Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3050171

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 7 sierpnia 2020 r.
II SA/Po 983/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.).

Sędziowie WSA: Elwira Brychcy, Edyta Podrazik.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Wojewody z dnia (...) września 2019 r., nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z (...) września 2019 r. nr (...) Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm. - dalej k.p.a.) oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm. - dalej: P.b.), po rozpatrzeniu odwołania firma A sp. z o.o. od decyzji Starosty (...) z (...) lipca 2019 r. znak: (...) odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej (...) firma A sp. z o.o. z s. w W. wraz z urządzeniami technicznymi oraz przyłączem elektrycznym, na działce nr (...) w O. przy ul. (...), uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu dla firma A Sp. z o.o. pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej: budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr (...) wraz z urządzeniami technicznymi oraz przyłączem elektrycznym na działce nr (...) w O. przy ul. (...) wg załączonego projektu budowlanego sporządzonego przez projektantów: mgr inż. T. M., mgr inż. A. K. i mgr inż. P. S., z zachowaniem określonych w decyzji warunków.

Decyzję tę wydano przyjmując następujący stan faktyczny i prawny.

firma A Sp. z o.o. złożyła (...) grudnia 2018 r. wniosek w sprawie wydania pozwolenia na budowę ww. stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z urządzeniami technicznymi oraz przyłączem elektrycznym. Dołączono m.in. 4 egz. projektu budowlanego, kwalifikację przedsięwzięcia (z (...)12.2018 r.), opinię geotechniczną, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, KRS, pełnomocnictwo.

Starosta O., po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z (...) marca 2019 r. znak: (...) odmówił firma A Sp. z o.o. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. stacji bazowej telefonii komórkowej. Uznał, iż planowane przedsięwzięcie narusza przepisy:

- § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422, dalej: rozp.), ponieważ obiekt przesłaniający tj. wieża stacji bazowej telefonii komórkowej znajduje się w odległości mniejszej niż 10 m od okien pomieszczeń znajdujących się w budynku na działce sąsiedniej nr (...) w O., który od wielu lat był budynkiem biurowym (byłe (...)),

- § 23 ust. 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta O. (uchwała nr XXV/220/2005 Rady Miejskiej O. z 28 kwietnia 2005 r.), gdyż przedstawiony w projekcie zagospodarowania działki obszar oddziaływania pola elektromagnetycznego o poziomach wyższych niż 0,1 W/m2 wykracza poza granice działki inwestora, a powołany przepis planu stanowi, że warunkiem realizacji inwestycji jest wykazanie nieuciążliwości ich potencjalnego oddziaływania na środowisko zgodnie z przepisami szczególnymi, a potencjalna uciążliwość obiektów musi być ograniczona do granic terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny.

Wojewoda decyzją z (...) maja 2019 r. znak: (...) po rozpatrzeniu odwołania inwestora uchylił ww. decyzję Starosty (...) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wskazał, iż Starosta nie sporządził, ani nie zebrał wystarczającego materiału dowodowego w celu oceny przedsięwzięcia i określenia czy inwestycja może negatywnie oddziaływać na nieruchomości znajdujące się w obszarze oddziaływania inwestycji. Nakazał, by przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ I instancji zebrał wszystkie niezbędne informacje do oceny kwalifikacji przedsięwzięcia i ustalił, czy inwestycja jest jednym z przedsięwzięć należących do kategorii mogących zawsze albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dalej Wojewoda wskazał, że następnie Starosta winien przejść do oceny zgodności przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego oraz warunkami zabudowy terenów, nad którymi przebiegać będą osie głównych wiązek promieniowania anten sektorowych przy maksymalnym planowanym pochyleniu anten.

Starosta rozpatrując sprawę ponownie, postanowieniem z (...) maja 2019 r. na podstawie art. 35 ust. 3 P.b. zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym, w tym wykazania spełnienia § 1 ust. 3 rozporządzenia w związku z usytuowaniem wieży telefonii komórkowej w odległości mniejszej niż 10 m od okien pomieszczeń znajdujących się w budynku na działce sąsiedniej nr (...), dokonania analizy zgodności projektowanego zamierzenia z ustaleniami planu miejscowego. W postanowieniu wskazano, iż niezaprzeczalne jest, że przedstawiony na projekcie zagospodarowania działki obszar oddziaływania pola elektromagnetycznego o poziomach wyższych niż 0,1 W/m2 wykracza poza granice działki inwestora i obejmuje sąsiednie nieruchomości tj. działki nr (...), (...), (...) i (...) w O.

