Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3148467

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie
z dnia 2 lutego 2021 r.
II SA/Rz 1256/20

UZASADNIENIE

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 lutego 2021 r. sprawy ze skargi D. N. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia (...) września 2020 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego - skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi D.N. (dalej jako: skarżący) jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji (dalej jako: organ II instancji, KWP lub organ odwoławczy) z dnia (...) września 2020 r. nr (...), utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji (dalej jako: organ I instancji lub KPP) z dnia (...) września 2020 r. nr (...) o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego, wydane w następującym stanie sprawy;

Postanowieniem z dnia (...) listopada 2018 r. nr (...) organ I instancji wszczął postępowanie dyscyplinarne pod sygn. (...) przeciwko sierż. szt. D.N., przedstawiając mu zarzuty naruszenia dyscypliny służbowej. W trakcie trwania tego postępowania zmieniono treść zarzutów stawianych obwinionemu.

Orzeczeniami z dnia (...) lutego 2019 r. oraz z dnia (...) lipca 2019 r. organ I instancji uznał skarżącego winnym popełnienia przewinień dyscyplinarnych. Orzeczenia te zostały orzeczeniami organu II instancji z dnia (...) marca 2019 r. oraz z dnia (...) sierpnia 2019 r. uchylone.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy orzeczeniem z dnia (...) sierpnia 2019 r. nr (...), organ I instancji uznał skarżącego winnym popełnienia przewinień dyscyplinarnych określonych w pkt I i w pkt II tego orzeczenia i wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany.

W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższego rozstrzygnięcia orzeczeniem nr (...) z dnia (...) września 2019 r. organ II instancji, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej zarzutu oznaczonego numerem I i w zakresie wymierzonej kary dyscyplinarnej nagany oraz uchylił zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej zarzutu oznaczonego numerem II i w tym zakresie uniewinnił obwinionego. Wskazano, że orzeczenie to stało się prawomocne z dniem jego wydania.

Wyrokiem z dnia (...) stycznia 2020 r. w sprawie sygn. akt II SA/Rz 1339/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił orzeczenie organu II instancji z dnia (...) września 2019 r. nr (...) oraz orzeczenie organu I instancji z dnia (...) sierpnia 2019 r. nr (...). Sąd uznał, że oba te orzeczenia zostały wydane przedwcześnie i podjęte bez należytego ustalenia i rozważenia wszystkich mających wpływ na ich wydanie okoliczności. Sąd zauważył, że wymierzenie kary nagany jest możliwe tylko w sytuacji niebudzącego żadnych wątpliwości ustalenia, że funkcjonariusz dopuścił się wykroczenia dyscyplinarnego. Zatem konieczne jest uprzednie ustalenie w sposób niebudzący wątpliwości, że obwiniony miał świadomość ciążącego na nim obowiązku służbowego, co do którego został właściwie zapoznany i zobowiązany do przestrzegania, czego jednak organy nie uczyniły. Ponadto Sąd zauważył, że skoro skarżący wykonując niezbędne czynności służbowe udał się na polecenie dowódcy patrolu wraz z osobą kontrolowaną do jego pojazdu, nie mógł jednocześnie wypełniać obowiązku wzajemnej asekuracji względem drugiego funkcjonariusza. Sąd stwierdził naruszenie przez organy art. 135e ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360 z późn. zm.) - dalej: "u.oP.", oraz zwrócił uwagę na treść art. 135g u.oP., nakazującego badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść obwinionego (z wyraźnym zastrzeżeniem, że niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego). Odpisprawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy wpłynął do organu I instancji w dniu (...) sierpnia 2020 r.

Organ I instancji działając na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 4 u.oP., wydał w dniu (...) sierpnia 2020 r. ponowne orzeczenie, nr 4, którym umorzył postępowanie dyscyplinarne prowadzone wobec skarżącego. Organ wskazał na art. 135 ust. 4 u.oP., zgodnie z którym kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, dlatego na zasadzie art. 135 ust. 1 pkt 2 u.oP. postanowiono o umorzeniu postępowania. Skarżący złożył odwołanie.

