Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1807346

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 24 czerwca 2015 r.
II SA/Po 301/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak.

Sędziowie WSA: Elwira Brychcy (spr.), Danuta Rzyminiak-Owczarczak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi M. K. i J. K. na decyzję Wojewody z dnia (...) lutego 2015 r. Nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę

I.

uchyla zaskarżoną decyzję,

II.

zasądza od Wojewody na rzecz skarżących kwotę (...) zł ((...) złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych,

III.

określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

Uzasadnienie faktyczne

Prezydent Miasta decyzją z (...) grudnia 2014 r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, po ponownym rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę Panu J. K. dla budynku garażowego jednostanowiskowego i zewnętrznej instalacji elektrycznej, o powierzchni zabudowy (...) m2, powierzchni użytkowej (...) m2, kubaturze (...) m3 (kategoria obiektu III), na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym (...) (obręb W.), położonej w K., przy ul. L., w granicach oznaczonych na mapie zasadniczej w skali 1:500, z zachowaniem wymienionych w decyzji warunków zgodnie z art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego.

Obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, obejmuje nieruchomości oznaczone numerami ewidencyjnymi: (...) (obręb W.) w K.

W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w myśl art. 28 i art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, w dniu 6 maja 2014 r. inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę budynku garażowego jednostanowiskowego, wraz z projektem budowlanym, zaświadczeniami o przynależności projektantów do izby samorządu zawodowego i oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Zawiadomieni o wszczęciu postępowania oraz możliwości zapoznania się z całym materiałem zgromadzonym Państwo J. i M. K. wnieśli o uwzględnienie następujących uwag dotyczących usytuowania garażu nie bezpośrednio przy granicy z ich działką lecz w odległości 1,50 m od granicy, zmniejszenia jego gabarytów: długości z 7,50 m na 5,50 m i wysokości z 4,56 m na 3,00 m i absolutne wykluczenie budowy komina spalinowego.

W związku z wniesionymi uwagami stron postępowania p. K., inwestor przedłożył poprawiony przez projektanta projekt budowlany, w zakresie likwidacji komina. Co do pozostałych uwag stron postępowania, poinformował, że projektowany budynek spełnia funkcję garażu i że podtrzymuje swoje stanowisko co do jego lokalizacji i gabarytów.

Ponadto tego samego dnia, w siedzibie Urzędu Miejskiego, Państwo K. osobiście poruszyli sprawę istniejącego ogrodzenia, między ich działką a działką inwestora w granicy, przy której zaprojektowany jest garaż. Poinformowali, że cokół ogrodzenia o szerokości 20 cm, jest wybudowany po 10 cm po każdej stronie działek i nie zgadzają się na jego rozbiórkę. Załączyli zdjęcia ogrodzenia i sąsiadujących nieruchomości. Spisano na tę okoliczność notatkę służbową.

Organ administracji architektoniczno-budowlanej stwierdził zgodność wnioskowanej inwestycji z uchwałą Nr 233 Rady Miasta Konina z dnia 27 lutego 2008 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Konina - Wilków (publik. w Dz. Urz. Województwa Wielkopolskiego Nr 72, poz. 1397 z 2008 r.).

Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, organ sprawdził zgodność projektu zagospodarowania działki z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii i stwierdził, że nie ma podstaw do wydania decyzji odmownej. W dniu 8 lipca 2014 r. organ administracji architektoniczno-budowlanej wydał decyzję Nr 160 zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na przedmiotową inwestycję.

Na skutek wniesionego przez Państwo J. i M. K. odwołania Wojewoda decyzją z dnia (...) sierpnia 2014 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji podał, że organ wydał decyzję o pozwoleniu na budowę garażu wraz z zewnętrzną instalacją elektryczną, pomimo występujących w projekcie budowlanym nieprawidłowości: nieuwzględnienia w projekcie zagospodarowania terenu wszystkich obiektów, błędnego wyliczenia powierzchni zabudowy istniejącego budynku mieszkalnego i podania rozbieżnych powierzchni zabudowy na projekcie zagospodarowana działki i w opisie technicznym projektu budowlanego oraz nieprecyzyjnego wyliczenia powierzchni biologicznie czynnej. Ponadto organ II instancji wskazał, by organ I instancji rozpatrując ponownie sprawę zwrócił szczególną uwagę na zaproponowany przez inwestora sposób dojazdu do garażu, tj. z tzw. ażurowej płyty betonowej, którą zaliczono w projekcie budowlanym jako 50% powierzchni biologicznie czynnej, a zgodnie z przyjętym poglądem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wykonanie powierzchni z płyt ażurowych należy traktować jako powierzchnię utwardzoną.

Podczas ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie, organ, zobowiązał inwestora do przedłożenia prawidłowo wykonanego projektu zagospodarowania działki, na której projektowany jest budynek garażowy jednostanowiskowy wraz z zewnętrzną instalacją elektryczną. W toku przeprowadzonej w siedzibie Urzędu Miejskiego rozprawy administracyjnej obecne strony postępowania przedstawiły swoje stanowiska w sprawie. Odwołujący się ponownie wnosili o odsunięcie projektowanego garażu od granicy ich nieruchomości oraz o przeprojektowanie tj. zmniejszenie gabarytów budynku.