W odpowiedzi inwestor wskazał, iż budynek znajdujący się na działce nr (...) jest budynkiem magazynowym i nie stanowi budynku przeznaczonego na stały pobyt ludzi (dokumentacja fotograficzna). Wskazał też, iż istnienie promieniowania elektromagnetycznego w normach wyższych od dopuszczalnych parametrów nie jest uciążliwością w sytuacji, gdy promieniowanie takie występuje w miejscach niedostępnych dla ludzi, a fakt występowania w wolnej, niedostępnej dla ludzi przestrzeni promieniowania elektromagnetycznego wyższego od zapisanego w obowiązującym rozporządzeniu, nie jest tożsamy z przekroczeniem jakichkolwiek norm, gdyż dla miejsc niedostępnych dla ludności normy takie nie istnieją. Decydujące znaczenie ma jedynie określenie wartości promieniowania elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności, a zatem na powierzchni terenu i w budynkach mieszkalnych. Przepis § 23 ust. 3 planu miejscowego należy zaś rozumieć w ten sposób, że podmiot podejmujący działalność mogącą oddziaływać na środowisko ma prawo prowadzić swoje przedsięwzięcia o ile nie przekracza dopuszczalnych poziomów tego oddziaływania, określonych w stosownym rozporządzeniu.

Starosta O. ww. decyzją z (...) lipca 2019 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Przyczyną odmowy stała się niezgodność usytuowania planowanej inwestycji z § 23 ust. 3 planu miejscowego, który stanowi, iż "potencjalna uciążliwość obiektów musi być ograniczona do granic terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny." Inwestor dysponuje zaś tylko działką nr (...), na której przewidziana jest budowa stacji bazowej, natomiast "potencjalna uciążliwość" związana z wytwarzaniem pola elektroenergetycznego wykracza poza teren nieruchomości, którą dysponuje inwestor, co stanowi o sprzeczności jej z ustaleniami planu. Organ nie kwestionował, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co jest też zgodne z zapisem § 4 ust. 1 pkt 2 części opisowej planu miejscowego.

W odwołaniu od ww. decyzji firma A sp. z o.o. wniosła o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie pozwolenia na budowę. Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

- art. 35 ust. 4 P.b. poprzez błędną odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, podczas gdy spółka spełniła wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 P.b.

- art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2410 z późn. zm., dalej: u.w.r.u.s.t.) poprzez ich błędne pominięcie przy dokonaniu wykładni przepisów planu miejscowego.

Wojewoda, rozstrzygając jak wskazano na wstępie, przywołał na wstępie przepisy art. 4, art. 3 pkt 11, art. 35 ust. 1 pkt 1-4, podkreślając, że organy administracji architektoniczno-budowlanej są związane w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę treścią art. 35 ust. 1 P.b. i nie mają uprawnień do podejmowania czynności, czy do kierowania żądań do stron postępowania wykraczających poza jego zapisy. Wojewoda wyjaśnił, że obszar, na którym zlokalizowana ma być stacja bazowa na działce nr (...) oznaczony jest w planie miejscowym symbolem (...) - teren usług komercyjnych (przeznaczenie podstawowe - obiekty i urządzenia umożliwiające realizację nieuciążliwych przedsięwzięć komercyjnych, przeznaczenie uzupełniające - zabudowa usługowa służąca realizacji celów publicznych, zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, targowiska, urządzenia i sieci infrastruktury technicznej, ulice dojazdowe, parkingi, garaże podziemne i wbudowane, ciągi piesze i rowerowe oraz zieleń urządzona (§ 23 ust. 1 pkt 1 i 2 planu), z wyraźnym zakazem wznoszenia tymczasowych obiektów budowlanych oraz sklepów o powierzchni sprzedażowej powyżej 1000 m2 (ust. 2 pkt 1 i 2 planu). Zgodnie z § 23 ust. 3 planu na terenie oznaczonym symbolem (...) warunkiem realizacji wszystkich inwestycji jest wykazanie nieuciążliwości ich potencjalnego oddziaływania na środowisko zgodnie z przepisami szczególnymi. Potencjalna uciążliwość obiektów musi być ograniczona do granic terenu, do którego odnosi się tytuł prawny. Natomiast w § 4 ust. 1 pkt 2 planu zamieszczono definicję pojęcia "działalność nieuciążliwa", która stanowi, że "rozumienie się przez to działalność niewymienioną w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie określania rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z klasyfikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko, a ponadto działalność niewywołującą zjawisk lub stanów utrudniających życie ludzi i zwierząt mieszkających i przebywających w sąsiedztwie, a zwłaszcza hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza i odorów". Ustalenia te należy rozpatrywać łącznie. Ponadto należało uwzględnić art. 46 ust. 1 i 2 u.w.r.u.s.t., które stanowią, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