Tymczasem w dniu (...) sierpnia 2020 r. skarżący powołując się na art. 135r. ust. 1 pkt 1, 2, i 3 w zw. z art. 135r. ust. 7 u.oP., zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji z wnioskiem o wznowienie postępowania dyscyplinarnego (...). Uzasadniając powyższe zwrócił uwagę, że asp. szt. D.T. złożył wnioski na prowadzących postępowanie dyscyplinarne rzeczników dyscyplinarnych, a powodem ich złożenia jest możliwość sfałszowania protokołu przesłuchania obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym (...), na podstawie którego ustalono istotne dla sprawy okoliczności, również w postępowaniu dyscyplinarnym (...), w którym skarżący był stroną. Zdaniem skarżącego kolejną przesłanką powodującą konieczność wznowienia postępowania dyscyplinarnego jest okoliczność, że zostały ujawnione istotne dla sprawy okoliczności, które nie były znane w toku postępowania dyscyplinarnego, a o nieprawidłowościach w ocenie zebranego materiału dowodowego w tym postępowaniu zadecydował skład orzekający WSA w wyroku z dnia (...) stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 1339/19. Według skarżącego podstawą do wznowienia jest również pkt 3 art. 135r. ust. 1 u.oP., a potwierdzeniem tego, jest ww. wyrok WSA, który w uzasadnieniu zawiera stwierdzenie, że Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - dalej: p.p.s.a. Z tych przyczyn, w ocenie skarżącego wznowienie postępowania dyscyplinarnego jest w pełni uzasadnione. Wniósł o uchylenie dotychczasowego orzeczenia i uniewinnienie go od zarzutów.

Postanowieniem z dnia (...) września 2020 r. nr (...), organ I instancji, działając na podstawie art. 135r. ust. 9 u.oP., odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego (...), zakończonego orzeczeniem dyscyplinarnym tego organu nr 4 z dnia (...) sierpnia 2020 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że materiały dotyczące możliwości sfałszowania protokołu przesłuchania w postępowaniu dyscyplinarnym (...), w dniu (...) lipca 2020 r. zostały przesłane do Prokuratury Rejonowej, celem wyjaśnienia czy doszło do popełnienia przestępstwa. Następnie organ opisał przebieg prowadzonego postępowania dyscyplinarnego wskazując, że na aktualnym jego etapie procedowane jest odwołanie skarżącego od orzeczenia tego organu nr (...) z dnia (...) sierpnia 2020 r. o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego. Organ wyjaśnił, że w związku z tym, że ww. orzeczenie nr (...) dotyczy sprawy (...) i jest nieprawomocne, nie zaistniała przesłanka umożliwiająca wznowienie postępowania, gdyż znajduje się ono na etapie odwoławczym i formalnie nie jest zakończone, zatem nie można go wznowić.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wskazał, że jego zdaniem przełożonym dyscyplinarnym, który miał podjęć decyzję w sprawie wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego jest zgodnie z art. 135r. ust. 6 u.o.P. Komendant Wojewódzki Policji. Ponadto zaznaczył, że wyrok WSA nie stanowi podstawy prawnej do dalszego prowadzenia postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Jedynym sposobem dalszego prowadzenia postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem jest jego wznowienie w trybie art. 135 r.u.oP.

Postanowieniem z dnia (...) września 2020 r. nr (...), organ odwoławczy, działając na podstawie art. 135s ust. 5 u.oP., utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Uzasadniając powyższe organ odwoławczy wskazał, że z treści art. 135r. ust. 7 u.oP. wynika, iż wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, w terminie 30 dni od dnia, w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Niemniej jednak badanie przyczyn wznowienia postępowania dopuszczalne jest wyłącznie po jego wznowieniu. W pierwszej kolejności organ rozpatrujący wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego winien zbadać, czy wniosek o wznowienie jest dopuszczalny pod względem podmiotowym (czy składa go podmiot będący stroną postępowania), oraz przedmiotowym (czy wniosek o wznowienie dotyczy rozstrzygnięcia stanowiącego prawomocne orzeczenie dyscyplinarne), oraz czy wniosek ten został wniesiony w ustawowym terminie. W przypadku stwierdzenia, że wniosek taki nie jest dopuszczalny lub został wniesiony po terminie określonym przepisem art. 135r. ust. 9 u.oP., organ obowiązany jest odmówić w drodze postanowienia wznowienia postępowania dyscyplinarnego. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki uniemożliwiające wznowienie przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego, gdyż nie zostało ono prawomocnie zakończone.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący wniósł o uchylenie orzeczeń organów obu instancji oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

1. art. 135r. ust. 6 u.oP., ponieważ w tej konkretnej sytuacji organem, który wydał prawomocne orzeczenie o ukaraniu był Komendant Wojewódzki Policji i to on powinien ustosunkować się do wniosku skarżącego o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, jako organ I instancji, a nie jako organ odwoławczy;