Inwestor dostarczył poprawiony projekt budowlany z uwzględnieniem zmiany lokalizacji projektowanego garażu, tj. budynek garażowy został usytuowany w odległości 0,50 m od granicy sąsiedniej działki oznaczonej nr ewid. (...), uwzględniając w części wnioskowane, przez właścicieli tej działki Państwa J. M. K., odsunięcie garażu od granicy ich nieruchomości.

W związku ze zmianą lokalizacji projektowanego garażu w odległości 0,50 m od granicy sąsiedniej działki budowlanej, która wymaga zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, organ wystąpił z wnioskiem do Ministra Infrastruktury i Rozwoju, o upoważnienie do udzielenia powyższej zgody. Jednocześnie, postanowieniem z dnia 24 września 2014 r., organ zawiesił postępowanie administracyjne do czasu rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju.

Minister Infrastruktury i Rozwoju pismem z dnia 29 października 2014 r. upoważnił Prezydenta Miasta do wyrażenia zgody, w drodze postanowienia, na przedmiotowe odstępstwo.

Organ podjął zawieszone z urzędu postępowanie administracyjne i w dniu 20 listopada 2014 r., w drodze postanowienia, wyraził zgodę na odstępstwo od przepisu określonego w § 12 ust. 1, pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury, z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, umożliwiające wykonanie w projektowanej budowie budynku garażowego na działce budowlanej nr ewid. (...), ściany bez otworów okiennych i drzwiowych, w odległości 0,50 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ewid. (...).

W dniu 25 listopada 2014 r. Państwo J. i M. K., wnieśli zażalenie na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia (...).11.2014 r. o podjęciu zawieszonego z urzędu postępowania administracyjnego, które wraz aktami sprawy, zgodnie z art. 133 k.p.a., a wszystkie strony postępowania zawiadomił o wniesieniu odwołania i przekazaniu akt sprawy do Wojewody Wielkopolskiego, w myśl art. 131 k.p.a.

Następnie pismem z dnia 26 listopada 2014 r. Państwo J. i M. K., wnieśli o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej z udziałem inwestora, projektanta, biegłego powołanego z urzędu z zakresu objętego sprawą, p.o. Kierownika Wydziału Urbanistyki i Architektury wraz z udziałem Prezydenta Miasta. Prośbę swą uzasadnili koniecznością doprowadzenia do ostatecznego wyjaśnienia sprawy i doprowadzenia do ugody pomiędzy stronami.

Organ I instancji odpowiadając na pismo żalących się, w sprawie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, poinformował, że w trakcie toczącego się postępowania w przedmiotowej sprawie odbyła się już rozprawa administracyjna, w celu uzgodnienia interesów stron postępowania oraz wyjaśnienia wnoszonych uwag. Na rozprawie tej dokonano pewnych ustaleń. Następnie odbyło się kilka spotkań stron z udziałem Prezydenta Miasta, których wynikiem była zmiana lokalizacji projektowanego garażu, tj. odsunięcie o 0,50 m od granicy nieruchomości żalących się. Organ próbował zorganizować kolejne spotkania stron w siedzibie urzędu, jednak inwestor nie wyraził chęci udziału w zaproponowanym spotkaniu ani żadnej kolejnej rozprawie administracyjnej. Uzasadnił to tym, że dokonał już ustępstw i nie zamierza zmienić swojego stanowiska, w sprawie lokalizacji i gabarytów projektowanego budynku. Nie było więc przesłanek, że kolejna rozprawa pomoże w osiągnięciu porozumienia stron, tym bardziej, że inwestor odmówił uczestnictwa w dalszej rozprawie.

Wojewoda postanowieniem z dnia (...) grudnia 2014 r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia (...) listopada 2014 r. o podjęciu zawieszonego z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie decyzji pozwolenia na przedmiotową inwestycję.

W związku z powyższym, postanowieniem z dnia 12 grudnia 2014 r., organ podjął zawieszone z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie, pismem z dnia 12 grudnia 2014 r. zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. zawiadomiono strony postępowania o możliwości zapoznania się z materiałem zgromadzonym w sprawie przed wydaniem decyzji.

Podczas ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, organ administracji architektoniczno-budowlanej, zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, sprawdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz)kompletność projektu budowlanego i posiadanie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz zaświadczeń o przynależności projektantów do izby samorządu zawodowego.

Szczególną uwagę zwrócono na zgodność sporządzonego projektu zagospodarowania działki z rozporządzeniem Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, pod kątem nieprawidłowości wskazanych przez wojewodę, m.in. zweryfikowano powierzchnię zabudowy istniejącego budynku mieszkalnego, usunięto rozbieżności i nieprecyzyjne wyliczenia.