Wojewoda wskazał, iż stacje bazowe zaliczają się do inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a zatem lokalizacja przedmiotowej inwestycji na terenie działki nr (...), stanowiącej według planu miejscowego teren oznaczony symbolem "(...)", jest zgodna z ustawą o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Celem regulacji tej ustawy, w tym w szczególności jej art. 46, jest zapobieganie tworzenia obszarów niedostępnych dla rozwoju sieci telekomunikacyjnych. Ustawodawca tworząc ów akt prawny zapewnił normą rangi ustawowej, by postanowienia planów miejscowych nie blokowały bez uzasadnionych powodów rozwoju infrastruktury telekomunikacyjnej. Jak wynika z projektu budowlanego (w tym rys. (...)), przedmiotowa inwestycja obejmuje budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr (...) wraz z urządzeniami technicznymi oraz przyłączem elektrycznym, przewidzianej do realizacji w płd-wsch. części działki nr (...), w odległości 7,5 m od płd granicy (działka nr (...) - droga - ul. (...)) oraz 4,8 m od wsch. granicy (działka nr (...) - teren usług komercyjnych - (...). W skład stacji wchodzą urządzenia telekomunikacyjne oraz konstrukcja nośna stanowiąca niekubaturowy obiekt infrastruktury technicznej. Projektowana wieża typu (...) o łącznej wys. 55,30 m (włącznie z betonowym cokołem, kotwą fundamentową występującą ponad poziomem terenu oraz odgromnikiem) posadowiona będzie na płytowym fundamencie żelbetowym o średnicy 8,0 m, na głębokości 2,5 m p.p.t. W ramach projektu przewiduje się instalacje 3 anten sektorowych (3xAS26_2), które skierowane będą na azymut 30° (na wysokości 45m), 150° i 270° (na wysokości 50m). Jak wynika z kwalifikacji przedsięwzięcia na jednym azymucie pracować będzie jedna antena sektorowa z możliwością maksymalnego kąta nachylenia (tiltu) wynoszącym 10° i mocy promieniowania izotropowego EIRP wynoszącym 1002,4 W. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71, z późn. zm., dalej: r.p.m.z.o.ś.) inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 7. Należało zbadać, czy zachodzi warunek ustalony w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d r.p.m.z.o.ś., który określa, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radio linii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowa wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Zgodnie z kwalifikacją przedsięwzięcia w tym m.in.:

- mapą z zaznaczonymi osiami głównych wiązek promieniowania anten (zał. nr (...)),

- przekrojami wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten (zał. nr (...), (...), (...)),

- mapą z zaznaczonym zasięgiem występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż dopuszczalna wartość OJ W/m2 (zał. (...)),

- zasięgi występowania elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż dopuszczalna wartość W/m2 (zał. (...), (...), (...)) oraz istniejącą zabudową w otoczeniu planowanej stacji oraz możliwą do realizacji dla, których plan miejscowy określił dopuszczalną wysokość na terenie oznaczonym (...) - 4 kondygnacje (przyjęto ok. 12m), a na terenie oznaczonym MN - 3 kondygnacje (przyjęto ok. 10 m) wynika, iż przy maksymalnym dopuszczalnym pochyleniu wiązek głównych promieniowania występowanie promieniowania elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż 0,1 W/m2 nie występuje na wysokości:

- niższej niż 39,7 m.n.p.t. tj. ok. 27 m nad maksymalną wysokością potencjalnej zabudowy w przypadku terenu U2

