Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 499028

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie
z dnia 16 stycznia 2008 r.
II SA/Ol 1128/07

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Lipiński.

Sędziowie WSA: Marzenna Glabas, Asesor Bogusław Jażdżyk (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 18 października 2007 r., nr (...) w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w Domu Pomocy Społecznej "K."

oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia 14 maja 2007 r. (...) Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w O., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta Olsztyn, zmienił decyzję z dnia 19 października 2006 r. w sprawie zmiany decyzji o odpłatności za pobyt J. D. w Domu Pomocy Społecznej "K." w O., ustalając, że od dnia 1 maja 2007 r. opłata jest równa pełnemu miesięcznemu kosztowi utrzymania w domu pomocy społecznej, nie więcej jednak niż do 70 % uzyskiwanego dochodu i na dzień wydania decyzji wynosi 1824,70 zł.

W sentencji decyzji wskazano, iż ustalona opłata ulegać będzie zmianie w przypadku zmiany dochodu do pełnych miesięcznych kosztów utrzymania jednak nie więcej niż 70 % tego dochodu. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 87 ust. 8 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 203, poz. 1966 z późn. zm.) w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy z 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 z późn. zm.).

W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż zgodnie z art. 87 ust. 8 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego - osoby przyjęte do domu pomocy społecznej przed dniem 1 stycznia 2004 r. ponoszą opłatę na zasadach zawartych w art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej, tzn. kwota opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej zostaje podwyższona do pełnego kosztu utrzymania, nie więcej jednak niż 70 % dochodu osoby lub na osobę w rodzinie, po osiągnięciu przez dom pomocy społecznej standardu, zgodnie z art. 20 ust. 2 cytowanej ustawy. Wskazał, że Dom Pomocy Społecznej "K." osiągnął wymagany przepisami standard i decyzją Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 12 lutego 2007 r. uzyskał zezwolenie na prowadzenie placówki na czas nieokreślony. Jednocześnie organ ustalił, że dochód J. D. stanowi renta i połowa emerytury w łącznej kwocie 2684,60 zł, 70 % tego dochodu to suma 1824,70 zł w związku z tym tyle wynosi odpłatność ww. za pobyt w przedmiotowej placówce.

W odwołaniu od tej decyzji J. D., powołując się na art. 13 i art. 22 ustawy z dnia 29 maja 1974 o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 87 z późn. zm.), zakwestionował wysokość opłaty, jaką musi uiszczać za swój pobyt w domu pomocy społecznej. Wskazał, że w kwocie ustalonej do opłaty, a stanowiącej 70 % jego dochodu mieści się zapewne koszt leczenia pensjonariuszy domu pomocy, a on jako inwalida wojenny I grupy ma szczególne przywileje, zwłaszcza do bezpłatnego lecznictwa, przedmiotów ortopedycznych, protez, środków pomocniczych oraz leków i środków opatrunkowych. Dodał, że na pokrycie kosztów jego utrzymania można dokonywać potrąceń z renty, a nie z całej wysokości jego dochodu.

Wniósł o odstąpienie od podwyższenia ciążącej na nim opłaty za pobyt w DPS "K."

Zaskarżona decyzja została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 18 października 2007 r. (...).

Organ II instancji powtórzył, iż zgodnie z art. 87 ust. 8 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego - osoby przyjęte do domu pomocy społecznej przed dniem 1 stycznia 2004 r. ponoszą opłatę na dotychczasowych zasadach, czyli - jak podał - na podstawie ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej.

Art. 35 ust. 3 tej ustawy wskazuje, iż opłata zostaje podwyższona do pełnego kosztu, nie więcej jednak niż 70 % dochodu osoby lub na osobę w rodzinie, po osiągnięciu przez dom pomocy społecznej standardu, zgodnie z art. 20 ust. 2.

