Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 12 lutego 2008 r.
II SA/Po 62/08

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Szaniecka.

Sędziowie WSA: Wiesława Batorowicz, Barbara Drzazga (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2008 r. przy udziale sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. w O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Dnia 14 września 2003 r. uprawnieni kontrolerzy celni Urzędu Celnego przeprowadzili kontrolę pojazdu wyjeżdżającego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W trakcie kontroli dokonano ważenia ciągnika marki (...[ nr rej. (...) wraz z naczepą typu (...) nr rej. (...) wraz z przewożonym ładunkiem. Pojazd ów kierowany był przez A. P. Dopuszczalny nacisk osi pojedynczej pojazdu wynosił 100 kN. W wyniku ważenia, przeprowadzonego 14 września 2003 r. o godzinie 2350 stwierdzono, że na drugiej osi pojazdu przekroczono dopuszczalny nacisk (o 4,41 kN). Wynik tej kontroli utrwalono w protokole nr (...) z dnia 15 września 2003 r. z godziny 038. W protokole tym odnotowano nadto, iż pojazd jest nienormatywny, wymaganego zezwolenia przewoźnik nie posiada. Protokół i dokument o nazwie Wynik ważenia na wadze dynamicznej podpisał bez zgłaszania uwag i zastrzeżeń kierowca przedmiotowego pojazdu (k. 8 akt administracyjnych).

Decyzją z dnia (...) nr (...), na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b, i art. 40b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. 00/71/838 ze zm.-dalej u.d.p.) w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 97/98/602 ze zm.- dalej prd) i rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 99/44//432-dalej rozporządzenie) Naczelnik Urzędu Celnego obciążył spółkę L. sp. z o.o. (dalej Spółka) karą pieniężną w wysokości (...) zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W uzasadnieniu Naczelnik Urzędu stwierdził, że zgodnie z art. 64 ust. 1 prd, przejazd pojazdem nienormatywnym jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia, którego strona nie okazała. Organ wskazał, że karę pieniężną nałożono na podstawie kontroli pojazdu przeprowadzonej dnia 14 września 2003 r. o godz. 2350, potwierdzonej zapisem protokołu nr (...). Odpis decyzji doręczono Spółce dnia 18 września 2003 r. (k. 7 akt administracyjnych).

Odwołanie od owej decyzji złożyła L. sp. z o.o. podnosząc, że zgodnie z dokumentami przewozu towar na naczepie był załadowany prawidłowo i z zachowaniem niezbędnych parametrów; podczas załadunku towar został rozłożony równomiernie. Od dnia 30 czerwca 2002 r. (Dz. U.02/154/1800), zgodnie z art. 11 i 51 ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o organizacji i trybie pracy Rady Ministrów oraz o zakresie działania ministrów, ustawy o działach administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw "powyższe zarządzenie nie ma mocy obowiązującej". Odwołująca się oświadczyła, że podważa prawidłowość pomiaru wobec braku możliwości zweryfikowania szybkości pojazdu i możliwość dodania gazu przez kierowcę w momencie przejazdu drugiej, ciągnącej osi przez wagę. W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. P. 7/98 i wyroku NSA III RN 9/2000, decyzja Dyrektora Urzędu pozbawiona jest podstaw prawnych, bowiem opiera się na rozporządzeniach wydanych niezgodnie z delegacją ustawową zawartą w ustawie o drogach publicznych. Ponadto spółka podniosła, że proces ważenia samochodu przebiegł nieprawidłowo, bowiem odbył się w trakcie ruchu pojazdu, co spowodowało, że wyniki ważenia nie odzwierciedlają rzeczywistego stanu rzeczy.

