Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3062353

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu
z dnia 22 września 2020 r.
II SA/Op 220/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Krupiński (spr.).

Sędziowie WSA: Krzysztof Bogusz, Daria Sachanbińska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2020 r. sprawy ze skargi A w (...) na decyzję Dyrektora Opolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Opolu z dnia 1 czerwca 2020 r., nr (...) w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez A w (...) (zwany dalej: "skarżącym") jest decyzja Dyrektora Opolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Opolu (zwanego dalej "organem", albo Dyrektorem OOW NFZ) z dnia 1 czerwca 2020 r., nr (...), utrzymująca w mocy decyzję własną organu z dnia 20 marca 2020 r., nr (...), oddalającą odwołanie skarżącego od rozstrzygnięcia postępowania nr (...) w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Skarga została wniesiona w następującym - wynikającym z przedłożonych akt administracyjnych, stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 31 stycznia 2020 r. Dyrektor OOW NFZ ogłosił postępowanie (...) w trybie konkursu ofert, w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: Pomoc Doraźna i Transport Sanitarny od 2009, w zakresie świadczeń udzielanych przez zespół transportu medycznego na obszarze: (...) - (...), (...) - (...); Określając, że wartość zamówienia wynosi nie więcej niż 825.000 zł, a w ramach postępowania może być zawarta maksymalnie jedna umowa na okres rozliczeniowy od 1 kwietnia 2020 r. do 31 grudnia 2023 r., wskazał, że oferty należy składać do dnia 14 lutego 2020 r.

W ogłoszonym postępowaniu konkursowym wpłynęły 3 oferty: B Sp. z o.o. w (...), C Sp. z o.o. w (...) oraz skarżącego, które zostały ocenione przez Komisję konkursową. W rankingu otwarcia oferty uzyskały ocenę punktową w następujących kryteriach: jakość, kompleksowość, dostępność, ciągłość, ceny. Ocena została wyliczona na podstawie informacji zawartych w ofertach, w oparciu o kryteria oceny ofert zawarte w rozporządzeniu Ministra zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1372 ze. zm.). Po analizie złożonej dokumentacji, przeprowadzonych weryfikacjach oferentów oraz negocjacjach, Komisja konkursowa sporządziła ranking końcowy, w którym zostały uszeregowane oferty w kolejności wynikającej z łącznej uzyskanej liczby punktów (z uwzględnieniem wyników negocjacji) i dokonała wyboru oferenta do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej w kolejności zgodnej z pozycją w rankingu. Maksymalna ilość punktów wynosiła 100. W poszczególnych kryteriach ostatecznie oferentom przyznano następującą punktację:

1) Spółce B: za ofertę cenową 2,5 pkt, za jakość 37 pkt, za kompleksowość 17, za dostępność 0 pkt, za ciągłość 0 pkt - co łącznie dało 56,5 pkt,

2) skarżącemu: za ofertę cenową 5 pkt, za jakość 29 pkt, za kompleksowość 17 pkt, za dostępność 0 pkt, za ciągłość 0 pkt - co łącznie dało 51 pkt,

3) Spółce C: za ofertę cenową 5 pkt, za jakość 37 pkt, za kompleksowość 0 pkt, za dostępność 0 pkt, za ciągłość 0 pkt - co łącznie dało 42 pkt W takim stanie rzeczy Komisja konkursowa wybrała ofertę B Sp. z o.o. w (...), która zdobyła największą ilość punktów, zarówno łącznie (56,5 pkt) jak też biorąc pod uwagę kryterium pozacenowe 54). Oferta skarżącego nie została wybrana z uwagi na mniejszą o 5,5 ilość uzyskanych punktów. Różnica wynikała z uzyskanych przez skarżącego punktów w kryterium jakości, za które otrzymał o 8 punktów mniej od wybranej Spółki. Różnica w punktacji w kryterium jakości wynikała z tego, że Spółka B uzyskała 8 pkt za zewnętrzną ocenę systemu zarządzania - certyfikat ISO 9001 system zarządzania jakością, natomiast skarżący w tej pozycji nie otrzymał żadnych punktów. Na wynik rankingu nie miało natomiast wpływu to, że w kryterium ceny Spółka B uzyskała o 2,5 punktów mniej od skarżącego.

Ogłoszenie o rozstrzygnięciu konkursu zamieszczono na stronie internetowej Opolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w dniu 9 marca 2020 r.

Pismem z dnia 13 marca 2020 r. skarżący wniósł odwołanie od rozstrzygnięcia postępowania konkursowego, w którym domagał się jego zmiany poprzez dokonanie wyboru jego oferty. Podnosząc, że rozstrzygnięcie konkursu dokonane zostało z naruszeniem zasad równego traktowania i uczciwej konkurencji - wskutek czego jego interes doznał uszczerbku, skarżący wskazał, że zawyżona ocena punktowa oferty wybranego oferenta pozbawiła go możliwości zawarcia umowy. Kwestionując dokonaną ocenę zarzucił, że:

- oświadczenie oferenta wybranego w przedmiotowym postępowaniu, stanowiące załącznik do formularza ofertowego, zawiera w pkt 10 (str. 28) treść niezgodną z rzeczywistym stanem faktycznym i prawnym w zakresie wymagań sanitarno-epidemiologicznych dla pomieszczeń, w których będą wykonywane świadczenia objęte postępowaniem konkursowym;

- wybrany oferent złożył oświadczenie zawierające nieprawdziwe informacje i nie spełnia on wymaganych warunków, co winno stanowić podstawę do odrzucenia jego oferty;

- złożony przez wybranego oferenta certyfikat ISO z dnia 3 stycznia 2020 r. nie obejmuje wskazanej w ofercie lokalizacji w zakresie transportu medycznego, tj. (...), (...), co powoduje, że certyfikat nie jest dokumentem potwierdzającym zakres certyfikacji, mogącym mieć zastosowanie w przedmiotowym postępowaniu, tj. nie obejmuje lokalizacji zespołu transportu medycznego w miejscu stacjonowania wskazanym w ofercie;

W ocenie skarżącego, wskutek błędnej oceny zakresu certyfikacji, poprzez uznanie spełnienia warunku dodatkowo ocenianego, Komisja zawyżyła w rankingu końcowym ocenę punktową wybranego oferenta przez przyznane mu dodatkowo 8 punktów w kryterium "jakość", co stanowi naruszenie przepisu art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, które miało wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowego postępowania.