Kolegium zaznaczyło, iż Dom Pomocy Społecznej "K." w O. spełnił standardy określone przepisami prawa dla tego typu placówek, co potwierdza wydane w dniu 12 grudnia 2007 r. przez Wojewodę Warmińsko Mazurskiego zezwolenie. W tej sytuacji obowiązkiem organu I instancji było ustalenie nowej opłaty w wysokości pełnego kosztu utrzymania. Zgodnie zaś z pkt 3 obwieszczenia Prezydenta Miasta Olsztyn z dnia 22 lutego 2007 r. w sprawie ustalenia miesięcznego kosztu utrzymania jednego mieszkańca w domach pomocy społecznej funkcjonujących na terenie Miasta O. w 2007 r., miesięczny koszt utrzymania w Domu Pomocy Społecznej "K." wynosi 2220 zł. Ponieważ opłata za pobyt w domu pomocy społecznej nie może być wyższa niż 70 % dochodu osoby zamieszkującej w takim domu, a dochód J. D. wynosi netto 2606,71 zł, to wysokość ciążącej na nim opłaty wynosić musi 1824,70 zł.

Odnosząc się do argumentów zawartych w odwołaniu, Kolegium wskazało, iż art. 13 ustawy o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin, z którego strona wywodzi swoje prawo do bezpłatnych świadczeń leczniczych i innych, utracił moc obowiązującą od dnia 1 października 2004 r. na mocy art. 200 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135). Przepis ten nie może być więc podstawą do jakiegokolwiek odmiennego traktowania osób przebywających w DPS "K.", niż stanowią to przepisy wyżej omówione.

Z kolei przepis art. 22 ustawy o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin daje jedynie prawo pierwszeństwa do umieszczenia w domu pomocy społecznej, ale nie zwalnia od ponoszenia odpłatności. Odsyła natomiast do ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 z późn. zm.) w zakresie dokonywania potrąceń ze świadczeń pieniężnych określonych w tej ustawie. Zgodnie z art. 139 ust. 1 pkt 10 tej ustawy ze świadczeń pieniężnych wypłacanych na podstawie tej ustawy (a więc zarówno renty lub emerytury, jak i z obu tych świadczeń jednocześnie, jeżeli takie prawo osobie uprawnionej przysługuje) można potrącać należności z tytułu odpłatności za pobyt osób uprawnionych w domach pomocy społecznej, na wniosek dyrektorów tych placówek.

W skardze na powyższą decyzję J. D. wniósł o jej uchylenie i spowodowanie jej zmiany, zgodnie z jego żądaniem zawartym w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucił, iż organ odwoławczy nie ustosunkował się do tego, że art. 22 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin zezwala jedynie z renty dokonywać potrąceń na pokrycie kosztów utrzymania w domu kombatanta lub w domu pomocy społecznej. Kolegium pominęło również fakt, iż art. 13 ww. ustawy powołany został w odwołaniu po to, aby zaznaczyć, że DPS nie może dwa razy korzystać z tego samego źródła; raz - pobierając z jego dochodu środki pieniężne na opiekę i leczenie, w postaci zwiększenia kosztów utrzymania; drugi raz zaś - z Funduszu Ochrony Zdrowia, na mocy ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Skarżący wyraził także niezadowolenie ze stale rosnących kosztów utrzymania w DPS "K.", co powoduje, że część dochodu, którą dotąd przeznaczał wyłącznie na własne potrzeby ciągle się pomniejsza. W tym właśnie dopatruje się traktowania go w sposób niezgodny z art. 19 i art. 30 Konstytucji RP oraz intencją ustawy o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy niż ta, w której wniesiono skargę. Przy czym przez pojęcie "sprawa" należy rozumieć przedmiot zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot (por. uchwała NSA z dnia 3 lutego 1997 r., sygn. akt OPS 12/96, ONSA 1997, z. 3 poz. 104).

