Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2557932

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie
z dnia 25 września 2018 r.
II SA/Ol 565/18
Podmioty odpowiedzialne za pokrycie kosztów wynikających z usunięcia pojazdu.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.).

Sędziowie WSA: Beata Jezielska, Tadeusz Lipiński.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2018 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "(...)", Nr "(...)" w przedmiocie kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu

I.

oddala skargę;

II.

przyznaje radcy prawnemu J. F. G. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie kwotę 600 (sześćset) złotych netto powiększoną o należny podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia "(...)" r., nr "(...)", Starosta, działając na podstawie art. 130a ust. 5f, 10 h i 10i ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 z późn. zm.), dalej jako: "u.p.r.d.", nałożył na S. J. i M. J. obowiązek zapłaty kwoty 3.860 zł tytułem obciążenia kosztami usunięcia i przechowywania pojazdu marki VW Golf, nr rej. "(...)", należącego do S. J., w terminie 30 dni od daty, w której decyzja stanie się ostateczna.

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 19 sierpnia 2017 r. Komenda Powiatowa Policji wydała dyspozycję usunięcia pojazdu. Ustalono, że pojazd należy do S. J., a kierował nim jego syn M. J. w stanie nietrzeźwości. Firma A, z którym Powiat zawarł umowę na usuwanie pojazdów i prowadzenie parkingu strzeżonego, usunęła pojazd na koszt właściciela, po czym pojazd pozostawiono na parkingu strzeżonym w G. przy ulicy "(...)". Pismem z dnia 22 sierpnia 2017 r. właściciel został powiadomiony o usunięciu i przemieszczeniu pojazdu oraz o skutkach jego nieodebrania. Pomimo powyższego, pojazd nie został odebrany. W związku z brakiem odbioru pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia, wnioskiem z dnia 13 grudnia 2017 r., Starosta wystąpił do Sądu Rejonowego o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu. Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2017 r., sygn. akt I Ns 583/17 Sąd Rejonowy, Wydział I Cywilny orzekł o przepadku pojazdu na rzecz powiatu. W dniu 24 stycznia 2018 r. postanowienie Sądu stało się prawomocne. Organ I instancji podał, że należne koszty wyliczono w oparciu o art. 130a ust. 5c i 5f u.p.r.d. i § 7 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. c umowy z dnia 3 września 2015 r., nr "(...)", zawartej pomiędzy Powiatem a firmą A. Wyszczególniono, że koszty te obejmują: usunięcie pojazdu - 410,00 zł oraz przechowywanie pojazdu przez 115 dni liczone od dnia 19 sierpnia 2017 r. do dnia 11 grudnia 2017 r. razy stawka dobowa w wysokości 30 zł - razem 3.450,00 zł.

W odwołaniu od tej decyzji S. J. oświadczył, że odmawia wykonania decyzji, gdyż nie został powiadomiony o konieczności usunięcia pojazdu. Stwierdził, że usunąłby pojazd za kwotę wielokrotnie niższą. Zakwestionował ustalone stawki opłat. Zarzucił, że w czasie przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym pojazd został ograbiony, a Policja umorzyła postępowanie z powodu niewykrycia sprawcy. Podniósł, że powiat przejął pojazd łącznie z ciążącymi na nim obciążeniami.

Odwołanie od decyzji złożył również M. J. (dalej jako: "skarżący"), wnosząc o umorzenie kosztów. Podał, że nie stać go ani jego ojca na opłacenie żądanej kwoty. Zdaniem skarżącego umorzenie kosztów uzasadnia także fakt, że pojazd został okradziony na parkingu strzeżonym z czterech kół i nikt nie został pociągnięty za to do odpowiedzialności. Zaprzeczył, aby prowadził pojazd w stanie nietrzeźwości. Wskazał, że badanie trzeźwości na miejscu wypadku nie wykazało żadnej zawartości alkoholu w jego organizmie.

Decyzją z dnia "(...)" r., nr "(...)", Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uchyliło decyzję organu I instancji w całości i orzekło o nałożeniu na S. J. i M. J. solidarnego obowiązku zapłaty kwoty 4.961 zł z tytułu obciążenia kosztami za usunięcie z drogi i przechowywanie pojazdu marki VW Golf, nr rej. "(...)", za okres od 19 sierpnia 2017 r. do 11 grudnia 2017 r.