Decyzją z dnia 20 marca 2020 r., nr (...), działając na podstawie art. 154 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1373 z późn. zm.) zwanej dalej ustawą, Dyrektor OOW NFZ oddalił odwołanie skarżącego. Uznając, że postępowanie konkursowe zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa oraz z zachowaniem zasad w nich zawartych - w tym nie został naruszony art. 134 ust. 1 ustawy, stwierdził, że Komisja zachowała wszystkie zasady uregulowane w ustawie, w tym w szczególności zasadę równego traktowania oferentów zarówno w zakresie ogłoszenia jak również przeprowadzenia postępowania w trybie konkursu ofert. Działania Komisji konkursowej były w pełni zgodne z prawem, a interes prawny skarżącego nie doznał uszczerbku. Uzasadniając rozstrzygnięcie, przywołując art. 152 ust. 1 ustawy organ wyjaśnił, że podstawowa, ogólna norma określająca charakter postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej wyraża się w zasadzie równego traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w zakresie prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji (art. 134 ust. 1 ustawy) i z zachowaniem swoistej zasady lojalności wobec wszystkich potencjalnych kontrahentów, w tym obowiązek udostępniania na takich samych zasadach wszelkich wymagań, wyjaśnień i informacji, dokumentów związanych z postępowaniem (art. 134 ust. 2 ustawy). Do podstawowych zasad zaliczyć należy także zasadę zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej - z zastrzeżeniem art. 159 i 159a ustawy, po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu ofert albo rokowań (art. 139 ust. 1 ustawy) oraz zakaz zmian w toku postępowania kryteriów oceny ofert i warunków wymaganych od świadczeniodawców, które są jawne. Przy tym co do kryteriów oceny ofert i warunków, ustawodawca wprost w art. 148 ust. 1 ustawy określił zasadnicze dyrektywy oceny. Granice postępowania wszczętego na skutek wniesienia odwołania w trybie art. 154 ust. 1 ustawy wyznacza materialnoprawna norma zawarta w przepisie art. 152 ust. 1 ustawy, wobec czego rozpoznanie odwołania jest ograniczone wyłącznie do zbadania, czy nie doszło do naruszenia zasad postępowania, które spowodowało uszczerbek w interesie prawnym świadczeniodawcy (oferenta). W granicach tego postępowania nie mieści się ponowna ocena złożonych ofert, w tym badanie prawidłowości oceny oferty złożonej przez podmiot konkurujący z podmiotem wnoszącym odwołanie. Umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej ma cywilnoprawny charakter, którego nie traci w przypadku wniesienia odwołania dotyczącego rozstrzygnięcia postępowania (art. 154 ust. 1 ustawy), a który ma decydujące znaczenie dla określenia charakteru całego postępowania zmierzającego do zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej. Do uszczerbku interesu prawnego uczestnika postępowania dojść może wówczas, gdy naruszenie zasad postępowania, tj. konkretnego przepisu prawa przez podmiot prowadzący postępowanie, ma wpływ na ocenę możliwości zawarcia umowy o świadczenie takich usług. Takie ujęcie uszczerbku interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej determinuje sposób postępowania organu, od którego będzie należało zbadanie okoliczności podnoszonych we wniosku - odwołaniu, a następnie ocena, czy i w jakim zakresie naruszenie to realnie spowodowało doznanie takiego uszczerbku oraz czy znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Niedopuszczalne jest kwestionowanie oceny ofert, które przez ich przyjęcie, zgodnie z zasadami nawiązywania stosunków obligacyjnych, doprowadziły do ukształtowania sytuacji prawnej podmiotów. Postępowanie odwoławcze, co do zasady, nie ma charakteru rewizyjnego w zakresie analizy porównawczej zawartości ofert wszystkich świadczeniodawców (oferentów) i powtórzenia w tym zakresie czynności postępowania konkursowego. Jest postępowaniem, którego celem jest weryfikacja rozstrzygnięcia konkursu pod kątem ewentualnego naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania konkursowego, które mogło skutkować naruszeniem interesu prawnego odwołującego się. Wskazując przepisy art. 134 ustawy organ wyjaśnił, że wyrazem przyjęcia zasad zapewniających równe traktowanie świadczeniodawców, jest określona w art. 148 ust. 3 ustawy delegacja do wydania przez Ministra Zdrowia dokumentu określającego kryteria wyboru ofert wraz z przyporządkowaną w danym kryterium punktacją. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego stwierdził, że w kwestionowanym postępowaniu Komisja konkursowa, działając na podstawie art. 142 ustawy, dokonała oceny ofert pod względem spełniania warunków określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 31d i warunków, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy oraz przeprowadziła weryfikację zgodnie z kryteriami wyboru ofert określonymi w Załączniku 16 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1372, z późn. zm.) zwanego dalej rozporządzeniem, m.in. w zakresie kryterium "jakość" i warunku: "Certyfikat ISO 9001 systemu zarządzania jakością." Wskazując na § 6 rozporządzenia jako określający kiedy jest spełnione kryterium posiadania certyfikatu systemu zarządzania (zwanego dalej "certyfikatem") organ ustalił, że w toku przeprowadzonego postępowania konkursowego oferent B Sp. z o.o. w (...), w ramach kryteriów dodatkowo ocenianych na pytanie ankietowe 1.2.1.2. ZTM dotyczące posiadanego Certyfikatu ISO 9001 Systemu Zarządzania Jakością, udzielił odpowiedzi twierdzącej i przedłożył kopię Certyfikatu (...) wydanego 2 stycznia 2020 r. i ważnego od 21 stycznia 2019 r. do 20 stycznia 2022 r. Ponadto, przed terminem składania ofert, czyli przed 14 lutego 2020 r. przedłożył załącznik do certyfikatu wskazujący, że obejmuje on usługi, które będą realizowane w (...), przy ul. (...). Z danych zawartych w rejestrze podmiotów leczniczych wynika przy tym, że lokalizacja ta została zgłoszona do tegoż rejestru w dniu 11 lutego 2020 r., czyli przed terminem składania ofert. Oferta, wraz ze spornym certyfikatem, spełniała zatem wymogi określone w rozporządzeniu. Jednocześnie wskazane przez wybranego oferenta miejsce stacjonowania zespołów medycznych spełniało wymagania sanitarno-epidemioiogiczne. Miejsce to zostało skontrolowane przez Komisję konkursową w dniu 25 lutego 2020 r. Przeprowadzona weryfikacja wykazała, że oferent spełniał wymogi konieczne dotyczące wyposażenia karetki oraz sprzętu wykazanego w ofercie. Stosownie do dokonanych ustaleń organ uznał, że podniesione przez skarżącego zarzuty nie są zasadne. Stwierdził, że przeprowadzone przez Komisję konkursową postępowanie nie narusza zasad postępowania, w tym nie doszło do naruszenia art. 134 ust. 1 ustawy. Postępowanie konkursowe prowadzone było z zachowaniem zasad równego traktowania wszystkich oferentów i w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Uczestnikom konkursu zostały udostępnione wszelkie dokumenty, które określały zarówno wymagania stawiane oferentom, jak i kryteria oceny ofert. Wszyscy uczestnicy konkursu składali ofertę udzielając odpowiedzi na te same pytania. Ocena ofert odbywała się na podstawie jasno określonych kryteriów. W toku postępowania były one niezmienne i w równym stopniu jawne dla wszystkich oferentów.

