Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1801663

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 21 kwietnia 2015 r.
II SA/Lu 453/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Czaja.

Sędziowie WSA: Robert Hałabis (sprawozdawca), Bogusław Wiśniewski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi B. M. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) nr (...) Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora N. B. w P. z dnia (...)., nr (...), prostujące z urzędu oczywistą omyłkę w postanowieniu tego organu z dnia (...) r., nr (...) - w przedmiocie nałożenia na R. i M. małż. H. obowiązku wykonania ekspertyzy dotyczącej stanu technicznego lokalu przy ul. (...) w P. - w terminie do dnia 28 lutego 2014 r.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia L. W. Inspektor N. B. przedstawił następująco stan faktyczny i prawny sprawy:

Postanowieniem z dnia (...) nr (...), Powiatowy Inspektor N. B. w P. - na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.) - nałożył na R. i M. małż. H. obowiązek wykonania w terminie do dnia 28 lutego 2014 r. ekspertyzy dotyczącej stanu technicznego lokalu przy ul. (...) w P., zawierającej:

1.

określenie ilości i rodzaju kanałów kominowych przyporządkowanych do lokalu przy ul. (...) i (...) oraz sposobu podłączenia poszczególnych pomieszczeń i urządzeń wraz z oceną prawidłowości zastosowanych rozwiązań;

2.

określenie stanu technicznego wszystkich kanałów kominowych przyporządkowanych lokalowi przy ul. (...), w szczególności ich szczelności, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości podać należy szczegółowy sposób usunięcia nieprawidłowości;

3.

określenie przydatności pomieszczeń do zainstalowania urządzeń grzewczych wraz z rozwiązaniem sposobu organizacji wentylacji nawiewno-wywiewnej w pomieszczeniu z zainstalowanymi urządzeniami gazowymi i kominkiem, zapewniającej odpowiednią ilość powietrza zewnętrznego do spalania paliwa i wentylacji;

4.

ocenę przydatności do użytkowania instalacji gazowej, sposobu prowadzenia przewodów gazowych, szczelności oraz sposobu podłączenia urządzeń gazowych do instalacji gazowej, wentylacyjnej i spalinowej.

W dniu 31 stycznia 2014 r. Powiatowy Inspektor N. B. w P. wydał na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej jako "k.p.a."), postanowienie nr (...), którym z urzędu sprostował oczywistą omyłkę w swoim postanowieniu z dnia (...) r. orzekając, że w wierszu dwudziestym i dwudziestym pierwszym komparycji tego postanowienia zamiast stwierdzenia: "określenie stanu technicznego wszystkich kanałów kominowych przyporządkowanych lokalowi przy ul. (...)", powinno być: "określenie stanu technicznego wszystkich kanałów kominowych przyporządkowanych lokalowi przy ul. (...)".

Powyższe postanowienie w drodze zażalenia zaskarżyła A. R. - reprezentowana przez matkę H. T.-R. Zarzuciła organowi I instancji, że pod pretekstem korygowania oczywistych błędów przekracza granicę pomiędzy oczywistą omyłką i jej sprostowaniem, a dokonaniem istotnych zmian w merytorycznej treści postanowienia. Zdaniem A. R. korekta w przedmiotowym postanowieniu nie jest prawnie możliwa do wykonania, ponieważ jest to sprzeczne z faktem, iż lokatorzy budynku nr (...) zajęli wszystkie kanały w kominach, zatem zobowiązanie zawarte w postanowieniu z dnia (...) ma w pełni uzasadnione podstawy faktyczne i prawne, a wadliwość postanowienia w tym wypadku nie występuje.

Utrzymując postanowienie organu I instancji w mocy L. W. Inspektor N. B. podniósł, że przyjęta w normie prawnej art. 113 § 1 k.p.a. klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca - są to błędy pisarskie, rachunkowe i inne oczywiste omyłki. Redakcja powołanego wyżej przepisu pozwala dodatkowo stwierdzić, że wszystkie wymienione wyżej wady orzeczenia charakteryzuje cecha oczywistości. Stanowi ona zarazem granice dopuszczalności sprostowania, wyrażającą się tym, że sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany orzeczenia.

