Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2189557

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie
z dnia 13 grudnia 2016 r.
II SA/Ol 1338/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk.

Sędziowie WSA: Beata Jezielska (spr.), Ewa Osipuk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Prokuratora na uchwałę Rady Gminy z dnia "(...)". nr "(...)" w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy

1)

stwierdza nieważność załącznika do uchwały Rady Gminy Nr "(...)" z dnia "(...)" w sprawie przyjęcia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy w części dotyczącej: § 1 pkt 9, § 5 ust. 3, § 6 ust. 1 pkt 1;

2)

w pozostałym zakresie oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Prokurator Rejonowy w E wniósł skargę na uchwałę nr "(...)" Rady Gminy K z dnia "(...) "r. w sprawie przyjęcia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy K w części dotyczącej § 1 pkt 9, § 5 ust. 3, § 6 ust. 1 pkt 1 oraz § 18 ust. 3 i 4 Regulaminu, żądając stwierdzenia nieważności uchwały w tym zakresie. Zarzucił istotne naruszenie art. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2016 r. poz. 250 z późn. zm., dalej jako: u.cz.p.g.) poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i nałożenie szeregu obowiązków bez podstawy prawnej oraz powtórzenia regulacji ustanowionych już wcześniej w drodze aktu normatywnego wyższej rangi w tym:

- powtórzenie w § 1 pkt 9 Regulaminu ustawowej definicji legalnej "zwierząt domowych" w sytuacji gdy sformułowanie to zostało już określone wart. 4 pkt 17 ustawy o ochronie zwierząt,

- przekroczenie delegacji ustawowej poprzez określenie w § 5 ust. 3 Regulaminu obowiązku posypywania części nieruchomości służącej do użytku publicznego w przypadku jej oblodzenia piaskiem lub innym środkiem zapobiegającym śliskości w celu jej zlikwidowania,

- przekroczenie delegacji ustawowej poprzez określenie w § 6 ust. 1 Regulaminu, iż mycie pojazdów samochodowych poza myjniami może dotyczyć jedynie nadwozia pojazdu,

- przekroczenie delegacji ustawowej oraz naruszenie zasady proporcjonalności poprzez określenie w § 18 ust. 3 Regulaminu bezwzględnego obowiązku wyprowadzania na uwięzi psów ras uznawanych za agresywne, ich mieszańców oraz innych zagrażających otoczeniu wyłącznie przez osoby dorosłe,

- przekroczenie delegacji ustawowej oraz naruszenie zasady proporcjonalności poprzez określenie w § 18 ust. 4 Regulaminu, iż zwolnienie psa ze smyczy jest dozwolone tylko po uprzednim nałożeniu kagańca, bezwzględnym zakazie zwalniania ze smyczy psów ras uznawanych za agresywne, ich mieszańców oraz innych, zagrażających otoczeniu.