Wnioskiem z dnia 26 marca 2020 r. skarżący wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podtrzymując podniesiony w odwołaniu zarzut przeprowadzenia postępowania z naruszeniem zasad określonych w art. 134 ustawy, wniósł o zmianę decyzji, poprzez uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia Komisji konkursowej i ponowne przeprowadzenie postępowania. Skarżący zakwestionował ocenę, że oferent wybrany do zawarcia umowy legitymuje się certyfikatem ISO 9001, podnosząc że złożony przez oferenta certyfikat z dnia 3 stycznia 2020 r. nie spełnia wszystkich wymagań określonych w § 6 pkt 1 - 5 rozporządzenia. Wskazał w tym zakresie, że:

- certyfikat i załącznik do certyfikatu nie obejmują wskazanego w ofercie miejsca udzielania świadczeń, wobec czego dokumenty te nie spełniają wymogu określonego w § 6 pkt 2 rozporządzenia;

- oferent zgłosił lokalizację w (...) do rejestru podmiotów leczniczych w dniu 11 lutego 2020 r., tj. po dacie wydania certyfikatu i załącznika do niego, co czyni oczywistym, że certyfikat nie mógł obejmować ww. lokalizacji, jako miejsca udzielania świadczeń wskazanego w ofercie.

Stosownie do wskazanych okoliczności skarżący zarzucił organowi wydanie decyzji na podstawie błędnych ustaleń faktycznych i dokonanie błędnej wykładni przepisów prawa, w wyniku czego doszło do niewłaściwego zastosowania § 6 rozporządzenia poprzez uznanie spełnienia przez uczestnika warunku dodatkowo ocenianego i zawyżenia oceny punktowej wybranego oferenta w rankingu końcowym o 8 punktów w kryterium "jakość", co miało wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowego postępowania.

Pismem z dnia 3 kwietnia 2020 r. skarżący uzupełnił wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc dodatkowo, że załącznik do certyfikatu wybranego oferenta, z dnia 12 lutego 2020 r., określający lokalizację m.in. w (...) (str. 221), nie może być podstawą do przyjęcia spełnienia kryterium posiadania certyfikatu, gdyż nie zawiera podpisu kierownika jednostki certyfikującej, oznaczenia wydania go przez jednostkę certyfikującą posiadającą akredytację udzieloną przez Polskie Centrum Akredytacji oraz oznaczenia zakresu certyfikacji, a to dyskwalifikuje ten załącznik jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 k.p.a. Nie stanowi on zatem wiarygodnego dowodu potwierdzającego posiadanie certyfikatu, co dodatkowo znajduje potwierdzenie w tym, że zgłoszenie ww. lokalizacji do rejestru podmiotów leczniczych nastąpiło w dniu 11 lutego 2020 r., a załącznik obejmujący tą lokalizację został wydany w dniu 12 lutego 2020 r. Zgodnie z warunkami technicznymi certyfikacji D, zwiększenie zakresu geograficznego certyfikacji następuje tylko przy odrębnej certyfikacji lub przy odrębnych audytach rozszerzających. W ciągu 24 godzin nie jest jednak możliwe przeprowadzenie audytu rozszerzającego, a następnie dokonanie zmiany certyfikatu. W przypadku organizacji wielodziałowych dokument obowiązkowy IAF, dotyczący audytu i certyfikacji systemów zarządzania organizacji wielooddziałowych wyd.2 IAF MD 1.2018, dopuszcza rozszerzenie zakresu certyfikacji o nowe oddziały po spełnieniu określonych działań. Przepisu tego nie można, zdaniem skarżącego, zastosować w przypadku dopisania dodatkowej lokalizacji w (...) dla Oddziału w (...). Ponadto, załącznik do certyfikatu wydany został z naruszeniem pkt 7.5.2. normy europejskiej EN ISO 9001:2015, dotyczącej opracowywania i aktualizowania, bowiem nie zawiera odpowiedniej identyfikacji i odpisu, tj. oznaczenia jednostki certyfikującej, podpisu oraz wskazuje numery stron 2/2, przy braku strony 1/1. W konsekwencji uznanie tego dokumentu, jako wiarygodnego dowodu w zakresie spełnienia przez wybranego oferenta kryterium posiadania certyfikatu stanowi naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. mające wpływ na wydaną decyzję.

W dniu 8 kwietnia 2020 r. organ wystąpił do D sp.z.o. o w (...) z wnioskiem o wskazanie, czy certyfikat wydany dla B Sp. z o.o. z lokalizacjami/oddziałami zgodnie z załącznikiem w zakresie: Transporty medyczne; Specjalistyczne transporty międzyszpitalne, obejmuje swoim zakresem i od kiedy lokalizację w (...) przy (...). W odpowiedzi, udzielonej pismem z dnia 14 kwietnia 2020 r., jednostka certyfikująca potwierdziła, że wydany certyfikat obejmuje wskazaną lokalizację, a uwzględniający ją załącznik został wydany 12 lutego 2020 r. Wyjaśniła również okoliczności włączenia przedmiotowej lokalizacji do zakresu posiadanej przez B certyfikacji.