W związku z tym sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może ją wzruszyć jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja, którą podwyższono skarżącemu odpłatność za pobyt w domu pomocy społecznej do wysokości 70 % uzyskiwanego dochodu. Rozstrzygnięcie to zdaniem sądu odpowiada przepisom obowiązującego prawa, wobec czego skarga nie mogła zostać uwzględniona. Podniesiony przez skarżącego sprzeciw wobec podwyższenia mu opłaty nie ma żadnych uzasadnionych podstaw prawnych.

Z akt sprawy wynika, że J. D. został skierowany do DPS "K." w 1991 r. Do dnia 1 stycznia 2004 r. kwestia odpłatności za pobyt w domach pomocy społecznej uregulowana była w ustawie z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 z późn. zm.). Art. 35 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy (zgodnie z brzmieniem obowiązującym od dnia 1 października 2003 r.) stanowił, że pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny, a miesięczną opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej osoby pełnoletniej posiadającej dochód ustala się w wysokości 200 % kwoty określonej w art. 4 ust. 1 pkt 1; opłata ta nie może być jednak wyższa niż 70 % dochodu osoby przebywającej w domu pomocy społecznej. Przy czym ust. 3 tego unormowania stanowił, że opłata, o której mowa w ust. 1 pkt 1-3, zostaje podwyższona do pełnego kosztu utrzymania, nie więcej jednak niż do 70 % dochodu osoby lub na osobę w rodzinie, po osiągnięciu przez dom pomocy społecznej standardu, zgodnie z art. 20 ust. 2.

W myśl tego zaś przepisu - domy pomocy społecznej, które nie osiągają obowiązującego standardu, są obowiązane do opracowania i realizacji programu naprawczego do 2006 r.

Zatem zgodnie z powyższymi regulacjami, opłata za pobyt w domu pomocy społecznej wynosiła 200 % kryterium dochodowego, ale jeżeli dochód uzyskiwany przez pensjonariusza był niższy od tej kwoty, to wówczas odpłatność nie mogła przekroczyć 70 % ustalonego dochodu. Ustawodawca jednak zastrzegł, że zasady te obowiązują do czasu spełnienia przez placówkę wymaganych standardów. Po uzyskaniu stosownego zezwolenia obowiązywać miał tylko jeden sposób obliczania odpłatności, tzn. opłata miała wynosić 70 % uzyskiwanego przez mieszkańca domu dochodu. W sytuacji skarżącego, którego 70 % dochodu przekraczało dwukrotność kryterium dochodowego, opłata za pobyt w Domu Pomocy Społecznej "K." nie mogła zostać podwyższona do wysokości 70 % uzyskiwanego dochodu do momentu spełnienia przez placówkę standardów zgodnych z przepisami prawa.

Z dniem 1 stycznia 2004 r., na mocy art. 54 pkt 15 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 203, poz. 1966) zmienione zostały zasady odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej. Według nowego brzmienia art. 35 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej obowiązanymi do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej byli w kolejności: mieszkaniec domu, małżonek, zstępni przed wstępnymi oraz gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej (ust. 2).

Mieszkaniec domu obowiązany był wnosić opłatę w wysokości nie większej jednak niż 70 % swojego dochodu (ust. 3 pkt 1). Natomiast gmina miała uiszczać różnicę pomiędzy średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej, a opłatami wnoszonymi przez osoby wskazane w ust. 2. Przy czym na zasadzie art. 87 ust. 8 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego osoby, które zostały przyjęte do domu pomocy społecznej przed dniem 1 stycznia 2004 r. oraz osoby posiadające skierowania do domu pomocy społecznej wydane przed dniem 1 stycznia 2004 r. miały ponosić opłatę na dotychczasowych zasadach. Zatem przepis ten gwarantował skarżącemu, że nie będzie musiał ponosić opłaty wyższej niż dwukrotność określonego w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej kryterium dochodowego, chyba że placówka w której przebywa spełniłaby wymagane standardy.

Jednak powyższy stan prawny obowiązywał do czasu wejścia w życie nowej ustawy o pomocy społecznej, tj. ustawy z dnia 12 marca 2004 r. (Dz. U. Nr 64, poz. 593), która weszła w życie z dniem 1 maja 2004 r.