W uzasadnieniu podano, że zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego, co wynika wprost z delegacji ustawowej zawartej w art. 4 ust. 1 u.cz.p.g. Zgodnie zaś z art. 94 Konstytucji akty prawa miejscowego mogą być stanowione przez organy samorządu terytorialnego oraz organy administracji rządowej na podstawie i w granicach upoważnienia zawartych w ustawie. Podniesiono, że ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt w art. 4 pkt 17 wprowadziła definicję legalną pojęcia "zwierzęta domowe", a Rada tę definicję powtórzyła w § 1 pkt 9 Regulaminu, co jest nieprawidłową praktyką. Stosownie bowiem do § 149 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" w akcie normatywnym niższym rangą niż ustawa, bez upoważnienia ustawowego nie formułuje się definicji ustalających znaczenia określeń ustawowych. Wskazano, że regulowanie przez gminę jeszcze raz tego, co zostało już zamieszczone w źródle powszechnie obowiązującego prawa narusza porządek prawny w stopniu istotnym. Należy w takiej sytuacji liczyć się z tym, że powtórzony przepis ustawy będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może w istocie prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy. Odnośnie do drugiego z zarzutów wskazano, że zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b u.cz.p.g. organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego został uprawniony jedynie do określenia wymagań w zakresie uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego. Nie można zatem nakazać właścicielom nieruchomości usuwania, bądź ograniczania śliskości na terenie nieruchomości. Nie stanowi takiego upoważnienia art. 5 ust. 1 pkt 5 u.cz.p.g., który nakłada na właścicieli obowiązek zapewnienia utrzymania czystości i porządku poprzez realizację innych obowiązków określonych w regulaminie, ponieważ tak sformułowany obowiązek wykracza poza normę kompetencyjną zawartą w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b u.cz.p.g. Odnosząc się do trzeciego zarzutu podano, że skarżący nie kwestionuje uprawnienia rady gminy do określenia zasad mycia i napraw pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi. Jednakże sposób sformułowania § 6 ust. 1 pkt 1 u.cz.p.g. doprowadził de facto do bezwzględnego zakazu mycia innych części pojazdu niż nadwozie, co stanowi przekroczenie delegacji ustawowej. Co do kolejnych zarzutów powołano stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 13 września 2012 r. w myśl którego generalny nakaz wyprowadzenia psów na smyczy i w kagańcu, niezależnie od cech psa i innych uwarunkowań, takich jak np. choroba może w określonych sytuacjach prowadzić do działań niehumanitarnych. Ustawa o ochronie zwierząt w art. 4 pkt 2 definiuje bowiem humanitarne traktowanie zwierząt jako "traktowanie uwzględniające potrzeby zwierzęcia i zapewniające mu opiekę i ochronę". Wskazano, że istnieje katalog przypadków, w których to bądź ze względu na wiek zwierzęcia bądź jego kalectwo czy chorobę bezwzględne stosowanie rygorów wskazanych w § 18 ust. 3 i 4 nie tylko nie będzie celowe, ale także może wiązać się z zadawaniem zwierzęciu niepotrzebnego cierpienia. Ograniczenie uprawnień właściciela psa, bądź nałożenie na niego dodatkowych obowiązków, muszą być wyprowadzane z poszanowania zasady proporcjonalności, a postanowienia zaskarżonego Regulaminu niepozwalające na uwzględnienie specyficznych sytuacji i tym samym niekiedy nadmierne, w rezultacie prowadzące do sankcji karnych, mogą tę zasadę naruszać, tym bardziej gdy nakazane Regulaminem środki ostrożności przy trzymaniu zwierzęcia mogą być uznane za bardziej rygorystyczne niż środki przewidziane ustawami i innymi aktami prawa miejscowego. Podniesiono ponadto, że sformułowanie "psów raz uznawanych za agresywne, ich mieszańców oraz innych, zagrażających otoczeniu" jest wysoce nieprecyzyjne, jeżeli chodzi o ostatnie trzy słowa tego sformułowania. Możliwość pociągnięcia obywatela do odpowiedzialności określonej w przepisach karnych, czy do odpowiedzialności sformułowanej przez przepisy prawa administracyjnego nie może opierać się na sformułowaniach pozostawiających na tak znaczne pole dowolności w ich interpretacji. Podniesiono, że wprawdzie część z zaskarżonych regulacji ma na celu wyegzekwowanie na adresatach norm zachowań społecznie pożądanych, to jednak tego rodzaju praktyka nie może odbywać się bez podstawy prawnej.

