Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2891777

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z dnia 23 marca 2020 r.
II SA/Rz 142/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Solarski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. T. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) listopada 2019 r. nr (...) w przedmiocie zezwolenia na dokończenie budowy - postanawia - przywrócić termin do wniesienia skargi.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia (...) listopada 2019 r. nr (...), wydanym na podstawie art. 49b ust. 6 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) zezwolił B. i A.C. na dokończenie budowy budynku.

Stosując się do pouczenia zawartego w tym postanowieniu T.T. złożyła zażalenie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Organ ten postanowieniem z dnia (...) stycznia 2020 r. nr (...) stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu wskazał na błędne pouczenie strony o sposobie zaskarżenia postanowienia z dnia (...) listopada 2019 r. Strona została mylnie pouczona o możliwości złożenia zażalenia zamiast o możliwości złożenia skargi do WSA w Rzeszowie.

W dniu 17 stycznia 2020 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej operatora wyznaczonego) T.T. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na postanowienie PINB z (...) listopada 2019 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. - zwanej dalej jako "p.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Uchybienie terminu, bez względu na wielkość opóźnienia, Sąd zobowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu.

Możliwość przywrócenia terminu przewiduje art. 86 § 1 i 2 p.p.s.a., a warunki określa art. 87 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że stosowny wniosek wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, w piśmie zawierającym wniosek należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Nadto zgodnie z § 3 tego przepisu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi.

Z powyższego wynika, że przywrócenia terminu może domagać się strona, która nie dokonała czynności w terminie, ale jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy z uwagi na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (por. postanowienie NSA z 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 63/04, niepubl.).

Sąd stwierdza, że wniosek T.T. o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie. Wnioskodawczyni dochowała terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. i spełniła pozostałe warunki określone tym przepisem, w tym uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu.

Wyjaśnić należy, że przy ocenie zasadności wniosku o przywrócenie terminu przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 14 stycznia 1972 r., II CRN 448/71, OSPiKA 1972, z. 7-8, poz. 144). Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 6 października 1998 r., II CKN 8/98, LEX nr 50679).

Dokonując oceny wniosku złożonego w niniejszej sprawie, tut. Sąd uznał, że okoliczności wskazane przez Skarżącą uprawdopodobniają, że po jej stronie brak jest winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Jak wynika z akt sprawy wskutek błędnego pouczenia zawartego w postanowieniu PINB z (...) listopada 2019 r. Skarżąca złożyła zażalenie do WINB, zamiast skargę do WSA w Rzeszowie. Okoliczność, z powodu której Skarżąca nie dotrzymała ustawowego trzydziestodniowego terminu, przewidzianego do zaskarżenia postanowienia PINB z (...) listopada 2019 r., z pewnością nie została przez nią zawiniona. Skarga T.T. była bowiem spóźniona wobec błędnego pouczenia PINB, zawartego w kwestionowanym rozstrzygnięciu.

Z tych przyczyn Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.