W uzasadnieniu organ II instancji przytoczył treść art. 130a ust. 1, ust. 2, ust. 5c, ust. 10, ust. 10g, ust. 10h oraz ust. 10i u.p.r.d. Potwierdził prawidłowość ustaleń organu I instancji co do usunięcia pojazdu z drogi, jego przechowywania na parkingu strzeżonym oraz jego przepadku na rzecz powiatu. Wskazał, że pismem z dnia 22 sierpnia 2017 r. właściciel pojazdu został powiadomiony, że nieodebranie pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia będzie skutkowało wystąpieniem do sądu o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu. Pomimo tego pojazd nie został odebrany z parkingu strzeżonego. Organ odwoławczy stwierdził, że usunięcie pojazdu na podstawie art. 130a ust. 1 u.p.r.d. jest obligatoryjne. Właściwy organ jest zobowiązany usunąć pojazd w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniającej usunięcie, nie jest to pozostawione jego uznaniu. Celem regulacji zawartej wart. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym jest ochrona dobra o istotnym publicznie znaczeniu - bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz życia i zdrowia jego uczestników. Istota regulacji dotyczącej usuwania pojazdów z drogi i dalszego postępowania z tymi pojazdami wynika z tego, że jest to wykonywanie zadania publicznego o charakterze administracyjnoprawnym; jest ono wykonywane przez organy administracji publicznej, ale w części także przy pomocy (z udziałem) podmiotów spoza administracji publicznej, którymi są jednostki wyznaczone do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów. Skoro zatem zadanie to jest wykonywane przez jednostki wyznaczone przez organy administracji publicznej, to również te jednostki wykonują zadanie z zakresu administracji publicznej, a wobec tego łączy te jednostki także z organami administracji publicznej stosunek prawny o charakterze administracyjnym, oparty na założeniu, że otrzymają one wynagrodzenie i zwrot kosztów za wykonywanie nałożonych na nie obowiązków. Co do zasady, należne wynagrodzenie i zwrot kosztów obciąża właściciela pojazdu, jednakże w sytuacji, gdy właściciel nie odbierze pojazdu i nie uiści tych należności, nie można pozbawić jednostki wykonującej zlecone jej zadanie publiczne należnego wynagrodzenia i zwrotu poniesionych kosztów. Analizując wysokość ustalonych kosztów, organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji błędnie zastosował w niniejszej sprawie do ustalenia opłaty stawki wynikające z umowy zawartej z firmą A. Wskazał, że na podstawie art. 130a ust. 6a u.p.r.d. rada powiatu ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a. Organ II instancji ustalił, że w sprawie zastosowanie ma uchwała Rady Powiatu nr XXIII. 148.2016 z 29 września 2016 r. w sprawie wysokości opłat za usuwanie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów w przypadku odstąpienia od wykonania dyspozycji usunięcia pojazdu. Podał, że z treści tej uchwały wynika, że za usunięcie pojazdu z drogi na koszt właściciela w przypadkach określonych w art. 130a ust. 1 i 2 u.p.r.d. ustala się opłatę w wysokości brutto - w przypadku pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t - 476 zł (§ 1 pkt 1 uchwały). Z kolei zgodnie z § 1 pkt 2 tej uchwały stawka opłaty za przechowywanie na parkingu strzeżonym pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t wynosi 39 zł. Zatem takie stawki organ winien przyjąć przy ustalaniu opłaty wynikającej z obowiązku zapłaty kosztów usunięcia z drogi i przechowywania przedmiotowego pojazdu. Prawidłowo ustalona kwota do zapłaty powinna wynosić łącznie 4.961,00 zł. Wyjaśniono, że data końcowa okresu, za jaki ustalono stronom opłatę za przechowywanie pojazdu (11 grudnia 2017 r.) wynika z faktu, iż w dniu tym pojazd przekazany został na nieodpłatny parking przy ul. "(...)" w G. Kolegium zaznaczyło, że wydając rozstrzygnięcie na niekorzyść strony, miało na uwadze teść art. 139 Kodeksu postępowania administracyjnego, z którego wynika, iż takie działalnie uzasadnione jest jedynie wówczas gdy zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja organu I instancji rażąco naruszała prawo, gdyż była ewidentnie sprzeczna z niebudzącym wątpliwości przepisami prawa. Wskazano, że organ I instancji, mimo wyraźnych przepisów art. 130a ust. 6 u.p.r.d. i cytowanej uchwały Rady Powiatu niewłaściwie zastosował w niniejszej sprawie, stawki wynikające z umowy zawartej z firmą A, zamiast stawek wynikających bezpośrednio z uchwały Rady Powiatu, co miało wpływ na wysokość ustalonej opłaty.