- niższej niż 44,7 m.n.p.t. tj. ok 34 m nad maksymalną wysokością potencjalnej zabudowy w przypadku terenu MN. Teren wyznaczony w otoczeniu przedmiotowego obiektu budowlanego został wyznaczony przy uwzględnieniu sumarycznych zasięgów przewidywanych obszarów występowania pola elektromagnetycznego o poziomie wyższym niż 0,1 W/m2, które występują na wysokości zawieszenia przedmiotowych anten. Wobec faktu, iż przez obszar oddziaływania obiektu zgodnie z art. 3 pkt 20 P.b. należy rozumieć nie tylko teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, ale powinny być to przepisy odrębne wprowadzające zawiązane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, wzięto pod uwagę, że norma dotycząca zakazu występowania gęstości mocy pola elektromagnetycznego o poziomie wyższym niż 0,1 W/m2 dotyczy miejsc dostępnych dla ludności. Pole elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż 0,1 W/m2 znajdować się będzie nad działkami nr (...), (...), (...), (...) oraz (...). Zgodnie z powyższym stacja bazowa z uwagi na występowanie promieniowania elektromagnetycznego (przy uwzględnieniu pochylenia tiltu 10°) na ww. wysokościach w miejscach niedostępnych dla ludzi, nie będzie powodować uciążliwości, bowiem obszar o wartościach wyższych niż 0,1 W/m2 występować będzie w wolnej przestrzeni na wysokości powyżej 39,7 i 44,7 m.

Zdaniem Wojewody przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania projektowe gwarantują brak przekroczeń dopuszczalnej gęstości strumienia energii pola elektromagnetycznego (nie więcej niż 0,1 W/m2) w miejscach dostępnych dla ludzi, za które zgodnie zał. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883, dalej: r.d.p.p.e.) uznaje się przestrzenie do wys. 2,0 m nad powierzchnią ziemi albo innymi powierzchniami, na których mogą przebywać ludzie. Przy czym zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 799 z późn. zm., dalej: P.o.ś.) za miejsca dostępne dla ludności traktuje się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Ludność nie będzie miała fizycznego dostępu do obszaru, dla którego przekroczony jest dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego. Dopuszcza się bez ograniczeń przebywanie ludzi na poziomie terenu oraz w okolicznych budynkach. Tym samym niniejsza stacja bazowa nie ogranicza w żaden sposób zagospodarowania na działkach sąsiednich, znajdujących się w zasięgu jej oddziaływania.

W związku z powyższym przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8 r.p.m.z.o.ś.), stąd zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 planu można uznać, iż nie należy ono do działalności uciążliwych. Brak więc potencjalnego uciążliwego oddziaływania na środowisko, jakie występuje w przypadku inwestycji wymienionych w r.p.m.z.o.ś. Dlatego organ odwoławczy nie podzielił poglądu Starosty, iż został naruszony § 23 ust. 3 planu miejscowego.

Wyjaśnił następnie, iż kwestia niezachowania wymogu wynikającego z § 13 ust. 3 rozporządzenia w związku z faktem, iż wieża stacji bazowej telefonii komórkowej znajduje się w odległości mniejszej niż 10 m od okien pomieszczeń na stały pobyt ludzi znajdujących się w budynku na działce sąsiedniej nr (...), w świetle zebranych materiałów dowodowych, jest niezasadna. Z rys. nr (...) przedstawiającym na mapie do celów projektowych projekt zagospodarowania terenu wynika, iż budynek na działce nr (...) usytuowany jest od granicy z działką objętą inwestycją w odległości mniejszej niż 4m. Stąd w ścianie tej nie mogą zgodnie z przepisami występować otwory okienne. A. J. - właściciel działki nr (...) wskazał, iż okno jest wykonane ze szkła zbrojonego, co potwierdza fakt, iż nie jest to otwór okienny, jaki powinien występować w pomieszczeniach przeznaczonych na stały pobyt ludzi.

Reasumując Wojewoda stwierdził, iż dokumentacja projektowa została wykonana zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę złożył stosowne załączniki, wynikające z art. 33 ust. 2 P.b. Inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego, z opinią Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP (z 2 października 2018 r.) oraz wymaganiami ochrony środowiska, a także nie wpłynie negatywnie na interes osób znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, jak i interes osób trzecich. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 4 P.b., w razie spełnienia wymagań z art. 35 ust. 1 P.b. oraz art. 32 ust. 4 P.b. organ zobowiązany jest do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Inwestor wypełnił wymogi określone w art. 33 ust. 2 oraz z art. 35 ust. 1 P.b., wobec czego, stwierdzono, że spełnione zostały warunki wydania pozwolenia na budowę określone w art. 34 ust. 1, 2 i 3 P.b. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 4 P.b. w razie spełnienia wymagań z art. 35 ust. 1 P.b., organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zasadne było więc uchylenie badanej decyzji Starosty (...) i wydanie decyzji pozytywnej.

