Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1758228

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu
z dnia 11 czerwca 2015 r.
II SA/Po 1362/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Zieliński.

Sędziowie WSA: Wiesława Batorowicz, Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia (...) października 2014 r. Nr (...) w przedmiocie wymeldowania oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) 2014 r., Nr (...), Prezydent Miasta G. na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) orzekł o wymeldowaniu A. B. wraz z (...) A. B. z pobytu stałego w lokalu nr (...) na (...) w (...).

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania A. B. wraz z (...) A. B. wszczęto z urzędu. W trakcie przeprowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, że wyczerpane zostały przesłanki zawarte w art. 15 ust. 2 powołanej ustawy, bowiem nastąpiło opuszczenie miejsca pobytu stałego oraz niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdzono, iż wymienione osoby nie mieszkają w lokalu na (...) w (...). Zarówno wyjaśnienia A. B. oraz zeznania świadków: K. K., D. K., B. F. oraz M. J. jednoznacznie potwierdzają, że A. B. opuściła wraz z (...) omawiany lokal, a ich centrum aktywności życiowej nie znajduje się w lokalu na (...) w (...). Z wyjaśnień A. B. wynika, że nie mieszka wraz z (...) w przedmiotowym lokalu, którego opuszczenie było spowodowane bezprawnym działaniem osób trzecich. Zainteresowana oświadczyła, że ma zamiar powrócić i ponownie zamieszkać w lokalu na (...) w (...), dlatego skorzystała z przysługujących jej środków prawnych i złożyła przeciwko A. G. pozew do Sądu Rejonowego w (...) o przywrócenie naruszonego posiadania omawianego lokalu. Podjęte kroki prawne zakończyły się prawomocnym wyrokiem sądu umarzającym postępowanie z pozwu zainteresowanej. Organ wyjaśnił, iż zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 281/09, przejawem woli opuszczenia miejsca pobytu stałego jest niepodejmowanie we właściwym czasie środków prawnych zmierzających do przywrócenia utraconego posiadania. Za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy uznać sytuację, w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta przez dysponenta lokalu, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne. Takim środkiem prawnym jest między innymi, choć nie wyłącznie, skorzystanie we właściwym czasie z możliwości wytoczenia powództwa posesoryjnego do sądu powszechnego. Analogiczna sytuacja występuje wówczas, gdy skarżący wprawdzie skorzystał z takich środków prawnych, ale nie odniosły one zamierzonego skutku. Jednakże podjęte działania nie odniosły zamierzonego skutku, polegającego na stwierdzeniu w drodze orzeczenia sądu, że niemożność powrotu zainteresowanej do lokalu na (...) w (...) i ponowne w nim zamieszkanie wraz z rodziną, nastąpiło pod wpływem działań niezgodnych z prawem. Natomiast kolejne działania zainteresowanej mające na celu unieważnienie aktów notarialnych, związanych z kolejnym zbywaniem lokalu na (...) w (...) przez A. G., a następnie przez M. J., nie znajdują uzasadnienia do dalszego przedłużania postępowania i tworzenia fikcji meldunkowej. Poruszane kwestie to sprawy mające charakter sporu cywilnoprawnego, do rozstrzygnięcia którego właściwym jest jedynie sąd powszechny, a nie organ rozstrzygający o wymeldowaniu. Zatem na zainteresowanej ciąży obowiązek wymeldowania się wraz z (...) Organ wyjaśnił, iż istotą ewidencji ludności jest gromadzenie informacji w zakresie danych o miejscu pobytu osób, a dane te powinny odpowiadać stanowi faktycznemu. Temu celowi służy obowiązek meldunkowy, jak i uprawnienia organu gminy do wydania decyzji o wymeldowaniu w sytuacji, o której mowa w art, 15 ust. 2 w wyżej wymienionej ustawie.