W odpowiedzi na skargę Wójta Gminy K - reprezentowany przez r.pr. T. Cz - wniósł o oddalenie skargi. Podano, że wbrew twierdzeniom Prokuratora powtórzenie zapisów ustawowych w akcie prawa miejscowego nie jest praktyką z zasady nieprawidłową. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wskazano, że niekiedy konieczne jest przytoczenie w uchwale rady gminy zapisów ustawowych, jeżeli dzięki takiemu zabiegowi akt prawa miejscowego stanie się zrozumiały, jednak myśli tej nie można utożsamić ze swoistą "modyfikacją" i rozszerzaniem lub uzupełnianiem zapisów ustawowych. Zaskarżony zapis Regulaminu nie stanowił formułowania definicji pojęcia "zwierząt domowych" pomimo braku upoważnienia ustawowego, lecz jedynie miał na celu uszczegółowienie regulacji ustawowej, co nie stanowi błędu w sztuce legislacyjnej. Odnośnie do obowiązku posypania części nieruchomości służącej do użytku publicznego w przypadku jej oblodzenia piaskiem lub innym środkiem zapobiegającym śliskości w celu jej zlikwidowania podano, że zawarta w skardze argumentacja jest chybiona, ponieważ powołany w skardze wyrok odnosi się nie do kwestii uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego, lecz dotyczy części nieruchomości nieprzeznaczonych do użytku publicznego. Art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b u.cz.p.g. pozwala na określenie w Regulaminie likwidacji śliskości części nieruchomości służących do użytku publicznego w sposób inny niż poprzez usuwanie śniegu czy lodu. Powołano się na stanowisko zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 października 2013 r. Wskazano, że Prokurator dokonał błędnej wykładni art. 6 ust. 1 pkt 1 Regulaminu. Intencje, którymi kierowała się Rada przy uchwalaniu Regulaminu w powyższym zakresie odnosiły się przede wszystkim do nieczystości pozostałych po myciu pojazdu, a określanie warunków mycia pod tym względem jest w ocenie organu prawnie dopuszczalne. Zawarty w Regulaminie termin "nadwozie" należy odnieść do całego pojazdu w zakresie zabrudzeń wynikających z normalnego użytkowania. Zgodnie z wykładnią organu nie do zaakceptowania jest usuwanie poza myjniami zabrudzeń takich jak resztki smarów oraz olejów samochodowych ze względu na ograniczone możliwości utylizacji tych substancji poza profesjonalnymi zakładami. Jednocześnie nie jest zabronione mycie tych elementów z zabrudzeń " zewnętrznych". Wskazano, że użycie różnie i szeroko rozumianego pojęcia "nadwozia" nie jest jednoznaczne z bezwzględnym zakazem mycia innych części pojazdu. Odnosząc się do nałożonych w regulaminie obowiązków dotyczących wyprowadzania psów podniesiono, że przytoczony przez Prokuratora wyrok nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ w Regulaminie nie zawarto generalnego nakazu wyprowadzania psa na smyczy i w kagańcu. Skarżący powołuje się na ochronę związaną z humanitarnym traktowaniem zwierząt, ale pomija fakt, iż przytaczany przez niego ustawowy obowiązek humanitarnego traktowania dotyczy przede wszystkim relacji pomiędzy zwierzęciem i jego właścicielem w domu właściciela. Zasadne jest natomiast wprowadzanie określonych restrykcji w przestrzeni publicznej, do czego prawo daje Radzie art. 4 ust. 2 pkt 6 u.cz.p.g. W obowiązującym systemie prawnym bezpieczeństwo człowieka stawiane jest wyżej niż swoboda zwierzęcia. Powołano się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2015 r., w którym potwierdzono legalność restrykcji wprowadzonych Regulaminem. Nakładanie w uchwale Rady obowiązków na właścicieli utrzymujących zwierzęta domowe jest zgodne z celem art. 4 ust. 2 pkt 6 u.cz.p.g., a nałożony obowiązek precyzuje obowiązek utrzymywania zwierzęcia na uwięzi właściwej dla tego gatunku. Tak sprawowana kontrola nad zwierzęciem daje większe prawdopodobieństwo zniwelowania uciążliwości i zagrożenia osób przebywających na terenie przeznaczonym do wspólnego użytku niż kontrola werbalna czy kontrola gestem. Sformułowanie "inne zagrażające otoczeniu" odnosi się do tego, iż to właściciel zna swojego pupila i powinien miarkować, czy jego zwierzę może stanowić zagrożenie dla otoczenia. Często psy ras uznawanych za łagodne dokonują aktów agresji, a w związku z tym można wymagać od właściciela, aby w miejscu publicznym stosował środki adekwatne do "temperamentu" swojego psa.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem skargę na akt prawa miejscowego Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jego wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej jako: p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż niektóre z kwestionowanych zapisów uchwały Rady są sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa.