Organ I instancji przyjął, że przedłożony projekt budowlany spełnia ustalenia uchwały Nr 233 Rady Miasta Konina z dnia 27 lutego 2008 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Konina - Wilków obowiązującego dla tego terenu. Organ stwierdził, że nie ma podstaw do wydania decyzji odmownej, ponieważ:

- projekt budowlany jest zgodny ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego dla danego terenu,

- projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,

- projekt budowlany jest kompletny i posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz zaświadczenia o przynależności projektantów do izby samorządu zawodowego,

- projekt budowlany wykonany jest zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego,

- projektowana lokalizacja garażu nie powoduje zacienienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w istniejącym budynku mieszkalnym, zlokalizowanym na działce sąsiedniej,

- strony brały czynny udział w toku postępowania administracyjnego,

- przeprowadzono rozprawę administracyjną i liczne spotkania stron z udziałem Prezydenta Miasta,

- w odpowiedzi na uwagi i zastrzeżenia wniesione przez skarżących, inwestor przeprojektował lokalizację garażu i usytuował go w odległości 0,50 m od granicy sąsiedniej działki budowlanej, oznaczonej nr ewid. (...). Na lokalizację taką inwestor uzyskał zgodę w formie postanowienia na odstępstwo od przepisu § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 i orzekł jak w sentencji decyzji.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli Państwo J. i M. K. podnosząc, iż nieprawdą jest wskazanie przez organ pierwszej instancji we wniosku skierowanym do Ministra Infrastruktury i Rolnictwa o udzielenie zgody na odstępstwo, iż usytuowanie garażu w odległości większej niż 0,5 m od granicy z działką o nr ewid. (...) nie jest możliwe, gdyż spowoduje, że pojazd korzystający z garażu natrafi na istniejące schody i podest na taras. Szerokość drogi dojazdowej wynosi 5 m, a schody na taras nie występują poza linię domu. Poniesiono również, iż organ pierwszej instancji prowadził postępowanie w sposób nierzetelny, naruszając art. 89 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej.

Wojewoda decyzją z (...) lutego 2015 r. utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy, stwierdzając zasadność podjętego przez Prezydenta rozstrzygnięcia.

Organ odwoławczy motywował, że w świetle art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, uprawnienia kontrolne organu architektoniczno-budowlanego zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Nadto organ sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadane wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także wykonanie i sprawdzenie projektu przez osobę uprawnioną. W razie spełnienia przesłanek z art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowanego organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego jest jasny w swej treści i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie działa na zasadzie uznaniowości i tym samym nie ma możliwości wprowadzania dalszych, dodatkowych warunków (oprócz tych wynikających z przepisów Prawa budowlanego), od których zależałoby wydanie rozstrzygnięcia w sprawie.

Odnosząc powyżej przedstawiony stan prawny do przedmiotu omawianej sprawy, Wojewoda wskazał, iż w ocenie organu drugiej instancji przedmiotowy projekt budowlany spełnia powyższe warunki. Wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę po usunięciu występujących w nim nieprawidłowości jest kompletny, zawiera wszystkie niezbędne uzgodnienia, zaświadczenia, dokumentację techniczną oraz oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, sama zaś inwestycja nie narusza wymagań ochrony środowiska, planowane zamierzenie jest zgodne z postanowieniami Uchwały Rady Miasta Konina z dnia 27 lutego 2008 r. przyjętej w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Konina-Wilków.

Z opisu planowanej inwestycji oraz projektu zagospodarowania działki wynika, iż istniejący budynek mieszkalny oraz projektowany budynek garażowy mają powierzchnię zabudowy 114,75 m2, co w stosunku do powierzchni działki stanowi wartość poniżej 40%. Stan ten jest zgodny z § 16 pkt 2 ppkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z kolei, zgodnie z przedstawionymi wyliczeniami w projekcie budowlanym oraz ze schematem obrazującym rozliczenie powierzchni biologicznie czynnej i powierzchni utwardzonej, na działce inwestora powierzchnia biologicznie czynna stanowi 36,54%, co jest zgodne z postanowieniami § 16 pkt 2 ppkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Projektowany obiekt jest również zgodny z Uchwałą Rady Miasta z dnia 27 lutego 2008 r. w zakresie wysokości budynku (4,56 m), ilości kondygnacji (1 kondygnacja) oraz charakteru dachu (dwuspadowy o kącie nachylenia 15°).

Następnie dla planowanej inwestycji Prezydent Miasta, na podstawie upoważnienia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 29 października 2014 r., wydał w dniu 20 listopada 2014 r. postanowienie wyrażające zgodę na odstępstwo od przepisu określonego w § 12 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) - dalej "rozporządzenie", umożliwiające usytuowanie budynku garażowego na działce budowlanej nr ewid. (...), ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 0,50 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną o nr ewid. (...).