2. art. 135r. ust. 9 u.oP., ponieważ to Komendant Powiatowy Policji w trybie tego przepisu wydał postanowienie nr (...) z dnia (...) września 2020 r. o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego, co jest oczywistym brakiem podstawy prawnej do wydania przez niego tego postanowienia. Organ II instancji wskazanego uchybienia w tym zakresie w ogóle nie zauważył. Takie zachowanie się Komendanta Powiatowego Policji może świadczyć o przekroczeniu przez niego uprawnień w celu uniemożliwienia dochodzenia skarżącemu jego praw u Komendanta Głównego Policji, jak organu II instancji;

3. art. 135r. ust. 1 pkt 1 i 2 u.oP., ponieważ ani organ I ani II instancji nie wznowiły postępowania dyscyplinarnego, ani też nie ustosunkowały się do tych przesłanek.

Ponadto skarżący zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez uznanie, że wyrok WSA uchylający prawomocne orzeczenie o ukaraniu, automatycznie zdecydował o dalszym prowadzeniu tego postępowania dyscyplinarnego uznając, że nie zostało ono zakończone prawomocnym orzeczeniem. W ocenie skarżącego jest to pozbawione jakichkolwiek podstaw prawnych, ponieważ na podstawie tego wyroku postępowanie dyscyplinarne powinno zostać wznowione w trybie art. 135r. ust. 1 u.oP. na podstawie obligatoryjnych przesłanek opisanych w złożonym przez niego wniosku, tj. art. 135r. ust. 1 pkt 1 i 2 u.oP.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 - określanej dalej jako p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 p.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach a stwierdzenie nieważności byłoby dopuszczalne.

W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.

Po rozpoznaniu sprawy w wyżej przedstawionym, aspekcie Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna.

Jak się podkreśla w orzecznictwie, przepisy ustawy o Policji (art. 132-144a) i wydanych na jej podstawie rozporządzeń wykonawczych zawierają niemal pełną regulację materialnoprawną i procesową postępowania dyscyplinarnego policjantów. Ustawa o Policji tylko w ograniczonym przedmiotowo zakresie odsyła do przepisów Kodeksu postępowania karnego. Zgodnie z art. 135p ust. 1 u.oP. w zakresie w niej nieuregulowanym do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również art. 184 Kodeksu postępowania karnego. Ani ustawa o Policji ani rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 lutego 2014 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym do policjantów (Dz. U. z 2014 r. poz. 306 z późn. zm.) nie zawierają jakiegokolwiek odesłania do k.p.a. Jest to więc regulacja niemal pełna, obejmująca wszczęcie, przebieg oraz formy zakończenia postępowania dyscyplinarnego, z zastrzeżeniem, że jedynie wyżej wspomniany art. 135p ust. 1 u.oP. odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów k.p.k. w określonym zakresie. Podstawy do stosowania do postępowania dyscyplinarnego policjantów przepisów k.p.a. nie stanowi również przepis art. 1 pkt 1 i 2 k.p.a., bo sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta nie jest sprawą administracyjną załatwianą w formie decyzji administracyjnej w rozumieniu tego przepisu (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 1227/08, z dnia 4 października 2016 r., sygn. akt I OSK 794/15, z dnia 5 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 472/06, z dnia 1 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1518/06 - cytowane orzeczenia sądów administracyjnych ze strony www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sprawa taka podlega kognicji sądu administracyjnego w oparciu o art. 3 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują kontrolę sądową. Takim przepisem szczególnym jest art. 138 u.oP., według którego od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Mając na uwadze powyższe zaznaczyć trzeba, że wznowienia postępowania dyscyplinarnego policjantów regulują przepisy art. 135r. i art. 135s u.oP.

W art. 135r. ust. 1 u.oP. wymienione zostały podstawy wznowienia postępowania. Według brzemienia art. 135r. ust. 1 u.oP. wznowić postępowanie z przyczyn określonych w pkt 1 - 5 można jedynie wówczas, kiedy zakończyło się ono prawomocnym orzeczeniem. Na gruncie ustawy o Policji stosownie do art. 135o ust. 1 orzeczenie staje się prawomocne:

1) z upływem terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono;

2) w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy.