A. B. od powyższej decyzji wniosła odwołanie do Wojewody Wielkopolskiego, który decyzją z dnia (...) października 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że w sprawie spełnione zostały przesłanki określone w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że A. B. wraz z małoletnią Angeliką opuściły przedmiotowy lokal. Zdaniem Wojewody potwierdza to przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wyjaśniające. Omawiając oświadczenia strony, zeznania świadków oraz policjantów, którzy w dniu 14 września 2012 r. interweniowali w związku ze zgłoszonym faktem wymiany zamków w przedmiotowym lokalu, organ odwoławczy uznał, iż przedstawione dowody wzajemnie pokrywają się i potwierdzają stan faktyczny przedmiotowej sprawy - Pani A. B. i (...) opuściły przedmiotowy lokal we wrześniu 2012 r., zabierając swoje rzeczy osobiste i nie przebywają w nim. Potwierdziła to zainteresowana w trakcie postępowania przed organem I instancji. A. B. w toku postępowania wyjaśniła, że przedmiotowy lokal opuściła w wyniku bezprawnych działań osób trzecich oraz zamierza powrócić i zamieszkać w lokalu na (...) w (...). Wystąpiła do sądu z pozwem przeciwko (...) A. G. o naruszenie posiadania przedmiotowego lokalu, które zostało umorzone. Niepodjęcie skutecznych środków prawnych zmierzających do powrotu do miejsca zameldowania powoduje, że opuszczenie miejsca stałego zameldowania przez Panią A. B. nosi cechy dobrowolności w rozumieniu ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Wojewoda wyjaśnił, iż jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, Sąd Rejonowy w (...) Wydział (...) postanowieniem z dnia (...) grudnia 2011 r. sygn. akt (...) postanowił nadać klauzulę wykonalności aktowi notarialnemu, rep.(...) nr (...), sporządzonemu w dniu (...) lutego 2011 r. w (...) przed notariuszem W. A., na mocy którego G. A. działająca w imieniu własnym oraz imieniu i na rzecz E. A. oraz A. B. poddały się egzekucji wprost z tego aktu, w przypadku nie spłacenia do dnia 18 sierpnia 2011 r. pożyczki w wysokości (...) zł, zobowiązały się do wydania w posiadanie A. G. spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w (...) na (...) dla którego Sąd Rejonowy w G. prowadzi księgę wieczystą Nr (...). Jak wynika z treści uzasadnienia, uczestniczki postępowania w § 8 aktu notarialnego poddały się egzekucji w zakresie wydania posiadania spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego w przypadku nie spłacenia w terminie określonym w § 1 aktu notarialnego. Zainteresowana, przenosząc w akcie notarialnym na rzecz A. G. spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego, powinna być świadoma konsekwencj i wynikających z faktu nie spłacenia w terminie pożyczki.

W opinii organu argumenty podnoszone przez A. B. w odwołaniu od decyzji organu I instancji nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, ponieważ zainteresowana wraz z (...) od 2 lat nie mieszkają w spornym lokalu w sposób stały. Zgromadzone dowody podkreślają, że od września 2012 r. zainteresowana wraz z dzieckiem nie mieszka w sposób stały w spornym lokalu, opuściły ten lokal i swoje sprawy życiowe koncentrują w innym miejscu przy ul. (...) w (...).

Dalej Wojewoda wyjaśnił, iz zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd - co nie ma miejsce w niniejszej sprawie. Art. 97 § 1 k.p.a. wyznacza przy tym podstawy obligatoryjnego zawieszenia postępowania. W razie wystąpienia jednej z wyliczonych podstaw organ jest obowiązany z urzędu zawiesić postępowanie. Z urzędu w trakcie postępowania ma obowiązek badać, czy nie powstało zdarzenie lub sytuacja, która wymaga zawieszenia postępowania. Organ administracji państwowej obowiązany jest ustalić związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, a zagadnieniem wstępnym. Związek ten nie występuje w niniejszej sprawie, zatem nie zachodzi konieczność ani przesłanki do zawieszenia postępowania. Fakt, że zainteresowana wystąpiła do Sądu Okręgowego w Poznaniu m.in. z powództwem o ustalenie nieważności pożyczki, oświadczenia o poddaniu się rygorowi egzekucji, przeniesienia prawa własności na zabezpieczenie oraz udzielenia pełnomocnictwa nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie wymeldowania z tego lokalu.

Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa dla oceny charakteru opuszczenia lokalu, mniejsze znaczenie mają twierdzenia osoby zainteresowanej strony postępowania, istotniejsze są dające się obiektywnie stwierdzić okoliczności, np. faktyczna realizacja woli przebywania w danym lokalu. Zainteresowana od 2 lat nie mieszka w spornym lokalu w sposób stały. Mieszka w innym lokalu bez dopełnienia obowiązku meldunkowego. Zatem, wymieniona w myśl obowiązujących przepisów prawa materialnego nie ma prawa nadal posiadać rejestracji zameldowania na pobyt stały w tym lokalu, skoro w sposób stały w nim nie mieszka i w związku z tym powstała fikcja meldunkowa.