Decyzją z dnia (...) nr (...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 i 107 k.p.a. oraz art. 13 ust. 2 pkt 3, ust. 2a i 2b, art. 40b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. 00/71/838 ze zm.), § 4 i § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 03/32/262) Dyrektor Izby Celnej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i poglądy prawne organu I instancji. Dyrektor Izby w szczególności wskazał, że kara pieniężna została nałożona dnia (...) na przejściu granicznym w O., po przeprowadzeniu pomiaru dynamicznego obciążenia osi ciągnika z naczepą o nr rejestracyjnym (...), należącego do przedsiębiorstwa L. Sp. z o.o. z O. i stwierdzeniu przekroczenia na drugiej osi pojazdu dopuszczalnych norm nacisku ustalonych w rozporządzeniu. Dyrektor Izby stwierdził, że pomiaru dokonano wagą stacjonarna posiadającą ważną do 31 października 2004 r. legalizację nr 95/3602/2003 z dnia 29 października 2002 r. wydaną przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Zielonej Górze, a wagi tego typu zostały zatwierdzone decyzją Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 28 kwietnia 1997 r. nr ZT 314/97 do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdów. Organ odwoławczy wyjaśnił, że strefa ważenia na przejściu granicznym w O. jest oznaczona zgodnie z określonymi wymogami. Osoba dokonująca przewozu towarów jest poinformowana o wymogach dotyczących przejazdu przez wagę. Przed stanowiskiem wagowym umieszczone są tablice informacyjne, m.in. o wadze dynamicznej, sposobie przejazdu. Powyższe, a w szczególności znak nakazujący zachować prędkość do 5 km/h, znajdujący się przed urządzeniem pomiarowym stanowi wystarczającą informację o sposobie przejazdu przez wagę, gdyż innych wymogów co do takiego przejazdu nie ma. W ocenie organu II instancji w sposób prawidłowy przeprowadzono pomiar nacisków na poszczególne osie pojazdu. Pojazd poruszał się z prawidłową prędkością nieprzekraczającą 5 km/h, a urządzenie pomiarowe nie wykazało żadnych nieprawidłowości, które uzasadniałyby powtórzenie procesu ważenia. Skoro więc waga wykazała takie naciski na osie, oznacza to, że pojazd poruszał się po drogach publicznych w stanie faktycznym opisanym w protokole ważenia. Dyrektor Izby Celnej podzielił jednocześnie pogląd strony, że prędkość pojazdu lub ewentualne dodanie gazu przez kierowcę ma bezpośredni wpływ na uzyskane wyniki pomiarów. Jednakże, gdyby przejazd przez wagę odbył się w nieprawidłowy sposób, to waga sygnalizowałaby nieprawidłowości i ważenie zostałoby powtórzone. Wynik ważenia dynamicznego pojazdu drukowany jest przez urządzenie elektroniczne zainstalowane na wadze. Dla zapewnienia prawidłowego wjazdu na urządzenie pomiarowe, zamontowane są specjalne oznaczenia wskazujące sposób wykonania czynności przejazdu, a wynik ważenia uzyskiwany jest za pomocą programu komputerowego. W przypadku nieprawidłowości przejazdu przez punkt kontrolny, komputer to sygnalizuje, przerywając proces ważenia oraz komunikuje o konieczności ponownego przejazdu przez wagę. Również w celu wyeliminowania w procesie ważenia błędów, wykonano dodatkowe ważenie na wadze samochodowej elektronicznej typu RPT97-132, znak fabryczny (...), posiadającej ważne do dnia 31 grudnia 2003 r. świadectwo legalizacji nr (...) z dnia 15 stycznia 2001 r. wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Zielonej Górze. Pomiar ten potwierdził, że uzyskany wynik ważenia na wadze dynamicznej nie jest obarczony błędem większym, niż błąd dopuszczalny wagi.

Odnosząc się do powołanych przez stronę wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 marca 1999 r., sygn. P. 7/98 oraz wyroku SN o sygn. II RN 9/2000, Dyrektor Izby stwierdził, że nie dotyczą one przepisów prawnych, na podstawie których organ celny I instancji wydał zaskarżoną decyzję. Oba orzeczenia dotyczą rozporządzeń Rady Ministrów z 14 października 1996 r. w sprawie opłat drogowych (Dz. U. Nr 123, poz. 578 i Dz. U. z 1997 r. Nr 124, poz. 786) oraz z dnia 17 marca 1998 r. w sprawie opłat drogowych (Dz. U. Nr 40, poz. 230), których przepisy uznane zostały za sprzeczne z Konstytucją RP. Kara w przedmiotowej sprawie została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838) w związku z przepisami ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262) oraz przepisów k.p.a., które to akty prawne nie zostały zakwestionowane przez Trybunał Konstytucyjny. Dyrektor Izby Celnej uznał również za bezzasadny zarzut nieprawidłowego pomiaru nacisku na osie z uwagi na wykonanie go w trakcie ruchu pojazdu. Wskazał, że zatwierdzony decyzją Prezesa GUM nr ZT 314/97 z dnia 28 kwietnia 1997 r. typ wag służy właśnie do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdu (zarządzenie Nr 15 Prezesa GUM z 19 marca 1996 r. - Dz. Urz. Miar i Probiernictwa Nr 5, poz. 21).

