Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1807325

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 23 lipca 2015 r.
II SA/Po 232/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Szaniecka.

Sędziowie WSA: Maria Kwiecińska, Jakub Zieliński (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2015 r. sprawy ze skargi K. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia (...) stycznia 2015 r. Nr (...) w przedmiocie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji przyznającej pomoc finansową

I.

uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia (...) 2014 r. nr (...),

II.

określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu (dalej: Kolegium) - po rozpatrzeniu odwołania K. H. - decyzją z dnia (...) stycznia 2015 r. nr (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta P. (dalej: Prezydent Miasta) z dnia (...) 2014 r. znak (...), którą organ I instancji: 1) uchylił, po wznowieniu postępowania, decyzję własną z dnia (...) 2012 r. znak (...) przyznającą K. H. pomoc finansową w wysokości 100 zł miesięcznie, na okres od 1 kwietnia 2012 r. do 30 czerwca 2012 r. w ramach rządowego programu wspierania osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad synem - O. H., 2) odmówił przyznania pomocy finansowej w okresie od 1 kwietnia 2012 r. do 30 czerwca 2012 r.

Przedmiotowe decyzje zostały wydane w następującym stanie sprawy ustalonym przez Kolegium.

Decyzją z dnia (...) 2012 r. znak (...) Prezydent Miasta przyznał K. H. pomoc finansową w wysokości 100 zł miesięcznie, na okres od 1 kwietnia 2012 r. do 30 czerwca 2012 r. w ramach rządowego programu wspierania osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad synem O. H.

Postanowieniem z dnia 22 lipca 2014 r. Prezydent Miasta wznowił postępowanie w sprawie zakończonej przedmiotową decyzją ostateczną.

Decyzją z dnia 25 sierpnia 2014 r. Prezydent Miasta uchylił decyzję z dnia (...) 2012 r. znak (...) i odmówił przyznania pomocy finansowej w okresie od dnia 1 kwietnia 2012 r. do 30 czerwca 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 16 kwietnia 2014 r. strona przedłożyła organowi decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w P. świadczące o przyznaniu świadczenia rehabilitacyjnego w okresie od 18 listopada 2011 r. do 11 listopada 2012 r. Zdaniem Prezydenta Miasta świadczenie rehabilitacyjne może być przyznane jedynie osobie niezdolnej do pracy; to z kolei wyklucza uznanie jej za osobę, która rezygnuje z pracy, bądź jej nie podejmuje wyłącznie z powodu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym. Dalej argumentował, że skoro nie można przyjąć, iż rezygnacja z pracy bądź niepodejmowanie zatrudnienia nie jest wyłącznie skutkiem sprawowania opieki na niepełnosprawnym dzieckiem, to świadczenie pielęgnacyjne nie mogło zostać stronie przyznane.

W odwołaniu K. H. kwestionując zasadność rozstrzygnięcia, powołała się na pismo Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej - Departament Polityki Rodzinnej (dalej: MPiPS - DPR) z dnia 30 listopada 2011 r. oraz pismo MPiPS - DPR z dnia 30 lipca 2014 r. - wskazujące, że "Żaden przepis ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1456 z późn. zm.) nie stanowi, że pobieranie świadczenia rehabilitacyjnego po ustaniu zatrudnienia przez matkę niepełnosprawnego dziecka powoduje brak prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.".

Kolegium w motywach swojej decyzji z dnia (...) stycznia 2015 r. stwierdziło, że stronie, która pobiera świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad niepełnosprawnym synem, przysługiwała pomoc finansowa, określona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 maja 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu wspierania niektórych osób pobierających świadczenia pielęgnacyjne (Dz. U. z 2012 r. poz. 551) wydanym na podstawie delegacji ustawowej określonej w art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 2004 r. o pomocy społecznej; zgodnie z § 2 ust. 1 i 2 przedmiotowego rozporządzenia prawo do pomocy finansowej w wysokości 100 zł miesięcznie przysługuje osobie mającej ustalone za miesiąc kwiecień, maja lub czerwiec 2012 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przyznane na podstawie ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych.

Dalej wyjaśnił, że w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego przyznanego K. H. decyzją z dnia (...) 2012 r. znak (...) zostało wznowione postępowanie z uwagi na to, że świadczenie pielęgnacyjne zostało przyznane pomimo tego, że strona w okresie od 18 listopada 2011 r. do 11 listopada 2012 r. pobierała z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych świadczenie rehabilitacyjne. Organ stwierdził, że w okresie pobierania przez stronę świadczenia rehabilitacyjnego nie posiadała ona uprawnienia do otrzymania pomocy finansowej w wysokości 100 zł miesięcznie w ramach rządowego programu wspierania osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne.