Odnosząc się do pozostałych argumentów odwołania, Kolegium oceniło, że nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia. Stwierdzono, że zarzuty dotyczące nieprawidłowego przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym, w tym kradzież czterech kół, jak również sytuacja życiowa i zdrowotna strony, nie mogą podlegać uwzględnieniu w niniejszym postępowaniu, gdyż powołane przepisy u.p.r.d. nie dają organom takiej możliwości. Strony postępowania mogą zwrócić się do organu z odrębnym wnioskiem o umorzenie w całości lub części kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu, przy czym wniosek taki rozpatrzony zostanie w odrębnym postępowaniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie M. J. podniósł, że nie poczuwa się do obowiązku zapłaty firmie A jakichkolwiek kosztów. Wskazał, że opłata jest niesłuszna, gdyż pojazd nie był na parkingu strzeżonym. Zarzucił, że parkingu nikt nie pilnuje, umieszczone tam kamery to atrapy. Podał, że założył sprawę cywilną firmie A za niedopełnienie obowiązków.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu 25 września 2018 r.:

- Pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu poparł skargę. Wskazał, że organ naruszył art. 130a ust. 10i u.p.r.d., ponieważ nie wyjaśnił jaki tytuł prawny do pojazdu przysługiwał skarżącemu. Zdaniem pełnomocnika skarżący został niesłusznie zobowiązany do zapłaty solidarnie, gdyż w chwili usunięcia pojazdu nie przysługiwał mu do niego żaden tytuł prawny. Zarzucił, że materiał dowodowy został zgromadzony z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, ponieważ nie ustalono tytułu prawnego skarżącego do pojazdu, a ponadto orzeczono na niekorzyść strony. Wniósł o uchylenie decyzji obu instancji oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, które nie zostały uiszczone w całości ani w części.

- pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji i odpowiedzi na skargę. Podał, że skarżący był kierującym pojazdem i z tego tytułu trzeba przyjąć, że był w jego posiadaniu. Wskazał, że w orzecznictwie znajdują się nawet przykłady zobowiązania solidarnego do zapłaty osoby, która ukradła pojazd. Podniósł, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, dlatego organ mógł orzec na niekorzyść strony.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego mającymi zastosowanie w sprawie. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.").

Materialnoprawne przesłanki wydania decyzji w przedmiocie obciążenia właściciela pojazdu kosztami usunięcia pojazdu z drogi i jego przechowywania na parkingu określa art. 130a u.p.r.d. Zgodnie z ust. 10h tego artykułu koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Decyzja, wydawana na podstawie art. 130a ust. 10h p.r.d., jest decyzją związaną, a zatem w sytuacji ziszczenia się przesłanek jej wydania, organ wydaje ją obligatoryjnie (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 2142/15, z dnia 20 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2470/17, publ. na stronie ozreczenia.nsa.gov.pl). W myśl ust. 10 i jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h. Przepis ten nakazuje pociągnąć do współodpowiedzialności za koszty spowodowane koniecznością usunięcia pojazdu z drogi powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania, osobę, w której władaniu znajdował się faktycznie pojazd w czasie wystąpienia zdarzenia uzasadniającego usunięcie pojazdu. Chodzi tu o osobę, która kierowała pojazdem, nie będąc jego właścicielem. Wbrew przekonaniu pełnomocnika skarżącego przepis ten nie nakazuje dochodzić tytułu prawnego, jakim legitymował się kierujący pojazdem, wystarczające jest stwierdzenie, że sprawca władał pojazdem i nie jest jego właścicielem.

