Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1976962

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 25 listopada 2015 r.
II SA/Po 683/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak.

Sędziowie WSA: Edyta Podrazik, Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2015 r. sprawy ze skargi R. F. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia... 2015 r. Nr.. w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia... 2014 r., nr..., Prezydent Miasta P., działając na podstawie art. 41 ust. 1 i 3 pkt 2 oraz art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 z późn. zm.), odmówił R. F., prowadzącemu przedsiębiorstwo..., ul. T., O., wydania zezwolenia na zbieranie odpadów w punkcie przy ul. A. w P.

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ I instancji wyjaśnił, że R. F., prowadzący przedsiębiorstwo..., wystąpił z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów w punkcie przy ul. A. w P. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że teren nieruchomości, na której planowana jest działalność związana ze zbieraniem odpadów w punkcie przy ul. A. w P. (działka nr..., ark...., obręb C.), jest objęty ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Tereny położone w rejonie ul. abpa W. D. i S." w P. (uchwała Nr.. Rady Miasta P. z dnia... 2011 r., Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego 2012, poz. 330), dalej jako "plan". Przedmiotowa nieruchomość, położona jest na terenie oznaczonym w planie symbolem 2U, przeznaczonym pod zabudowę usługową. W § 5 przedmiotowego planu miejscowego podano następujące ustalenia dla terenów oznaczonym symbolem 2U (§ 5 ust. 3): w zakresie ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego ustala się: 1) lokalizację usług nie oddziaływujących negatywnie na środowisko.

Organ wyjaśnił, iż zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.), planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko ("punkty do zbierania lub przeładunku złomu"). Oznacza to, że realizacja przedsięwzięcia polegającego na zbieraniu odpadów, w tym złomu, będzie niezgodna z ustaleniami obowiązującego na przedmiotowym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż nie jest to rodzaj usług nieoddziałujących negatywnie na środowisko. Ponadto proponowana na przedmiotowej działce działalność związana ze zbieraniem odpadów sprzeczna jest ustaleniami planu, ponieważ jest to teren zabudowy usługowej, a nie składowania odpadów. Okoliczność powyższą potwierdzają dwie opinie Wydziału Urbanistyki i Architektury. Pierwsza opinia, z dnia 21 października 2013 r., uzyskana została w ramach prowadzonego przez Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P. postępowania dot. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na realizacji punktu zbierania odpadów w tym złomu na terenie działki nr ew.... (po podziale działki nr... i...), obręb C., przy ul. A., natomiast druga z opinii - z dnia 13 maja 2014 r., dotycząca zgodności planowanego przedsięwzięcia z przepisami prawa miejscowego, uzyskana została na potrzeby prowadzonego przed organem postępowania w sprawie zezwolenia na zbieranie odpadów na przedmiotowej nieruchomości.

Prezydent zwrócił uwagę, że wnioskodawca w piśmie Wydziału Urbanistyki i Architektury z dnia 11 sierpnia 2014 r. został poinformowany, że dalsze prowadzenie działalności gospodarczej na działce nr... w zakresie już istniejącym jest dopuszczalne (na podstawie art. 35 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 199 z późn. zm.), jeżeli prowadzono ją dotychczas legalnie w oparciu o wymagane prawem decyzje organu administracji architektoniczno-budowlanej. W toku prowadzonego postępowania wnioskodawca nie przedstawił jednak stosownych uzgodnień lokalizacyjno - budowlanych pozwalających stwierdzić legalność prowadzonej działalności we wnioskowanym w załączniku zakresie. Podkreślono przy tym, że dołączona do pisma z dnia 23 października 2014 r. kopia informacji o przyjęciu zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni terenu przy ul. A. w P. - dz. nr..., ark...., obręb C., dotyczyła utwardzenia części terenu bez wskazania rodzaju prowadzenia działalności, nie spełniając również wymagań dla miejsca magazynowania odpadów.