Odnosząc się do zarzutów skarżących Wojewoda wyjaśnił, że organ I instancji we wniosku skierowanym do Ministra Infrastruktury i Rozwoju opisał, iż proponowane usytuowanie planowanego obiektu podyktowane jest małą powierzchnią działki oraz chęcią rozwiązania problemu parkowania na działce. Lokalizacja garażu w odległości 0,50 m umożliwi dogodny wjazd do garażu, gdyż będzie odbywał się po linii prostej. Organ opisał rozwiązanie korzystne dla inwestora, uwzględniając również interes właścicieli działek sąsiednich. Prezydent Miasta wskazał, że odsunięcie 0,50 m garażu od granicy z działką o nr ewid. (...) pozwoli na pozostawienie ogrodzenia, na którego rozbiórkę nie zgadzają się Państwo K. Z kolei przesunięcie garażu w głąb działki inwestora utrudni parkowanie i korzystanie z części ogrodowej działki. Wraz z wnioskiem organ I instancji przedstawił projekt zagospodarowania działki, rysunki przedstawiające elewację wschodnią i północną, rzut przyziemia i rzut dachu, przekrój obiektu, a także wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Minister Infrastruktury i Rozwoju rozpatrując zatem ww. wniosek miał pogląd na całokształt sprawy, a jego wiedza w przedmiotowym zakresie była kompletna.

Wojewoda podkreślił, że Prezydent Miasta wydając postanowienie wyrażające zgodę na odstępstwo w ww. sprawie ograniczył się do przywołania w uzasadnieniu jedynie zgody Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 29 października 2014 r. Tymczasem uzasadnienie tego postanowienia powinno być w sposób szczegółowy przedstawione z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego sprawy. Niemniej jednak, analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym wyczerpujący wniosek organu pierwszej instancji skierowany do Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 24 września 2014 r. dostarczony wszystkim stronom postępowania, odpowiedź Ministra Infrastruktury i Rozwoju w powyższym zakresie oraz dokumentację techniczną, a także fakt, iż strony postępowania miały zapewniony czynny w nim udział Wojewoda uznał, że brak ten nie uzasadnia uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę.

Dalej wyjaśniono, że dopuszczalność lokalizacji budynku względem działki sąsiedniej nie może ograniczać się wyłącznie do kwestii zachowania warunków technicznych w zakresie odległości minimalnych, lecz powinna obejmować całe spektrum zagadnień związanych z oddziaływaniem obiektu na otoczenie. Właściciel gruntu powinien przy wykonywaniu swojego prawa powstrzymywać się od działań, które zakłócałby korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Organ przy rozstrzyganiu pozwolenia na budowę powinien dogłębnie rozważyć przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania, nie tylko dotyczące warunków lokalizacji, ale i innych jego rozwiązań mogących mieć wpływ na tę działkę, np. odprowadzania wody z powierzchni dachowej obiektu. Odnosząc powyższe do przedmiotu sprawy Wojewoda wskazał, że projektowany garaż ma powstać na działce, która charakteryzuje się małą powierzchnią i położona jest na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w której dominuje zabudowa bliźniacza. Wydzielone zaś na tym obszarze nieruchomości cechuje niewielka powierzchnia. W tym miejscu należy podkreślić, iż panujący na omawianym obszarze układ budynków (ich lokalizacja) ma charakter zwarty co sprawia, że powstające na tym terenie obiekty są w bliskiej od siebie odległości, a tym samym ich oddziaływanie jest bardziej odczuwalne. Z tej przyczyny projektowanie nowych obiektów powinno się odbywać z uwzględnieniem szczególnych rozwiązań, zmniejszających potencjalne uciążliwości. Projekt budowlany obejmujący planowany garaż przewidział konieczność odprowadzania wód opadowych z połaci dachowej w sposób, który zagospodaruje wodę w obrębie działki inwestora (zaprojektowano odpowiedni do tego system rynien). Ze względu zaś na swoje przeznaczenie (tekst jedn.: zapewnienie miejsca postojowego) wskazać należy, iż planowana inwestycja nie zakłóci korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę.