Przywołując treść art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 z późn. zm. (Dz. U. Dz. U. z 2013 r. poz. 1456; aktualnie: Dz. U. z 2015 r. poz. 114]) organ stwierdził, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje matce dziecka, ale pod warunkiem, że nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad dzieckiem. Ponadto odwołał się do poglądów orzecznictwa.

W odniesieniu do sytuacji strony stwierdził, że ubiegała się ona o pomoc finansową w ramach rządowego programu wspierania osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad synem - w sytuacji gdy nie sprawowała nad nim opieki, nie była też gotowa do podjęcia zatrudnienia. W ocenie organu w dacie złożenia wniosku o przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego nie była bowiem zdolna do pracy - przysługiwało jej wówczas świadczenie rehabilitacyjne. Odwołując się do treści art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2014 r. poz. 159), który stanowi, że świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy - organ stwierdził, że świadczenie rehabilitacyjne może być przyznane jedynie osobie niezdolnej do pracy. Dalej argumentował, że skoro strona otrzymywała świadczenie rehabilitacyjne, to musiała być niezdolna do pracy, co z kolei wyklucza uznanie jej za osobę, która rezygnuje z pracy bądź jej nie podejmuje wyłącznie z powodu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym synem; opieka ta bowiem, którą przecież strona sprawuje, nie jest wyłączną i jedyną przyczyną niepodejmowania przez nią zatrudnienia.

Przy tak przedstawionej argumentacji Kolegium uznało, że organ I instancji prawidłowo wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia (...) 2012 r. znak (...), a następnie uchylił tę decyzję i orzekł odmówił przyznania przedmiotowej pomocy.

W skardze na decyzję Kolegium z dnia (...) stycznia 2015 r. K. H. zarzuciła naruszenie art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu i uznanie, że pobieranie świadczenia rehabilitacyjnego jest tożsame z niepodejmowaniem pracy i uniemożliwia jednoczesne pobieranie pomocy finansowej w wysokości 100 zł miesięcznie osobie mającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Przy tak sformułowanym zarzucie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzją organu I instancji.

W uzasadnieniu podniosła, że stosunek pracy skarżącej wygasł z dniem 30 września 2011 r.; najpierw pobierała zasiłek chorobowy, a następnie świadczenie rehabilitacyjne; od momentu zakończenia stosunku pracy skarżąca pozostaje bez pracy, nie podejmuje też innych działalności zarobkowej, a swój czas i uwagę poświęca synowi. W (...) (jej) ocenie, od chwili wygaśnięcia stosunku pracy skarżąca celowo nie podejmuje jakichkolwiek czynności zarobkowych, ani nawet nie poszukuje zajęć zarobkowych.

Dalej stwierdziła, że przepis art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych wskazuje jako przesłankę pozytywną do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego "niepodejmowanie" pracy, zatem osoba starająca się o świadczenie pielęgnacyjne nie może podejmować, rozpoczynać pracy, gdyż ma się opiekować dzieckiem. Jej zdaniem, przyznanie czy nawet pobieranie świadczenia rehabilitacyjnego nie ma nic wspólnego ze spełnieniem tego warunku, gdyż beneficjent świadczenia rehabilitacyjnego może przecież zawsze, mimo orzeczonej niezdolności do pracy, podjąć pracę zarobkową, co będzie wiązało się z negatywnymi konsekwencjami; "w tym celu ustawodawca w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa wskazał, że ubezpieczony wykonujący w okresie orzeczonej niezdolności do pracy pracę zarobkową traci prawo do świadczenia pielęgnacyjnego (art. 17 w zw. z art. 22)". Podniosła, że nie można zgodzić się z rozumowaniem, że orzeczenie o niezdolności do pracy i przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego jest tożsame z niepodejmowaniem pracy, bowiem gdyby ustawodawca chciał rozszerzyć przesłanki przyznania bądź odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, wyraźnie musiałby to stwierdzić. Skoro tego nie uczynił, to w myśl reguły lege non distinguente, nec nostrum est distinguere ("tam gdzie rozróżnień nie wprowadza sam prawodawca, tam nie jest wolno ich wprowadzać interpretatorowi") uznać należy, że brak jest podstaw do takiego rozumienia treści tego przepisu, by chodziło w nim o osoby wobec których orzeczono niezdolność do pracy i pobierających świadczenie rehabilitacyjne. Ponadto zauważyła, że pobieranie świadczenia rehabilitacyjnego nie zostało wskazane w art. 17 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych jako przesłanka negatywna przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

W odpowiedzi na skargę Kolegium, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniosło o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 z późn. zm. (aktualnie: Dz. U. z 2015 r. poz. 153]) w dniu 9 maja 2012 r. Rada Ministrów wydała rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu wspierania osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne. Według § 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia prawo do pomocy w ramach programu przysługiwało osobie mającej ustalone za miesiąc kwiecień, maj lub czerwiec 2012 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przyznanego na podstawie ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Pomoc była przyznawana niezależnie od dochodu i zgodnie z ust. 3 przepisu § 3 tego rozporządzenia nie przeprowadzało się rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Pomoc finansowa była udzielana na wniosek osoby mającej ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego.

