Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie
z dnia 13 czerwca 2008 r.
II SA/Ol 28/08

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia Krzysztof Nesteruk (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego J.S. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz zwrot wydatków w sprawie ze skargi I.P. na decyzję Wojewody z dnia "(...)", nr "(...)" w przedmiocie wymeldowania postanawia odmówić przyznania wnioskodawcy kosztów pomocy prawnej.

Uzasadnienie faktyczne

W wyniku postanowienia referendarza sądowego z dnia 12 lutego 2008 r., ustanawiającego dla skarżącej radcę prawnego, Rada Okręgowa Radców Prawnych wyznaczyła do pełnienia tej funkcji J.S. Na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2008 r. jego pełnomocnik subsydiarny - radca prawny E.S. wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Po sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie wyroku radca prawny J.S. w piśmie z dnia 3 czerwca 2008 r. wniósł o przyznanie mu wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną oraz zwrot wydatków na korespondencję i wydanie kopii dokumentów z akt sprawy. We wniosku zawarte zostało oświadczenie, iż wymienione opłaty nie zostały zapłacone w całości.

Motywy nieuwzględnienia tego wniosku są następujące:

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Zasady odnoszące się do radców prawnych zawarte są w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2005 r. Nr 11, poz. 15 ze zm.).

Zgodnie z § 15 owego rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.

Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej - stosownie do § 16 tego aktu - powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.

Obowiązek uwzględnienia tego oświadczenia we wniosku został wprowadzony przez § 2 (nieobowiązującego już) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 12 grudnia 1997 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. Nr 154, poz. 1013) i obecnie obowiązuje we wszystkich rozporządzeniach wykonawczych Ministra Sprawiedliwości, a dotyczących kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych i rzeczników patentowych. Na kanwie przywołanego rozporządzenia z 12 grudnia 1997 r. Sąd Najwyższy sformułował pogląd, zgodnie z którym oświadczenie, że opłaty z tytułu udzielenia pomocy prawnej nie zostały wypłacone w całości lub w części, jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona. Zdaniem Sądu Najwyższego niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku (postanowienie SN z 14 października 1998 r., II CKN 687/98, OSNC 1999, nr 3, poz. 63). Przeciwnicy tego poglądu uważają natomiast, że brak oświadczenia jest brakiem formalnym wniosku, który podlega uzupełnieniu na wezwanie przewodniczącego. Otóż przedmiotowe oświadczenie nie stanowi żadnego z elementów, jaki jest wymagany dla pisma w postępowaniu sądowym, nie może więc być brakiem formalnym pisma, uniemożliwiającym nadanie pismu biegu. Skoro tak, to nie ma podstaw do wzywania o jego uzupełnienie w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Ponadto należy mieć na uwadze, że wniosek pochodzi od profesjonalnego pełnomocnika, który powinien być zorientowany w podstawowych zasadach procedury sądowej. W związku z tym zasadny jest pogląd, że wniosek niezawierający oświadczenia, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części, podlega oddaleniu. (S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, LexisNexis, Warszawa 2007, s. 315-316).

Pogląd taki jest wyrażany również w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: postanowienie z 18 października 2005 r., II FZ 625/05, niepubl.; postanowienie z 3 października 2007 r., I OZ 704/07, dostępne w Internecie na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl)

Oświadczenie zawarte w rozpatrywanym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej nie czyni zadość wymogowi § 16 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

Stwierdzenie, iż "opłaty nie zostały zapłacone w całości" nie pozwala bowiem na bezsprzeczne ustalenie, że opłaty nie zostały zapłacone w części. Stoi to na przeszkodzie określeniu wysokości wynagrodzenia.

Wzgląd na treść postulatu zgłoszonego na rozprawie każe z kolei odnotować uwagę poczynioną w ww. postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 października 2005 r., w myśl której mylne jest utożsamianie treści żądania z oświadczeniem, oparte na twierdzeniu, iż wystarczające jest sformułowanie żądania przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, bowiem z niego już wynika, że koszty nie zostały opłacone.

Z podanych przyczyn orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.