Zaznaczono, że właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu może domagać się poszanowania jego interesów wynikających z prawa do korzystania ze swojej własności, ale tylko w takim zakresie w jakim jest to "uzasadnione". Nie chodzi zatem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które wiążą się z naruszeniem konkretnych przepisów szeroko rozumianego prawa budowlanego, prawa cywilnego, w głównej mierze tzw. prawa sąsiedzkiego, jak też uregulowań prawa konstytucyjnego. Niewątpliwie badanie tego zagadnienia wymaga wyważenia interesów inwestora i właścicieli nieruchomości sąsiednich, przy uwzględnieniu nie tylko istniejącej zabudowy, ale też możliwości zabudowy działek sąsiednich w przyszłości. Respektowanie uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiane jako przedkładanie interesów tych osób nad interesy inwestorów, lecz muszą one być stosownie wyważone (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2014 r., sygn. II OSK 2474/12). Każdy ma bowiem prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami Prezydent Miasta prowadząc postępowanie w sprawie wyznaczył rozprawę administracyjną w celu znalezienia wspólnego rozwiązania i uzgodnienia interesu stron. Rozprawa odbyła się w dniu 5 września 2014 r. Stawili się na nią m.in. inwestor oraz skarżący. Rozprawa nie doprowadziła do uzyskania rozwiązania, które by było zadowalające dla wszystkich stron postępowania. Wobec tego organ zobowiązany był do oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy. Wobec sprzecznych stanowisk stron organ musiał zdecydować i ocenić co przyczyni się do wnikliwego i szybkiego załatwienia sprawy (za pomocą możliwie najprostszych środków): kolejna rozprawa czy ocena zebranego materiału dowodowego i wydanie w sprawie konkretnego rozstrzygnięcia. Po przeprowadzeniu analizy w powyższym zakresie oraz na podstawie posiadanych informacji oraz zgromadzonych akt sprawy organ wydal decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, uzasadniając dlaczego tak poprowadził postępowanie. Z tej przyczyny nie można uznać, iż organ pierwszej instancji naruszył przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.

Wobec powyższego, skoro inwestor spełnił w omawianej sprawie wszystkie ciążące na nim obowiązki, planowana inwestycja zgodna ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zaś projekt budowlany został sporządzony przez osobę do lego uprawnioną, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł, zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody wnieśli Państwo J. i M. K. domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji I instancji.

Skarżący zarzucili

1.

rażące naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 35 Prawa Budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że przedstawiony przez wnioskodawcę projekt budowlany jest zgodny z postanowieniami Uchwały Rady Miasta Konina z dnia 27 lutego 2008 r. i przepisami prawa budowlanego oraz wymaganiami technicznymi, a zastosowane odstępstwo od wymagań technicznych wskazanych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) nie będzie zbyt uciążliwe dla nieruchomości sąsiednich, podczas gdy z okoliczności sprawy wynikają twierdzenia przeciwne,

2.

rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj. art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. poprzez nierozpoznanie zarzutów skarżących z pisma z dnia 8 lutego 2015 r. i brak weryfikacji upoważnienia Ministra z dnia 29 października 2014 r. dotyczącego możliwości zastosowania odstępstwa od warunków technicznych usytuowania przedmiotowej inwestycji od granicy w odległości 0,50 m. i oddziaływania takiego usytuowania na nieruchomość sąsiednią.

3.

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji, polegającym na dowolnym i sprzecznym z materiałem dowodowym przyjęciu, że przedmiotowa inwestycja nie oddziałuje ponad przeciętną miarę na nieruchomość skarżących, podczas gdy z materiału dowodowego i okoliczności sprawy wynikają twierdzenia przeciwne w szczególności fakt, że usytuowanie inwestycji 0,50 m od granicy skarżących spowoduję zacienienie nieruchomości skarżących jej zawilgocenie i zagrzybienie,

4.

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych przez organy administracji polegających na sprzecznym z materiałem dowodowym przyjęciu, że usytuowanie inwestycji przy istniejącym budynku mieszkalnym wnioskodawcy spowoduje zacienienie pomieszczenia mieszkalnego w jego budynku gdyż od strony planowanej inwestycji znajduje się wyłącznie okno łazienkowe, które nie jest pomieszczeniem mieszkalnym i nie jest przeznaczone na stały pobyt ludzi.

5.

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych przez organy administracji polegających na sprzecznym z materiałem dowodowym przyjęciu, że usytuowanie inwestycji 1,5 m od granicy nieruchomości skarżących spowoduje, że wnioskodawca wjeżdżając do garażu będzie zahaczał o schody i podest tarasu, podczas gdy z materiału dowodowego i okoliczności sprawy wynikają twierdzenia przeciwne, jak również w szczególności fakt, ze względu na szerokość nieruchomości wnioskodawcy takie usytuowanie nie będzie kolidowało ze schodami i tarasem znajdującym się na nieruchomości wnioskodawcy, które są w linii prostej z budynkiem i z wjazdem do garażu.

6.

rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 k.p.a., akr. 70 k.p.a., w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżących wnosił i wywodził, jak w skardze, podnosił, że z względu na niewielką wielkość działki skarżących posadowienie tak dużego garażu spowoduje utratę wartości użytkowej działki. Podnosił, że doszło do istotnej zmiany stanu faktycznego sprawy, bowiem zmarł ojciec inwestora i posiada on obecnie do dyspozycji garaż zlokalizowany w zajmowanym budynku.