Kończąc Wojewoda wyjaśnił istotę postępowania prowadzonego w trybie art. 15 ustawy. Przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych mają charakter porządkowy, i chodzi przy tym o to, aby dane odpowiadały stanowi faktycznemu. Organ odwoławczy, podobnie jak organ I instancji, uznał zgromadzone w niniejszej sprawie dowody jako potwierdzające stan faktyczny niniejszej sprawy. Przepis art. 15 ust. 2 ani żaden inny przepis cytowanej ustawy nie uzależnia wydania decyzji o wymeldowaniu od wystąpienia innych jeszcze przesłanek niż wymienione w tym przepisie. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym miejscem stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje swoje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble) przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję. Przy takim ujęciu istoty obowiązku meldunkowego nie może budzić wątpliwości, że odwołująca wraz z dzieckiem opuścili miejsce pobytu stałego. Art. 10 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych stanowi, iż zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Jak wynika z powyższego przepisu obowiązek meldunkowy rozumiany jest obecnie jako czynność wyłącznie techniczna, związana z rejestracją ruchu ludności, a zameldowanie w lokalu ma potwierdzać istniejący stan faktyczny i winno oznaczać zamieszkiwanie w nim z zamiarem stałego przebywania i koncentracją w tym lokalu całokształtu spraw życiowych, osobistych i majątkowych interesów.

Zgodnie z art. 52 ust. 3 Konstytucji wolności, o których mowa w ust. 1 i 2. mogą podlegać ograniczeniom określonym w ustawie. Takie ograniczenia przewiduje właśnie ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, wprowadzając obowiązek meldunkowy, polegający między innymi na obowiązku zameldowania się w miejscu pobytu stałego lub czasowego oraz obowiązku wymeldowaniu się z tego miejsca. Decyzja o wymeldowaniu z pobytu stałego ma charakter ewidencyjny i potwierdza jedynie zaistniały stan faktyczny i nie ma charakteru nieodwracalnego. Nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie fakt wszczęcia postępowania sądowego w sprawie unieważnienia aktu notarialnego, który dotyczy przyznania prawa własności a nie zameldowania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 kwietnia 2012 r. sygn. akt 11 SA/Bk 133/12). Sprawy poruszone w odwołaniu, dotyczące sporu cywilnoprawnego, nie są przedmiotem postępowania organu meldunkowego a właściwe dla ich rozstrzygnięcia są sady powszechne. Organ meldunkowy jest uprawniony jedynie do rozstrzygania w zakresie ustawowych przesłanek wymeldowania. W tej sytuacji, skoro zainteresowana wraz z (...) faktycznie nie zamieszkują w miejscu stałego zameldowania, argumenty podnoszone w odwołaniu nie mogą mieć wpływu na odmienną ocenę stanu faktycznego nin. sprawy, decyzja o ich wymeldowaniu jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa.

A. B. wniosła skargę na powyższą decyzję Wojewody Wielkopolskiego do WSA w Poznaniu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła:

- błędne przyjęcie przez organ orzekający, iż działania podjęte przez odwołującą, mające na celu unieważnienie aktów notarialnych, na podstawie których aktualnie prawnym właścicielem lokalu na (...) w (...) jest M. J., nie mają żadnego wpływu na tok niniejszego postępowanie i nie uzasadniają dalszego jego prowadzenia,