Kolejnym pismem z dnia 20 kwietnia 2020 r., uzupełniając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący wniósł o wyjaśnienie przez D wszystkich okoliczności podniesionych w jego piśmie z dnia 3 kwietnia 2020 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Decyzją z dnia 1 czerwca 2020 r., nr (...), Dyrektor OOW NFZ utrzymał w mocy zakwestionowaną przez skarżącego decyzję własną z dnia 20 marca 2020 r. Ponownie wyjaśniając zasady postępowania konkursowego oraz zakres postępowania odwoławczego organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, co do przeprowadzenia postępowania konkursowego zgodnie z przepisami prawa i z zachowaniem zasad w nich zawartych oraz ponownie uznał, że interes prawny skarżącego nie doznał uszczerbku, o którym mowa w art. 152 ust. 1 ustawy. Stwierdzając brak podstaw prawnych do uwzględnienia zarzutów, dokonał oceny dokumentów dotyczących certyfikacji, przedłożonych przez wybranego oferenta wraz ofertą i wskazał, że z danych zawartych w rejestrze podmiotów leczniczych prowadzonym przez Wojewodę Opolskiego, wynika, że lokalizacja w (...) została zgłoszona w dniu 11 lutego 2020 r., czyli przed terminem składania ofert, który upływał 14 lutego 2020 r. Z uwagi na zarzuty stawiane przez skarżącego podjęto również działania wyjaśniające, w wyniku czego kierownik jednostki upoważniony do podpisywania dokumentów certyfikacyjnych jednoznacznie potwierdził zarówno to, że kwestionowany certyfikat obejmuje swoim zakresem sporną lokalizację, jak również datę rozszerzenia certyfikatu o wskazane miejsce. Dyrektor podniósł, że kwestionując prawidłowość samego procesu prowadzącego do przyznania certyfikatu, skarżący, oprócz własnych twierdzeń, nie zgłosił żadnych wniosków dowodowych, które mogłyby prowadzić do ewentualnego potwierdzenia zarzutów. Stwierdzając, że komisja konkursowa nie posiada uprawnień w zakresie kwestionowania treści certyfikatów wydanych przez odpowiednie, akredytowane jednostki certyfikujące oraz w zakresie prawidłowości przeprowadzonych postępowań certyfikacyjnych, organ uznał, że akredytacja jest obiektywnym dowodem na to, że objęte nią podmioty działają zgodnie z najlepszą praktyką, a także stanowi istotny argument przy wyborze dostawców na rynku krajowym i międzynarodowym. Podnosi to wiarygodność wyników certyfikacji wyrobów, wpływa na wysoką jakość wyrobów i usług oraz kompetencji personelu. Symbole akredytacji są wydawane przez Polskie Centrum Akredytacji w celu posługiwania się nimi przez akredytowane podmioty, dla wykazania statusu posiadanego prawa akredytacji. Symbol akredytacji PCA informuje, że kompetencje akredytowanego podmiotu zostały potwierdzone przez PCA. Dalej organ podniósł, że wybrany oferent uzyskał w prowadzonym postępowaniu najwyższą ilość punktów, biorąc pod uwagę zarówno kryteria pozacenowe, jak też łącznie z uwzględnieniem oferowanej ceny. W toku postępowania nie doszło do naruszenia art. 134 ust. 1 i 2, art. 135 ust. 1 ustawy, ani do innych uchybień wskazywanych przez skarżącego, które miałyby wpływ na wynik postępowania. Postępowanie konkursowe prowadzone było z zachowaniem zasad równego traktowania wszystkich oferentów i w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Nie naruszono również zasady jawności warunków wymaganych od świadczeniodawców oraz nie dokonano ich zmian w toku postępowania, jak również nie doszło do naruszenia zasad i kryteriów oceny ofert opisanych w art. 148 ustawy, a materiał dowodowy został oceniony prawidłowo.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji wydanej w pierwszej instancji, skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 76 § 2, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie oceny wiarygodności i mocy dowodowej dokumentów urzędowych w postaci Certyfikatu dla systemu zarządzania wg ISO 9001 z dnia 3 stycznia 2020 r. oraz Załącznika do tego Certyfikatu z dnia 12 lutego 2020 r., z przekroczeniem zasady swobodnej ich oceny, która doprowadziła do błędnych ustaleń w zakresie spełnienia przez uczestnika postępowania kryterium posiadania certyfikatu określonego w § 6 rozporządzenia w zw. z załącznikiem 16 do tego rozporządzenia, a w ich następstwie do zawyżenia oceny punktowej oferty uczestnika postępowania i wyboru jego oferty;

- art. 148 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z § 6 rozporządzenia, poprzez błędne przyjęcie, że uczestnik postępowania spełnił kryterium posiadania certyfikatu systemu zarządzania, oraz poprzez zaniechanie rzetelnego porównania ofert skarżącego i uczestnika postępowania w toku postępowania, co doprowadziło do zawyżenia oceny punktowej oferty uczestnika w rankingu końcowym o 8 punktów w kryterium "jakość" i w dalszej konsekwencji do wyboru jego oferty;

- art. 134 ust. 1 ustawy poprzez niezapewnienie równego traktowania wszystkich oferentów ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz prowadzenie postępowania w sposób niegwarantujący zachowania zasad uczciwej konkurencji;

- art. 152 ust. 1 ustawy poprzez uznanie, że w przedmiotowym postępowaniu nie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego oraz zasad przeprowadzania postępowania konkursowego.

Uzasadniając zarzuty skarżący wskazał na brak spełnienia przez wybranego oferenta kryterium posiadania deklarowanego certyfikatu. Zwracając uwagę na braki załącznika do certyfikatu, zakwestionował jego wiarygodność jako dowodu, podnosząc, że wyjaśnienia kierownika jednostki certyfikującej na okoliczność treści wydanego certyfikatu i jego załącznika nie mogą być uznane za prawnie skuteczne uzupełnienie treści przedmiotowego załącznika w zakresie zarzucanych braków formalnych, bowiem zostało ono dokonane po upływie terminu określonego w § 5 ust. 1 rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor OOW NFZ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wskazując na brak podstaw do stwierdzenia, że w postępowaniu konkursowym doszło do naruszenia zasady równego traktowania i uczciwej konkurencji, którego konsekwencją byłoby pozbawienie skarżącego możliwości zawarcia umowy z Funduszem, organ uznał, że interes prawny skarżącego w przedmiotowej sprawie nie doznał uszczerbku. Podkreślił, że oferta skarżącego została oceniona przez Komisję konkursową w sposób prawidłowy, według jednolitych zasad obowiązujących wszystkich świadczeniodawców biorących udział w tym postępowaniu. Komisja konkursowa, działając na podstawie art. 142 ustawy dokonała oceny ofert pod względem spełniania warunków określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 31d ustawy oraz warunków określonych przez Prezesa NFZ, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy, a także przeprowadziła weryfikację zgodnie z kryteriami wyboru ofert określonymi w Załączniku 16 do rozporządzenia, m.in. w zakresie kryterium "jakość" i warunku: "Certyfikat ISO 9001 systemu zarządzania jakością". Z danych zawartych w rejestrze podmiotów leczniczych prowadzonego przez Wojewodę Opolskiego wynika, że lokalizacja w (...) (...) została zgłoszona w dniu 11 lutego 2020 r., czyli przed terminem składania ofert. Rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy podjęto z kolei działania zmierzające do skonfrontowania zarzutów skarżącego stawianych odnośnie do Certyfikatu ISO przedłożonego przez wybranego oferenta. W wyniku tego kierownik jednostki certyfikującej jednoznacznie potwierdził to, że kwestionowany certyfikat obejmuje swoim zakresem sporną lokalizację oraz potwierdził datę rozszerzenia certyfikatu w tym zakresie, wyjaśniając w jaki sposób doszło do rozszerzenia Certyfikatu o miejsca wskazane w załączniku z dnia 12 lutego 2020 r. Wskazując, że na stronie internetowej Polskiego Centrum Akredytacji www.pca.gov.pl można potwierdzić status akredytacji oraz aktualność zakresu akredytacji, co komisja konkursowa sprawdziła dokonując oceny ofert, organ podniósł, że skarżący nie zgłosił żadnych wniosków dowodowych, które mogłyby uwiarygodnić stawiane zarzuty.