Na podstawie tej ustawy utraciła moc ustawa o pomocy społecznej z dnia 29 listopada 1990 r. Ponadto w myśl art. 149 ust. 1 z dniem wejścia w życie ustawy wygasały decyzje wydane na podstawie ustawy o pomocy społecznej z 1990 r., z wyjątkiem decyzji o skierowaniu do domu pomocy społecznej oraz decyzje o umieszczeniu w takiej placówce wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (ust. 3). Oznacza to, że z dniem 1 maja 2004 r. z mocy prawa wygasły decyzje, którymi ustalono odpłatność za pobyt w domu pomocy społecznej według zasad ustanowionych przepisami ustawy o pomocy społecznej z 1990 r.

W tej sytuacji właściwe organy pomocy społecznej obowiązane były określić na nowo skarżącemu wysokość opłaty za pobyt w przedmiotowej placówce, zgodnie z przepisami ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r., którymi utrzymano zasady wprowadzone z dniem 1 stycznia 2004 r.

W myśl art. 60 ust. 1 tej ustawy pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania, który ustala odpowiednio właściwy organ wykonawczy jednostek samorządu terytorialnego i ogłasza w wojewódzkim dzienniku urzędowym do dnia 31 marca każdego roku (ust. 2).

Stosownie zaś do art. 61 ust. 2 pkt 1 mieszkaniec domu obowiązany jest do wnoszenia opłaty w wysokości 70 % swojego dochodu. Różnicę pomiędzy wniesioną opłatą, a średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej uiszczać ma natomiast gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej (art. 61 ust. 2 pkt 3).

Zatem w obecnym stanie prawnym, z tytułu pobytu w domu pomocy społecznej, skarżący zobowiązany jest do wnoszenia opłaty w wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania pensjonariusza, nie więcej jednak niż 70 % uzyskiwanego dochodu. Ponieważ zgodnie z obwieszczeniem Prezydenta Miasta Olsztyn z dnia 22 lutego 2007 r. w sprawie ustalania miesięcznego kosztu utrzymania jednego mieszkańca w domach pomocy społecznej funkcjonujących na terenie Miasta Olsztyn w 2007 r. (Dz. U. Woj. Warmińsko-Mazurskiego Nr 33, poz. 538) - miesięczny koszt utrzymania jednego mieszkańca Domu Pomocy Społecznej "K." wynosi 2220 zł, a dochód skarżącego netto to suma 2606,71 zł, w związku z tym odpłatność za jego pobyt we wskazanej placówce nie może przekroczyć 70 % jej dochodu.

W takiej też wysokości ustalono skarżącemu odpłatność zaskarżoną decyzją.

Zatem ustalona opłata w kwocie 1824, 0 zł naliczona została zgodnie z prawem.

Zaznaczyć można w tym miejscu, iż ustawa o pomocy społecznej z 2004 r. nie uzależniała wysokości odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej od spełnienia przez daną placówkę wymaganych standardów. W art. 152 powołanej ustawy ustawodawca przewidział jedynie okres przejściowy, w którym istniejące placówki powinny dostosować się do nowych wymagań. Do tego czasu funkcjonowanie placówek ma charakter warunkowy, a ich dalszy byt zależy od spełnienia standardów najpóźniej z końcem okresu przejściowego. W pierwotnym tekście ustawa przewidywała, że realizacja programu naprawczego powinna zostać zakończona do dnia 31 grudnia 2006 r. Do tego też czasu zachowywały moc obowiązującą zezwolenia (w tym warunkowe) na prowadzenie domu wydane przed wejściem w życie ustawy (ust. 3). Okres przejściowy został wydłużony tuż przed jego zakończeniem ustawą z dnia 8 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 249, poz. 1831), która weszła w życie 31 grudnia 2006 r. Aktualnie okres zakończenia programu naprawczego oraz obowiązywania zezwolenia warunkowego na prowadzenie placówki upływa z końcem 2010 r. Formą zdyscyplinowania placówek do wdrożenia programów ma być zakaz kierowania do nich nowych pensjonariuszy począwszy od początku 2009 r., jeśli dom nadal nie spełni wymaganych standardów (ust. 5). Podobny skutek ma odnieść zakaz podwyższania opłat pobytowych w takich placówkach od 1 stycznia 2008 r. (ust. 6).

