Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 17 marca 2009 r.
II SA/Po 628/08

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Zieliński.

Sędziowie WSA: Wiesława Batorowicz, Barbara Drzazga.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział II po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Prezydenta Miasta K. o wykładnię wyroku z dnia 29 października 2008 r. sygn. akt II SA/Po 628/08 sprawy ze skargi E. W. i Cz.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) maja 2008 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu postanawia: 1. rozstrzygnąć wątpliwości co do treści wyroku z dnia 29 października 2008 r. sygn. akt II SA/Po 628/08 w ten sposób, że użyte na stronie 10 uzasadnienia tego wyroku stwierdzenie, iż "podstawą odmowy wydania decyzji mogłaby być jedynie sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją zabudowy już istniejącej" należy rozumieć w ten sposób, że "o niespełnieniu wymogu kontynuacji funkcji terenu (zabudowy) można mówić tylko wtedy, gdy funkcja projektowanej zabudowy przeczy funkcji zabudowy już istniejącej" 2. w pozostałym zakresie odmówić wykładni wyroku.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem dnia 3 marca 2009 r. Prezydent Miasta K. złożył wniosek o dokonanie wykładni wyroku z dnia 29 października 2008 r. sygn. akt II SA/Po 628/08. Wyrokiem tym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) maja 2008 r. nr (...) oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia (...) marca 2008 r. nr (...).

Wnioskodawca wskazał na następujące wątpliwości dotyczące uzasadnienia wyroku:

1. Sąd wskazał, iż "organy wadliwie zastosowały (...) przepisy dotyczące kontynuacji linii zabudowy. Nastąpiło to na skutek zbytniego zawężenia obszaru odniesienia dla ustalenia wymogów dobrego sąsiedztwa". Zdaniem Prezydenta granice obszaru analizowanego określono szerzej aniżeli wymagają to przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

2.

niezrozumiałe dla wnioskodawcy, w świetle art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, było stwierdzenie o konieczności uwzględnienia w decyzji o warunkach zabudowy formy zagospodarowania terenu także działek posiadających dostęp do innej drogi publicznej, niż działka, której dotyczył wniosek;

3. Prezydent zwrócił się o wyjaśnienie stwierdzenia, iż "podstawą odmowy wydania decyzji mogłaby być jedynie sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją zabudowy już istniejącej";

4.

organ poddał pod wątpliwość sposób określenia przez Sąd linii zabudowy dla planowanej inwestycji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o dokonanie wykładni mógł być uwzględniony jedynie w części. Niektóre zawarte w nim żądania przekraczały bowiem dopuszczalne granice wykładni.

Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Dokonanie wykładni nie jest ograniczone czasowo, zatem dla dopuszczalności orzeczenia na podstawie art. 158 p.p.s.a. nie ma znaczenia upływ czasu pomiędzy datą wyroku a złożeniem wniosku czy wszczęciem postępowania z urzędu w tym przedmiocie.

Wniosek o wykładnię złożył organ pierwszej instancji, który nie był stroną postępowania sądowego. Trzeba jednak wskazać, że wyrok z dnia 29 października 2008 r. uchylał zarówno decyzję wydaną w postępowaniu odwoławczym, jak i poprzedzającą ją decyzję pierwszoinstancyjną Prezydenta Miasta K., który obecnie domaga się wykładni. Obowiązek wykonania orzeczenia faktycznie obciąża zatem wnioskodawcę w sprawie, a nie organ drugiej instancji, który był stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zważywszy, że Sąd może w uzasadnionych przypadkach dokonać wykładni z urzędu, należało przyjąć, że dopuszczalny jest wniosek o wykładnię złożony przez organ pierwszej instancji, który co prawda nie był stroną w tej sprawie, ale z uwagi na uchylenie decyzji obydwu instancji jest zobowiązany faktycznie do jego realizacji (wyrok z dnia 16 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Bk 287/04, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z art. 158 p.p.s.a. wynika, że potrzeba wykładni wyroku zachodzi, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny lub też gdy wykładnia posłuży wyjaśnieniu wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku, bądź też co do innych skutków orzeczenia np. zakresu powagi rzeczy osądzonej (T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Warszawa 2005, s. 491).

W tej sprawie potrzeba wykładni wyroku wystąpiła tylko w jednym z przypadków wymienionych we wniosku Prezydenta Miasta K. Zdaniem Sądu, wątpliwości mogło budzić stwierdzenie użyte na stronie 10 uzasadnienia, iż "podstawą odmowy wydania decyzji mogłaby być jedynie sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją zabudowy już istniejącej". W intencji Sądu wywód w tej części miał dotyczyć jedynie wymogu kontynuacji funkcji zabudowy i oznaczać, że "o niespełnieniu wymogu kontynuacji funkcji terenu (zabudowy) można mówić tylko wtedy, gdy funkcja projektowanej zabudowy przeczy funkcji zabudowy już istniejącej". Kwestia wymogu kontynuacji zabudowy została poruszona w uzasadnieniu, albowiem - co zaznaczono w wyroku na stronie 4 i 5 - Sąd uznał za konieczne ustosunkować się do wszelkich zagadnień spornych jakie pojawiły się na etapie postępowania administracyjnego, tym bardziej, że kolejne wydawane w sprawie decyzje ujawniły znaczące rozbieżności w stanowiskach organów pierwszej i drugiej instancji.

W pozostałym zakresie, wniosku o wykładnię wyroku nie można było uwzględnić. Po pierwsze, kwestie, jakie budziły wątpliwości Prezydenta Miasta K. zostały w uzasadnieniu dokładnie wyjaśnione. Ponadto wywód wnioskodawcy ma raczej charakter zarzutów oraz polemiki z prawomocnym wyrokiem i nie wskazuje, iżby organ miał wątpliwości, co do treści przytoczonych we wniosku fragmentów uzasadnienia. Sąd podkreśla, że potrzeba wykładni może być wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnie sformułowanego orzeczenia; wniosek o wykładnię nie może jednak zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (wyrok z dnia 25 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1018/04, publ. LEX nr 171312).

Jedynie na marginesie Sąd wskazuje organowi, że na stronach 7 - 9 uzasadnienia szeroko wyjaśnił, iż warunki zabudowy należy ustalać badając zabudowę na całym obszarze analizowanym (istnienie zabudowy na działce sąsiedniej jest jedynie warunkiem wstępnym dla wydania decyzji - art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), nawet jeżeli zabudowa ta znajduje się na działkach znajdujących się po drugiej stronie ulicy czy mających dostęp z innej drogi publicznej. Organ, choć obszar analizowany formalnie wyznaczył, dla potrzeb decyzji badał jedynie działki znajdujące się w bliskim sąsiedztwie działki inwestycyjnej ("zawężenie obszaru odniesienia"). Natomiast w kwestii linii zabudowy, Sąd przypomina wnioskodawcy, że mając na względzie § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zachodziła potrzeba badania możliwości usytuowania obiektu w nowej, wskazanej przez inwestorów linii zabudowy.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.