W świetle art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego wydają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Jednocześnie konstytucyjna zasada praworządności wyrażona w art. 7 Konstytucji RP wymaga, żeby materia regulowana wydanym aktem normatywnym wynikała z upoważnienia ustawowego i nie przekraczała zakresu tego upoważnienia. Wynika to również wprost z przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446 z późn. zm.), a zwłaszcza art. 40 tej ustawy, zgodnie z którym gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy na podstawie upoważnień ustawowych. Należy zatem wyraźnie podkreślić, iż wszelkie uchwały podejmowane przez radę gminy muszą nie tylko mieć umocowanie w obowiązujących przepisach prawa, ale też zapisy zawarte w uchwałach nie mogą przepisów tych naruszać. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2009 r. (Sygn. akt II OSK 1256/09, dostępne w Internecie) każde unormowanie wykraczające poza udzielone upoważnienie jest naruszeniem normy upoważniającej i zarazem naruszeniem konstytucyjnych warunków legalności aktu prawa miejscowego wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego. Należy bowiem pamiętać, że w świetle art. 94 Konstytucji RP regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie "uzupełnienie" przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów, czyli nie są wydawane w celu wykonania ustawy, tak jak rozporządzenie w rozumieniu art. 92 Konstytucji RP. Brak jest zatem także upoważnienia ustawowego uprawniającego radę gminy do tworzenia definicji lub doprecyzowywania pojęć ustawowych. Ponadto organ gminy, uchwalając przepisy prawa miejscowego, powinien przestrzegać regulacji zawartych w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908), stanowiących w myśl art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, źródło powszechnie obowiązującego prawa. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 kwietnia 2010 r. (sygn. akt II OSK 170/10, LEX nr 597353) zgodnie z § 118 w związku z § 143 załącznika do powołanego rozporządzenia w uchwale rady gminy nie powtarza się przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń. Naruszenie tego zakazu i wprowadzenie do uchwały przepisów ustawowych powoduje nieważność tych przepisów. Ponadto sprzeczne z prawem jest dokonywanie zmian w przepisach ustawowych i regulowanie niektórych kwestii w sposób odmienny niż w ustawie. Oznacza to, że powszechnie obowiązujący porządek prawny narusza w stopniu istotnym nie tylko regulowanie przez radę gminy raz jeszcze tego, co zostało już uregulowane w źródle prawa powszechnie obowiązującego, lecz również modyfikowanie przepisu ustawowego przez akt wykonawczy niższego rzędu, co możliwe jest tylko w graniach wyraźnie przewidzianego upoważnienia ustawowego.

Jak wynika z treści art. 4 ust. 1 u.cz.p.g. rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. Regulamin ten jest aktem prawa miejscowego i określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące kwestii wymienionych w pkt 1-8 ust. 2 art. 4 u.cz.p.g. Należy przy tym podkreślić, iż wskazany katalog spraw musi być traktowany ściśle. Jest to katalog zamknięty, wyznaczający dokładnie zakres kompetencji organu. Regulamin czystości i porządku nie może wykraczać poza materie przewidziane w art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie. Przepis ten bowiem stanowi delegację ustawową dla wydania aktu prawa niższej rangi, ściśle określając zakres spraw, które mogą być przedmiotem unormowania uchwały rady gminy. Rada gminy nie ma prawa do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne niż wymienione w tym przepisie, ani też podejmowania regulacji w inny sposób niż wskazany przez ustawodawcę, gdyż oznaczałoby to wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 20 grudnia 2006 r. (Sygn. akt II SA/Wr 585/06, LEX nr 243159) podejmując akty prawa miejscowego w oparciu o normę ustawową, organ stanowiący musi ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu. Odstąpienie od tej zasady narusza związek formalny i materialny między aktem wykonawczym a ustawą, co z reguły stanowi istotne naruszenie prawa. Jednocześnie należy podkreślić, iż naczelną zasadą prawa administracyjnego jest zakaz domniemania kompetencji, zaś normy kompetencyjne powinny być interpretowane w sposób ścisły, literalny. Nie można też dokonywać wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii.

W niniejszej sprawie Rada Gminy wprowadziła w § 1 pkt 9 Regulaminu definicję pojęcia zwierząt domowych, podczas gdy definicja ta zawarta jest w art. 4 pkt 17 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2013 r. poz. 856 z późn. zm.). Nie ulega zatem wątpliwości, że przepis ten z wyżej podanych względów podlega stwierdzeniu nieważności.

Ponadto Rada wyszła poza kompetencje przyznane jej na podstawie art. 4 ust. 2 u.cz.p.g., gdyż obowiązki i zakazy określone w § 5 ust. 3 oraz § 6 ust. 1 pkt 1 zaskarżonej uchwały nie znajdują żadnego upoważnienia ustawowego. W § 5 ust. 3 Regulaminu nałożono na właścicieli nieruchomości - w przypadku oblodzienia - obowiązek posypania części nieruchomości służącej do użytku publicznego piaskiem lub innym środkiem zapobiegającym śliskości w celu jej zlikwidowania. Należy zatem wyjaśnić, że upoważnienie zawarte w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b u.cz.o.g. ogranicza się jedynie do określenia obowiązku uprzątnięcia błota, śniegu lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego. Zatem regulamin może jedynie określać obowiązek uprzątnięcia wskazanych zanieczyszczeń, brak jest natomiast upoważnienia do nakazania właścicielowi obowiązku stosowania piasku lub innego stosownego środka do zlikwidowania śliskości. Do właściciela należy bowiem wybranie metody usunięcia zalegającego lodu i może on w tym celu zastosować mechaniczne usunięcie zlodowacenia. Przy czym nie ma znaczenia, że nałożony obowiązek dotyczy wyłącznie nieruchomości służących do użytku publicznego, na co wskazano w odpowiedzi na skargę. Powołany przepis u.cz.p.g. upoważnia bowiem gminę do wprowadzenia powyższej regulacji tylko w takim zakresie.