Skarżący oświadczył, że podtrzymuje skargę. Podaje, że co do zasady skarżący nie są przeciwni lokalizacji garażu w pobliżu ich granicy ale uważają, że winien on być zlokalizowany przez inwestora bliżej frontu działki, równolegle do istniejącego budynku inwestora, a nie w głębi działki. Taka lokalizacja ograniczyłaby negatywne skutki budowy garażu dla skarżących, bowiem nie tworzyłby on dodatkowego zacienienia, lecz wchodził w skład zacienienia już generowanego przez istniejąc budynek mieszkalny. Uważamy, że przyjęta w decyzji lokalizacja garażu powoduje nadmierne i nieuzasadnione uciążliwości dla skarżących. O ile garaż musiałby być zlokalizowany w tym miejscu, jak w zaskarżonej decyzji to winien być zaprojektowany w sposób minimalizujący zacienienie np. poprzez przeprojektowanie dachu spadem w kierunku naszej działki co powodowałoby, że wysokość ściany przy granicy naszej działki byłaby niższa o około metr.

Nadto w sprawie winna być przeprowadzona rozprawa administracyjna, w której zastrzeżenia i propozycje były przedstawione i można by negocjować z sąsiadem celem uzyskania takiego kształtu inwestycji, który zadowoliłby obie strony. Brak tej rozprawy uważa za istotne naruszenie procedury. Dalej uważa za zbędne zaprojektowanie garażu o długości wzdłuż granicy wynoszącej 7,8 metra w sytuacji gdy dla każdego samochodu wystarczający byłby garaż o długości 6 metrów, a krótszy garaż byłby mniej dolegliwy. Podkreśla, że nie zachodzą przesłanki dla zmniejszenia odległości garażu od jego granicy poniżej 1,5 metra.

Skarżąca M. K. wnosiła i wywodziła jak skardze, podtrzymując zarzuty co do wadliwości prowadzenia procesu administracyjnego.

Pełnomocnik uczestnika postępowania wnosił o oddalenie skargi i zasądzenie od skarżących koszów zastępstwa procesowego oraz uchylenie postanowienia o wstrzymaniu decyzji. Argumentował, że jakiekolwiek porozumienie pomiędzy skarżącymi a inwestorem nie jest możliwe a kolejna rozprawa administracyjna stanowiłaby tylko przewlekanie postępowania, bowiem skarżący co do zasady nie chcą zgodzić się na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych dotyczących odległości od granicy działki, co jest istotą sporu w tej sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana w oparciu o odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.). W powyższym przepisie ustawodawca określił przesłanki, które muszą zostać spełnione, aby możliwe było odstąpienie od przepisów techniczno-budowlanych. Po pierwsze, przypadek, w którym ma dojść do odstępstwa, musi być szczególnie uzasadniony. Po wtóre, w odniesieniu do każdego obiektu budowlanego odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia. Po trzecie, odstępstwa nie powinny powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska. Użycie w ostatnim przypadku sformułowania "nie powinno powodować" wskazuje, że w pewnych sytuacjach możliwe jest zaakceptowanie odstąpienia od przepisów techniczno-budowlanych, które pociągnie za sobą pewne pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych oraz stanu środowiska.

Sąd podkreśla, że organ stosujący prawo ma, więc obowiązek wyjaśnić okoliczności sprawy i ocenić, czy może je uznać za szczególnie uzasadniony przypadek pozwalający na odstępstwo od obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych. Musi przy tym brać pod uwagę, że celem art. 9 jest umożliwienie modyfikacji szczegółowych i bezwzględnie obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych w wyjątkowych stanach faktycznych, w których nie jest możliwe zastosowanie do nich, z uwagi na różnego rodzaju okoliczności, tych ogólnie obowiązujących przepisów. Ocena, czy w danej sytuacji ma miejsce taki szczególnie uzasadniony przypadek, należy do organów administracji architektoniczno-budowlanej, które winny dokonać tego na podstawie analizy materiału sprawy, w tym treści przepisu, od którego ma być udzielone odstępstwo, ukształtowania nieruchomości, na której ma być realizowany obiekt, stanu zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, oceny proponowanych rozwiązań w świetle wiedzy technicznej i tym podobnych okoliczności. Organy muszą przy tym mieć na uwadze, że zgodnie z art. 4 prawo budowlane każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, do której wykaże swoje prawo do dysponowania nią na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zgodność ta polega m.in. na poszanowaniu występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 9 (wyrok NSA z dnia 18 lutego 2013 r., II OSK 896/12, LEX nr 1358525).

Odstępstwo umożliwiające modyfikację szczegółowych, bezwzględnie obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych może być udzielone jedynie w przypadkach szczególnie uzasadnionych, a więc mających w sobie element wyjątkowości. Wobec tego organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien brać pod uwagę charakter przepisu techniczno-budowlanego, od którego ma być udzielone odstępstwo, ukształtowanie nieruchomości, na której na być realizowany obiekt budowlany, stan zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, ocenę proponowanych rozwiązań w świetle zasad wiedzy technicznej. W sytuacjach szczególnych wynikających z warunków lokalnych, takich jak kształt i wymiary nieruchomości, położenie względem nieruchomości sąsiednich, ukształtowanie terenu, stan zagospodarowania danej nieruchomości i terenów sąsiadujących, istnieje potrzeba wyważenia interesów indywidualnych i interesu publicznego, która uzasadniałaby wyłączenie stosowania określonych przepisów techniczno-budowlanych (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 czerwca 2007 r., VII SA/Wa 431/07, LEX nr 338565; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 23 stycznia 2008 r., II SA/Sz 734/06, LEX nr 510937).

