Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 769968

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 31 sierpnia 2010 r.
II SA/Lu 501/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy wyznaczenia dodatkowego terminu do załatwienia sprawy postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Pismem z dnia 10 maja 2010 r. skarżący E. B. złożyły do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udzielenia informacji publicznej.

Postanowieniem z dnia (...) r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło na podstawie art. 37 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego wyznaczenia dodatkowego terminu do załatwienia sprawy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, że uprawnienie organu wyższego stopnia do wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy ma zastosowanie w sytuacji gdy sprawa należy do kategorii spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej. Natomiast przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie przewidują udostępniania informacji w formie decyzji administracyjnej.

Powyższe postanowienie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie E. B., podnosząc, iż błędne jest stanowisko Kolegium polegające na przyjęciu, że sprawa nie kwalifikuje się do rozpatrzenia zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zaskarżone postanowienie - zgodnie z zawartym w nim pouczeniem - nie podlega bowiem kontroli sądowoadministracyjnej.

Jak stanowi art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej "ustawą", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W kontekście tak zakreślonej kognicji sądów administracyjnych koniecznym jest rozstrzygnięcie, czy zaskarżone postanowienie mieści się w katalogu wyżej wymienionych aktów podlegających kontroli sądowej. Bezspornym jest, iż zaskarżony akt z uwagi na swój charakter prawny nie odpowiada przesłankom art. 3 § 2 pkt 1, 3 i 4 ustawy. Z tej przyczyny do rozważenia pozostają przesłanki art. 3 § 2 pkt 2 dopuszczające sądową kontrolę aktu administarcyjnego.

Jak wynika z powołanego art. 3 § 2 pkt 2 ustawy, podstawową przesłanką warunkującą zaskarżenie postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym do sądu administracyjnego jest to, czy służy na nie zażalenie chyba, że postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty. Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, wydanych w postępowaniu prowadzonym - jak w tej sprawie - na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jest zamknięty.

Bezspornym jest, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. Wyjaśnić zatem należy, iż przepis ten ma na celu likwidację bezczynności organu w trybie administracyjnym, a ponadto jest - co do zasady - niezbędnym warunkiem formalnym dopuszczalności skargi na bezczynność organu na podstawie art. 52 ustawy.

Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jednakże, co istotne stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w formie postanowienia ma charakter wpadkowy (incydentalny) i nie jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym. Jest swoistego rodzaju wyłącznie czynnością nadzorczą, na którą nie przysługuje środek zaskarżenia (zażalenie). Tego rodzaju postanowienie nie mieści się w kategorii postanowień o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy, a zatem nie przysługuje również na taki akt skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 306/05, niepubl.).

Tytułem wyjaśnienia należy wskazać, iż skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Przepisy k.p.a. nie mają bowiem zastosowania do udostępnienia informacji publicznej, gdyż ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera odesłanie do stosowania tego Kodeksu jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udzielenia informacji, nie zaś do czynności materialno-technicznej polegającej na jej udzieleniu (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, niepubl.). Z tych przyczyn strona przekonana o bezczynności organu w udzieleniu informacji publicznej uprawniona jest do bezpośredniego wniesienia skargi sądowej na bezczynność tego organu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy, Sąd orzekł jak w postanowieniu.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.