Brak było także podstawy do wprowadzenia zapisu zawartego w § 6 ust. 1 pkt 1 Regulaminu, w którym dopuszczono mycie pojazdów samochodowych poza myjniami, ale jedynie w zakresie mycia nadwozia pojazdu. Przepis art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c u.cz.p.g. upoważnia Radę do określenia wymagań w zakresie mycia i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi. Tym samym Rada Gminy posiadała upoważnienie do określenia ogólnych zasad dotyczących mycia pojazdów poza myjniami. Rada nie była jednak upoważniona do generalnego ograniczenia możliwości mycia pojazdów tylko do określonych w regulaminie części pojazdów (por. wyroki WSA w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 740/15 oraz z dnia 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 1036/15, dostępne w Internecie). Wprawdzie w odpowiedzi na skargę wskazano ze zapis ten ma zapobiegać myciu w np. komory silnika, co jest niedopuszczalne, ale te kwestie regulują inne przepisy prawa, dotyczące np. ochrony środowiska. Zatem przedmiotowa uchwała nie jest jedynym aktem regulującym te kwestie, a ponadto jest aktem niższego rzędu niż ustawa czy rozporządzenie. W związku z tym pierwszeństwo zawsze będą miały regulacje zawarte w aktach wyższego rzędu. Jednakże okoliczność ta nie uzasadnia to przekroczenia upoważnienia ustawowego, w którym sposób jednoznaczny określono zakres delegacji.

W ocenie Sądu wskazane wyżej zapisy podjętej przez Radę uchwały w sposób istotny naruszają obowiązujące przepisy prawa i dlatego Sąd stwierdził ich nieważność.

Sąd natomiast nie podzielił stanowiska skarżącego co do kwestii uregulowanych w § 18 ust. 3 i 4 zaskarżonego Regulaminu. Wprawdzie skarżący powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2012 r. (sygn. akt II OSK 1492/12), w którym stwierdzono, że generalny nakaz wyprowadzania psów na smyczy i w kagańcu, niezależnie od jego cech i innych uwarunkowań może doprowadzić do działań niehumanitarnych. Zwrócić jednak należy uwagę, że w kwestionowanych przepisach wprowadzono zróżnicowanie rygorów w odniesieniu do ras psów uznawanych za agresywne, ich mieszańców i innych zagrażających otoczeniu oraz w stosunku do pozostałych psów. Przy czym w ocenie Sądu w tym zakresie Rada nie przekroczyła delegacji ustawowej wynikającej z art. 4 ust. 2 pkt 6 u.cz.p.g. Przepis ten stanowi, że regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku. Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2015 r. (Sygn. akt II OSK 618/14, dostępny w Internecie) nakładanie obowiązków na właścicieli utrzymujących zwierzęta domowe jest zgodne z celem art. 4 ust. 2 pkt 6 u.cz.p.g. Wprowadzenie nakazu wyprowadzania psa na smyczy, czy w kagańcu, a przedstawicieli niektórych ras w kagańcu i na smyczy nie koliduje w ww. regulacją. W istocie bowiem precyzuje obowiązek utrzymywania zwierzęcia na uwięzi właściwej dla tego gatunku. Tak sprawowana kontrola nad zwierzęciem daje większe prawdopodobieństwo zniwelowania uciążliwości i zagrożenia osób przebywających na terenie przeznaczonym do wspólnego użytku niż kontrola werbalna czy kontrola gestem. Natomiast odnosząc się do sformułowania: "innych psów zagrażających otoczeniu", które zdaniem skarżącego jest nieprecyzyjne wyjaśnić należy, że zdaniem Sądu umożliwia w szerszym zakresie wypełnienie wyżej wskazanego celu ustawowego. Wyjaśnić przy tym należy, że w przypadku ewentualnego pociągnięcia do odpowiedzialności karnej czy administracyjnej obywatelowi służą środki zaskarżenia, łącznie z drogą sądowa. Zatem w przypadkach wątpliwych o słuszności nałożonej kary będzie decydował sąd, który nie jest związany aktami prawa miejscowego. W związku z tym nie znaleziono podstaw do wyeliminowania tych przepisów z przedmiotowej uchwały.

Wobec powyższego, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części określonej w pkt 1 wyroku. W pozostałym zakresie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.