W dalszej części uzasadnienia podniesiono, że w toku postępowania ustalono także, że wnioskodawca otrzymał decyzję odmawiającą określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na realizacji punktu zbierania odpadów w tym złomu na terenie działki nr ew.... (po podziale działki nr ew.... i...), obręb C., przy ul. A. (decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia... 2013 r., nr...). Zwrócono również uwagę, że wnioskodawca występował również wcześniej z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów w punkcie przy podanym powyżej adresie. Po rozpoznaniu wniosku, Prezydent Miasta P. decyzją nr... z dnia... 2014 r., odmówił jednak wydania zezwolenia na zbieranie odpadów z uwagi na niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. F., prowadzący przedsiębiorstwo.... Jak podniesiono w uzasadnieniu odwołania, złożony wniosek w części dotyczył przedsięwzięcia potencjalnie znacząco oddziaływującego na środowisko (punkt do zbierania i przeładunku złomu), natomiast w pozostałym zakresie, polegającym na zbieraniu surowców wtórnych, planowane przedsięwzięcie nie stanowi przedsięwzięcia negatywnie oddziaływującego na środowisko, stanowiąc przedsięwzięcie potencjalnie, czyli hipotetycznie, oddziaływującym na środowisko. Kategoryzacja "potencjalnie oddziaływujące na środowisko" nie determinuje przy tym negatywnego oddziaływania na środowisko, co jest o tyle istotne, że organ wydający decyzję nie odniósł się do tej kwestii.

Odwołujący wskazał, że zgodnie z przytoczonym przez organ rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia... listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 81), złożony wniosek obejmował przedsięwzięcie w zakresie skupu złomu (punkty do zbierania lub przeładunku złomu) oraz skupu pozostałych surowców wtórnych. Jeżeli organ uznał, że przedsięwzięcie punkt do zbierania złomu nie jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to w ocenie odwołującego, nie było podstawy do odmowy wydania zezwolenia na zbierane odpadów niebędących złomem (np. makulatura, tworzywa sztuczne). Zdaniem odwołującego planowane przedsięwzięcie (punkt skupu złomu oraz surowców wtórnych) nie polega na składowaniu odpadów tylko na ich czasowym magazynowaniu. W przedmiotowej sprawie nie złożono wniosku o zezwolenie na składowanie odpadów, a tylko na ich tymczasowe magazynowanie (co jest nierozerwalnie związane z faktem zbierania odpadów), przy czym "składowanie" oraz "magazynowanie" są pojęciami odrębnymi, zdefiniowanymi w ustawie z dnia grudnia 2012 r. o odpadach.

Następnie odwołujący podniósł, że złożony wniosek jest kontynuacją prowadzonej do tej pory na przedmiotowej działce działalności, wykonywanej przez firmę S. Sp. z o.o., w zakresie skupu złomu oraz surowców wtórnych. Na prowadzenie tej działalności organ wydał zezwolenie na zbieranie odpadów, co oznacza, że uznano, iż w tym miejscu jest możliwe prowadzenie działalności w zakresie zbierania złomu i surowców wtórnych. Odwołując się do stanowiska Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska wyjaśniono, że występowanie o nowe zezwolenie w zakresie zbierania odpadów dla lokalizacji, gdy działalność ta była wcześniej prowadzona, nie wymaga uzyskiwania nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (jest to pierwsza z decyzji lokalizacyjnych). Jeżeli więc wcześniej prowadzona działalność posiadała wszystkie uzgodnienia lokalizacyjne, to nie można wymagać od podmiotu, który chce kontynuować działalność prowadzoną wcześniej przez firmę S. Sp. z o.o., uzyskania nowych uzgodnień lokalizacyjnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., decyzją z dnia... 2015 r., nr..., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 247 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.", utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia... 2014 r.

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie przytoczono w pierwszej kolejności dotychczasowy przebieg postępowania oraz treść przepisów regulujących procedurę wydania decyzji o zezwoleniu na zbieranie odpadów. Następnie organ odwoławczy wskazał, że o braku możliwości przyznania zezwolenia na zbieranie odpadów nie zadecydowała kwestia zgodności z miejscowym planem zagospodarowania, lecz fakt, iż wnioskodawcy odmówiono określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na realizacji punktu zbierania odpadów w tym złomu na terenie działki nr ew.... (po podziale działki nr ew.... i...), obręb C., przy ul. A. (decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia... 2013 r., nr...).

