Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2618221

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie
z dnia 15 stycznia 2019 r.
II SA/Ol 822/18
Legitymacja procesowa w postępowaniu dotyczącym uchylenia pozwolenia na budowę.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk.

Sędziowie WSA: Katarzyna Matczak, Tadeusz Lipiński (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi D. S.-F. na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "(...)", nr "(...)" w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie projektu budowlanego zamiennego i uzyskania pozwolenia na użytkowanie pomostu - wznowienia postępowania oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (organ I instancji, PINB) decyzją z dnia "(...)" zatwierdził projekt budowlany zamienny pomostu rekreacyjnego wybudowanego na jez. A na dz. nr "(...)" obr. A, gm. A (na wysokości działek nr ewid. "(...)" i "(...)" obr. Miasto A) oraz nałożył obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

Wnioskiem z dnia 7 czerwca 2018 r. D. S., poprzez pełnomocnika zwróciła się o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją, z uwagi na przesłankę określoną wart. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wnioskodawczyni jest właścicielką działek nr "(...)", które sąsiadują z działką, na której został wybudowany pomost rekreacyjny. Dlatego też w ocenie wnioskodawczyni powinna być ona uznana za stronę tego postępowania oraz postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Na potwierdzenie tezy, że jako współwłaścicielka nieruchomości sąsiadujących z wybudowanym pomostem ma ona interes prawny uprawniający do posiadania przymiotu strony, przywołano art. 28 k.p.a. Zdaniem wnioskodawczyni, przemawia za tym również fakt, że pomost został wybudowany na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Jezior A, który obejmuje swym zakresem terytorialnym działki wnioskodawczyni. W jej ocenie umiejscowienie pomostu skutkuje ograniczeniem możliwości zagospodarowania terenu należącego do wnioskodawczyni, wynikającymi z Prawa wodnego. Ponadto wyrażono obawę, że wybudowany pomost spowoduje zwiększenie hałasu w okolicy, gdzie nieruchomości będące własnością wnioskodawczyni przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową, będą więc ograniczone w możliwości zagospodarowania i narażone na hałas.

W wyniku wznowienia postępowania decyzją z dnia "(...)" PINB odmówił uchylenia decyzji z dnia "(...)" w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego pomostu rekreacyjnego wybudowanego na jeziorze A oraz nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na użyłkowanie.

Organ zaznaczył, że postępowanie toczyło się w sprawie robót istotnie odbiegających od zatwierdzonego projektu budowanego, które polegały na wykonaniu słupów oświetleniowych i półek spocznikowych wewnątrz pomostu o szerokości 50 cm, zmiany długości odcinków prostopadłych do brzegu jeziora z 26,50 m na 30,10 m (w głąb jeziora) oraz wykonaniu półek kajakowych z pokładem drewnianym 0,5 m x 9 m wewnątrz rozbudowanej części. Organ wskazał, że wnioskodawczyni nie posiada przymiotu strony w postępowaniu w sprawie istotnych odstępstw przy budowie spornego pomostu zaznaczając, że brał pod uwagę brzmienie art. 28 k.p.a. Ustalono, że wprowadzone przez inwestora zmiany nie spowodowały ograniczeń w wykonywaniu prawa własności przez któregokolwiek z właścicieli (użytkowników wieczystych) działek nr "(...)" obr. A, ani do ograniczenia z korzystania z akwenu wodnego, nie dającego się pogodzić ze społeczno-gospodarczym wykorzystaniem prawa. Organ zaznaczył, że większość zmian dotyczyła zatwierdzonej bryły pomostu, a rozbudowa nastąpiła w głąb jeziora. Wprowadzone zmiany nie miały więc w ocenie organu wpływu na interes prawny wnioskodawczyni, która jest współużytkownikiem wieczystym działki gruntu nr "(...)" obr. A. Organ podkreślił, że wnioskodawczyni, wbrew informacjom zawartym we wniosku, jest współużytkownikiem wieczystym jedynie działki nr "(...)" a nie, jak podnosiła, działek nr "(...)" (użytkowanie wieczyste osoby prawnej) czy działki nr "(...)" (użytkowanie wieczyste innych osób fizycznych). Organ zaznaczył, że przewidywane przez skarżącą ograniczenia wskazane we wniosku o wznowienie, wynikające z prawa wodnego, nie przystają do sprawy dotyczącej istotnych odstępstw przy budowie pomostu. Odstępstwa bowiem w większości zostały wykonane w ramach zatwierdzonej pozwoleniem na budowę bryły pomostu, a jego rozbudowa była skierowana w głąb jeziora. Wykonane przez inwestora roboty pozostają zatem bez wpływu na możliwość zagospodarowania działek sąsiadujących z jeziorem, w tym działki nr "(...)" należącej do wnioskodawczyni. Zdaniem organu wnioskodawczyni nie wykazała dlaczego roboty wykonane w ramach odstępstw naruszają jej interes prawny, a podnoszone przez nią zarzuty dotyczą całości inwestycji, co wykracza poza zakres prowadzonego w PINB postępowania. Organ zaznaczył że przywołany we wniosku o wznowienie wyrok WSA w Olsztynie o sygn. akt II SA/Ol 52/18 jest nieprawomocny i dotyczy wydanego pozwolenia na budowę spornego pomostu, gdzie krąg stron wyznacza art. 28 Prawa budowlanego, a nie art. 28 k.p.a. Organ podkreślił także, że wbrew twierdzeniom zawartym we wniosku o realizacji spornego pomostu na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Jezior A, działka nr "(...)", ani działki nr "(...)" i "(...)", nie leżą na tym terenie.