Skargę do tutejszego Sądu na powyższą decyzję Wojewody wniosła K. M. Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z:

- art. 15 k.p.a. poprzez wydanie 2 odmiennych rozstrzygnąć, co naruszyło w istocie dwuinstancyjność postępowania, albowiem organy powinny dwukrotnie orzekać w odniesieniu do tej samego przedmiotu sprawy.

- art. 8 § 1, 11, 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie decyzji w sposób urągający podstawowym standardom obowiązującym w demokratycznym państwie, albowiem odkodowanie decyzji w zakresie czy i jak organ analizował dokumentację techniczną inwestora oraz dlaczego przyjął minimalną moc EIRP urządzenia, a nie maksymalną, nie pozwala na odkodowanie stanowiska organu,

- art. 87 ust. 2 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, iż ograniczenia w akcie prawa miejscowego wiążącego bezpośrednio z przepisów rangi najwyższej można ograniczać ustawą,

- art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 z późn. zm., dalej: u.u.i.ś.) w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a-d w zw. z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. a-g r.p.m.z.o.ś. poprzez niewskazanie, który przepis rozporządzenia organ stosował oraz jak ustalił maksymalną moc EIRP oraz maksymalne tilty anten,

- niepodanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta,

- nieokreślenie danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej,

- niedokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji.

Wnioskiem z (...) lutego 2020 r. skarżąca zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd postanowieniem z (...) marca 2020 r. przychylił się do tegoż wniosku, jednakże na skutek zażalenia inwestora Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 23 czerwca 2020 r. sygn. II OZ 392/20 uchylił ww. postanowienie i odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw, aby uwzględnić skargę.

Zaskarżona decyzja Wojewody udzielająca pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej i poprzedzająca ją decyzja odmowna Starosty (...) zostały wydane po uprzednim przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, którego ramy zakreśla art. 35 ust. 1 P.b. Ów przepis określa, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Zgodnie z art. 35 ust. 4 P.b w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Bezsporne jest, że przedłożony projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia danych specjalności oraz legitymujące się na dzień sporządzania projektu odpowiednim zaświadczeniami potwierdzającymi wpisy na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt budowlany jest kompletny, bowiem przedstawił wszystkie wymagane prawem elementy. Bezsprzecznie inwestor złożył wymagane prawem oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Przedmiotem sporu pomiędzy skarżącą a inwestorem oraz organem odwoławczym, który zaaprobował projektowane zamierzenie okazały się następujące kwestie:

1. dlaczego Wojewoda przyjął, że projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej z jej parametrami technicznymi (zwłaszcza mocą EIRP i tiltami) nie stanowi przedsięwzięcia mogącego choćby potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 72 ust. 1 u.u.i.ś.,

2. w rezultacie zaś czy złożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Szukając odpowiedzi na pierwsze z zagadnień Sąd nie podzielił twierdzeń skarżącej, jakoby Wojewoda nie ustalił, na podstawie przedłożonej organom dokumentacji technicznej, zwłaszcza projektu budowlanego i kwalifikacji przedsięwzięcia, z jakim przedsięwzięciem (jakiej mocy i rodzaju oraz o jakim zasięgu oddziaływania) ma do czynienia.

K. M. podniosła w skardze, że organ winien być ustalić faktyczną moc EIRP anten na każdym sektorze, ustalić maksymalne tilty na podstawie danych katalogowych oraz możliwą wysokość do zabudowy od środka elektrycznego anteny, co pozwoliłoby mu na prawidłową kwalifikację inwestycji i ustalenie jej obszaru oddziaływania.