Zdaniem Kolegium, organ I instancji błędnie stwierdził, że z uwagi na wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów spółce S. Sp. z o.o. na podstawie poprzedniej ustawy o odpadach i przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie jest możliwe prowadzenie działalności na przedmiotowym terenie na podstawie art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Artykuł ten stanowi o dalszym wykorzystywaniu terenu w sposób, jaki istniał przed zmianą przeznaczenia tego terenu przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Skoro przepis ten nie rozróżnia sytuacji, gdy wcześniej istniał plan zagospodarowania określający przeznaczenie terenu w dany sposób, który następnie został zmieniony przez nowy plan zagospodarowania, od sytuacji, gdy na początku nie istniał żaden plan zagospodarowania, a następnie przeznaczenie terenu zostało zmienione przez nowo wprowadzony plan, należy uznać, że przepis ten odnosi się do obu tych sytuacji. Zatem w niniejszej sprawie w przypadku określenia przeznaczenia terenu przez nowo wprowadzony plan, jego wykorzystywanie w sposób dotychczasowy było możliwe z uwagi na fakt, że spółka S. Sp. z o.o. wcześniej prowadziła w tym miejscu działalność związaną ze skupem złomu i surowców wtórnych na podstawie wydanego zezwolenia. Bez znaczenia jest tu wydanie tego zezwolenia na podstawie poprzednio obowiązującego stanu prawnego, ponieważ wnioskodawca i tak był zobowiązany do uzyskania osobnego zezwolenia na zbieranie odpadów. Natomiast sam fakt wcześniejszego prowadzenia określonej działalności na podstawie zezwolenia miał umożliwić kontynuowanie tej działalności w sytuacji wprowadzenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wniosek o wydanie zezwolenia dotyczył łącznie zbierania odpadów: złomu kolorowego i żeliwnego, złomu metali nieżelaznych, makulatury i tworzyw sztucznych. Zatem odnosząc się do zarzutu skarżącego odnośnie braku rozróżnienia pomiędzy składowanie odpadów i tymczasowym magazynowaniem, należy stwierdzić, że zbieranie odpadów obejmuje również tymczasowe magazynowanie, więc ono również wymaga zezwolenia.

Kolegium wyjaśniło, iż decydującą przesłanką odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów był fakt, że przed wydaniem takiej decyzji konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm.). Wydanie tej decyzji może być poprzedzone przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko. Planowane przedsięwzięcie wnioskodawcy jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dla takiego przedsięwzięcia przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest wymagane wówczas, gdy obowiązek taki został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 powołanej powyżej ustawy. Skoro wnioskodawcy została wydana decyzja odmawiająca określenia środowiskowych uwarunkowań, to oznacza to, że niemożliwym jest wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. R. F., prowadzący przedsiębiorstwo..., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci naruszenia art. 80 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację, że w przypadku uznania przez organ, że przedsięwzięcie, jakim jest punkt do zbierania złomu nie jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie stanowiło przeszkody do wydania decyzji o zezwoleniu na zbierane odpadów niebędących złomem (np. makulatura, tworzywa sztuczne). Dodatkowo skarżący wyjaśnił, że zbieranie odpadów nie jest tożsame z ich magazynowaniem, a więc rodzajem działalności, której prowadzenie jest niedopuszczalne na terenie objętym planem oraz podkreślił, że odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na realizacji punktu zbierania odpadów w tym złomu na terenie działki nr ew.... (decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia... 2013 r., nr...) dotyczyła innego zakresu przedsięwzięcia niż złożony wniosek o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów.

