Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1920144

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie
z dnia 9 lipca 2013 r.
II SA/Ol 180/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.).

Sędziowie WSA: Wiesława Pierechod, Tadeusz Piskozub.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2013 r. sprawy ze skargi F. W. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia "(...)" roku - sygn. akt "(...)" postanawia

1.

odrzucić skargę;

2.

przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz adwokata G. H. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) powiększoną o należny podatek VAT tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie o sygn. akt 2 IV SA 340/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę F. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego z dnia 7 stycznia 2003 r. Decyzją tą została utrzymana w mocy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 listopada 2002 r., nakazująca T. W. i F. W. rozbiórkę nadbudowanej części budynku na istniejącym budynku gospodarczym, znajdującym się w S. na działce nr "(...)".

W dniu 5 marca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynął wniosek F. W. o wznowienie postępowania zakończonego opisanym wyżej wyrokiem z dnia 8 lipca 2004 r.

Jako podstawy wznowienia postępowania zakończonego wydaniem powyższego wyroku przez sąd administracyjny, skarżący wskazał 408 i art. 403 § 2 "Kodeksu postępowania", zarzucając, że wyrok Sąd oparł na fałszywych dowodach, pozbawiając niesprawną i niezaradną stronę możliwości działania, strona nie była należycie reprezentowana. Ponadto, wykryto nowe dowody, które mają zasadnicze znaczenie dla sprawy, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, albowiem dowody te były w posiadaniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i były utajniane.

Ustanowiony w sprawie w ramach przyznanego skarżącemu prawa pomocy pełnomocnik, na rozprawie w dniu 9 lipca 2013 r. wskazał jako podstawę żądania wznowienia postępowania art. 271 pkt 2 oraz 273 § 1 pkt 1 oraz § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie wyjaśnił, że może mieć zastosowanie w sprawie art. 278 p.p.s.a., dotyczący pojawienia się nowych dowodów.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Wznowienie postępowania sądowego polega na ponownym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem w przypadku zajścia ustawowych przyczyn wznowienia oraz zachowania terminu do wniesienia skargi. Wznowienie postępowania jest instytucją wyjątkową, opatrzoną licznym rygorami. Dotyczy bowiem sytuacji wyjątkowej, kiedy dopuszcza się ponowne rozpatrzenie sprawy, pomimo, że została zakończona prawomocnym orzeczeniem. Przysługuje tylko od ściśle określonych orzeczeń i jest oparte na wąsko określonych podstawach.

Zgodnie z treścią art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą wznowienia jest pozbawienie możliwości działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.

W niniejszej sprawie skarżący domaga się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu, wskazując, iż wyrok Sąd oparł na fałszywych dowodach, pozbawiając stronę możliwości działania, a także podnosząc, że wykryto nowe dowody, które mają zasadnicze znaczenie dla sprawy tj. z powołaniem się na przesłanki z art. 271 pkt 2 oraz art. 273 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 280 oraz 281 p.p.s.a., rozpatrując skargę o wznowienie postępowania Sąd w pierwszej kolejności bada dopuszczalność wznowienia, czyli ustala, czy skargę wniesiono w terminie i czy opiera się ona na ustawowej przesłance wznowienia. Sąd odrzuca wniosek, jeżeli termin do wniesienia skargi nie został zachowany.

W niniejszej sprawie, choć skarżący powołał ustawowe przesłanki wznowienia postępowania, to jednak nie zachował warunku formalnego, bo uchybił trzymiesięcznemu terminowi do złożenia skargi.

Jedną z przesłanek powoływanych przez skarżącego jest oparcie wyroku na fałszywych dowodach. Wskazać jednak należy, że art. 274 p.p.s.a. stanowi, iż z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. Zatem w tym przypadku termin trzymiesięczny do wniesienia skargi biegnie od daty wydania prawomocnego orzeczenia przez sąd karny lub prokuratora, potwierdzającego fakt sfałszowania dokumentów. W niniejszej sprawie skarżący powołuje się na okoliczność istnienia podejrzenia co do sfałszowania dokumentów, które stanowiły podstawę do wydania wyroku, lecz brak jest stosownego orzeczenia sądu karnego lub prokuratora, które okoliczność tę stwierdza. Zatem skarga o wznowienie postępowania oparta na tej przesłance jest przedwczesna (gdyż termin do jej wniesienia nie rozpoczął jeszcze biegu), a tym samym niedopuszczalna.

Skarżący nie wskazał również nowych dowodów, które uzasadniałyby wznowienie postępowania, podnosząc jedynie, iż pojawiają się takie dowody, nieznane Sądowi rozpoznającemu sprawę 2 IV SA 340/03.

Odnosząc się do wskazanej przez skarżącego przesłanki wznowienia, jaką jest pozbawienie możliwości działania, trzeba podnieść, że w takim wypadku termin trzymiesięczny biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o orzeczeniu. Z akt sądowo administracyjnych wynika, że skarżący osobiście brał udział w rozprawie w sprawie 2 IV SA 340/03 w dniu 8 lipca 2004 r., na której zapadł zakwestionowany wyrok. Wyrok ten uprawomocnił się 12 kwietnia 2007 r., a zatem termin do skutecznego wniesienia skargi upłynął w dniu 12 lipca 2007 r. Przedmiotowa skarga złożona zaś została w dniu 5 marca 2013 r., a zatem z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia.

Skarżący nie był zaś pozbawiony możliwości działania, bo zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, m.in. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2005 r. sygn. III SA/Wa 2866/05 (niepublikowany), o pozbawieniu strony możliwości działania można mówić wtedy, gdy nie dano jej w ogóle możliwości działania. Bez wątpienia, taka sytuacja nie zaistniała w sprawie zakończonej wydaniem wyroku w dniu 8 lipca 2004 r. Ponadto wskazać należy, że przez "pozbawienie możliwości działania" należy rozumieć pozbawienia strony możliwości obrony swych praw na skutek naruszenia obowiązujących przepisów prawa (pomiędzy naruszeniem prawa a pozbawieniem możliwości działania musiałby istnieć związek przyczynowy) - por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1228/10 - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń pod adresem: http:// orzeczenia.nsa.gov.pl). Sytuacja taka nie miała zaś miejsca w sprawie, zakończonej wyrokiem z dnia 8 lipca 2004 r.

Przedstawione okoliczności przekonują, iż termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania sadowego rozpoczął swój bieg od dnia uprawomocnienia się wyroku w sprawie 2 IV SA 340/03, czyli od dnia 12 kwietnia 2007 r. i skutecznie skargę o wznowienie postępowania można było złożyć w terminie trzymiesięcznym licząc od tej daty.

Jednocześnie wskazać należy, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym przepisy kodeksu postępowania cywilnego nie mają zastosowania, dlatego też nie ma potrzeby ich omawiania, choć skarżący powołał się na nie, składając wniosek o wznowienie postępowania.

Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 281 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić.

O zwrocie kosztów pełnomocnikowi z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.