- nieprawidłowe przeprowadzenie przez organ administracji postępowania dowodowego, które pozwoliłoby ustalić, czy zostały spełnione przesłanki wymeldowania, a mianowicie dobrowolne opuszczenie lokalu bez wymeldowania. Zdaniem skarżącej decyzja ta jest niesłuszna i krzywdząca. Skarżąca nie zgadza się z twierdzeniami organu, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka do zawieszenia postępowania administracyjnego, tj. konieczność uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, w tym wypadku przez Sąd Okręgowy w Poznaniu (...) Wydział (...), sygn. akt (...). Zdaniem skarżącej rozstrzygnięcie sądu powszechnego może mieć istotny wpływ na wynik toczącego się już powstępowania administracyjnego, gdyż w przypadku orzekania o wymeldowaniu skarżącej, właściciel przedmiotowego lokalu będzie mógł swobodnie zbyć lokal, co może spowodować nieodwracalną szkodę odwołującej i przyczynić się do zniweczenia możliwości odzyskania praw do tego lokalu. Nadto skarżąca podniosła, iż nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu jedynie przejściowo, gdyż w przypadku wydania przez Sąd Okręgowy w Poznaniu wyroku uznającego powództwo, bezzwłocznie wprowadzi się z powrotem, wraz ze (...), do mieszkania na (...) w (...). Skarżąca podniosła, iż nie opuściła ww. lokalu dobrowolnie - została z niego wyrzucona siłą, a swoje rzeczy zabrała jedynie pod wpływem strachu i z obawy o życie swoje i (...), w celu zapewnienia bezpieczeństwa swojego i (...), spowodowane kierowanymi w jej stronę groźbami, obelgami oraz agresywnym zachowaniem osób trzecich, a cała zaistniała sytuacja miała charakter bandycki.

Wojewoda Wielkopolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga okazała się bezzasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami skargi, ani powołaną podstawą prawną.

Podstawę rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. poz. 139 poz. 993 z późn. zm.). Zgodnie z art. 15 ust. 1 powołanej ustawy, osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Jak wynika przy tym z art. 15 ust. 2 cytowanej ustawy, organ gminy wydaje na wniosek właściciel lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy zauważyć, że A. B. opuściła swoje dotychczasowe miejsce stałego pobytu, tj. lokal nr (...) na (...) w (...), we wrześniu 2012 r., bez dobrowolnego wymeldowania się. Powyższe stwierdzenie znajduje potwierdzenie w zgromadzonym w ramach postępowania materiale dowodowym, w sposób prawidłowy ocenionym przez rozpatrujące sprawę organy administracji, w tym w pismach i oświadczeniach, jakie w toku postępowania administracyjnego skarżąca składała. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że od września 2012 r. lokal ten nie stanowi dla skarżącej oraz jej rodziny centrum spraw życiowych.

Należy jednakże zauważyć, że orzeczenie o wymeldowaniu danej osoby wymaga nie tylko wykazania, że opuściła ona zajmowany dotychczas lokal, lecz niezbędne jest także ustalenie, że zmiana miejsca stałego pobytu miała charakter trwały i dobrowolny. Spełnienie tego wymogu ocenia się przy tym w oparciu o kryteria obiektywne i zobiektywizowane. Dlatego za niewystarczające w tej mierze jest poprzestanie jedynie na twierdzeniach strony o zamiarze powrotu do określonego miejsca, jeżeli nie znajduje ono wyraźnego odzwierciedlenia w rzeczywistości. Takie stanowisko spotkało się również z aprobatą w orzecznictwie (zob. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 3 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Bk 563/07 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.ogv.pl; wyrok NSA z dnia 3 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1641/13, niepubl. - Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach).

Z tej perspektywy, mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy, w tym wynik postępowania sądowego o przywrócenie utraconego posiadania, należy przyjąć, że A. B. wraz z (...) w miesiącu wrześniu 2012 r. w sposób trwały opuściła lokal nr (...) na (...) w (...). Z materiału dowodowego wynika bowiem, że zamieszkuje nieprzerwanie (...), pod adresem ul. (...). Ustalenia te wskazują zatem w ocenie Sądu, że zmiana miejsca pobytu stałego ma charakter trwały, a skarżąca nie ogniskuje już centrum swoich spraw życiowych w przedmiotowym lokalu.