W ocenie Sądu, by ustalić, czy faktycznie organ II instancji zbadał, z jakim przedsięwzięciem ma do czynienia, wystarczy odwołać się do wyczerpującego i znajdującego umocowanie w przedłożonej dokumentacji projektowej uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Wojewoda przedstawiając charakterystykę planowanego przedsięwzięcia rozpoczął od wyjaśnienia, że polega ono na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr (...) o wys. 55,30 m n.p.t. wraz z urządzeniami technicznymi oraz przyłączem elektrycznym na działce nr (...) w O. przy ul. (...). Dalej - przy ocenie zgodności zamierzenia z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego (o czym Sąd wypowie się poniżej) podał, iż z projektu budowlanego (w tym rys. (...)), że inwestycja ta przewidziana jest w płd-wsch. części działki nr (...), w odległości 7,5 m od płd granicy (działka nr (...) - droga - ul. (...)) oraz 4,8 m od wschodniej granicy (działka nr (...) - teren usług komercyjnych - (...)). Jak wskazał Wojewoda w skład stacji wchodzą urządzenia telekomunikacyjne oraz konstrukcja nośna stanowiąca niekubaturowy obiekt infrastruktury technicznej. Projektowana wieża typu (...) o łącznej wys. 55,3 m (włącznie z betonowym cokołem, kotwą fundamentową występującą p.p.t. oraz odgromnikiem) posadowiona będzie na płytowym fundamencie żelbetowym o średnicy 8,0 m, na głębokości 2,5 m p.p.t. W ramach projektu przewiduje się instalacje trzech anten sektorowych (3 x AS26_2), które skierowane będą na azymut 30ş (na wysokości 45 m), 150° i 270° (na wysokości 50m). Organ odwoławczy wyjaśnił, iż, jak wynika z kwalifikacji przedsięwzięcia, na jednym azymucie pracować będzie jedna antena sektorowa, z możliwością maksymalnego kąta nachylenia (tiltu) wynoszącym 10° i mocy promieniowania izotropowego EIRP wynoszącym 1002,4 W.

Już w świetle powyższego za chybioną należy uznać argumentację skarżącej jakoby organ II instancji nie ustalił maksymalnych kątów nachylenia anten (tiltów) i mocy promieniowania izotropowego EIRP. W zatwierdzonym przez Wojewodę projekcie budowlanym, w części dot. projektu zagospodarowania działki wskazuje się, że zakres kątów nachylenia anten kształtuje się na poziomie od 0 do 10ş (s. 14 projektu). Tym samym maksymalny kąt nachylenia anten wynosi 10ş. Jednocześnie w projekcie w tym samym miejscu określono moc promieniowania EIRP dla wszystkich 3 anten sektorowych (3 x AS 26 2) na poziomie 1002,4 W, a więc tak jak ustalił organ odwoławczy.

Należy również wskazać, że w dalszej części uzasadnienia Wojewoda wyjaśnił, opierając się na dokumencie kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia (mapa, przekroje wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten, mapa z zaznaczonym zasięgiem występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż dopuszczalna wartość 0,1 W/m2, zasięgi występowania elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż dopuszczalna wartość W/m2), że przy maksymalnym dopuszczalnym pochyleniu wiązek głównych promieniowania, występowanie promieniowania elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż 0,1 W/m2 nie występuje na wysokości:

- niższej niż 39,7 m.n.p.t. tj. ok. 27 m nad maksymalną wysokością potencjalnej zabudowy w przypadku terenu (...) (wg. planu miejscowego),

- niższej niż 44,7 m.n.p.t. tj. ok 34 m nad maksymalną wysokością potencjalnej zabudowy w przypadku terenu MN (wg planu miejscowego).

Ustalenia te znajdują potwierdzenie w przyjętym projekcie budowlanym, w którym we wnioskach (pkt 9.3. - s. 17) dotyczącym analizy oddziaływania obiektu stwierdzono, że obszar zasięgów pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż 0,1 W/m2 występuje wyłącznie w wolnej przestrzeni, na wysokości powyżej 39,7 m n.p.t., niedostępnej dla ludności.