Od decyzji powyższej, odwołanie w terminie ustawowym wniosła D. S., reprezentowana przez pełnomocnika, zarzucając naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez jego błędną i zawężającą wykładnię, prowadzącą do wniosku, że przymiot strony przysługuje podmiotom mającym związek bezpośredni z późn. zm. w projekcie budowlanym, polegającymi na modyfikacji parametrów pomostu rekreacyjnego czy wykonaniu słupów oświetleniowych, podczas gdy stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku między obowiązującą normą prawną prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na szeroko pojętą sytuację prawną tego podmiotu. Zarzucono również naruszenie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niedopatrzeniu się przesłanki obligującej do uchylenia decyzji mimo, że została ona wydana w postępowaniu, w którym strona bez własnej winy nie brała udziału.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia "(...)" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W ocenie organu odwoławczego za prawidłowe należy uznać stanowisko organu I instancji, że kwestię interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym istotnych odstępstw należy rozpatrywać w oparciu o art. 28 k.p.a., a nie art. 28 Prawa budowlanego. Według organu odwoławczego na uwagę zasługuje położenie rzeczonego pomostu w odniesieniu do działki nr "(...)", będącej własnością skarżącej (użytkowanie wieczyste). Działki inwestora, na wysokości których zlokalizowany jest pomost oddziela od nieruchomości skarżącej, znajdującej się na cyplu, działka nr "(...)". Działka skarżącej znajduje się wyżej względem spornego pomostu i patrząc na mapie załączonej do projektu zamiennego oraz w SIP Gminy A w dość znacznej odległości. Wreszcie istotne znaczenie dla sprawy ma fakt, że pomost fizycznie jest posadowiony na działce jeziornej nr "(...)'. Trudno zatem przyjąć, że skarżąca będzie dotknięta jakimikolwiek ograniczeniami w zagospodarowaniu swojej działki związanymi z istnieniem pomostu, skoro nawet nie ma możliwości wykonywania w jego pobliżu żadnych czynności ani robót. Jedyne ograniczenia z jakimi może się borykać skarżąca dotyczą jej działki, na której usytuowane są dwa zbiorniki wodne. Dodatkowo wskazano, że działki położne w okolicy jeziora A, w obrębie A są intensywnie zainwestowane. Przewija się tam głównie zabudowa mieszkaniowa i gospodarcza oraz wiele pomostów.

Skargę na ww. decyzję wywiodła D. S., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji wraz ze wskazaniem rozstrzygnięcia.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do wniosku, że postępowanie naprawcze nie ma związku z postępowaniem o wydanie pozwolenia na budowę, podczas gdy postępowanie naprawcze jest pochodną postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, ponieważ w przypadku stwierdzenia, że roboty budowalne istotnie odbiegają od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach, decyzja organu nadzoru budowlanego nakładająca obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego "zastępuje" w obrocie decyzję o pozwoleniu na budowę (która zostaje z tego obrotu usunięta), pełniąc zbliżoną do niej funkcję sanującą obecność w przestrzeni danego obiektu budowlanego;

- art. 192 ust. 1 Prawa wodnego poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do wniosku, że zakaz wykonywania w pobliżu urządzenia wodnego czynności i robót, które mogą powodować skutki wymienione w przepisach tej ustawy jako hipotetyczne ograniczenie zagospodarowania działki skarżącej, nie narusza jej interesu prawnego.