Pismem procesowym z dnia 31 sierpnia 2020 r. skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z załączonego pisma Polskiego Centrum Akredytacji w Warszawie z dnia 30 lipca 2020 r., stanowiącego odpowiedź na pismo skarżącego z dnia 15 kwietnia 2020 r. - w sprawie nieprawidłowości w postępowaniu podmiotu akredytowanego D sp. z o.o. w (...), w sprawie zakończonej wydaniem na rzecz B Sp. z o.o. w (...) spornego załącznika do certyfikatu, na okoliczność, że w procesie certyfikacji, zakończonym wydaniem przedmiotowego załącznika do certyfikatu, D sp. z o.o. w (...) jako jednostka akredytowana nie spełniła wymagań akredytacyjnych.

Ustosunkowując się do ww. wniosku dowodowego skarżącego, w piśmie z dnia 11 września 2020 r. organ podniósł, że treść odpowiedzi PCA w żaden sposób nie uprawnia do przyjęcia, że firma B nie spełniła wymagań konkursowych w zakresie określonym w § 6 rozporządzenia, stanowiących podstawę do przyznania dodatkowych punktów przy ocenie oferty tej firmy.

Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał wnioski i zarzuty zawarte w skardze, podkreślając opisane w niej braki certyfikatu ISO oraz załącznika, którymi posługiwał sie uczestnik.

Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumenty zawarte w odpowiedzi na skargę, a pełnomocnik uczestnika postępowania - Spółki B przychylił się do stanowiska organu. Podkreślił w szczególności, że Komisja konkursowa nie posiada uprawnień do oceny prawidłowości wydanego na rzecz uczestnika certyfikatu i powołał się w tej mierze na orzecznictwo, między innymi na wyrok o sygn. akt III SA/Gd 1042/17. Zaznaczył, że w myśl procedury certyfikacyjnej ustalonej przez jednostkę certyfikującą, nie ma obowiązku podpisywania ani opatrywania logo tej jednostki załącznika do certyfikatu. Ponadto wskazał, że certyfikat wydany na rzecz uczestnika, w tym obejmujący również oddział terenowy w (...), jest nadal ważny, gdyż nie został zgodnie z procedurą ani zawieszony ani unieważniony.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną; z zastrzeżeniem art. 57a, który nie miał w sprawie zastosowania.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 p.p.s.a. - poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, wykazała, że akty te nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. W ocenie Sądu, postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Rozpoznając odwołanie, a następnie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy organ dokonał niezbędnych ustaleń w odniesieniu do spornych okoliczności, których dotyczyły zarzuty podnoszone przez skarżącego. Dokonana w tym zakresie ocena była wystarczająca do podjęcia rozstrzygnięcia i nie naruszała przepisów prawa. Z tego powodu Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1373 z późn. zm.; aktualnie Dz. U. z 2020 r. poz. 1398 z późn. zm.), nadal zwanej dalej ustawą, która w dziale VI reguluje tryb oraz zasady postępowania w sprawie zawierania ze świadczeniodawcami umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej. Z zastrzeżeniem art. 19 ust. 4 ustawy, umowa taka jest podstawą udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez świadczeniodawcę (art. 132 ust. 1 ustawy) i może być zawarta wyłącznie ze świadczeniodawcą, który został wybrany do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej na zasadach określonych w tym dziale (art. 132 ust. 2 ustawy).

W ramach dokonywania takiego wyboru, zgodnie z art. 134 ustawy, Fundusz jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji (ust. 1). Wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej udostępniane są świadczeniodawcom na takich samych zasadach (ust. 2).

Z przepisu art. 139 ust. 1 ustawy wynika, że zawieranie przez Fundusz umów, z zastrzeżeniem art. 159 i art. 159a, odbywa się po przeprowadzeniu postępowania w trybie: konkursu ofert albo rokowań. W celu przeprowadzenia takiego postępowania dyrektor oddziału regionalnego wojewódzkiego Funduszu powołuje komisję konkursową (art. 139 ust. 4 ustawy), która na podstawie art. 142 ustawy jest właściwa do przeprowadzenia konkursu ofert.

Zgodnie z art. 148 ust. 1 ustawy komisja dokonuje w toku postępowania porównania ofert według kryteriów wyboru ofert: jakości, kompleksowości, dostępności, ciągłości i ceny - udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej. Uwzględnia też szczegółowe kryteria wyboru ofert, określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. poz. 1372 z późn. zm.), nadal zwanego dalej rozporządzeniem. Postępowanie w sprawie zawarcie umowy kończy się natomiast z chwilą ogłoszenia przez komisję rozstrzygnięcia postępowania (art. 151 ust. 1 i ust. 5 ustawy).