Zgodnie z art. 135r. ust. 2 u.oP. postępowanie dyscyplinarne wznawia się na wniosek ukaranego lub obwinionego albo, w przypadku śmierci, na wniosek jego małżonka, krewnych w linii prostej, rodzeństwa, przysposabiającego lub przysposobionego oraz rzecznika dyscyplinarnego, jeżeli w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stracił moc lub uległ zmianie przepisprawny będący podstawą wydania orzeczenia dyscyplinarnego.

W kontrolowanej sprawie, wówczas gdy wniosek o wznowienie postępowania został złożony jak i wtedy, kiedy organy orzekały w tym przedmiocie, żadne z ww kryteriów tak zdefiniowanej prawomocności nie było spełnione, a to z tego powodu, że prawomocnym wyrokiem z dnia (...) stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 1339/19 tut. Sąd uchylił obydwa orzeczenia: II instancji z dnia (...) września 2019 r. oraz orzeczenie I instancji z dnia 23 sierpnia 2019 r. Wyeliminowanie przez Sąd ww orzeczeń policyjnych organów z obiegu prawnego oznaczało, że ich po prostu z punktu widzenia prawnego nie ma i sprawa dyscyplinarna miała się toczyć dalej. Prawomocny wyrok Sądu tej treści spowodował, że proceduralnie sprawa wróciła do stanu sprzed wydania tych orzeczeń. Zarówno w chwili wydania przez Komendanta Powiatowego Policji postanowienia z dnia (...) września 2020 r., jak i postanowienia komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia (...) września 2020 r. nie było w obiegu prawnym prawomocnych orzeczeń kończących postepowanie dyscyplinarne, na które wskazywał skarżący w swoim wniosku. Obydwa bowiem zostały uchylone przez Sąd prawomocnym wyrokiem, co wyraźnie wynika z sentencji tego wyroku.

Prawomocne orzeczenie w sprawie dyscyplinarnej skarżącego - w rozumieniu przytoczonego wcześniej przepisu art. 135o ust. 1 u.oP. zapadło bowiem dopiero po rozpoznaniu zażalenia skarżącego na postanowienie organu I instancji nr (...) odmawiające wznowienia postępowania, bo KPP orzeczeniem z dnia (...) sierpnia 2020 r. nr (...) umorzył postępowanie dyscyplinarne, skarżący złożył odwołanie i zostało ono rozpoznane przez KWP orzeczeniem nr (...) z dnia (...) września 2020 r. Dopiero to orzeczenie KWP było prawomocne - stosownie do art. 135o ust. 1 pkt 2 u.oP. ale - jak wynika z zestawienia powyższych dat - zostało ono wydane już po rozpoznaniu przez organ II instancji zażalenia skarżącego na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego, więc nie mogło mieć żadnego wpływu na wynik sprawy.

W tych okolicznościach, w ocenie Sądu, brak podstaw do zakwestionowania legalności zaskarżonego postanowienia, skoro zgodnie z art. 135r. ust. 1 u.oP. wznowić postępowanie można wówczas, gdy zostało ono zakończone prawomocnym orzeczeniem. Także z faktu, że orzeczenie dyscyplinarne KWP z dnia (...) września 2019 r. zawierało stwierdzenie, że jest ono prawomocne, nie można wywodzić, że mimo jego uchylenia przez WSA nadal takie pozostawało.

Nawet gdyby - wbrew brzmieniu wyroku tut. Sądu z dnia (...) stycznia 2020 r. - uznać, że w zakresie, w którym KWP orzeczeniem z dnia (...) września 2019 r. uniewinnił skarżącego w części odnoszącej się do zarzutu oznaczonego nr II było ono prawomocne, to przeszkodę do wznowienia postępowania stanowiłby w tym zakresie stanowił przepis art. 135r. ust. 4 u.oP. Według Sądu wznowienie postępowania w części zakończonej uniewinnieniem w tych okolicznościach należałoby bowiem ocenić jako wznowienie na niekorzyść strony. Upłynął bowiem roczny termin z art. 135 ust. 4 uoP. We brzemieniu z daty orzekania przez organy i z daty zdarzenia, które stało się przedmiotem postępowania. Według tego ostatniego przepisu kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Tymczasem zgodnie z art. 135r. ust. 4 u.oP. postępowania dyscyplinarnego nie wznawia się na niekorzyść po ustaniu karalności przewinienia dyscyplinarnego. Wobec uniewinnienia w tym zakresie, wznawianie postępowania co do tego czynu byłoby działaniem na niekorzyść skarżącego. Dlatego w świetle brzmienia art. 135r. ust. 4 u.oP. z tego powodu także zasadna byłaby odmowa wznowienia postępowania. Czyli ostatecznie postanowienie powinno zapaść tej samej treści, chociaż z nieco innych powodów. Organ jednak zasadnie jako podstawę przyjął fakt, że postępowanie dyscyplinarne nie zakończyło się prawomocnym orzeczeniem.