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 28 k.p.a. poprzez:

- jego błędną i zawężającą wykładnię prowadzącą do wniosku, że przymiot strony w postępowaniu naprawczym przysługuje wyłącznie podmiotom mającym bezpośredni związek z późn. zm. w projekcie budowlanym polegającymi na modyfikacji parametrów pomostu rekreacyjnego czy wykonaniu słupów oświetleniowych, podczas gdy stwierdzenie interesu prawnego wynika z faktu wydania pozwolenia na budowę pomostu rekreacyjnego, w projekcie budowlanym którego wprowadzane są zmiany;

- jego błędną wykładnię prowadząca do wniosku, że hipotetyczne ograniczenia praw skarżącej do zagospodarowania swojej działki nie przesądzają o istnieniu jej interesu prawnego, a w konsekwencji do odmowy jej przymiotu strony postępowania naprawczego;

3. art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, tj.:

- zaniechanie zbadania jaki wpływ na prawa skarżącej do zagospodarowania jej działki będą miały ograniczenia wskazane w art. 192 ust. 1 Prawa wodnego;

- błędne uznanie, że lokalizacja działki skarżącej uniemożliwia wykonanie czynności lub robót, które miałyby wpływ na pomost rekreacyjny, a co do wykonania których art. 192 ust. 1 Prawa wodnego wprowadza ograniczenia, mające wpływ na interes prawny skarżącej;

- brak dostrzeżenia istnienia przesłanki obligującej do wznowienia postępowania, tj. braku udziału strony w postępowaniu bez jej winy;

4. art. 84 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zwrócenia się do biegłego o wydanie opinii w sprawie, w której wymagane są wiadomości specjalne na temat przyczyn osiadania urządzeń wodnych i bezpiecznej minimalnej odległości od miejsca wykonywania robót;

5. art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niedopatrzeniu się przesłanki obligującej do uchylenia decyzji, mimo iż została ona wydana w postępowaniu, w którym strona bez własnej winy nie brała udziału.

W uzasadnieniu skargi podkreślono m.in., że zaskarżona decyzja neguje status skarżącej jako strony w postępowaniu naprawczym, toczącym się po wydaniu pozwolenia na budowę pomostu rekreacyjnego, znajdującego się w bliskim sąsiedztwie działki skarżącej. Zarówno w postępowaniu naprawczym, jak i postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, organy administracyjne odmówiły skarżącej przymiotu strony, tym samym pozbawiając ją uprawnień procesowych z k.p.a. do czynnego udziału w postępowaniu i ewentualnego wniesienia odwołania od zapadłych w nich decyzji. Realizacja tych uprawnień ma znaczenie dla realizacji ochrony praw, w tym prawa własności skarżącej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, p.p.s.a. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

Na gruncie niniejszej sprawy skarżąca wnioskiem z dnia 7 czerwca 2018 r. zwróciła się o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "(...)", utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, z uwagi na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Przede wszystkim należy wskazać, że zakwestionowana w trybie wznowieniowym decyzja PINB z dnia "(...)" o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego pomostu rekreacyjnego wybudowanego na jez. A została wydana w ramach postępowania naprawczego prowadzonego na podstawie art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 z późn. zm.). Finalnie w ramach tego postępowania na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane została wydana ostateczna decyzja PINB z dnia "(...)" o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego oraz nałożeniu obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Zgodnie z przepisem art. 51 ust. 4 po upływie terminu lub na wniosek inwestora, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

Podkreślenia wymaga również, że wprowadzenie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane ustawiło go w relacji przepisu szczególnego (lex specialis) do przepisu ogólnego (lex generalis), jakim pozostał art. 28 k.p.a. Tym samym regulacja ogólna zawarta w k.p.a. doznała ograniczenia (zawężenia) w sprawach o wydanie pozwolenia na budowę do inwestora oraz właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Oznacza to, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę stronami w rozumieniu art. 28 k.p.a. są osoby wymienione w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Osoby te są stronami także w postępowaniach nadzwyczajnych, w których kwestionowana jest decyzja o pozwoleniu na budowę. Zawężenie to, chociaż zredukowało potrzebę odwoływania się do normy z art. 28 k.p.a., to jednak nie wyeliminowało możliwości jej stosowania, jednak sytuacje takie należy traktować jako wyjątkowe (podobnie: wyrok NSA w Warszawie z 8 listopada 2018 r., II OSK 2697/16, CBOSA).