Wojewoda wyjaśnił również - w kontekście wynikającego z art. 71 ust. 1 i 2 u.u.i.ś. obowiązku wydania decyzji środowiskowej dla przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - dlaczego niniejsze przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć tego rodzaju. Wskazał, że teren wyznaczony w otoczeniu stacji bazowej został wyznaczony przy uwzględnieniu sumarycznych zasięgów przewidywanych obszarów występowania pola elektromagnetycznego o poziomie wyższym niż 0,1 W/m2, które występują na wysokości zawieszenia przedmiotowych anten. Podkreślił, iż skoro przez obszar oddziaływania obiektu (art. 3 pkt 20 P.b.) należy rozumieć nie tylko teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, ale powinny być to przepisy odrębne wprowadzające zawiązane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, należało wziąć pod uwagę, że norma dotycząca zakazu występowania gęstości mocy pola elektromagnetycznego o poziomie wyższym niż 0,1 W/m2 dotyczy miejsc dostępnych dla ludności. Generowane przez przedmiotową stację bazową (jej anteny) pole elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż 0,1 W/m2 znajdować się będzie nad działkami nr (...), (...), (...), (...) oraz (...). Zgodnie z powyższym stacja bazowa z uwagi na występowanie promieniowania elektromagnetycznego (przy uwzględnieniu pochylenia tiltu 10°) na ww. wysokościach w miejscach niedostępnych dla ludzi, nie będzie powodować uciążliwości, bowiem obszar o wartościach wyższych niż 0,1 W/m2 występować będzie w wolnej przestrzeni na wysokości powyżej 39,7 i 44,7 m.

Rację ma zatem organ II instancji uznając, że przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania projektowe gwarantują brak przekroczeń dopuszczalnej gęstości strumienia energii pola elektromagnetycznego (nie więcej niż 0,1 W/m2) w miejscach dostępnych dla ludzi, za które zgodnie zał. 2 pkt 11 rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku uznaje się przestrzenie do wys. 2,0 m nad powierzchnią ziemi albo innymi powierzchniami, na których mogą przebywać ludzie. Zgodnie zaś z art. 124 ust. 2 P.o.ś. przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Słusznie więc Wojewoda uznał, że ludność, w tym właściciele działek nr (...), (...), (...), (...) oraz (...)), nad którymi występować będzie promieniowanie elektromagnetyczne, nie będzie miała fizycznego dostępu do obszaru, dla którego przekroczony jest dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania. W tym miejscu należy odnieść się do drugiego z zagadnień, a mianowicie zgodność przedmiotowego przedsięwzięcia z zapisami obowiązującego dla tego terenu planu miejscowego. Plan miejscowy Miasta O. z 2005 r. przewiduje, jak wyjaśnił to prawidłowo Wojewoda, że obszar, na którym ma być zlokalizowana stacja bazowa (działka nr (...)) to teren usług komercyjnych (o symbolu (...)), gdzie przeznaczenie podstawowe to obiekty i urządzenia umożliwiające realizację nieuciążliwych przedsięwzięć komercyjnych, a przeznaczenie uzupełniające to zabudowa usługowa służąca realizacji celów publicznych, zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, targowiska, urządzenia i sieci infrastruktury technicznej, ulice dojazdowe, parkingi, garaże podziemne i wbudowane, ciągi piesze i rowerowe oraz zieleń urządzona (zgodnie z § 23 ust. 1 pkt 1 i 2 planu), z zakazem wznoszenia tymczasowych obiektów budowlanych oraz sklepów o powierzchni sprzedażowej powyżej 1000 m2 (§ 23 ust. 2 pkt 1 i 2 planu). Jednocześnie § 23 ust. 3 planu określa, że na terenie (...) warunkiem realizacji wszystkich inwestycji jest wykazanie nieuciążliwości ich potencjalnego oddziaływania na środowisko zgodnie z przepisami szczególnymi. Potencjalna uciążliwość obiektów - jak mówi plan - musi być ograniczona do granic terenu, do którego odnosi się tytuł prawny. Przepis § 4 ust. 1 pkt 2 planu definiuje pojęcie "działalności nieuciążliwej" jako działalność nie wymienioną w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie określania rodzajów przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko (...), a ponadto działalność nie wywołującą zjawisk lub stanów utrudniających życie ludzi i zwierząt mieszkających i przebywających w sąsiedztwie, a zwłaszcza hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza i odorów.

Słusznie Wojewoda stwierdził, że powyższy zapisy planu miejscowego należy odczytywać w kontekście norm ustawowych art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