W tych okolicznościach nie jest zasadny zarzut skarżącego dotyczący tego, że jego wniosek o wznowienie postępowania powinien w I instancji rozpoznać KWP. Jak wcześniej wskazano przepisy k.p.a. nie mają zastosowania do postępowania dyscyplinarnego policjantów. Z art. 135r. ust. 6 u.oP. zaś wynika, że wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji w terminie 30 dni od dnia, w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Według ust. 8 tego przepisu, jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność przełożonego dyscyplinarnego, o którym mowa w ust. 6, o wznowieniu rozstrzyga wyższy przełożony dyscyplinarny. W ust. 6 jest z kolei mowa o przełożonym dyscyplinarnym, który wydał prawomocne orzeczenie.

Jak wcześniej wskazano, w chwili orzekania o wznowieniu, w postępowaniu dyscyplinarnym nie zapadło prawomocne orzeczenie - z całą pewnością w odniesieniu do zarzutu oznaczonego nr I. W tym zakresie organy musiały uwzględnić stan faktyczny z chwili rozpoznania wniosku o wznowienie. Nie istniały więc podstawy do ustalenia innej właściwości organu, niż ta, która wynika z art. 135r. ust. 7 u.oP. Skoro nie było prawomocnego orzeczenia to nie można twierdzić, że przyczyną wznowienia postępowania była działalność przełożonego dyscyplinarnego, który wydał prawomocne orzeczenie.

Organy nie naruszyły art. 135 ust. 1 pkt 2 u.oP., bo rzeczywiście w okolicznościach faktycznych sprawy nie mogło być mowy o ponownym wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, które - jak wcześniej wskazano - po wyeliminowaniu z obiegu prawnego przez Sąd prawomocnym wyrokiem orzeczeń dyscyplinarnych I i II instancji, proceduralnie wróciło do stanu sprzed ich wydania, z tym zastrzeżeniem, że dodatkowo upłynął jeszcze pewien okres czasu. Wyrok WSA uchylający wymienione w nim decyzje KPP i KWP spowodował, że tamte orzeczenia utraciły jakąkolwiek moc obowiązującą i żadnego z nich nie można określać jako prawomocne.

Organy nie naruszyły także art. 135r. ust. 9 uoP., bo w świetle braku prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie dyscyplinarne, biorąc pod uwagę wyrok WSA uchylający te orzeczenia, KPP był właściwy do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego w opisanym przez siebie zakresie, na które przysługiwało zażalenie do KWP. Nie sposób więc w tych okolicznościach mówić o przekroczeniu uprawnień i jakimkolwiek uniemożliwieniu dochodzenia skarżącemu jego praw u Komendanta Głównego Policji.

Nie naruszono także przepisów art. 135r. ust. 1 pkt 1 i 2 u.oP., bo nie istniał stan faktyczny opisany w tych przepisach uprawniający do uznania, że którekolwiek orzeczenie organu I lub II instancji było prawomocne.

Skutek wyroku tut. Sądu z dnia (...) stycznia 2020 r. był właśnie taki, że sprawa dyscyplinarna wróciła do takiego stanu, w jakim była przed wydaniem uchylonych przez Sąd orzeczeń. Organ powinien był więc dalej prowadzić postępowanie, chyba że zaistniały podstawy uniemożliwiające mu merytoryczne orzeczenie. Poglądy zaprezentowane w skardze nie znajdują żadnych podstaw jurydycznych czy merytorycznych aby je uznać za zasadne. Jeszcze raz podkreślić należy, że prawomocny wyrok Sądu uchylający orzeczenia (decyzje, postanowienia) eliminuje je z obiegu prawnego i postępowanie po takim wyroku wraca do stanu sprzed ich wydania i nie wszczyna się nowego postępowania, nie wznawia się go, tylko toczy się ono dalej.

Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Sprawa była na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. d p.p.s.a. wolna od opłat sądowych. Skarżący uiścił wpis i opłatę kancelaryjną bez wezwania ze strony Sądu. Te opłaty zostaną mu zwrócone z urzędu.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.