W skardze podtrzymano również argumentację, że prowadzona na terenie działki nr... działalność, będzie stanowiła kontynuację działalności prowadzonej przez S. Sp. z o.o., a co za tym idzie, brak było podstaw do przyjęcia, że prowadzona przez skarżącego działalność nie spełnia warunków określonych w przepisach Jeżeli wcześniej prowadzona działalność posiadała wszystkie uzgodnienia lokalizacyjne, to nie można wymagać od podmiotu, który chce kontynuować działalność prowadzoną wcześniej przez inny podmiot, uzyskania nowych uzgodnień lokalizacyjnych. Skarżący wskazał wreszcie, że dokonał utwardzenia powierzchni terenu w celu przystosowania miejsca do magazynowania odpadów. Organy administracji publicznej nie wskazały jednakże na podstawie, jakich przesłanek uznały, że wykonane prace nie spełniały wymagań dla miejsca magazynowania odpadów.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotem prowadzonego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w P. postępowania jest kwestia prawidłowości rozstrzygnięć organów administracji publicznej w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów w punkcie przy ul. A. w P.

Materialnoprawną podstawą wydanych rozstrzygnięć stanowił przepis art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, zgodnie z którym prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Działalność gospodarcza polegająca na zbieraniu odpadów, a więc gromadzeniu odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów (art. 3 ust. 1 pkt 34 ustawy o odpadach), stanowi więc działalność reglamentowaną, której podjęcie jest możliwe jedynie po uzyskaniu stosownego zezwolenia (por. art. 75 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 584 z późn. zm.). Ustawa o odpadach określa przy tym szczegółowe warunki, jakie muszą być spełnione dla prowadzenia omawianego typu działalności, precyzując m.in., że uzyskanie powyższej zgody jest możliwe po uzyskaniu przez wnioskodawcę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o ile jest ona wymagana (art. 42 ust. 4 ustawy o odpadach), natomiast jej prowadzenie nie może naruszać przepisów prawa miejscowego (art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach).

W tym miejscu należy zauważyć, że zezwolenie definiuje się jako występujący zakaz pewnego zachowania się o charakterze względnym (zakaz podjęcia i wykonywania działalności gospodarczej), który na mocy określonego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej) może zostać uchylony w stosunku do zindywidualizowanego adresata (por. C. Kosikowski, O zezwoleniu i koncesji. Oznaczanie wyrobów znakami skarbowymi akcyzy, PUG 2001, nr 4, s. 32; W. Kubala, Zezwolenie na wykonywanie działalności gospodarczej, M. Praw. 2000, nr 7, s. 417). Innymi słowy, zezwolenie pozwala na podjęcie i wykonywanie określonego rodzaju działalności gospodarczej po wcześniejszym spełnieniu warunków zawartych w odrębnych ustawach oraz na zasadach określonych w zezwoleniu. Dopuszczenie przez organ do podjęcia określonej działalności jest następstwem stwierdzenia, że przedsiębiorca spełnia warunki jej wykonywania, jednak co należy podkreślić, zezwolenie jako prawo podmiotowe jest ścisłe związane z indywidualnym i konkretnym przedsiębiorcą.

Postępowanie administracyjne będące przedmiotem niniejszej kontroli sądu administracyjnego zostało zapoczątkowane wnioskiem skarżącego z dnia 12 sierpnia 2014 r. (k. 18 akt administracyjnych), w którym zwrócił się on o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów: złomu stalowego i żeliwnego, złomu metali niezależnych, makulatury i tworzyw sztucznych. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko planowane przedsięwzięcie, w zakresie w jakim obejmowało zbieranie złomu, należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a więc do przedsięwzięć, co do których może istnieć konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wystąpieniem o wydanie zezwolenia, o jakim mowa w art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego fakt, że decyzją z dnia... 2013 r., nr..., Prezydent Miasta P. odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego, zgodnie z wnioskiem skarżącego z dnia 5 sierpnia 2013 r., na realizacji punktu zbierania odpadów na terenie działki nr..., obręb C. przy ul. A. (zmienionego następnie na "punkt zbierania odpadów w tym złomu" pismem z dnia 7 sierpnia 2013 r.) - a więc odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie pokrywającym się częściowo z wnioskiem o wydanie zezwolenia z dnia 12 sierpnia 2014 r. - stanowił przesłankę do odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów.