Od rozstrzygnięcia tego, świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i 154 (art. 152 ust. 1 ustawy). Zgodnie jednak z art. 152 ust. 1 ustawy, środki odwoławcze nie przysługują na: wybór trybu postępowania, niedokonanie wyboru świadczeniodawcy i unieważnienie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Uwzględniając tryb postępowania w sprawie wyłonienia świadczeniodawcy zauważyć należy, że rozstrzygnięcie postępowania przez Komisję konkursową nie jest niczym innym, jak wyborem najkorzystniejszej oferty, a całe prowadzone przez komisję postępowanie w sprawie zawarcia umowy ma charakter cywilnoprawny. Nie jest ono postępowaniem administracyjnym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, a "rozstrzygnięcie" komisji nie jest decyzją administracyjną, ani innym aktem o charakterze administracyjnoprawnym. Sprawa o zawarcie umowy o udzielenie świadczenia staje się sprawą administracyjną dopiero z chwilą złożenia przez świadczeniodawcę odwołania od rozstrzygnięcia komisji. Ustawa wyraźnie stanowi bowiem, że po rozpatrzeniu odwołania dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu wydaje decyzję administracyjną (art. 154 ust. 3).

Podkreślić jednak należy, że na skutek wniesienia odwołania, postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej nie traci cywilnoprawnego charakteru. Odwołanie nie otwiera też drogi do ponownej oceny ofert świadczeniodawców przez organy NFZ. Należy przyjąć, że granice postępowania wszczętego na skutek wniesienia odwołania w trybie art. 154 ust. 1 ustawy wyznacza materialnoprawna norma zawarta w art. 152 ust. 1 tej ustawy, która odwołuje się do uszczerbku interesu prawnego świadczeniodawcy zaistniałego w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej W konsekwencji, w ramach postępowania odwoławczego nie mieści się ponowna ocena złożonych ofert, w tym badanie prawidłowości oceny oferty złożonej przez podmiot konkurujący z podmiotem wnoszącym odwołanie. Organ bada jedynie, czy nie doszło do naruszenia zasad postępowania, które spowodowało uszczerbek w interesie prawnym oferenta. Nie jest natomiast uprawniony do rozstrzygania o trafności merytorycznej oceny ofert złożonych w konkursie.

W ocenie Sądu, podzielić należy pogląd, że celem procedury uruchamianej na podstawie art. 154 ustawy, jest weryfikacja w postępowaniu administracyjnym, czy we wcześniejszej, nieadministracyjnej fazie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, nie doznał uszczerbku interes prawny podmiotu powołującego się na naruszenie zasad postępowania. Zakres kontroli jest więc ściśle związany z pojęciem uszczerbku interesu prawnego, powstałego na skutek naruszenia zasad postępowania, przy czym zauważyć należy, że zasady te są określone w przepisach ustawy o świadczeniach oraz w dokumentach Prezesa Funduszu, wydanych na podstawie art. 146 tej ustawy. Interes prawny, o którym mowa w art. 152 ustawy, wyznaczany jest z kolei przez przepisy prawa powszechnie obowiązującego, a zatem jego naruszenie wystąpi wówczas, gdy komisja konkursowa, względnie organ administracji podejmujący w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcie, dopuszczą się naruszenia przepisów prawa. Pojęcie uszczerbku łączyć należy z ograniczeniem uzasadnionego interesu prawnego podmiotu ubiegającego się o przyznanie świadczeń przewidzianych rozpisanym konkursem. Uszczerbek w interesie prawnym uczestnika postępowania występuje wtedy, gdy podmiot prowadzący postępowanie dopuścił się naruszenia określonych zasad postępowania, przez co spowodował, że uczestnik postępowania (świadczeniodawca) został pozbawiony możliwości zawarcia umowy. Interes prawny świadczeniodawcy należy oceniać przez pryzmat konkretnego postępowania i możliwości zawarcia umowy przez konkretnego świadczeniodawcę (wystąpienia uszczerbku jego interesu prawnego). Tak wyznaczony interes prawny świadczeniodawcy musi być rozpatrywany w kontekście zasady wynikającej z art. 134 ust. 1 ustawy, który nakłada na Fundusz obowiązek równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy i prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Równe traktowanie świadczeniodawców oznacza stosowanie w toku całego postępowania mającego na celu wyłonienie świadczeniodawcy, takich samych kryteriów oceny ofert do wszystkich świadczeniodawców biorących udział w postępowaniu, jak i wymagań, jakie muszą być spełnione przez świadczeniodawców celem zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Kontrola postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej winna być zatem przeprowadzona pod kątem ewentualnego naruszenia przepisów prawa, ale musi polegać również na zbadaniu stanu faktycznego sprawy w takim zakresie, który mógł mieć wpływ na uszczerbek interesu prawnego uczestnika postępowania (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 lutego 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 1140/18; wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dokonując w niniejszej sprawie oceny postępowania konkursowego w tak wyznaczonych granicach, Dyrektor Opolskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ zbadał, czy postępowanie konkursowe prowadzone było zgodnie z obowiązującymi zasadami. W ocenie Sądu organ prawidłowo w tym zakresie ustalił, że nie doszło do naruszenia zasad postępowania, w tym zasad równego traktowania stron i uczciwej konkurencji. Nie był natomiast, co należy wyraźnie podkreślić, uprawniony do weryfikowania merytorycznej oceny dokonanej przez Komisję konkursową w zakresie kryteriów wyboru ofert i zastosowanej oceny punktowej.

Stosownie do zarzutów strony skarżącej podnoszonych w postępowaniu administracyjnym, a następnie także w skardze, wskazać trzeba, że analiza porównawcza oferty strony skarżącej i oferty wybranego świadczeniodawcy dokonana została według tych samych, jednolitych, ustawowych kryteriów wyboru ofert, określonych w art. 148 ust. 1 ustawy (jakości, kompleksowości, dostępności, ciągłości i ceny). Sam skarżący nie podnosił zresztą, aby zastosowano wobec niego inne kryteria oceny niż zastosowane względem wybranego oferenta. Nie kwestionuje również dokonanej przez Komisję konkursową oceny swojej oferty.

Zasadniczy spór ogranicza się do kwestii zawyżenia oceny punktowej wybranemu oferentowi w rankingu końcowym o 8 punktów, w zakresie kryterium jakości, w związku z przyjęciem, że posiada on certyfikat ISO 9001. Skarżący twierdzi, że wybrany oferent podał nieprawdziwe informacje co do posiadania wymaganego certyfikatu. Podnosi, że złożony przez niego certyfikat nie spełnia wszystkich wymagań określonych w § 6 rozporządzenia, w tym przede wszystkim nie obejmuje wskazanego w ofercie miejsca udzielania świadczeń, wobec czego nieprawidłowo stwierdzono spełnienie kryterium posiadania ww. certyfikatu systemu zarządzania. Zdaniem skarżącego, zawyżenie w tym zakresie oceny punktowej wybranego oferenta spowodowało, że jego interes prawny doznał uszczerbku wskutek pozbawienia go możliwości zawarcia umowy.

