Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2509138

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 14 czerwca 2018 r.
II SA/Po 188/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi E. G. na Uniwersytet (...) w P. w przedmiocie utrudniania dostępu do nauki postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem opatrzonym datą 4 stycznia 2018 r. E. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę "w celu zbadania i wyjaśnienia" ze strony Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii - (...) zaniedbania, wprowadzenia w błąd i utrudnienia dostępu do nauki.

Odpowiadając na skargę pełnomocnik Dziekana Wydziału (...) w P. wniósł o jej odrzucenie z uwagi, iż sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych, względnie z uwagi, iż sprawa została juz prawomocnie zakończona postanowieniem o odrzuceniu skargi z 31 października 2014 r., sygn. akt II SA/Po 535/14.

Organ podniósł, iż z treści skargi nie można jednoznacznie wywnioskować jakiego rodzaju akt, względnie czynność jest przedmiotem zaskarżania. Przedmiotem skargi nie jest decyzja w indywidualnej sprawie studenckiej, do której na podstawie art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Ponadto w związku z faktem, że skarżąca od 2011 r. nie jest studentką Wydziału (...) i od tego czasu nie toczą się wobec niej żadne postępowania administracyjne nie można także przyjmować, że skarga dotyczy przewlekłości lub bezczynności.

Skarga na celowe zaniedbania, wprowadzanie w błąd i utrudnianie dostępu do nauki nie podlega kognicji sądu administracyjnego w zakresie sprawowania kontroli działalności administracji publicznej. Skarżąca w swej istocie skarży się bowiem na działanie jednostki organizacyjnej Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii, którą utożsamia z "Zaocznym Studium Prawa", co nie mieści się w katalogu aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm - dalej: "p.p.s.a."). W konsekwencji należy uznać, że sprawa będąca przedmiotem skargi nie należy do właściwości sądu administracyjnego, co skutkować winno odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Podkreślono także, że w złożonej skardze skarżąca powołuje się na sygn. II Dz. K. Og. 29/14 - sygnatura dotyczy pisma Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 kwietnia 2014 r. w sprawie przekazania skargi E. G. jako mylnie skierowanej bezpośrednio do sądu (data wpływu do sądu: 11 kwietnia 2014 r.). W skardze z dnia 4 stycznia 2018 r. podnosi także okoliczność odesłania skargi jako mylnie skierowanej do sądu i prosi o wskazanie instancji do rozstrzygnięcia skargi. Sprawa, będąca przedmiotem skargi złożonej bezpośrednio w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu w dniu 11 kwietnia 2014 r., została prawomocnie rozstrzygnięta postanowieniem o odrzuceniu skargi z dnia 31 października 2014 r., sygn. akt II SA/Po 535/14.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut Sądu, pismem z 2 marca 2017 r., doręczonym 11 kwietnia 2018 r., wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu lub zaskarżonej czynności oraz podanie jaki organ Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii wydał zaskarżone rozstrzygnięcie.

Powyższe wezwanie pozostało bez odpowiedzi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

Stosownie do postanowień art. 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności (pkt 1); oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy (pkt 2); określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (pkt 3).

Z uwagi, iż skarżąca E. G. w swojej skardze z 4 stycznia 2018 r. nie sprecyzowała jakiego organu Uniwersytetu (...) w P. dotyczy jej skarga, ani też nie określiła przedmiotu swojej skargi, zarzucając ogólnie zaniedbanie, celowe wprowadzanie w błąd i utrudnianie dostępu do nauki, koniecznym było wezwanie skarżącej do uzupełnienia skargi o elementy wymienione w art. 57 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Wezwanie to zgodnie z żądaniem strony skarżącej z 18 lutego 2018 r. zostało wysłane na wskazany przez nią adres poczty elektronicznej i pozostało do tej pory bez odpowiedzi.

W tym miejscu zaznaczyć należy, iż Sąd jak też organ za pośrednictwem którego wniesiono skargę, nie może domniemywać jej przedmiotu. Wskazanie przedmiotu zaskarżenia należy wyłącznie do skarżącego. Jeżeli treść skargi nasuwa wątpliwości co do tego, co jest jej przedmiotem, to zgodnie z art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd I instancji winien wezwać skarżącego do uzupełnienia lub poprawienia braków formalnych skargi poprzez jednoznaczne wskazanie przedmiotu zaskarżenia, pod rygorem jej odrzucenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2014 r. o sygn. akt II GSK 2272/13 - dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zauważyć przy tym należy, iż Uniwersytet (...) w P. jest uczelnią (szkołą prowadząca studia wyższe) i zgodnie z postanowieniami ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2183) jedynie pewna grupa rozstrzygnięć wydawanych przez organy uczelni (patrz art. 207 tej ustawy) podlegają kognicji sądów administracyjnych.

W rozpoznawanej sprawie, wobec braku sprecyzowania przedmiotu skargi oraz organu uczelni, którego ona dotyczy, niemożliwym było nadanie skardze dalszego biegu, co w świetle art. 49 § 1, art. 57 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. skutkuje jej odrzuceniem.

Stad postanowiono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.