Sąd zauważa jednakże, że u podstaw wydania decyzji Prezydenta z dnia... 2013 r., do której odwołuje się Kolegium, spoczywało przyjęcie, iż planowane przedsięwzięcie jest sprzeczne z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Taką też argumentację przyjął, rozpoznając przedmiotową sprawę organ I instancji, a więc Prezydent Miasta P. w uzasadnieniu decyzji z dnia... 2014 r., co w ocenie Sądu uznać należało za prawidłowe. Mając na względzie fakt, że planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć, które zawsze mogą znacząco oddziaływać na środowisko, wyjaśnić należy, że przed wystąpieniem o wydanie zezwolenia, o jakim mowa w art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach, mogło nie dojść do powstania sytuacji, w której decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach byłaby wymagana. W szczególności postępowanie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań mogło zakończyć się wydaniem decyzji, o jakiej mowa w art. 84 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a więc wydaniem decyzji, zgodnie z którą w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zarówno Państwowy Inspektor Sanitarny w P., w opinii z dnia... 2013 r., jak i Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w postanowieniu z dnia... 2013 r., w toku prowadzonego postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stwierdzili, że planowane przedsięwzięcie polegające na realizacji punktu zbierania odpadów w tym złomu, nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co w istocie uniemożliwia ustalenie, czy przed wydaniem decyzji o zbieraniu odpadów skarżący byłby zobowiązany do otrzymania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W powyższym świetle przyjąć należy, że o ile argumentacja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, co do niemożność wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, z uwagi na odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia była przedwczesna, to jednak w zakresie, w jakim zwraca ona uwagę na niezgodność planowanej działalności polegającej na zbieraniu odpadów w tym złom z planem miejscowym (co miało miejsce w decyzji z dnia... 2013 r.) odpowiada ona prawu. Obowiązkiem Sądu rozpoznającego przedmiotową skargę było więc ustalenie, czy planowana działalność jest dopuszczalna w świetle obowiązującego planu, a więc czy spełnia warunek, o jakim mowa w art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach.

Okolicznością bezsporną, niekwestionowaną również przez skarżącego, pozostaje, że działka na której ma być prowadzona działalność znajduje się na terenie objętym ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Tereny położone w rejonie ul. abpa W. D. i S." w P. (uchwała nr. Rady Miasta P. z dnia... 2011 r., Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego 2012, poz. 330). Przedmiotowa nieruchomość, położona jest na terenie oznaczonym w planie symbolem 2U, przeznaczonym pod zabudowę usługową, przy czym w § 5 przedmiotowego planu miejscowego podano następujące ustalenia dla terenów oznaczonym symbolem 2U (§ 5 ust. 3): w zakresie ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego ustala się: 1) lokalizację usług nie oddziaływujących negatywnie na środowisko. Skoro, jak powyżej wskazano, planowane przedsięwzięcie polegające na zbieraniu odpadów w tym złomu, zostało wymienione w treści § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jako przedsięwzięcie, które może potencjalnie oddziaływać na środowisko. to przyjąć należało, że dopuszczenie możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w określonym przez wnioskodawcę zakresie narusza przepisy obowiązującego planu miejscowego. Bez znaczenia pozostaje przy tym wielkość planowanej działalności, gdyż w ocenie Sądu zawarte w planie zastrzeżenie ma charakter bezwzględny, co powoduje, że każda działalność, która bezpośrednio lub pośrednio ingeruje lub też może ingerować w środowisko, jest na terenie objętym opisanym powyżej symbolem zabroniona. Innymi słowy, jak zasadnie wyjaśniono w decyzji organu I instancji, że realizacja przedsięwzięcia polegającego na zbieraniu odpadów w tym złomu, będzie niezgodna z ustaleniami obowiązującego na przedmiotowym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż nie jest to rodzaj usług nieoddziałujących negatywnie na środowisko. Tym samym spełniona została przesłanka, o jakiej mowa w art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach, uniemożliwiająca wydanie zezwolenia, o które wnioskował skarżący.