W tym miejscu dostrzec należy, że w celu wykazania nieprawidłowości certyfikatu przedłożonego przez wybranego oferenta skarżący zawnioskował o dopuszczenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym dowodu z pisma Polskiego Centrum Akredytacji w Warszawie z dnia 30 lipca 2020 r. na okoliczność, że w procesie certyfikacji, zakończonym wydaniem załącznika do certyfikatu wybranego oferenta, D sp. z o.o. w (...) jako jednostka akredytowana nie spełniła wymagań akredytacyjnych.

Stosownie do zgłoszonego wniosku dowodowego zauważyć jednak przyjdzie, że ostatnim dniem składania ofert w ogłoszonym konkursie był dzień 14 lutego 2020 r. Była to data ostateczna i najdalsza, wedle której można oceniać spełnianie warunków wymaganych przez oferentów. Stąd, kwestionowanie wyników postępowania konkursowego na podstawie danych przedstawionych przez skarżącą w toku późniejszego postępowania i dotyczących jakichkolwiek okoliczności istniejących po dniu 14 lutego 2020 r., tj. na podstawie pisma stanowiącego odpowiedź na pismo skarżącego z dnia 15 kwietnia 2020 r. - w sprawie nieprawidłowości w postępowaniu podmiotu akredytowanego w sprawie wydania załącznika do certyfikatu wybranego oferenta - mających zdaniem skarżącego świadczyć o niespełnieniu warunku posiadania wymaganego certyfikatu, nie mogło w żaden sposób wpłynąć na ocenę zaskarżonej decyzji dokonaną przez Sąd. Podzielić należy pogląd wyrażony w orzecznictwie, że ocena ofert dokonywana jest wyłącznie w oparciu o wszystkie zawarte w nich dane, a więc dokumenty i złożone przez świadczeniodawcę oświadczenia (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 lutego 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 1140/18 i powołane tam orzecznictwo). Z tych względów Sąd uznał, ze brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku dowodowego skarżącego zwłaszcza, gdy nie potwierdza on w sposób bezpośredni nieistnienia (unieważnienia) spornego certyfikatu wraz z załącznikiem i nie podważa on ustaleń Komisji konkursowej co do jego posiadania przez wybranego oferenta.

Oceniając z kolei legalność zaskarżonej decyzji w kontekście zarzutów skarżącego wskazać należy, że sąd administracyjny kontrolując decyzję wydaną w wyniku uruchomienia postępowania odwoławczego, o którym mowa w art. 154 ustawy, nie jest władny kwestionować przyjętej przez komisję konkursową metody weryfikacji prawdziwości i prawidłowości danych podanych przez oferenta w toku postępowania konkursowego, o ile komisja przeprowadziła tę weryfikację z poszanowaniem zasady równości ustanowionej w art. 134 ust. 1 ustawy. W niniejszej sprawie Sąd uznał natomiast, że kwestia posiadania spornego certyfikatu została zweryfikowana z poszanowaniem zasad postępowania konkursowego.

Zgodnie z treścią § 6 rozporządzenia kryterium certyfikatu jest spełnione, jeżeli:

1) certyfikat ma zastosowanie w przedmiocie postępowania, na który złożono ofertę;

2) certyfikat obejmuje miejsce udzielania świadczeń wskazane w ofercie, a w przypadku dysponenta zespołów ratownictwa medycznego - miejsce stacjonowania zespołów ratownictwa medycznego wskazane w ofercie;

3) certyfikat jest wydany przez jednostkę certyfikującą systemy zarządzania posiadającą akredytację udzieloną przez Polskie Centrum Akredytacji lub przez jednostkę akredytującą będącą sygnatariuszem porozumienia o wzajemnym uznawaniu "EA Multilateral Agreement" i jest opatrzony symbolem akredytacji jednostki akredytującej;

4) certyfikat jest wydany w zakresie systemów zarządzania: ISO 9001, ISO/IEC 27001, ISO 17025 lub 15189 - zgodnie z ich przyporządkowaniem do poszczególnych zakresów świadczeń wynikającym z załączników do rozporządzenia;

5) akredytacja, o której mowa w pkt 3, obejmuje certyfikację systemów zarządzania wymienionych w pkt 4 oraz jest wydana w zakresie usług medycznych (branża "Zdrowie i opieka społeczna" zgodnie z kodem 38 EA, w przypadku: ISO 9001, ISO 14001, PN-N 18001 lub OHSAS 18001).

W postępowaniu odwoławczym, rozpoznając ponownie sprawę organ bezspornie ustalił, że w toku postępowania konkursowego w rodzaju Pomoc Doraźna i Transport Sanitarny w zakresie: świadczenia udzielane przez zespół transportu medycznego, wybrany oferent (tj. B Sp. z o.o.), w ramach kryteriów dodatkowo ocenianych, na pytanie ankietowe 1.2.1.2. ZTM, dotyczące posiadanego Certyfikatu ISO 9001 Systemu Zarządzania Jakością udzielił odpowiedzi twierdzącej i przedłożył kopię Certyfikatu (...) ważnego od 21 stycznia 2019 r. do 20 stycznia 2022 r. Certyfikat ten został wydany dnia 3 stycznia 2020 r. przez podmiot posiadający odpowiednie uprawnienia, został opatrzony stosownymi oznakowaniami, symbolami akredytacji i obejmuje stosowanie systemu zarządzania w zakresie: "Transporty medyczne. Specjalistyczne transporty międzyszpitalne". Przed końcowym terminem składania ofert wybrany oferent przedłożył również załącznik do certyfikatu, wystawiony dnia 12 lutego 2020 r., w którym jako miejsce wykonywania usług wskazano m.in. miejsce udzielania świadczeń figurujące w ofercie, tj. w (...) przy ul. (...). Ustalono również, że wskazana lokalizacja została zgłoszona do prowadzonego przez Wojewodę Opolskiego rejestru podmiotów leczniczych w dniu 11 lutego 2020 r., czyli przed upływem terminu składania ofert w postępowaniu konkursowym.