Skargę na powyższą decyzję wniosła L. Sp. z o.o., zarzucając organowi odwoławczemu wydanie jej z naruszeniem: art. 8 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. Prawo o miarach (Dz. U. 93/55/248) w zw. z art. 11 i art. 51 ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o organizacji i trybie pracy Rady Ministrów oraz o zakresie działania ministrów, ustawy o działach administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. 01.154.1800) poprzez wydanie decyzji w oparciu o wyniki ważenia pojazdu dokonanego na urządzeniu wagowym, którego stosowanie nie miało w świetle ww. przepisów podstawy prawnej; art. 10 § 1, art. 40 § 1, art. 45 i art. 9, art. 6, art. 7, art. 10, art. 61 § 3, art. 107 § 1, art. 81 k.p.a. Skarżąca - reprezentowana w postępowaniu skargowym przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem - w skardze i w pismach uzupełniających z dnia 30 lipca 2004 i 5 grudnia 2005 r. wskazała w szczególności, że protokół kontroli i decyzja zostały doręczone kierowcy - osobie nieuprawnionej do ich odbioru, a właściwa strona postępowania dowiedziała się o wszczętym postępowaniu już po jego zakończeniu i wydaniu decyzji. Skarżąca podkreśliła, że w decyzjach organów obu instancji nie ustosunkowano się do zastrzeżeń kierowcy, jakie odnotował on w protokole kontroli pojazdu. We wszystkich dotychczasowych sprawach, w których nakładano karę pieniężną na Skarżącą, przekroczenie dopuszczalnego nacisku stwierdzano zawsze na drugiej osi pojazdu, która jest osią napędową, w konsekwencji czego w trakcie ruszania pojazdu wykazuje znacznie większy nacisk niżby wynikało to z wagi położonego nań ładunku. Nigdy natomiast nie stwierdza się przekroczenia dopuszczalnej wagi ładunku, co sugerować by mogło, że towar jest nieprawidłowo rozłożony w skrzyni ładunkowej. Skarżąca podniosła, że urządzenia kontrolne wagi nie zapewniają sygnalizacji o błędzie, gdy pojazd przejeżdża przez wagę ze zmienną prędkością, jeśli tylko prędkość ta mieści się w odpowiednich granicach. Spółka wniosła o rozważenie możliwości stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji, gdyby upoważnienie do wydania decyzji nie określało precyzyjnie zakresu wydawania decyzji i nie zostało podpisane przez uprawnioną osobę. Do naruszenia art. 7, art. 10 i art. "61 § 3" k.p.a. doszło poprzez nie poinformowanie strony o wszczęciu postępowania i o zamiarze wydania decyzji, przez co strona była pozbawiona możliwości czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów. W konsekwencji nie można więc uznać za podstawę do wydania decyzji protokołu z ważenia pojazdu, który - jako okoliczność faktyczna - może być na podstawie art. 81 k.p.a. uznana za udowodnioną tylko i wyłącznie wtedy, kiedy strona miała możliwość wypowiedzenia się o niej. Nie można uznać, że kierowca zatrudniony u Skarżącej jest jej przedstawicielem. Pełnomocnik Skarżącej wniósł także o zobowiązanie Dyrektora Izby Celnej do załączenia do akt sprawy upoważnienia do wydania decyzji dla osoby pod nią podpisaną czyli dla Kierownika Zmiany oraz dopuszczenie dowodu z tego dokumentu. Jako załącznik do skargi przedstawiono opinię prawną dotyczącą stosowania wag dynamicznych do kontroli nacisku osi pojazdów i zespołów pojazdów wydaną przez Instytut S., zgodnie z którą stosowanie wag dynamicznych do wyznaczania masy i nacisku osi pojazdów było zgodne z obowiązującymi przepisami do dnia 30 czerwca 2002 r. pod warunkiem, że odbywało się z zachowaniem określonych w tych przepisach wymagań i warunków dotyczących konstrukcji i użytkowania tych wag.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał w całości swą dotychczasową argumentację podkreślając szczególności, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. skoro odpowiedzialny za prawidłowe załadowanie towaru kierowca samochodu Skarżącej brał udział w ważeniu pojazdu, a następnie podpisał protokół. Skoro treść protokołu była znana Stronie, a oczywistym jest, że w wyniku ważenia zostało wszczęte postępowanie administracyjne, to miała Ona wszelkie możliwości składania wniosków dowodowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 21 grudnia 2005 r. sygn. II SA/Po 530/04 oddalił skargę L. Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z (...) Wyrok ten na skutek skargi kasacyjnej L. Sp. z o.o. został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2007 r. sygn. I OSK 1510/06, a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu.

