, że decyzja organu I instancji rażąco naruszała prawo.

W odpowiedzi na skargę PWINB wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 13 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 537/16 uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję PINB z dnia (...) sierpnia 2015 r. oraz zasądził od PWINB na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że stanowisko organów bez poczynienia dodatkowych ustaleń jest przedwczesne. W ocenie Sądu, PWINB zasadnie wskazał, że nakaz rozbiórki orzekany w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. jest ostatecznością. Oznacza to, że rolą organu nadzoru budowlanego rozstrzygającego w postępowaniu naprawczym, jakich czynności należy dokonać, by określone roboty budowlane doprowadzić do stanu zgodnego z prawem, jest wybranie środka prowadzącego do tego celu w sposób najbardziej adekwatny. Rozbiórka jako środek bardzo dolegliwy w swych skutkach może zatem mieć zastosowanie tylko w niebudzących wątpliwości sytuacjach, a zatem w postępowaniu, w którym podjęto wszelkie niezbędne ustalenia w tym zakresie. W niniejszej sprawie, która dotyczy niezgodności zrealizowanej inwestycji z miejscowym planem, konieczne było wskazanie konkretnych postanowień planu, z którymi inwestycja ta pozostaje w kolizji. Zdaniem Sądu, organy nie dopełniły w sposób należyty tego obowiązku. Szczegółowo bowiem przedstawiając treść planu nie ustaliły rzetelnie, czy rzeczywiście inwestycja w postaci ogrodzenia na działce nr 280/2 jest niezgodna z tą treścią. Mianowicie, jak wynika z planu, część ogrodzenia usytuowanego na działce nr 280/2 umiejscowiona jest w terenie oznaczonym 10.KDw, przeznaczonym dla lokalizacji dróg wewnętrznych wraz z elementami takimi jak jezdnia, chodniki oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z funkcjonowaniem drogi i obsługą ruchu. Organy zacytowały także zapis planu, wedle którego na całym objętym nim obszarze obowiązuje zakaz realizacji ogrodzeń z wypełnieniami z elementów betonowych oraz szczelnych z płyt blaszanych. Dopuszcza się zaś realizację ogrodzeń z drewna, kamienia i elementów kowalskich. Jak wynika z protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu (...) czerwca 2015 r., ogrodzenie na działce nr 280/2 wykonane jest z drewnianych elementów, a jego słupki z profili stalowych kwadratowych; cokół ogrodzenia z jednej strony jest murowany, zaś z pozostałych prefabrykowany; narożny słupek jest betonowy, obłożony okładziną kamienną. Na podstawie tych ustaleń nie sposób, zdaniem Sądu, wywieść sprzeczności przedmiotowej części ogrodzenia z planem. W ocenie Sądu, stanowisko organów obydwu instancji o sprzeczności lokalizacji ogrodzenia z miejscowym planem nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, z którego nie wynika, by forma wykonanego ogrodzenia mieściła się w zakazie zabudowy, o którym mowa w planie. Tym samym nie można stwierdzić, by PINB w L. oraz PWINB w sposób wystarczająco rzetelny zebrały i rozpatrzyły dowody, do czego zobowiązuje ich art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W konsekwencji naruszono także art. 80 k.p.a. nakazujący organom dokonanie oceny, czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz art. 107 § 3 k.p.a. wskazujący wymogi prawidłowego uzasadnienia decyzji.

Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniósł PWINB, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy WSA w Rzeszowie do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów procesowych.

W następstwie rozpoznania skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 marca 2019 r. sygn. akt II OSK 1033/17 w pkt 1. uchylił zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania, w pkt 2. zasądził od J.K. na rzecz PWINB kwotę 610 (sześćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Za trafny uznał zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., bowiem - wbrew wywodom zawartym w motywach zaskarżonego wyroku - organy administracyjne uznały za sprzeczne z planem wybudowanie przedmiotowego ogrodzenia na terenie, na którym - stosownie do § 17 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - nie było możliwości lokalizacji jakichkolwiek ogrodzeń, nie zaś z uwagi na to, że forma wykonanego ogrodzenia mieściła się w zakazie zabudowy. Nie było zatem podstaw do czynienia ustaleń co do formy ogrodzenia.

Przepis § 4 ust. 10 planu dotyczy co prawda ogrodzeń na całym obszarze objętym ustaleniami planu, jednak chodzi tu o ogrodzenia, których realizacja jest dopuszczalna na danym obszarze. Tymczasem na terenie oznaczonym symbolem 10.KDw miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza realizację jedynie wyraźnie wskazanych w § 17 ust. 4 pkt 1 elementów dróg wewnętrznych, wśród których nie ma ogrodzeń.

Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku nie uwzględnił tego, że podstawą orzeczenia przez organy nadzoru budowlanego rozbiórki przedmiotowej części ogrodzenia było usytuowanie tej części ogrodzenia na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 10.KDw, a zatem na terenie, na którym miejscowy plan wyklucza możliwość sytuowania jakiegokolwiek ogrodzenia. Badanie, czy forma ogrodzenia odpowiada wymogom określonym w § 4 ust. 10 planu, byłoby konieczne w sytuacji, gdyby ogrodzenie znajdowało się na terenie, na którym lokalizacja ogrodzeń jest dopuszczalna, a takiego ustalenia organy administracyjne nie poczyniły.