Analiza przywołanych przepisów wskazuje, że w odróżnieniu od świadczenia pielęgnacyjnego, które jest świadczeniem rodzinnym i procedowanie w stosunku do którego odbywa się w oparciu o przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych, pomoc dla osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne nie ma takiego charakteru. Jest to bowiem świadczenie pomocowe, przyznawane na podstawie obowiązującego w danym okresie rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu wspierania osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne - w tym wypadku na podstawie § 2 rozporządzenia z dnia 9 maja 2012 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 551). Wobec tego ocena podstaw do wznowienia postępowania (art. 145 i art. 149 k.p.a.) w sprawie przyznania tej formy pomocy i dopuszczalności uchylenia decyzji przyznającej pomoc w ramach rządowego programu nie może zasadzać się na okolicznościach dotyczących przesłanek wskazanych w art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Kwestie spełniania przez dany podmiot materialnoprawnych warunków do świadczenia pielęgnacyjnego nie stanowiły podstawy przyznania przedmiotowej pomocy (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Gl 142/14, LEX nr 1455037). Przesłanką tą było natomiast - poza złożeniem wniosku - posiadanie ustalonego za odpowiedni okres prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przyznane na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Z akt sprawy wynika, że przepisy tego rozporządzenia stanowiły podstawę do przyznania stronie, na jej wniosek, decyzją z dnia (...) 2012 r. znak (...) pomocy finansowej w wysokości 100 zł miesięcznie, na okres od 1 kwietnia 2012 r. do 30 czerwca 2012 r. w ramach tego programu. Ówcześnie strona była objęta ostateczną decyzją (...) 2012 r. znak (...) przyznającą jej na podstawie ar.t 17 ust. 1 i 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 z późn. zm.) świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad synem O. H. - w wysokości 520 zł, na okres od 1 grudnia 2011 r. do 31 lipca 2014 r. Zatem w okresie, o którym mowa w rozporządzeniu, miała ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, a zatem spełniała warunki do przyznania jej pomocy finansowej.

W niniejszej sprawie, w chwili wznowienia postanowieniem z dnia (...) lipca 2014 r. znak (...) postępowania - w sprawie zakończonej przedmiotową decyzją ostateczną przyznającą pomoc-organ I instancji jednocześnie postanowieniem z tego samego dnia znak (...) wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia (...) 2012 r. przyznającą świadczenie pielęgnacyjne. Wskazane przez organ I instancji przesłanki wznowienia obydwu postępowań były identyczne, a sprowadzały się wskazania art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i podania, że skarżąca nie poinformowała organu o fakcie pobierania świadczenia rehabilitacyjnego. Następnie decyzjami z dnia (...) 2014 r.: 1) znak (...) - uchylił decyzję własną z dnia (...) 2012 r. znak (...) przyznającą K. H. świadczenie pielęgnacyjne, 2) znak (...) - uchylił decyzję własną z dnia (...) 2012 r. znak (...) przyznającą K. H. pomoc finansową w wysokości 100 zł miesięcznie, na okres od 1 kwietnia 2012 r. do 30 czerwca 2012 r.

Rozstrzygnięcie organu I instancji, a w ślad za nim również Kolegium - w odniesieniu do podstaw wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia (...) 2012 r. znak (...) pomocy finansowej w wysokości 100 zł miesięcznie nie zawiera adekwatnego uzasadnienia do stanu faktycznego sprawy. Organy obu instancji podają w uzasadnianych tych decyzji motywy, które mogłyby być miarodajne przy ocenie podstaw wznowienia postępowania i dopuszczalności uchylenia decyzji w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Tymczasem, jak już wspomniano, w niniejszej sprawie doniosłe powinny być takie okoliczności, które wskazują na to, że organ I instancji w dniu (...) 2012 r. (w dacie przyznania pomocy z rządowego programu) nie wiedział o takich faktach, które spowodowałyby odmowę przyznania przedmiotowej pomocy.