Zgodnie z art. 46 ust. 1 u.w.r.u.s.t., miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W myśl zaś art. 75 ust. 1 tej ustawy, przepis art. 46 stosuje się do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Natomiast stosownie do treści art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t., jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że z art. 46 ust. 1 u.w.r.u.s.t. wynika po pierwsze, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, po drugie, że przyjmowane w planie miejscowym rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami prawa. Zgodnie z tymi zasadami musi być wykładany następny przepis, mianowicie art. 46 ust. 2 ww. ustawy. Z tego przepisu wynika szczególna sankcja w razie nieumieszczenia w planie miejscowym lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Wówczas bowiem dopuszcza się lokalizowanie tego rodzaju inwestycji na terenach przeznaczonych na zabudowę wielorodzinną, rolniczą, leśną, usługową i produkcyjną, a także na terenach przeznaczonych na zabudowę jednorodzinną tyle, że w tym wypadku dopuszcza się jedynie lokalizowanie infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 u.w.r.u.s.t. Lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w takim przypadku, jak stanowi się w art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t., nie może naruszać ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń, jednakże interpretując ten fragment powołanego przepisu należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 46 ust. 1 tej ustawy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Przepisy te bardzo wyraźnie są związane z celem ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, mianowicie zapewnieniem rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Ten cel też musi być uwzględniany przy wykładni art. 46 ust. 2 powołanej ustawy. Należy więc przyjąć, że szczególna sankcja przewidziana w art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t. zachodzi także wtedy, gdy w planie miejscowym, co prawda umieszczono lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, ale w taki sposób, że w istocie, przy wykorzystaniu mechanizmu określonego w tym przepisie, sprowadzałoby się to uniemożliwienia lokalizowania tego rodzaju inwestycji i tym samym uniemożliwiałoby rozwój usług i sieci telekomunikacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 1020/14, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi bez wątpienia inwestycję celu publicznego w zakresu łączności publicznej, co oznacza, że lokalizacja niniejszej stacji podlega pod przepisy ww. ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Obszar, na którym znajduje się działka inwestycyjna nr (...) w planie miejscowym widnieje jako tereny usług komercyjnych ((...)), gdzie przeznaczenie podstawowe to obiekty i urządzenia umożliwiające realizację nieuciążliwych przedsięwzięć komercyjnych. Obowiązujący dla tego terenu plan miejscowy nie zawiera zakazu lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowych, a wprowadzony w planie wymóg wykazania nieuciążliwości potencjalnego oddziaływania inwestycji na środowisko - jak wykazał Wojewoda (o czym powyżej) - nie stoi na przeszkodzie realizacji tego rodzaju przedsięwzięć na tym terenie. W związku z powyższym w świetle art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t. choć lokalizacja stacji bazowych telefonii komórkowych nie została umieszczona w opisywanym planie miejscowym, dopuszczalne jest ich lokalizowanie, bowiem nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Powtórzenia wymaga, iż nie sposób uznać przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej za działalność uciążliwą w sytuacji, gdy jej oddziaływanie ogranicza się do przestrzeni niedostępnej dla ludzi.

Reasumując prawidłowo Wojewoda stwierdził, że projektowana inwestycja nie powoduje negatywnego oddziaływania na środowisko i warunki życia ludzi. Zgodnie z informacją zawartą w projekcie budowlanym, wartość pola elektromagnetycznego o wartościach wyższych niż 0,1 W/m2 kończy się na poziomie znacząco przekraczającym maksymalną wysokość zabudowy, wynoszącą zgodnie z planem miejscowym odpowiednio 10 m (dla terenu MN - zabudowa 3-kondygnacyjnaa) i 12 m (dla terenu (...) 4-kondygnacyjna). Dlatego też w miejscach dostępnych dla ludności nie występują wartości pola elektromagnetycznego przekraczające dopuszczalność wartość 0,1 W/m2, które jest rzeczywistym oddziaływaniem telefonii, czyli tym, o którym mowa w rozporządzeniu w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku i inwestycja nie powoduje negatywnego oddziaływania na środowisko i warunki życia ludzi.

W świetle powyższego zarzuty skargi nie były uzasadnione, a zaskarżona decyzja odpowiadała prawu. Sąd nie podzielił zarzutów skarżącej naruszenia przez organ odwoławczy przepisów procesowych - zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.), naruszenia zasad sporządzenia decyzji (art. 8 § 1, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a.), albowiem - jak wynika z powyższych rozważań Sądu - organ odwoławczy w sposób rzetelny i wyczerpujący przedstawił motywy, dla których uznał, że istnieją podstawy dla wydania decyzji reformatoryjnej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgromadzony materiał dowodowy w sprawie zebrany był w sposób kompletny, a Wojewodę słusznie, inaczej aniżeli Starosta P., dokonał wykładni przepisów planu miejscowego, uznając, że przedmiotowa inwestycja nie jest z nim sprzeczna.

Z tych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.