Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1920148

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie
z dnia 18 lipca 2013 r.
II SA/Ol 267/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Matuszak.

Sędziowie WSA: Ewa Osipuk, Tadeusz Lipiński (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2013 r. sprawy ze skargi A. S. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "(...)", nr "(...)" w przedmiocie kary dyscyplinarnej nagany postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Komendant Powiatowy Policji w A orzeczeniem Nr "(...)' z dnia "(...)", działając na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, uznał ASP. A. S. winnym zarzuconego mu przewinienia dyscyplinarnego, tj. naruszenia dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z art. 58 ust. 1 tej ustawy i w związku z § 23 załącznika do Zarządzenia Nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" i orzekł o ukaraniu karą nagany, na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podkreślono, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na utrzymywanie kontaktów towarzyskich przez A. S. z osobami notowanymi i rejestrowanymi jako sprawcy czynów zabronionych. Organ stwierdził, że wymierzona kara jest karą najłagodniejszą, najmniej dokuczliwą dla obwinionego, a zarazem mającą swoje prewencyjne oddziaływanie.

Odwołanie od ww. rozstrzygnięcia wniósł A. S., wnosząc o uniewinnienie. Stwierdził w nim, że żaden z opisanych zarzutów nie potwierdził się w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową. Natomiast zarzucony mu czyn miał miejsce poza służbą, w jego czasie prywatnym. Według odwołującego nie pozostaje on w zażyłych stosunkach z wskazanymi w orzeczeniu osobami.

Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki orzeczeniem nr "(...)" z dnia "(...)" utrzymał w mocy orzeczenie zapadłe w I instancji. Organ odwoławczy podniósł, że postępowanie A. S. jednoznacznie wskazuje na to, że utrzymywał on kontakty towarzyskie z osobami wielokrotnie notowanymi i karanymi, uczestnicząc wraz z nimi w imprezie urodzinowej w dniu 10/11 marca 2012 r., gdzie jako kierowca interesował się i uzyskiwał informacje od innych funkcjonariuszy co do sytuacji prawnej jednej z osób wcześniej notowanych, kontaktując się telefonicznie ze sprawcami pobicia K. K., do którego doszło w dniu 11 marca 2012 r. pod budynkiem lokalu A w A przy ulicy A. Mając przy tym świadomość statusu prawnego tych osób, działał na szkodę Policji jako formacji, nie dbając o godność i dobre imię służby. W ocenie organu przebywanie obwinionego w towarzystwie osób karanych oraz będących w kręgu zainteresowania Policji jest wysoce nieetetyczne. Tym samym postępowanie obwinionego uznano za wypadek o średnim ciężarze gatunkowym.

Skargę na ww. orzeczenie wywiódł A. S. Skarżący podtrzymał swoje argumenty zaprezentowane w odwołaniu od rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Skonkludował, że nałożenie na niego kary nagany w oparciu o poszlaki, w tym o fakt posiadania nr telefonów komórkowych osób znanych Policji, czy znajomość z nimi, nie może przesądzać o naruszeniu etyki zawodowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z powodu wywiedzenia jej z przekroczeniem terminu bądź ewentualnie oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest bowiem możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. W pierwszej kolejności należy podnieść, że zgodnie z treścią art. 53 § 1 w związku z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako: p.p.s.a.), skargę wnosi się, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

W niniejszej sprawie, skarżącemu doręczono orzeczenie organu drugiej instancji w dniu 7 lutego 2013 r., zatem ostatnim dniem do wniesienia skargi do sądu administracyjnego był dzień 11 marca 2013 r. (9 marca 2013 r. to sobota). Skarga wniesiona za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji, a więc organu niewłaściwego, w dniu 8 marca 2013 r. nie może zostać uznana za złożoną z zachowaniem terminu przewidzianego ustawą do dokonania tego typu czynności.

Istotne znaczenie ma fakt, że organ odwoławczy prawidłowo pouczył stronę o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarga dotyczyła decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w A z dnia "(...)", a zatem powinna zostać wniesiona za pośrednictwem tego organu. Natomiast złożono ją w siedzibie organu I instancji, tj. Komendanta Powiatowego Policji w A. Nie zmienia tego poglądu fakt, że skarżący chciał zachować drogę służbową, gdyż w przypadku złożenia skargi do sądu administracyjnego droga ta nie obowiązuje, co pośrednio wynikało z zawartego w decyzji pouczenia, do którego skarżący się nie dostosował. Pouczenie wyraźnie wskazywało bowiem do jakiego organu i w jakim terminie należy wnieść skargę.

W takiej sytuacji termin może być zachowany jedynie w przypadku, gdyby organ, do którego niewłaściwie skierowano skargę, przesłał ją (nadał w urzędzie pocztowym) do właściwego organu przed upływem terminu do wniesienia skargi (por. postanowienie NSA z 14 grudnia 2010 r. I OSK 1981/10, postanowienie NSA z 26 stycznia 2011 r. II FSK 2405/10 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem organ I instancji przekazał skargę organowi odwoławczemu w dniu 14 marca 2013 r. (pismo przewodnie, akta adm., k. - 131).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, w myśl którego, w przypadku wniesienia skargi do organu niewłaściwego, bądź bezpośrednio do sądu, o zachowaniu terminu do jej wniesienia decyduje data nadania skargi przez organ (sąd) pod adresem właściwego organu administracji publicznej (niepublikowane postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego 30 stycznia 2008 r. sygn. akt I FSK 1724/06). Zaznaczyć przy tym trzeba, że nadanie dotyczy złożenia pisma na poczcie (art. 39 k.p.a.). Nie oznacza to, że organ nie może użyć innych środków w celu doręczenia pism, jednakże w takiej sytuacji doręczenie jest skuteczne z chwilą otrzymania pisma przez organ, w którym należało je złożyć.

Jednocześnie warto wyjaśnić, że art. 65 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, zgodnie z którym organ niewłaściwy w sprawie niezwłocznie przekazuje podanie do organu właściwego, a podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu, nie ma w sprawie zastosowania, dotyczy bowiem wyłącznie postępowania administracyjnego. To postępowanie już uległo w sprawie zakończeniu i obecnie zastosowanie mają przepisy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Biorąc powyższe pod rozwagę, nie można uznać za prawidłowe złożenie skargi do organu pierwszej instancji, w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a., skoro na tym etapie postępowania niedopuszczalne jest zastosowanie trybu z art. 65 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (vide: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 października 2004 r., sygn. akt IV SA/Gl 647/04).

Biorąc powyższe pod uwagę przyjąć należy, że skarga wniesiona została do Komendanta Wojewódzkiego Policji z uchybieniem 30-dniowego terminu, ponieważ ostatni dzień terminu do jej wniesienia, upłynął w dniu 11 marca 2013 r. Należy podkreślić, iż wniesienie skargi po upływie terminu skutkuje jej odrzuceniem (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy Sąd, uznając skargę za wniesioną z uchybieniem ustawowego terminu, oraz działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.