Postanowienie w przedmiocie wyrażenia zgody na odstępstwo od warunków techniczno-budowlanych, poprzedzone upoważnieniem ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowane, do udzielenia zgody na odstępstwo od tych przepisów wydawane jest w ramach postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Wobec tego do niniejszego postanowienia znajdują zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem skoro postanowienie to jest wydawane w ramach ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę, to zgodnie z art. 142 k.p.a. będzie ono podlegało zaskarżeniu w odwołaniu od decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja ta kończy bowiem postępowanie, rozstrzygając jednocześnie o istocie sprawy, w tym także w kwestii odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych (wyrok NSA z dnia 25 lipca 2008 r., II OSK 905/07, LEX nr 485010). W związku z tym, że na postanowienie wydane w trybie art. 9 ust. 2 Prawa budowlanego nie przysługuje zażalenie, nie wymaga ono uzasadnienia. Natomiast organ architektoniczno-budowlany w uzasadnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę obowiązany jest przedstawić szczegółowo przesłanki udzielenia bądź odmowy zgody na odstępstwo (zob. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2012 r., II OSK 1461/11, LEX nr 1322405). Akt administracyjny w postaci upoważnienia ministra do udzielenia zgody na odstępstwo, jak też postanowienie wydawane w tym przedmiocie przez organ architektoniczno-budowlany podlegają kontroli instancyjnej, a następnie sądowej, gdyż mogą być zaskarżone w odwołaniu od decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 142 k.p.a.), a następnie w ramach skargi kierowanej do sądu administracyjnego.

Uzyskanie upoważnienia ministra do udzielenia takiej zgody nie oznacza, że organ architektoniczno-budowlany jest zobligowany do pozytywnego załatwienia wniosku inwestora. Z art. 9 ust. 2 Prawa budowanego wynika bowiem, że po uzyskaniu upoważnienia ministra właściwy organ udziela zgodę na odstępstwo bądź jej odmawia. Zatem to organ właściwy do udzielenia pozwolenia na budowę podejmuje decyzję, czy zachodzą przesłanki jej udzielenia. Właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, pomimo uzyskania upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, nie ma obowiązku udzielenia takiej zgody.

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy, wskazać należy, że z powyższego wynika, co najważniejsze, że z uwagi na stosowanie odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych organ wydający zgodę jest zobligowany do wyjątkowej staranności w kwestii umotywowania przypadku szczególnie uzasadnionego do zastosowania odstępstwa. Organ administracji wydał zgodę na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 680 z późn. zm.), dalej "rozporządzenie", umożliwiające wykonanie projektowanego budynku garażowego na działce budowlanej nr 1256, ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych, w odległości 0,50 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr (...) w K. W zabudowie jednorodzinnej dopuszcza się bowiem sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m na działce budowlanej o szerokości mniejszej ni z 16 m.

W ocenie Sądu organ I, jak i II instancji nie uzasadniły w sposób pełny, wyczerpujący szczególnych okoliczności zastosowania odstępstwa od powyższego przepisu § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia. Organ ograniczył się bowiem jedynie do stwierdzenia, że działka inwestora ma małą powierzchnię i zamieszkują tam dwie rodziny i chodzi o rozwiązanie problemu parkowania. Tymczasem uzasadnienie szczególnych okoliczności sprawy wymagających odstępstwa wymaga precyzyjnego opisania ukształtowania nieruchomości (kształtu i wymiarów), na której na być realizowany obiekt budowlany, stanu zagospodarowania danej nieruchomości i nieruchomości sąsiednich, ocenę proponowanych rozwiązań w świetle zasad wiedzy technicznej, możliwego usytuowania projektowanego garażu, ocenę oddziaływania inwestycji na działki sąsiednie w zakresie niepogorszenia w sposób istotny warunków użytkowych.

W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że projektowany budynek w swoich parametrach zgodny jest z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Konina z 27 lutego 2008 r. (§ 16) oraz przepisami techniczno-budowanymi uwzględniającymi odstępstwo, ale inwestor wykorzystał dopuszczalne gabaryty do maksimum możliwości. Organ tymczasem wyczerpująco nie wskazał, że korzystanie z wyjątku w maksymalny sposób jest w okolicznościach niniejszej sprawy uzasadnione. W ocenie Sądu w zasadzie brak jest uzasadnienia dla przyjęcia takiego jak w decyzji położenia garażu w głębi działki, a nie przy ścianie budynku mieszkalnego inwestora, co jak podają skarżący skutkować będzie wpisaniem się zacienienia powodowanego przez garaż w obrys zacienienia budynku mieszkalnego. W konsekwencji byłoby to mniej uciążliwe dla skarżących. Z akt sprawy nie wynika precyzyjnie, że takie umiejscowienie garażu, przy budynku mieszkalnym uniemożliwi jakiekolwiek przejście w głąb działki inwestora. Utrudnienia wynikające z wybudowania garażu powinny obciążać również inwestora, skoro korzysta z szczególnego odstępstwa od ogólnych zasad dotyczących usytuowania budynków.