W ocenie Sądu opisana powyżej okoliczność miała podstawowe znaczenie dla stwierdzenia prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Rozważania podjęte, w dalszej kolejności, zarówno przez organy, jak i skarżącego, a dotyczące niedopuszczalności wydania zezwolenia z uwagi na przeznaczenie w planie miejscowym terenu pod usługi, nie miały przy tym wpływu na prawidłowość wydanych decyzji. Podkreślić bowiem należy, że działalność polegająca na zbieraniu odpadów niewątpliwie również stanowi działalność usługową.

Przechodząc do poszczególnych zarzutów skargi wyjaśnić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. I tak, nie można podzielić ocen skarżącego, że skoro złożony przez niego wniosek obejmował przedsięwzięcie w zakresie skupu złomu (punkty do zbierania lub przeładunku złomu) oraz skupu pozostałych surowców wtórnych, to obowiązkiem organu, w przypadku uznania, że działalność polegająca na zbieraniu złomu nie jest zgodna planem, było wydanie zezwolenia na zbierane odpadów niebędących złomem (np. makulatura, tworzywa sztuczne). Zauważyć bowiem należy, że postępowanie w przedmiocie wydania zezwolenia na zbieranie złomu jest postępowaniem wnioskowym, a co za tym idzie, organ nie może dowolnie modyfikować jego zakresu. Skoro skarżący we wniosku z dnia 12 sierpnia 2014 r. zwrócił się o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów: złomu stalowego i żeliwnego, złomu metali niezależnych, makulatury i tworzyw sztucznych, a w toku prowadzonego postępowanie nie ograniczył jego zakresu, obowiązkiem organu było wydanie decyzji, co do całego żądania strony, nie zaś jego poszczególnych elementów. W ocenie Sądu, każde przeciwne działanie, mocą którego organ samodzielnie ograniczyłby zakres wniosku skarżącego, stanowiłoby naruszenie przepisów postępowania.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazać należy, że zgodnie z jego treścią tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. W ocenie Sądu, w odniesieniu do problematyki zezwoleń na prowadzenie określonego rodzaju działalności gospodarczej przepis powyższy należy rozumieć w ten sposób, że w przypadku, w którym plan miejscowy zmienia sposób zagospodarowania terenu, możliwe jest dalsze prowadzenie działalności gospodarczej zabronionej uchwalonym planem miejscowym, przez podmiot prowadzący tego typu działalność w momencie jego wejścia w życie, o ile podmiot ten prowadzi działalność legalnie, a więc z poszanowaniem wszystkich, wymaganych przepisami prawa obowiązków, związanych również z posiadaniem stosownych zezwoleń. Jest to więc przepis gwarantujący ciągłość wykonywania działalności gospodarczej w sytuacji uchwalenia lub zmiany planu miejscowego.

Sytuacja powyższa nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie, gdyż skarżący, nie posiadający tytułu prawnego do nieruchomości objętej wnioskiem w dacie wejścia w życie planu miejscowego, był zobowiązany do uzyskania stosownego zezwolenia na wykonywanie przedmiotowej działalności. Sąd podkreśla, że każdorazowa zmiana podmiotu prowadzącego działalność polegającą na zbieraniu złomu na określonym terenie, powoduje obowiązek uzyskania nowego zezwolenia, przez podmiot, który zamierza tam kontynuować dotychczasową działalność. Wynika to wprost z faktu, że jak powyżej wskazano, zezwolenie stanowi akt potwierdzający, że indywidualny i konkretny przedsiębiorca spełnia warunki prowadzenia danej działalności gospodarczej. Potwierdzeniem powyższej tezy jest brak, zarówno w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej, jak i w ustawie o odpadach, regulacji dotyczącej przenoszenia zezwolenia na zbieranie odpadów. Konsekwentnie przyjąć należało, że przepis art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie znajdywał zastosowania w niniejszej sprawie.

Podsumowując dotychczasowe rozważania powtórzyć należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w P., działając w oparciu o przepis art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.