Organy administracji publicznej trafnie poza tym przyjęły, że w sprawie wystąpiła przesłanka dobrowolności opuszczenia lokalu mieszkalnego w (...). Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy nie wynika, by od września 2012 r. do chwili wydania decyzji organu I instancji A. B. podejmowała skuteczne i racjonalne próby faktycznego powrotu do zajmowanego dotychczas mieszkania. Wprawdzie wniosła powództwo o przywrócenie posiadania przedmiotowego lokalu mieszkalnego, lecz wspomnianym wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) postępowanie Sąd ten umorzył. Późniejsze wytoczenie powództw, których celem jest unieważnienie umów zawartych w formie aktów notarialnych, a dotyczących rozporządzenia przedmiotowym lokalem, nie pozwala zmienić tej oceny. Należy zarazem przychylić się do stanowiska organu II instancji, w świetle którego konieczność opuszczenia lokalu z uwagi na obawę o rodzinę, nie oznacza automatycznie, że opuszczenie lokalu miało charakter niedobrowolny. Jak zasadnie przyjęto w zaskarżonej decyzji, kierując się orzecznictwem sądów administracyjnych, przejawem woli opuszczenia miejsca pobytu stałego jest niepodejmowanie we właściwym czasie środków prawnych zmierzających do przywrócenia utraconego posiadania. Za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy uznać sytuację, w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta przez dysponenta lokalu, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 281/09). W realiach badanej sprawy, skarżąca pierwsze z powództw (o przywrócenie utraconego posiadania) wytoczyła co prawda krótko po zdarzeniach, które miały miejsce we wrześniu 2012 r., lecz postępowanie sądowe zostało umorzone, a postanowienie Sądu Rejonowego w sprawie o sygn. akt (...) jest prawomocne, o czym Sąd poinformował organ ewidencyjny pismem z dnia 28 kwietnia 2014 r. (k. 126 akt administracyjnych organu I instancji). Kolejne powództwa skarżąca wytoczyła dopiero w 2014 r. W powyższym świetle fakt wyprowadzenia się skarżącej z przedmiotowego lokalu nie stanowił rezultatu bezprawnych działań aktualnego w tej dacie właściciela lokalu, lecz był konsekwencją niespłacenia pożyczki udzielonej pod zabezpieczeniem na tym lokalu. W ocenie Sądu, w tych okolicznościach także wskazywana zmiana zamków w drzwiach wejściowych, co miało miejsce 14 września 2012 r., musi być oceniana z perspektywy uprawnienia właściciela nieruchomości. Konkluzji tych nie zmienia deklarowany przez skarżącą zamiar powrotu do zajmowanego wcześniej mieszkania. Chęć lub zamiar powrotu do tego mieszkania jako takie są niewystarczające do wyłączenia możliwości wymeldowania skarżącej.

Podsumowując, w świetle ustalonego przez organy administracji stanu faktycznego należy w ocenie Sądu uznać, że skarżąca w sposób świadomy, trwały i dobrowolny opuściła wraz z (...) swoje dotychczasowe miejsce stałego pobytu pod adresem: (...) i skoncentrowała centrum swoich spraw życiowych pod innym adresem. Jednocześnie skarżąca nie dokonała wymeldowania, wobec czego konieczne było wydanie decyzji z art. 15 ust. 2 powołanej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, co też organy administracji publicznej zasadnie uczyniły.

Sąd uznał, iż rozpatrujące sprawę organy administracji zgromadziły wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia materiał dowodowy, który następnie został w decyzji omówiony i w sposób prawidłowy oceniony. W tym zakresie wydane w sprawie decyzje spełniają wymogi określone przepisami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organy administracji, prowadząc postępowanie na zasadach określonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., prawidłowo orzekły, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w pełni uzasadnia wymeldowanie skarżącego.

Prawidłowo przy tym uznano, że nie zachodziła konieczność zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu zakończenia zainicjowanych przez skarżącą w 2014 r. postępowań przed sądem powszechnym. Sąd w całości podziela argumentację przytoczoną w tym zakresie w uzasadnieniach wydanych decyzji.

W tym miejscu wskazać również należy, że ewidencja ludności ma tylko i wyłącznie charakter porządkowy i nie rozstrzyga o uprawnieniach do lokalu jak i prawie do przebywania w nim. Co więcej, w orzecznictwie sądowo-administracyjnym ugruntował się pogląd, że miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje kontakty z sąsiadami, przyjmuje korespondencję, jak również miejsce - w pobliżu którego skoncentrowane jest miejsce pracy lub nauki, korzystania z usług, czy opieki medycznej (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 stycznia 2008 r., sygn. akt III SA/Gd 329/07, wyrok WSA w Lublinie z dnia 31 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Lu 465/07 - orzeczenia dostępne w Internecie jw.). Z akt sprawy wynika, że od września 2014 r. skarżąca nie mieszka w spornym lokalu.

W tej sytuacji Sąd nie znalazł żadnych podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji lub decyzją ją poprzedzającej. Skarga jako bezzasadna podlegała zatem oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.