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że organy orzekające oparły rozstrzygnięcie na błędnej podstawie prawnej, jednak stwierdzone uchybienie nie mogło skutkować wzruszeniem zaskarżonej decyzji, gdyż naruszenie prawa materialnego może uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji tylko wtedy, gdy miało to wpływ na wynik sprawy. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że brak takiego wpływu wystąpi w sytuacji, gdy nawet w wypadku prawidłowego zastosowania prawa materialnego treść decyzji byłaby taka sama (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, wyd. II).

Organy orzekające wadliwie jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołały art. 87 ust. 8 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. w brzmieniu sprzed dnia 1 stycznia 2004 r. Przepisy te, jak już wskazano, nie mogły mieć w sprawie zastosowania, wobec obowiązywania w tym zakresie przepisów ustawy o pomocy społecznej z 2004 r. Skoro jednak treść zaskarżonego rozstrzygnięcia odpowiada regulacjom art. 60 i art. 61 tej ustawy, to brak jest podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem i jej wzruszenia na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.

Ustosunkowując się do argumentów podnoszonych przez skarżącego, trzeba podkreślić, iż nie istnieje niestety jakikolwiek przepis, który stwarzałby podstawę do pomniejszenia przedmiotowej opłaty w przypadku, kiedy osoba obowiązana do jej ponoszenia korzysta z ulg przewidzianych w art. 46 i art. 47 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135 z późn. zm.), a dotyczących przysługiwania inwalidom wojennym i wojskowym bezpłatnych leków i wyrobów medycznych, określonych tymi przepisami.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 22 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin, należy wskazać, iż nie mógł on skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy inwalida wojenny wymagający szczególnej opieki korzysta z pierwszeństwa w umieszczeniu, na jego wniosek, w domu kombatanta lub w domu pomocy społecznej. Na pokrycie kosztów utrzymania w tych domach można dokonywać potrąceń z renty według zasad określonych w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Tak więc dokonywanie potrąceń na pokrycie kosztów utrzymania w domu kombatanta lub w domu pomocy społecznej odbywa się według zasad określonych w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Art. 139 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 z późn. zm.) stanowi zaś, że należności z tytułu odpłatności za pobyt osób uprawnionych do świadczeń w domach pomocy społecznej, zakładach opiekuńczo-leczniczych lub zakładach pielęgnacyjno-opiekuńczych podlegają potrąceniu ze świadczeń pieniężnych określonych w tej ustawie, a więc zarówno rent jak i emerytur. Poza tym art. 22 ust. 1 ustawy nie ogranicza możliwości pobierania opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej z innych świadczeń, czy też dochodów, jeżeli takie posiada inwalida wojenny. Nie jest też zasadne twierdzenie skarżącego, że do chwili ustalenia odpłatności decyzją z dnia 14 maja 2007 r. opłata za pobyt w domu pomocy społecznej potrącana była jedynie z renty inwalidzkiej. Jak wspomniano wyżej, niższa opłata ponoszona przez skarżącego do czasu wydania tejże decyzji związana była z innymi zasadami odpłatności za pobyt w domu pomocy, nie zaś z uzależnieniem opłaty tylko od wysokości renty inwalidzkiej posiadanej przez skarżącego.

Podstawą uwzględnienia postulatu skarżącego nie mogą być również powołane przez niego zapisy Konstytucji RP. Zawarta w nich treść normatywna nie umożliwia bowiem oparcia na nich orzeczenia sprzecznego z ustawowym uregulowaniem kwestii odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej.

Z podanych przyczyn skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.