II SA/Ol 330/12 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie - OpenLEX

II SA/Ol 330/12 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1762649

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 czerwca 2015 r. II SA/Ol 330/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Matczak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie opracowania ekspertyzy stanu technicznego budynku postanawia odrzucić skargę. WSA/pos.1- sentencja postanowienia

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia (...) Nr (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), po rozpatrzeniu zażalenia A.Z., uchylił zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) w części dotyczącej terminu wykonania określonych czynności i wyznaczył nowy termin ich wykonania do dnia 30 marca 2012 r., w pozostałej części utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy dotyczące obowiązku opracowania ekspertyzy technicznej budynku mieszkalnego w miejscowości Ł., gm. B. (działka nr (...)).

W dniu 5 kwietnia 2012 r. A.Z. złożył, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości ze stwierdzeniem nieważności postanowienia organu odwoławczego, ewentualnie uchylenie w całości postanowień obydwu organów ze stwierdzeniem naruszenia prawa w sposób rażący.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Sądu z dnia 2 maja 2012 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), w terminie 7 dni od doręczenia odpisu wezwania wraz z pouczeniem, iż w przypadku nieuiszczenia wpisu skarga zostanie odrzucona. Powyższe zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 23 maja 2012 r. (k. 21, tom I akt).

W odpowiedzi na zarządzenie skarżący wniósł zażalenie na zarządzenie z dnia 2 maja 2012 r. oraz wniosek o przyznanie prawa pomocy obejmujący zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2013 r. (sygn. akt II SA/Ol 330/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił skarżącemu zmiany postanowienia z dnia 6 lipca 2012 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy, a następnie postanowieniem z dnia 20 marca 2013 r. (sygn. II OZ 198/13) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie wskazując na konieczność rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 20 września 2012 r. jedynie w zakresie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym.

W związku z powyższym postanowieniem z dnia 24 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił wnioskodawcy przyznania prawa pomocy, a postanowieniem z dnia 5 lipca 2013 r. (sygn. II OZ 536/13) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na to postanowienie.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Sądu z dnia 6 września 2013 r. A.Z. został wezwany do wykonania w terminie 7 dni - od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi - zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 maja 2012 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi.

Zarządzenie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 25 września 2013 r. - zwrotne potwierdzenie odbioru (k. 250, II tom akt). W odpowiedzi skarżący złożył w terminie do uiszczenia wpisu kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie wskazanego imiennie adwokata.

Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił skarżącemu wnioskowanego prawa pomocy, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 stycznia 2014 r. (sygn. II OZ 25/14) oddalił zażalenie na to postanowienie.

Mając powyższe na uwadze Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Sądu z dnia 3 lutego 2014 r. A.Z. został wezwany do wykonania w terminie 7 dni - od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi - zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 maja 2012 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi Zarządzenie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 24 lutego 2014 r. - zwrotne potwierdzenie odbioru (k. 303, II tom akt). W odpowiedzi skarżący złożył w dniu 4 marca 2014 r. kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, jednocześnie złożył wniosek o wyłączenie sędziów i referendarzy tutejszego Sądu. Postanowieniem z dnia 12 maja 2014 r. (sygn. II SO/Bk 18/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił wniosek skarżącego o wyłączenie sędziów i referendarzy.

Postanowieniem z dnia 4 listopada 2014 r. Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie odmówił częściowego zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. W sprzeciwie od tego postanowienia skarżący ponownie złożył wnioski o wyłączenie sędziów i referendarzy tutejszego Sądu. Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2014 r. (sygn. akt II OW 232/14) oraz kolejnym postanowieniem z dnia 25 marca 2015 r. (sygn. akt II OW 36/15) Naczelny Sąd Administracyjny odmówił wyznaczenia innego wojewódzkiego sądu administracyjnego do rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziów i referendarzy.

Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2015 r. odmówił częściowego zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 29 maja 2015 r. (sygn. akt II OZ 504/15) oddalił zażalenie na to postanowienie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) zwanej dalej: ustawą p.p.s.a., od skargi, jako pisma wszczynającego postepowanie przed sadem administracyjnym, pobiera się wpis sądowy. Zgodnie zaś z treścią 220 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W przypadku skargi, przewodniczący wzywa wnoszącego, aby pod rygorem jej odrzucenia, uiścił wpis w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W myśl art. 220 § 3 ustawy p.p.s.a. podlega odrzuceniu przez sąd skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis.

W niniejszej sprawie taka sytuacja zaistniała bowiem strona skarżąca zobowiązana była do uiszczenia wpisu stałego w kwocie 100 zł. Wezwanie takie zostało doręczone skarżącemu w dniu 24 lutego 2014 r., po wydanym przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniu z dnia 23 stycznia 2014 r. oddalającym zażalenie na postanowienie tut. Sądu z dnia 4 grudnia 2013 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy. Zatem termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 3 marca 2014 r. Pomimo prawidłowo doręczonego wezwania do uiszczenia wpisu oraz zawartego w nim pouczenia o skutkach niezachowania nałożonego obowiązku, A.Z. nie uiścił wpisu sądowego i mimo prawomocnego postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy zmieniając jego zakres na częściowe zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Okoliczność powyższa uzasadnia odrzucenie skargi na podstawie art. 230 § 3 ustawy p.p.s.a.

Wyjaśnić bowiem pozostaje, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, iż po bezskutecznym upływie siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi, określonego w zarządzeniu przewodniczącego wydanym po oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odmawiające przyznania stronie prawa pomocy, sąd pierwszej instancji winien odrzucić skargę na mocy art. 220 § 3 ustawy p.p.s.a. (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt II OZ 869/09, z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I OZ 1047/11, z dnia 7 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 2274/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W wyroku z dnia 7 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 2274/10, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że konsekwencji nieuiszczenia wpisu od skargi nie niweczą dalsze czynności skarżącego w postaci kolejnych wniosków o prawo pomocy. Zarządzenie przewodniczącego wzywające do uiszczenia wpisu i postanowienie odrzucające skargę są konsekwencją wyczerpania toku postępowania w przedmiocie prawa pomocy z wniosku, który został prawomocnie, negatywnie załatwiony dla wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt I FSK 1395/08; B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, s. 458).

Tutejszy Sąd w pełni podziela pogląd, zgodnie z którym złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, w sytuacji gdy kwestia ta została już merytorycznie, prawomocnie rozstrzygnięta wskutek uprzedniego wniosku w tym przedmiocie (w rozpoznawanej sprawie dwóch wniosków), nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Ponowne złożenie wniosku, nawet w terminie przewidzianym dla uiszczenia wpisu, nie może bowiem uchylić skutków prawomocności pierwotnego rozstrzygnięcia w kwestii prawa pomocy. Jest to tym bardziej istotne w sprawie, w której kolejny wniosek strony o prawo pomocy nie wskazuje na jakiekolwiek nowe okoliczności, które byłyby nieznane przy rozpoznawaniu poprzednich wniosków tej strony, a zakres wnioskowanego prawa pomocy, jest taki sam jak już prawomocnie orzeczony.

W wyznaczonym terminie skarżący nie uiścił wpisu, jak również jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych został rozpoznany odmownie.

Skarżący został pouczony o skutkach nieuiszczenia wpisu, a wobec tego bezskuteczny upływ wyznaczonego terminu spowodował odrzucenie skargi, zgodnie z art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.