W stanie faktycznym sprawy bezspornym jest, że właścicielem usuniętego i przechowywanego na parkingu strzeżonym pojazdu marki VW Golf, nr rej. "(...)" był S. J. Natomiast jego syn M. J. kierował nim w dniu 19 sierpnia 2017 r., mimo orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych i cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, co potwierdza znajdujący się w aktach administracyjnych odpis prawomocnego wyroku skazującego (k. 17). Z dyspozycji usunięcia pojazdu wynika wprost, że pojazd odebrano od M. J., który oświadczył, że użytkuje pojazd, a właściciel pojazdu jest jego ojcem. Przyczyną wydania dyspozycji było pozostawanie pojazdu w miejscu zabronionym i utrudniającym ruch drogowy lub zagrażającym bezpieczeństwu (art. 130a ust. 1 pkt 1 u.p.r.d.). Z akt sprawy wynika, że pojazd został uszkodzony w wyniku zdarzenia drogowego w miejscu skrzyżowania dróg (k.9). Skarżący w piśmie z dnia 25 maja 2018 r. (k. 43) potwierdził, że "pojazd przeznaczono do kasacji z powodu uszkodzeń powstałych w wypadku". Nie budzi zatem wątpliwości, że spełnione zostały przesłanki do usunięcia pojazdu z drogi na koszt właściciela pojazdu i skarżącego, który faktycznie władał pojazdem. Art. 130a ust. 1 pkt 1 u.p.r.d. stanowi jednoznacznie, że pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. W takiej sytuacji policjant musi obligatoryjnie wydać dyspozycję usunięcia pojazdu z drogi (art. 130a ust. 4 pkt 1 u.p.r.d.). W art. 130a ust. 1-3 określone zostały przypadki, w których obligatoryjnie lub fakultatywnie pojazd jest usuwany z drogi na koszt jego właściciela. Chodzi tu o sytuacje zagrażające bezpieczeństwu w ruchu drogowym, za które odpowiedzialność ponosi właściciel pojazdu, także w sytuacji udostępnienia czy powierzenia pojazdu innej osobie, solidarnie z osobą faktycznie władającą pojazdem. Sam skarżący nie neguje wystąpienia okoliczności uzasadniających usunięcie pojazdu na jego koszt i koszt właściciela. Podważa natomiast zasadność ponoszenia kosztów za przechowywanie pojazdu na parkingu, który jego zdaniem nie był w ogóle strzeżony. Skarżący sprzeciwia się zapłacie kosztów firmie A. W związku z tym wyjaśnić należy, że kwestia należnego wynagrodzenia jednostce wyznaczonej do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów, nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Za wykonanie zleconej usługi holowania i dozoru przedsiębiorcy przysługuje wynagrodzenie od starosty, a nie posiadacza pojazdu. Należności jednostki prowadzącej parking strzeżony ustala organ egzekucyjny w trybie art. 102 § 2 ustawy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji.

W myśl natomiast art. 130a ust. 5f u.p.r.d. usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, należy do zadań własnych powiatu. Starosta realizuje te zadania przy pomocy powiatowych jednostek organizacyjnych lub powierza ich wykonywanie zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych. Stosownie do obowiązującego ust. 5c pojazd usunięty z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1-2, umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. W myśl ust. 6 tego przepisu rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2 oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat za usunięcie pojazdu i jego parkowanie. Ustawodawca określił maksymalne stawki opłat w ust. 6a art. 130a u.p.r.d. Zgodnie z art. 130a ust. 6b u.p.r.d., maksymalne stawki opłat określone w ust. 6a, obowiązujące w danym roku kalendarzowym ulegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego. Jak stanowi art. 130a ust. 6c u.p.r.d., na każdy rok kalendarzowy minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" maksymalne stawki opłat, o których mowa w ust. 6a, z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 6b, zaokrąglając je w górę do pełnych złotych. Wskaźnik cen, o którym mowa w ust. 6b, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", w terminie 20 dni od dnia jego ogłoszenia

(art. 130a ust. 6d). Zgodnie z ust. 6e opłaty, o których mowa w ust. 6 stanowią dochód własny powiatu. Analiza przytoczonych przepisów, a w szczególności ich wykładnia systemowa i funkcjonalna wskazują, że ustawodawca ustanowił mechanizm ustalania opłat za usunięcie pojazdów niezależny od faktycznej wysokości tych opłat w konkretnym przypadku (tak NSA w wyroku z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 982/16, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Stawki opłat ustalane przez radę powiatu za usuwanie i parkowanie pojazdów w sytuacjach opisanych w ust. 1 i 2 art. 130a nie stanowią wynagrodzenia przysługującego przedsiębiorcy, któremu zlecono usunięcie i parkowanie pojazdu, ale, jak to sprecyzował ustawodawca, stanowią dochód jednostki samorządu terytorialnego, której powierzono te zadania. Wysokość naliczonej opłaty uwzględnia należne przechowawcy wynagrodzenie, ale prócz niego opłata zawiera sankcję za naruszenie porządku prawnego i konieczność podjęcia działania przez organy państwa (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 527/13 i z dnia 21 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 383/15, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z treści art. 130a ust. 5c i ust. 6 u.p.r.d. jednoznacznie wynika, że opłata za usunięcie i parkowanie pojazdu ustalana jest według stawek określonych w uchwale rady powiatu, stanowiącej akt prawa miejscowego. Pominięcie przez organ I instancji powołanej uchwały Rady Powiatu przy określeniu zwrotu należnych jednostce samorządu terytorialnego kosztów realizacji zadania publicznego, jest w sprawie oczywiste i stanowiło rażące naruszenie omawianych przepisów, co zgodnie z art. 139 k.p.a. uprawniało organ odwoławczy do wydania decyzji na niekorzyść strony odwołującej się.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, należało skargę jako nieuzasadnioną oddalić, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

O przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi skarżącego, ustanowionemu w trybie prawa pomocy, Sąd orzekł na zasadzie art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 8 pkt 3 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715 z późn. zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.