Takim wyjątkowym postępowaniem, w którym należy odwołać się do przepisu art. 28 k.p.a. jest postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, w którym ustalając status strony tego postępowania, bada się jedynie tę część inwestycji, która jest zmieniona przez projekt budowlany zamienny. Tym samym zakres stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę nie musi być tożsamy z zakresem stron ustalonym w postępowaniu naprawczym prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego.

Zaznaczyć przy tym trzeba, że przepis art. 28 k.p.a. nie określa samodzielnie, kto jest stroną postępowania. Interes prawny musi wynikać z przepisu prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego. Musi to być taki przepis, z którego dla danego podmiotu wynikają prawa lub obowiązki pozostające w związku z konkretnym rozstrzygnięciem. Innymi słowy, interes prawny będzie posiadał taki podmiot, któremu obowiązujące przepisy przyznają określone uprawnienia lub nakładają na podmiot wymierne obowiązki. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz dla którego z przepisu prawa nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki. Podmiot taki, nieposiadający uprawnień lub obowiązków przewidzianych przepisami prawa, nie ma więc interesu prawnego i nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. Tym samym nie jest więc legitymowany do żądania wszczęcia postępowania czy też kwestionowania zapadłych w danym postępowaniu rozstrzygnięć (vide: wyrok NSA z 29 maja 2018 r., I OSK 1574/16, dostępny w CBOSA).

Tym samym ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w sprawie. Osoba taka może mieć w takim postępowaniu interes faktyczny, a nie interes prawny. Sam fakt, że dany podmiot jest właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego.

Podkreślić należy, że postępowanie naprawcze toczyło się w sprawie robót istotnie odbiegających od zatwierdzonego projektu budowanego, które polegały na wykonaniu słupów oświetleniowych, wykonaniu półek spocznikowych wewnątrz pomostu o szerokości 50 cm, zmiany długości odcinków prostopadłych do brzegu jeziora z 26,50 m na 30,10 m (w głąb jeziora) oraz wykonaniu półek kajakowych z pokładem drewnianym 0,5 m x 9 m wewnątrz rozbudowanej części.

Wskazać należy również, że odległość spornego pomostu od działki skarżącej wynosi w linii prostej w kierunku pomostu od ok. 15 do 35 m. Działki inwestora, na wysokości których zlokalizowany jest pomost oddziela od nieruchomości skarżącej, znajdującej się na cyplu, działka nr "(...)". Słusznie zauważył organ odwoławczy, że działka nr 125/6 należąca do skarżącej znajduje się wyżej względem spornego pomostu i pomost pozostaje w znacznej odległości od pomostu. Istotne jest również to, że pomost fizycznie jest posadowiony na działce jeziornej nr "(...)". Zgodzić się zatem należy z wnioskiem, że trudno przyjąć, iż skarżąca będzie dotknięta jakimikolwiek ograniczeniami w zagospodarowaniu swojej działki związanymi z wydłużeniem, zmodernizowaniem czy nawet samym istnieniem pomostu. Brak jest bowiem możliwości wykonywania w jego pobliżu jakichkolwiek czynności czy też robót, z uwagi na lokalizację tego pomostu na jeziorze. W każdym razie skarżąca nie wykazała, że wydłużony pomost realnie uniemożliwi lub utrudni zagospodarowanie jej działki.