Organy nie uzasadniły w sposób właściwy zasadności dopuszczenia maksymalnie możliwych wymiarów budynku o szerokości 4,5 m i zwłaszcza długości 7,5 m oraz wysokości 4,56 m, tym bardziej, że jak organ sam podaje działka jest niewielkich rozmiarów. Nadto nie uwzględniono i nie uzasadniono geometrii dachu tak, by w jak najmniejszy możliwy sposób budynek zacieniał działkę skarżących.

W sytuacjach szczególnych wynikających z warunków korzystania z odstępstwa od ogólnych zasad lokalizacji budynków istnieje szczególna potrzeba wyważenia interesów indywidualnych inwestora i właścicieli nieruchomości sąsiednich, na które oddziałuje projektowana inwestycja. W ocenie Sądu, skoro organy dopuszczają wyłączenie stosowania ogólnych przepisów techniczno-budowlanych w określonym w odstępstwie zakresie, winny czynić to z jak najmniejszym negatywnym wpływem na nieruchomość skarżących, zwłaszcza w zakresie umiejscowienia garażu na działce inwestora i jego długości. Organ odwoławczy powołując się na prawo sąsiedzkie i konieczność uwzględniania interesów skarżących w istocie nie uzasadnił, w jaki sposób zadbał o te interesy w zakresie istotnego niepogorszenia, chociażby warunków użytkowych nieruchomości o jakich mowa w art. 9 ust. 1 Prawa budowanego. W ocenie Sądu korzystanie z uprawnienia jakie daje odstępstwo do ogólnych zasad sytuowania obiektów budowanych winno być jak najmniej uciążliwe dla wszystkich stron postępowania i szczegółowo przez organ uargumentowane.

Organy administracji publicznej, jak wskazano powyżej, nie wyjaśniły należycie okoliczności zastosowania szczególnego przypadku odstępstwa od przepisu § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, co stanowi obrazę art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji winno wskazywać fakty uznane za udowodnione, dowody, na których oparł się organ oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Chodzi tu zatem o wytłumaczenie, dlaczego organ zastosował konkretny przepis prawa materialnego w danej sytuacji faktycznej i wskazanie związku między oceną stanu faktycznego a treścią rozstrzygnięcia. Nadto w niniejszej sprawie organ winien zawrzeć szczegółowe uzasadnienie dla przyjętego odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych. W niniejszej sprawie uzasadnienie prawne decyzji organu odwoławczego, podobnie jak i organu I instancji, nie odpowiadają tym wymogom. Jakkolwiek uchylenia wymaga tylko zaskarżona decyzja drugoinstancyjna.

Niezasadny jest zarzut skarżących, że nastąpiła zmiana stanu faktycznego spowodowana śmiercią ojca inwestora. Okoliczność ta nie skutkuje przyjęciem, że na nieruchomości inwestora nadal nie zamieszkują dwie rodziny i odpadła okoliczność trudności z parkowaniem.

Nie można również uwzględnić zarzutu naruszenia postępowania poprzez brak wezwania stron na kolejną rozprawę administracyjna. Zgodnie z art. 89 § 1 k.p.a. organ administracji przeprowadza z urzędu lub na wniosek w toku postępowania rozprawę, w każdym przypadku, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania. Z akt sprawy wynika, że taką rozprawę organ zarządził i przeprowadził. Nie dało jednak rezultatu zarządzenie kolejnej rozprawy skoro inwestor kategorycznie odmówił udziału i dalszych ustępstw na rzecz skarżących, co do gabarytów i umiejscowienia garażu. Słusznie wskazuje organ, że wobec tego zobowiązany był do oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy. Wobec sprzecznych stanowisk stron po przeprowadzeniu analizy stanu sprawy oraz na podstawie posiadanych informacji oraz zgromadzonych akt sprawy organ zaniechał przeprowadzania ponownej rozprawy. W ocenie Sądu nie można uznać, by organ I instancji w tym zakresie naruszył przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, zaskarżona decyzja II instancji nie mogła się ostać. W ramach ponownie prowadzonego postępowania koniecznym będzie usunięcie wskazanych wyżej wątpliwości i powtórne wszechstronne rozważenie sprawy we wszystkich jej aspektach, ze szczególnym uwzględnieniem uzasadniania szczególnych okoliczności odstępstwa od § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia.

W świetle przedstawionych wyżej wywodów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku art. 107 § 3 k.p.a. Sąd orzekł, jak w punkcie I wyroku.

O kosztach obejmujących wpis od skargi w kwocie (...) zł Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., jak w punkcie II wyroku.

Nadto w myśl art. 152 p.p.s.a. określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, jak Sąd orzekł w punkcie III wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.