Ponownie rozpatrując sprawę Sąd I instancji zobligowany będzie do uwzględnienia powyższego oraz do rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, w tym do rozważenia zasadności pozostałych zarzutów podniesionych w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach).

Dokonawszy w powyższym zakresie ponownej kontroli zaskarżonej decyzji - z uwzględnieniem wiążących wskazań zawartych w kasacyjnym wyroku NSA - WSA uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu stan faktyczny sprawy nie został ustalony w sposób prawidłowy z obrazą przepisów art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógł wpłynąć na wynik sprawy.

Sąd co do zasady akceptuje stanowisko organów co do możliwości prowadzenia w stanie faktycznym sprawy postępowania w trybie art. 50-51 P.b. Rację mają organy powołując się na powoływany w orzecznictwie pogląd, że prowadzenie robót budowlanych w oparciu o zgłoszenie, wobec którego nie wniesiono sprzeciwu, nie zwalnia inwestora od zarzutu przewidzianego w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy. Przepis ten przewiduje ingerencję organów nadzoru budowlanego w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1 ustawy, polegających na prowadzeniu robot w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w przepisach, a tryb i kierunek postępowania naprawczego wyznaczają przepisy art. 51 ustawy.

W sprawie istotne było ustalenie, że przedmiotowa inwestycja, stosownie do treści art. 50 ust. 1 pkt P.b. była sprzeczna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W kontrolowanej sprawie na terenie inwestycji w dacie budowy ogrodzenia i w dacie postępowania naprawczego obowiązywał i obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego "Uzdrowisko" zatwierdzony uchwałą Nr (...) z dnia 29 lipca 2008 r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego nr 70, (...) z dnia 5 września 2008 r.

Dla zaistnienia przesłanek z art. 50 ust. 1 pkt 4 in fine P.b. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. konieczne było ustalenie przez organy, że ogrodzenie objęte niniejszym postępowaniem w całości jest usytuowane na terenie oznaczonym 10.KDw przeznaczonym dla lokalizacji dróg wewnętrznych według obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "Uzdrowisko", a nie pod budowę ogrodzeń, naruszając tym samym ustalenia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z wypisu m.p.z.p. wynika, że działka skarżącego położone jest na terenach oznaczonych symbolami 9.MN/ML/MP - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, rekreacji indywidualnej i usług hotelarskich, i 10.KDw - na tereny komunikacji - drogi wewnętrzne.

Teren 10.KDw na rysunku planu jest zakreślony linią rozgraniczającą ciągłą rozdzielającą tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania.

Zgodnie z treścią planu ROZDZIAŁ V. - USTALENIA PLANU DLA TERENÓW KOMUNIKACJI. USTALENIA PLANU DLA TERENÓW DRÓG § 17 ust. 4 Tereny komunikacji - drogi wewnętrzne oznaczone symbolem m.in. 10.KDw - o powierzchni 0,49 ha, gdzie obowiązują następujące zasady zagospodarowania terenów:

1) teren przeznaczony dla lokalizacji dróg wewnętrznych o szerokości w liniach rozgraniczających 8 m i jej elementów takich jak:

a) jezdnia o szerokości nie mniejszej niż 3,5m;

b) chodniki;

c) obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z funkcjonowaniem drogi i obsługą ruchu;

2) dopuszcza się realizację drogi jako ciąg pieszo-jezdny o szerokości 5m;

3) obowiązek realizacji placu do zawracania o wymiarach 15 m x 15 m na zakończeniu dróg oznaczonych symbolami 4KDw, 6KDw, 12 KDw, 15KDw i 21KDw.

Z analizy zapisów ww. planu wynika, że na obszarze zaznaczonym symbolem 10.KDw w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego "Uzdrowisko" nie można budować ogrodzeń. Ww. ustalenia dla terenu 10.KDw stanowią, że szerokość tego terenu przeznaczonego dla lokalizacji dróg wewnętrznych wynosi 8m.

Sąd nie akceptuje jednak przyjętej przez organy metody wyznaczenia granic terenu 10.KDw. Organy ustaliły, że jest to teren w odległości 4 m od środka działki stanowiącej drogę. Kluczowe w sprawie jest więc ustalenie granic działki skarżącego z działką drogową oraz wyjaśnienie jak część tych działek oznaczona jest w planie symbolem 10.KDw. Nie można jednoznacznie przyjmować przebiegu granicy przyjmując jako punkt odniesienia środek działki drogowej i zakładać z całą pewnością, że istniejące ogrodzenie położone jest na terenie 10.KDw. Nie wiadomo jaka część tych działek przeznaczona jest pod drogi - 10.KDw. Kwestię tę należy wyjaśnić.

Sąd zauważa, że tereny oznaczone symbolem 10.KDw naprzeciwko działek skarżącego nie biegną równolegle do osi działki. Czyni to metodę organów nadzoru budowlanego całkowicie nieprzydatną dla ustalenia, że przedmiotowe ogrodzenie leży na terenach oznaczonych w m.p.z.p. symbolem 10.KDw. Wątpliwości w tym zakresie powinny zostać usunięte w toku uzupełniającego postępowania dowodowego.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.