Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 753928

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 9 grudnia 2010 r.
II SA/Lu 719/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca).

Sędziowie NSA: Witold Falczyński, Krystyna Sidor.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi F.D. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia, iż decyzja o przyznaniu uprawnień kombatanckich wydana została z naruszeniem prawa oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia 24 sierpnia 2010 r., nr (...), po rozpoznaniu wniosku Franciszka D. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kierownika Urzędu z dnia 9 lipca 2010 r., nr (...), odmawiającą stwierdzenia, po wznowieniu postępowania, iż decyzja tego organu z dnia 22 października 1998 r., nr (...), została wydana z naruszeniem prawa - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wyjaśnił, że decyzją ostateczną z dnia 22 października 1998 r., Nr (...), przyznano Franciszkowi D. uprawnienia kombatanckie w związku z pobytem w obozie na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, uznając, że matka strony będąc w ciąży, z której urodził się Franciszek D., w lipcu 1943 r. przebywała w obozie przesiedleńczym w Z.

Organ wyjaśnił, iż na obecnym etapie postępowania rozpoznawany był kolejny wniosek Franciszka D. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wskazaną wyżej decyzją ostateczną z dnia 22 października 1998 r. Do wniosku tego, złożonego w dniu 21 stycznia 2010 r., strona dołączyła nowy dowód w sprawie w postaci pisma Amt der Niederösterreichischen Landesregierung (Urzędu Rządu Krajowego dla Dolnej Austrii) z dnia 29 października 2009 r. Biorąc pod uwagę powyższe Kierownik Urzędu postanowieniem z dnia 9 czerwca 2010 r. wznowił postępowanie w sprawie.

Decyzją z dnia 9 lipca 2010 r. organ administracji, działając na podstawie art. 151 § 2 k.p.a., odmówił stwierdzenia, iż decyzja z dnia 22 października 1998 r. wydana została z naruszeniem prawa. W ocenie organu, przedłożony przez wnioskodawcę nowy dowód nie wnoszą nic nowego do sprawy, gdyż nie wynika z niego, by wnioskodawca przebywał w obozie koncentracyjnym w Mauthausen, a jedynie wskazuje on na fakt wykonywania przez stronę i jej rodzinę prac przymusowych na terenie III Rzeszy. Pozostałe dokumenty złożone przez wnioskodawcę nie stanowią zaś nowych dowodów w sprawie, gdyż były wcześniej znane organowi.

Utrzymując w mocy decyzję z dnia 22 lipca 2008 r. Kierownik Urzędu podzielił stanowisko wyrażone w tej decyzji i stwierdził, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Franciszek D. nie wskazał, by w sprawie zaistniały nowe okoliczności faktyczne i prawne uzasadniające uchylenie decyzji o przyznaniu uprawnień kombatanckich z dnia 22 października 1998 r. Złożone przez stronę pismo z dnia 29 października 2009 r. nie potwierdza, iż skarżący przebywał w miejscach odosobnienia, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.

Od decyzji Kierownika Urzędu z dnia 24 sierpnia 2010 r. skargę do sądu administracyjnego złożył Franciszek D., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji tegoż organu z dnia 9 lipca 2010 r. Skarżący podniósł, iż pismem z dnia 18 stycznia 2010 r. zwrócił się do organu o uchylenie decyzji ostatecznej o przyznaniu uprawnień kombatanckich poprzez jej zmianę i rozszerzenie czasokresu represji, za które przyznano mu uprawnienia kombatanckie z jednego miesiąca do 2 lat. Organ, związany treścią żądania skarżącego winien był ten wniosek w taki sposób rozpoznać, by sprawę załatwić w sposób możliwie najkorzystniejszy dla strony. Dlatego też skarżący oczekiwał, iż Kierownik wezwie go, stosownie do art. 64 § 2 k.p.a., do usunięcia braków tego pisma albo na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. wezwie go do złożenia wyjaśnień na piśmie. Kierownik jednak tego nie uczynił, uznał zaś bezpodstawnie, iż skarżący domaga się wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 22 października 1998 r.

W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja prawa nie narusza, a zatem skargi na tę decyzję nie można uznać za zasadną.

W myśl przepisu art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1)

dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,

2)

decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,

3)

decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,

4)

strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,

5)

wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,

6)

decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,

7)

zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),

8)

decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat.

Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i § 2 k.p.a.).

Stosownie do art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2, wydaje decyzję, w której:

1)

odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, albo

2)

uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

W świetle zaś paragrafu 2 tego artykułu, w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją ostateczną z dnia 22 października 1998 r., Nr (...), przyznano skarżącemu Franciszkowi D. uprawnienia kombatanckie w związku z pobytem w obozie na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "ustawa". Podstawą przyznania uprawnień kombatanckich skarżącemu było stwierdzenie, że matka skarżącego, będąc w ciąży, z której urodził się Franciszek D., w lipcu 1943 r. przebywała w obozie przesiedleńczym w Z.

Pismem z dnia 18 stycznia 2010 r., które wpłynęło do organu w dniu 25 stycznia 2010 r., Franciszek D. zwrócił się o "uchylenie decyzji ostatecznej o przyznaniu uprawnień kombatanckich (...) i o wznowienie postępowania o przyznanie uprawnień kombatanckich rozszerzonych na okres 24 miesięcy" (k. 177 akt adm.).

Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych potraktował to pismo jako wniosek o wznowienie postępowania i decyzją z dnia 8 lutego 2010 r., nr (...), odmówił wznowienia postępowania zakończonego wskazaną wyżej decyzją ostateczną z dnia 22 października 1998 r., wskazując, iż skarżący nie wskazał żadnej z przesłanek wznowienia postępowania.

Po doręczeniu mu tej decyzji, w dniu 3 marca 2010 r. (data nadania) skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wskazał wyraźnie: "odpowiadając na wyżej wymienione pismo (decyzję) w dalszym ciągu wnioskuję o ponowne rozpatrzenie mojej sprawy poprzez wznowienie postępowania". We wniosku tym wskazał, iż "decyzja (z dnia 22 października 1998 r.) wydana została w wyniku przestępstwa" oraz, że "wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję" (k. 203, 204 akt adm.). Tym samym skarżący wskazał na istniejące w sprawie - w jego ocenie - podstawy wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 5 k.p.a.

Również w toku dalszego postępowania, zakończonego zaskarżoną decyzją, skarżący nie kwestionował w żaden sposób, iż domaga się wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia 22 października 1998 r. o przyznaniu uprawnień kombatanckich.

Nieuzasadnione są zatem podnoszone na obecnym etapie postępowania zarzuty skarżącego, iż we wniosku z dnia 18 stycznia 2010 r. nie domagał się on wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Kierownika Urzędu z dnia 22 października 1998 r. Skarżący wprost wskazywał, iż żąda wznowienia postępowania i powoływał podstawy wznowieniowe określone w art. 145 k.p.a., a więc organ administracji nie miał podstaw do odmiennej kwalifikacji prawnej żądania zawartego w tym wniosku.

Bezzasadne są więc również zarzuty skarżącego, że Kierownik Urzędu obowiązany był, stosownie do art. 64 § 2 k.p.a., wezwać go do usunięcia braków pisma z dnia 18 stycznia 2010 r. albo wezwać go, na podstawie art. 50 § 1 k.p.a., do złożenia wyjaśnień na piśmie.

Z akt administracyjnych wynika również, iż wskazana wyżej decyzja z dnia 8 lutego 2010 r., odmawiająca wznowienia postępowania, na skutek wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy została uchylona przez Kierownika Urzędu decyzją z dnia 8 czerwca 2010 r., a postanowieniem z dnia 9 czerwca 2010 r. wznowione zostało postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia 22 października 1998 r., nr (...).

Zaskarżoną decyzją Kierownik Urzędu utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 9 lipca 2010 r., nr (...), odmawiającą stwierdzenia, po wznowieniu postępowania, iż decyzja z dnia 22 października 1998 r., nr (...), została wydana z naruszeniem prawa.

Zasadne jest stanowisko organu administracji, iż złożony przez skarżącego dowód w sprawie w postaci pisma Amt der Niederösterreichischen Landesregierung (Urzędu Rządu Krajowego dla Dolnej Austrii) z dnia 29 października 2009 r. nie dawał podstaw do stwierdzenia, że decyzja przyznająca uprawnienia kombatanckie wydana została z naruszeniem prawa. Z treści tego pisma nie wynika bowiem, by wnioskodawca przebywał w obozie koncentracyjnym w Mauthausen, a jedynie wskazuje ono na fakt wykonywania przez stronę i jej rodzinę prac przymusowych na terenie III Rzeszy, co w rozpoznawanej sprawie jest okolicznością bezsporną.

Uszło wprawdzie uwadze organu administracji, iż dowód ten nie istniał w dacie wydania decyzji z dnia 22 października 1998 r., nr (...), lecz okoliczność ta, nie kwestionowana zresztą przez skarżącego, nie mogła mieć wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy, prawidłowo rozstrzygniętej decyzją odmawiającą w istocie uwzględnienia wniosku skarżącego i "rozszerzenia" okresu przyznanych mu uprawnień kombatanckich.

Należy podkreślić, iż również pozostałe dokumenty, złożone wraz z wnioskiem z dnia 18 stycznia 2010 r., nie stanowią nowych dowodów w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., na co prawidłowo wskazywał Kierownik Urzędu w decyzji z dnia 9 lipca 2010 r. Pismo skarżącego do Stowarzyszenia (...) z dnia 2 grudnia 1997 r., życiorys skarżącego z dnia 2 grudnia 1997 r., kwestionariusz oraz oświadczenie osoby ubiegającej się o uprawnienia kombatanckie z dnia 2 grudnia 1997 r., zaświadczenie Archiwum Państwowego w L. z dnia 22 grudnia 1994 r., świadectwo urodzenia oraz dokument w języku niemieckim, potwierdzający przymusową pracę ojca skarżącego (Arbeitsbuch) załączone były już do wniosku w sprawie zakończonej decyzją z dnia 22 października 1998 r. o przyznaniu uprawnień kombatanckich (k. 7-14, 15-17, 19 akt administracyjnych). Również kopia oświadczenia ojca skarżącego i jego siostry z dnia 24 września 1993 r. były złożone do akt sprawy już wraz z pismem z dnia 28 listopada 2005 r. (data nadania: 2 grudnia 2005 r.; k. 42-43 akt administracyjnych).

Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.