W świetle tak ustalonych okoliczności, zdaniem Sądu, brak było podstaw do uznania, że ocena co do posiadania przez wybranego oferenta wymaganego certyfikatu została dokonana z naruszeniem zasad wynikających z art. 134 ust. 1 ustawy. Za niezasadny należy uznać zarzut skarżącego, że w toku postępowania konkursowego wybrany oferent nie posługiwał się wymaganym certyfikatem. Skoro sporny certyfikat został wydany przez niezależną jednostkę certyfikującą i spełniał wymogi wynikające z § 6 rozporządzenia, a załącznik do certyfikatu wystawiony i przedłożony przed upływem terminu składania ofert potwierdzał, że certyfikat obejmuje także lokalizację, której dotyczył konkurs, zdaniem Sądu brak było podstaw prawnych do kwestionowania prawdziwości danych dotyczących posiadania przedmiotowego certyfikatu. Sam fakt zgłoszenia spornej lokalizacji do prowadzonego przez Wojewodę Opolskiego rejestru podmiotów leczniczy dzień przed wystawieniem załącznika, nie miał żadnego znaczenia dla dokonanych ustaleń. Potwierdzał on bowiem jedynie wykonywanie działalności leczniczej we wskazanej lokalizacji. Okoliczność objęcia jej certyfikatem wynikała natomiast z załącznika do certyfikatu.

W świetle przepisów ustawy regulujących tryb postępowania konkursowego oraz wymogów wynikających z § 6 rozporządzenia stwierdzić przy tym należy, że komisja konkursowa nie ma uprawnień do weryfikowania i kwestionowania prawidłowości certyfikatu uzyskanego przed dany podmiot, jeśli został on wystawiony przez jednostkę akredytującą. Akredytacja, jak słusznie wskazał organ, jest obiektywnym dowodem na to, że organizacje działają zgodnie z najlepsza praktyką. Ocena dokonywana przez komisję w zakresie posiadania wymaganego certyfikatu jest z kolei oceną formalną. Sprowadza się ona wyłącznie do ustalenia, czy certyfikat spełnia wymogi z § 6 rozporządzenia i nie obejmuje swym zakresem prawidłowości przeprowadzenia postępowania certyfikującego.

W przedmiotowym postępowaniu konkursowym punkty przyznawane były za posiadanie certyfikatu, a nie ulegało wątpliwości, że wybrany oferent posiada certyfikat ISO 9001, spełniający wymogi z § 6 rozporządzenia. W konsekwencji, przyznanie mu punktów w ramach tego kryterium było zasadne. W tej sytuacji stanowisko Dyrektora OOW NFZ uznać należało za prawidłowe, a zarzuty skarżącej za chybione. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że w zakresie oceny tego kryterium interes prawny skarżącego doznał uszczerbku na skutek uznania, że wybrany oferent spełnia kryterium posiadania wymaganego certyfikatu.

Zdaniem Sądu niezasadne są również zarzuty skargi dotyczące nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania odwoławczego i naruszeniem w tym zakresie przepisów k.p.a. - na skutek dokonania nieprawidłowej oceny wiarygodności i mocy dowodowej spornego Certyfikatu i jego załącznika. Dostrzec należy, że organ przed wydaniem zaskarżonej decyzji podjął czynności wyjaśniające i wystąpił do jednostki certyfikującej o potwierdzenie, czy posiadany przez oferenta B Sp. z o.o. certyfikat dotyczy miejsca udzielania świadczeń wskazanego w ofercie. W odpowiedzi uzyskał potwierdzenie, że kwestionowany przez skarżącego certyfikat obejmuje swoim zakresem sporną lokalizację oraz, że włączenie jej do zakresu istniejącej certyfikacji nastąpiło przed upływem terminu składania ofert w postępowaniu konkursowym, tj. dnia 12 lutego 2020 r., na podstawie zapisu wynikającego z obowiązkowego dokumentu IAF. Organ przeprowadził zatem wystarczające postępowanie wyjaśniające w zakresie okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia.

Jeszcze raz należy zwrócić uwagę na istotę i charakter postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Jak już wcześniej wskazano, postępowanie odwoławcze w tym przedmiocie jest odrębne od postępowania konkursowego i nie stanowi jego kontynuacji. Nie otwiera też drogi do ponownego rozstrzygnięcia konkursu ofert. Dlatego, w granicach niniejszej sprawy administracyjnej organ nie mógł prowadzić postępowania wyjaśniającego w celu dokonania ponownej oceny ofert. Postępowanie to nie jest procedurą mającą na celu weryfikację rozstrzygnięcia (wyboru lub odrzucenia ofert) dokonanego przez komisję i w jego toku organ bada jedynie, czy nie doszło do naruszenia zasad postępowania, które spowodowało uszczerbek w interesie prawnym oferenta. Nie leży w kompetencjach organu rozpatrującego odwołanie od rozstrzygnięcia konkursu ofert (także wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), ponowne przeprowadzanie postępowania konkursowego, ani powtórna ocena złożonych ofert, w tym na podstawie dowodów i danych dotyczących okresu po dacie składania ofert. Postępowanie odwoławcze nie jest kontynuacją postępowania konkursowego z możliwością prowadzenia dalszej weryfikacji złożonych ofert, a organ nie jest uprawniony do podjęcia ponownego rozstrzygnięcia w sprawie konkursu w drodze decyzji administracyjnej. W przeciwnym razie doszłoby do nieuprawnionej, ponownej oceny ofert już ocenionych przez Komisję, czyli do powtórzenia postępowania konkursowego w najistotniejszej jego części.

Z uwagi na charakter i zakres przeprowadzonego postępowania administracyjnego nie znajdują zatem uzasadnienia zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów art. 76 § 2, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Stwierdzić trzeba, że konkurs ofert został prawidłowo rozstrzygnięty przez komisję konkursową, a wydając zaskarżoną decyzję organ prawidłowo zbadał to, czy w toku konkursu nie doszło do naruszenia jego zasad, które mogło spowodować uszczerbek w interesie prawnym skarżącego. Zgromadzony materiał dowodowy został przeanalizowany zgodnie z zasadami regulującymi postępowanie administracyjne, a ocena w tym zakresie nie nosi cech dowolności. W zaskarżonej decyzji organ przedstawił podstawy swojego rozstrzygnięcia podając jego motywy i uzasadnił swoje stanowisko, na podstawie dokumentów postępowania konkursowego oraz ustaleń uzupełniającego postępowania dowodowego, które potwierdziły ustalenia komisji konkursowej co do spornej kwestii. W konsekwencji, zdaniem Sądu, przeprowadzone postępowanie było wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia, a dokonana przez organ ocena w świetle przedstawionych wyżej poglądów jest prawidłowa.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zarzuty naruszenia prawa procesowego, jak i materialnego przez Komisję konkursową, nie są usprawiedliwione.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.