Naczelny Sąd Administracyjny za błędne uznał wyprowadzenie przez WSA w Poznaniu wniosku, że kierownik zmiany A. K., którego podpis znajdował się pod decyzją z (...) działał z upoważnienia Naczelnika Urzędu Celnego. W ocenie NSA decyzja nr 3 Naczelnika Urzędu Celnego z 10 czerwca 2002 r. nie jest upoważnieniem, o którym mowa w art. 286a k.p.a. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że Sąd I instancji nie rozważył, czy odpowiednie postanowienie zawarte w Karcie zakresu obowiązków i uprawnień funkcjonariusza, który wydał rozstrzygnięcie w I instancji można uznać za indywidualne upoważnienie do wydania decyzji w imieniu Naczelnika Urzędu Celnego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) sąd któremu, skutkiem uchylenia wyroku, sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawną dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W niniejszej sprawie z zawartego w powołanym przepisie unormowania wyprowadzić należy dwa zasadnicze wnioski.

Po pierwsze w stanie faktycznym, który był podstawą rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego i wcześniej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podczas pierwszego rozpatrywania sprawy i który to stan faktyczny nie jest obecnie kwestionowany, uzasadnione jest powoływanie się przez organ celny na art. 10 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w art. 10 § 1 k.p.a. (aktywnego uczestnictwa strony w postępowaniu) w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki, ze względu między innymi na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. Z tej przyczyny nie jest zasadny podnoszony nadal zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Nie ma też potrzeby kolejnego opisywania okoliczności faktycznych uzasadniających zastosowanie art. 10 § 2 k.p.a., które to okoliczności zostały szczegółowo opisane w trakcie poprzedniego rozpoznania sprawy, a ocena ich wpływu na wynik sprawy została zaakceptowana przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Po drugie ustalenia dokonane w trakcie poprzedniego rozpoznania sprawy w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. nie były wystarczające do przyjęcia, że podpisana na decyzji organu I instancji osoba - kierownik zmiany A. K. działał na podstawie upoważnienia udzielonego w trybie art. 268a k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że decyzja Dyrektora Urzędu Celnego z dnia 30 XII 1997 r. była aktem o charakterze generalnym i choć określała uprawnienia zastępców Dyrektora Urzędu Celnego i Naczelników Oddziałów do wydawania decyzji i przekazywania uprawnień w tym zakresie Kierownikom Komórek organizacyjnych oraz funkcjonariuszom celnym, to nie zawierała wymaganego imiennego upoważnienia konkretnie oznaczonego funkcjonariusza do wydawania decyzji administracyjnych. W związku z tym w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy uzupełniono ustalenia dokonane na podstawie art. 106 § 3 k.p.a.

Przed dokonaniem odpowiednich ustaleń Sąd dokonał następujących założeń wstępnych. Decyzja organu I instancji została wydana po wejściu w życie ustawy z dnia 10 III 2002 r. o przekształceniach w administracji celnej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 41 poz. 365 ze zm.). Zgodnie z art. 278 § 2 ustawy z dnia 9 I 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75 poz. 802 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w chwili wydawania decyzji, organem administracji publicznej w sprawach celnych był Naczelnik Urzędu Celnego. Zgodnie z art. 268a k.p.a. stosowanym w sprawach rozpatrywanych przez ten organ, a nie należących do zakresu spraw ściśle celnych, w których na podstawie art. 262 Kodeksu celnego stosuje się odpowiednio przepisy Działu IV ustawy z dnia 29 VIII 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm.), Naczelnik Urzędu Celnego mógł w formie pisemnej upoważnić pracowników (funkcjonariuszy) urzędu celnego do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych. Upoważnienie o jakim mowa w art. 268 k.p.a. nie stanowi aktu odpowiadającego pełnomocnictwu w rozumieniu prawa cywilnego, wywiera ono ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencje organu w prawnych formach, ale upoważniony pracownik nie staje się przez to organem administracyjnym - nosicielem kompetencji (por. B.Adamiak, J.Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz 2004 r. str. 863-864). Udzielenie upoważnienia w istocie stanowi scedowanie kompetencji organu administracji publicznej przez piastuna organu na rzecz innej osoby - pełnomocnictwo administracyjne (por. wyrok NSA z 28 XI 1995 r. sygn. SA/Lu 2452/94 niepublikowane).