Uznając nawet, że powołana przez organy okoliczność niepoinformowania organu I instancji o otrzymywaniu świadczenia z ZUS w okresie, w którym strona wystąpiła o przyznanie i pobierała świadczenie pielęgnacyjne, a także pomoc finansową z rządowego programu, stanowi nową okoliczność nieznaną organowi w dniu wydania decyzji (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.), co uzasadniałoby wznowienie postępowania (147 i art. 149 § 1 i 2 k.p.a.), należy podkreślić, że nie został należycie umotywowany przez organy sposób zastosowania w sprawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Trzeba bowiem pamiętać brak poinformowania organu przez skarżącą o pobieraniu świadczenia rehabilitacyjnego, jako wymagający pogłębionej analizy i interpretacji prawnej, nie powodowałby bowiem automatycznie skutku w postaci pozbawienia strony ustalonego prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Przeciwnie, do czasu wyeliminowania decyzji ustalającej prawo do tego świadczenia (decyzji z dnia (...) 2012 r.), brak było podstaw do przyjęcia, że strona nie ma ustalonego prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Ponadto trzeba zauważyć, że organ II instancji całkowicie pominął wyjaśnienie kwestii uchylenia przez organ I instancji w wyniku wznowienia postępowania decyzji z dnia (...) 2012 r. ustalającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentacja odnosiła się jednakże właśnie do przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Uchybienie to jest tym istotniejsze, że skarżąca wniosła odwołanie również od decyzji z dnia (...) 2014 r. uchylającej w wyniku wznowienia postępowania decyzji z dnia (...) 2012 r. znak (...) przyznającej świadczenie pielęgnacyjne. Nieznane są dalsze losy tej decyzji, a kwestia ta jest prawnie doniosła chociażby ze względu na skutki, jakie wywołał art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548 oraz z 2013 r. poz. 1557) z dniem 1 lipca 2013 r. Ostatni z powołanych przepisów został przy tym uznany wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 grudnia 2013 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 1557) za niezgodny z art. 2 Konstytucji RP i utracił moc z dniem 16 grudnia 2013 r. Wydanie tego wyroku było też bezpośrednią przyczyną uchwalenia ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2014 r. poz. 567), która wprowadziła swoistą rekompensatę za skutki, jakie wywołał art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r., w postaci zasiłków dla opiekunów, które utraciły prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z dniem 1 lipca 2013 r. w związku z wygaśnięciem z mocy prawa decyzji przyznającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Można zatem domniemywać, że decyzja z dnia (...) 2012 r. znak (...) wygasła z mocy prawa z dniem 1 lipca 2013 r., o ile nie została wcześniej w inny sposób wyeliminowana z obrotu prawnego. Również kwestia dopuszczalności wznowienia postępowania w takiej sytuacji nie została przez organy w ogóle poruszona, podczas gdy co do zasady można eliminować w trybie nadzwyczajnym wyłącznie akt nadal obowiązujący, a brak jest podstaw prawnych do tego, aby prowadzić postępowanie administracyjne, analizować i oceniać akt, który już swą ważność utracił (por. wyrok NSA z dnia 13 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 1731/11, LEX nr 1358397). Organy nie przedstawiły żadnej argumentacji co do tego, czy powyższe okoliczności mogą mieć wpływ na prowadzenie wznowionego postępowania w przedmiocie udzielenia pomocy z rządowego programu. (...)

Organy nie poddały wspomnianych okoliczności żadnej analizie, zaś powoływanie się na przesłanki dotyczące przyznawania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego było dalece nieadekwatne do przedmiotu sprawy. To zaś narusza przepisy art. 7 (zasadę praworządności i prawdy materialnej), art. 8 (zasadę wzbudzania zaufania) i art. 11 (zasadę przekonywania) oraz art. 107 § 3 k.p.a. (wymogi uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji podlegającej zaskarżeniu). Sposób uzasadnienia obydwu wydanych w niniejszej sprawie decyzji nie pozwala na ustalenie toku rozumowania organów. Przedstawione okoliczności uzasadniające wyeliminowanie z obrotu prawnego, w drodze wznowienia postępowania, decyzji przyznającej pomoc finansową z rządowego programu są w swej zasadniczej części nietrafne, bo nieprzystające do meritum sprawy. Skoro pomoc finansowa przysługiwała osobie mającej ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, to organy powinny były wyjaśnić, jak brak wiedzy o fakcie pobierania przez stronę świadczenia rehabilitacyjnego wpłynąłby na ocenę możliwości przyznania jej pomocy finansowej w sytuacji, gdy ówcześnie miała ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro w istocie nie są znane dokładne przyczyny, które zdeterminowały kierunek rozstrzygnięcia organów w przedmiotowej sprawie.

W świetle powyższego Sąd uznał za konieczne wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji z dnia (...) 2014 r.r.

Ponownie rozpatrując sprawę, organy zgodnie z normą zawartą w art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.) uwzględnią ocenę prawną zawartą w niniejszym uzasadnieniu. W szczególności wyjaśnią okoliczności doniosłe prawnie dla oceny dopuszczalności wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie i możliwości wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej stronie pomoc z rządowego programu.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 oraz art. 152 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

Jakub Zieliński Jolanta Szaniecka Maria Kwiecińska

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.