Ponadto wszystkie zaprezentowane przez stronę skarżącą zamierzenia inwestycyjne dotyczące jej działki mają charakter czysto hipotetyczny i teoretyczny, przez co nie odnoszą się do naruszenia jakiegokolwiek konkretnego przepisu prawa. Tylko takie zaś okoliczności mogłoby być podstawą zaistnienia naruszenia interesu prawnego skarżącej będącego z kolei podstawą do przyznania jej statusu strony w ramach postępowania naprawczego zakończonego wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. Nie poparte żadnymi konkretnymi ustaleniami są również zarzuty strony dotyczące wskazywanego w skardze osiadania urządzeń wodnych i bezpiecznej minimalnej odległości od miejsca wykonywania robót z powodu realizacji spornej inwestycji. Nie może być więc mowy o naruszeniu art. 192 ust. 1 ustawy Prawo wodne poprzez ograniczenie możliwości zagospodarowania działki skarżącej. Zauważyć przy tym należy, że na działce skarżącej istnieją dwa duże oczka wodne, co uwidocznione jest na ogólnodostępnym portalu geodezyjnym geoportal. Skarżąca nie wskazała tego jako przeszkody w potencjalnym zagospodarowaniu inwestycyjnym jej terenu. Trudno zatem zrozumieć w czym z prawnego punktu widzenia może przeszkodzić skarżącej wydłużenie przedmiotowego pomostu. Dlatego też w ocenie Sądu niezasadne są zarzuty strony skarżącej dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego wskazanych w skardze. Co za tym idzie nie było podstaw do powoływania biegłego dla oceny przyczyn potencjalnego osiadania urządzeń wodnych.

Strona skarżąca nie wykazała zatem, że rozbudowa pomostu, polegająca na jego wydłużeniu w głąb jeziora, zatwierdzona projektem budowlanym zamiennym naruszy jej interes prawny. Nie uprawdopodobniła nawet, że taka rozbudowa wpłynie na możliwości zabudowy jej działki, która przecież położona jest w odległości od 15 do 35 m w linii prostej od pomostu.

Słusznie przy tym oceniły organy, że badanie przymiotu strony w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego odbywa się odmiennie niż w przypadku pozwolenia na budowę, ponieważ uwzględnia się art. 28 k.p.a. Organy słusznie to dostrzegły i w oparciu o przywołany przepis prawidłowo zbadały czy skarżącej przysługiwał status strony w tym postępowaniu. Dlatego też nie może być mowy o naruszeniu w sprawie art. 28 k.p.a.

Zwrócić należy również uwagę na to, że stosownie do art. 36a ust. 2 ustawy Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3.

Nadmienić należy, że uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 36a ust. 2 nie opiera się na wadliwości samej decyzji, lecz wynika z wadliwego postępowania inwestora, który w trakcie budowy w sposób istotny odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego i innych warunków pozwolenia na budowę. Przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego określających generalne zasady uchylania ostatecznych decyzji administracyjnych. Legitymację procesową w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisu art. 36a ust. 2 p.b. mają co do zasady właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania zmian dotyczących pozwolenia na budowę, o ile te zmiany będą wprowadzały ograniczenia lub uciążliwości w zgodnym z prawem zagospodarowaniu ich nieruchomości. Nie można jednak wykluczyć, że jeżeli zmiany, o które zawnioskował inwestor, będą na tyle daleko idące, że mogłyby prowadzić do powstania nowego obiektu budowalnego, to stroną w takim postępowaniu mogą być zarówno nowe podmioty, jak i te, które były stronami postępowania w sprawie pierwotnego pozwolenia na budowę (vide: wyrok WSA w Warszawie z 19 lipca 2018 r., VIII SA/Wa 52/2018, Lex nr 2531514).

W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do uznania, aby wydłużenie pomostu w głąb jeziora spowodować mogło zwiększenie liczby stron postępowania w stosunku do tych osób, które zostały uznane za stronę w pierwotnym postępowaniu zakończonym zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzieleniem pozwolenia na budowę przez Starostę w dniu "(...)". Skoro więc skarżąca domagała się w ramach wznowieniowego postępowania uchylenia decyzji z dnia "(...)" (skutecznie przed WSA w sprawie II SA/Ol 52/18) to miała również możliwość żądania uchylenia decyzji Starosty z dnia "(...)" wydanej na podstawie art. 36a ust. 2 prawa budowlanego.

Tym samym nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę spowodowało, iż zablokowano jej możliwość uczestniczenia jako strona, gdyż w rozpoznawanej sprawie nie ma żadnej okoliczności przekonujące o tym, że podjęła ona jakiekolwiek kroki prawne w celu wyeliminowania decyzji wydanej na podstawie art. 36a ust. 2 prawa budowlanego z obrotu prawnego.

Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane w trybie postępowania naprawczego zgodnie z obowiązującymi przepisami. Nie może być zatem mowy o wskazywanym w skardze naruszeniu art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane. Ponadto nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto w decyzjach wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie.

W związku z powyższym, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.