Wiążąca Sąd ocena prawna Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje, że uznanie udzielonego przez Naczelnika Urzędu Celnego upoważnienia za skuteczne, wymaga by upoważnienie to, zawierało imienne oznaczenie osoby upoważnionej do wydawania decyzji. Upoważnienie nie musi przybierać formy specjalnego pisma. Dopuszczalne jest zawarcie go w dokumentach odnoszących się do innych jeszcze uprawnień i obowiązków pracowników jednostki organizacyjnej (np. w regulaminach - wyrok NSA z 13 III 1997 r. sygn. SA/Bk 781/96). W literaturze wymienia się możność udzielania upoważnienia w ramach podziału czynności w urzędzie, przydziału zadań dla danego stanowiska pracy i innych wewnętrznych aktów organizacyjnych (por. B.Adamiak, J.Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 2003 r. str. 875).

W tej sytuacji uzasadnione jest stanowisko, że upoważnienie może zostać udzielone w dokumencie określającym zakres obowiązków i uprawnień imiennie oznaczonego pracownika (funkcjonariusza).

Do pisma procesowego z dnia 23 V 2007 r., organ administracji dołączył szereg pism, a wśród nich "Kartę zakresu obowiązków i uprawnień", kierownika zmiany A. K. z dnia 12 lipca 2002 r.

W pkt 1V "Karty" określono zakres uprawnień faktycznych do podejmowania decyzji. Z zapisów tego punktu wynika między innymi, że funkcjonariusz został generalnie upoważniony do wydawania w ramach właściwości rzeczowej, w zakresie spraw załatwianych w toku służby, decyzji, w tym w oparciu o przepis fakultatywny. Równocześnie z pkt I.1.D. "Karty" wynika, że w ramach zadań stanowiska pracy funkcjonariusza, obok czynności typowych dla postępowania celnego i karno-skarbowego, funkcjonariusz wykonywał czynności zlecone odrębnymi przepisami. Uzasadnione jest więc stwierdzenie, że do obowiązków kierownika zmiany A. K. należało pobieranie innych niż celne należności na podstawie odrębnych przepisów, do których należy art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 III 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71 poz. 838 ze zm.) stanowiący materialnoprawną podstawę pobierania kar pieniężnych za przejazd po drogach publicznych pojazdów niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu.

W tych okolicznościach Sąd uznał, że A. K. został zgodnie z art. 268a k.p.a. upoważniony do wydania w imieniu Naczelnika Urzędu Celnego decyzji administracyjnych w przedmiocie nakładania kar pieniężnych o jakich mowa w przepisach o ruchu drogowym.

Co do pozostałych kwestii podniesionych w skardze i dalszych pismach procesowych stanowisko Sądu jest zbieżne z tym jakie przedstawił w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 XII 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w związku z wcześniejszym rozpatrzeniem sprawy.

Jak to już wyjaśniono, nie może być podważona teza, że uzasadnione było zastosowanie art. 10 § 2 k.p.a. i odstąpienie od wymogów określonych w art. 10 § 1 k.p.a. Dodatkowo Sąd zauważa, że decyzję organu I instancji doręczono skarżącej spółce w jej siedzibie w dniu 18 IX 2003 r. Tym samym nie można twierdzić, że poprzestano na doręczeniu decyzji kierowcy pojazdu i ograniczono w ten sposób możliwości złożenia odwołania.

Nie zachodziło wobec tego zarzucane naruszenie art. 40 § 1 i art. 45 k.p.a.

Sąd nadal stoi na stanowisku, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, mimo, że nie zostało uzasadnione z uwzględnieniem przesłanek określonych w art. 108 § 1 k.p.a., nie pozostawało w związku z wynikiem sprawy. Uchybienia w tej mierze nie mogły stanowić przyczyny uzasadniającej uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Strona skarżąca podnosi, że nałożono karę pieniężną za przekroczenie obciążenia na osi napędowej, której to obciążenie zwiększa się skutkiem silniejszego przyciskania pedału gazu przez kierowcę. Zdaniem skarżącej spółki zaopatrzenie w wagi, aparaturę kontrolującą, zachowanie odpowiedniej prędkości, nie gwarantuje że prędkość taka jest stała. Przyspieszenie nie powoduje wystąpienia ostrzeżenia o błędzie ważenia. Zarzuca się, że kierowca nie został poinformowany o tych okolicznościach.

Ważenia pojazdu dokonano przy pomocy dynamicznej wagi samochodowej typu RPT-97-114. Świadectwo legalizacji tej wagi zostało wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Zielonej Górze w dniu 29 X 2002 r. Decyzją Prezesa Głównego Urzędu Miar z 28 IV 1997 r. wagi tego typu zostały zatwierdzone do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdów. Przymiaru stalowego użytego do pomiaru rozstawu osi dotyczy świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z.G. z dnia 12 II 2003 r. Warunki dokonywania pomiaru odpowiadały parametrom określonym w świadectwie legalizacji wagi.

Zarządzenie nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 XII 2000 r. (Dz. Urz. Miar i Probiernictwa nr 6 poz. 40) określa między innymi konstrukcję, wykonanie, zainstalowanie wagi, a także jej należyte stosowanie. Opisany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji opis przebiegu ważenia odpowiada warunkom określonym w tym zarządzeniu. Opis ten nie jest kwestionowany przez skarżącą. § 2 ust. 9 i § 7 ust. 5 zarządzenia określa sygnalizację o błędzie ważenia z powodu nadmiernej prędkości oraz sposób informowania kierowcy o wymaganiach w momencie przejazdu przez wagę. Zgodnie ze świadectwem legalizacji waga dokonuje poprawnych pomiarów przy zachowaniu prędkości od 2 - 6 km/h. Przekroczenie tej prędkości powoduje włączenie sygnalizacji o błędzie ważenia. Pomniejszenie wyników ważenia o 200 kg masy przypadającej na każdą oś oraz o dodatkowe 2% zmierzonej masy całkowitej chroni interesy przewoźnika, korygując ewentualne błędy pomiaru wynikające z nierównomiernego przyspieszenia w dopuszczalnych granicach. Świadectwo legalizacji jako dokument urzędowy korzystający z podwyższonej mocy dowodowej, świadczy o prawidłowości jej działania w każdym miejscu i w każdych warunkach opisanych w instrukcji. Nie ma istotnego znaczenia podnoszona w skardze okoliczność, że omawiane zarządzenie utraciło moc obowiązującą przed dniem ważenia pojazdu na potrzeby niniejszej sprawy. Zatwierdzenie przyrządu pomiarowego z mocy art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o miarach (Dz. U. z 1997 r. Nr 55, poz. 248 ze zm.) stanowi decyzję administracyjną. Tym samym poprzez zatwierdzenie przyrządu pomiarowego (wagi) skonkretyzowano w odniesieniu do przyrządu, określone aktem o charakterze generalnym skierowanym do organu administracji publicznej i obowiązującym w chwili zatwierdzenia, warunki jego używania. Decyzja w chwili ważenia pojazdu pozostawała w obrocie prawnym. Art. 29a ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. Nr 63, poz. 636 ze zm.) zawiera regulację wskazującą na skuteczność do 31 października 2003 r. legalizacji przyrządów dokonanych na podstawie przepisów sprzed wejścia w życie ostatnio wymienionej ustawy pod warunkiem zgodności legalizacji z wcześniejszymi przepisami.

Mając na uwadze opisywane okoliczności dotyczące jakości i zabezpieczeń charakteryzujących wagę oraz sposobu ważenia, nie znajduje uzasadnienia zarzut związany z odmową powtórnego ważenia na żądanie kierowcy. Ani z przepisów prawa, ani z okoliczności natury faktycznej, nie wynikał obowiązek powtórnego ważenia. Stanowiący dokument urzędowy protokół kontroli, trafnie przyjęto za podstawę ustaleń faktycznych skoro jego moc dowodowa nie została skutecznie podważona.

Zarzuty strony skarżącej dotyczące braku należytej reprezentacji w momencie ważenia należy ocenić jako dotyczące w istocie naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., w której to kwestii wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny.

Z wymienionych powodów oddalono skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 VIII 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).