Organ II instancji wskazał, że w niniejszej sprawie omyłkowo błędnie podano, iż określenie stanu technicznego wszystkich kanałów kominowych dotyczy lokalu przy ul. (...). Z akt sprawy wynika bowiem w sposób jednoznaczny, że przedmiotem postępowania jest remont budynku mieszkalnego na działce nr (...) przy ul. (...) w P., którego właścicielami są R. i M. małż. H. Oczywistość tego błędu - jak podkreślił organ - wynika z treści uzasadnienia wydanego w dniu (...) orzeczenia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na opisane wyżej postanowienie organu II instancji wniosła B. M.

Skarżąca zarzuciła temu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie, to jest:

1.

art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a w konsekwencji uznaniu, że nałożenie na M. H. i R. H. obowiązku wykonania ekspertyzy technicznej oraz jej zakres wynikają wyłącznie z faktu, iż wymienieni współwłaściciele - sprawcy samowoli budowlanej - użytkują lokal przy ul. (...);

2.

art. 8, art. 9 i art. 11 w związku z art. 124 k.p.a. poprzez niepełne i niedostateczne uzasadnienie postanowienia (wynikające z zawarcia w nim zbyt ogólnych twierdzeń), a w konsekwencji również niewyjaśnienie przyjętej podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia z przytoczeniem przepisów prawa, co uniemożliwia realizację zasady pogłębienia zaufania obywateli do państwa oraz kontrolę zaskarżonego postanowienia;

3.

art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na dowolnej ocenie materiału dowodowego i uznaniu, że norma prawna art. 113 § 1 k.p.a. została właściwie zastosowana, pomimo, że postanowienie zmienia merytorycznie rozstrzygniecie;

4.

art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a., polegające na błędnym przyjęciu, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż przedmiotem postępowania jest remont budynku mieszkalnego na działce (...) którego właścicielem jest R. H. i M. H., kiedy to faktycznie wymienione osoby (sprawcy samowoli budowlanej) są jedynie współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości;

5.

art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 w związku z art. 113 k.p.a., poprzez naruszenie słusznych interesów pozostałych współwłaścicieli budynku mieszkalnego przy ul. (...), to jest B. M., A. J. oraz A. M., całkowite pominięcie ich praw i interesów wynikających ze współwłasności oraz dokonanie istotnych zmian w treści merytorycznej postanowienia z dnia (...) na korzyść sprawców samowoli budowlanej.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji, jako działających "na szkodę stron postępowania, z korzyścią dla bezprawnej samowoli".

W uzasadnieniu skargi strona dodatkowo zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest Prawa budowlanego podnosząc, że działania organów nadzoru lekceważą realne zagrożenie życia i zdrowia mieszkańców budynku przy ul. (...) (zabudowa bliźniacza) oraz powodują straty materialne strony, tworząc kolejne w sprawie rozstrzygnięcia i manipulując przepisami prawa z pominięciem słusznych interesów stron.

Ponadto skarżąca podkreśliła, że objęte sprostowaniem postanowienie z dnia (...) zawierało pouczenie, iż służy na nie zażalenie. Żadna ze stron nie skorzystała jednak z tego prawa. Brak złożenia zażalenia również przez M. H. i R. H. stanowi zaś - w ocenie skarżącej - dowód ich akceptacji nałożonego obowiązku.

W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji z dnia 31 stycznia 2015 r. - są rozstrzygnięciami zgodnymi z prawem.

Podstawę prawną tych rozstrzygnięć stanowił przepis art. 113 § 1 k.p.a., przez co kontrola ich legalności w istocie sprowadza się do oceny prawidłowości zastosowania przez organy wskazanej normy prawnej. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Unormowanie to znajduje zastosowanie w odniesieniu do postanowień na podstawie art. 126 k.p.a. Co istotne, sprostowania oczywistych omyłek dokonuje organ, który wydał postanowienie dotknięte wadami i nie jest w tym ograniczony żadnym terminem.

Z treści przepisu art. 113 § 1 k.p.a. jednoznacznie wynika, że przedmiotem sprostowania w trybie w nim określonym mogą być "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". W literaturze prawa administracyjnego wskazuje się, że błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, np. dodawania (odejmowania) lub dzielenia (mnożenia), zaś błąd pisarki - widoczne, wbrew zamierzeniu władzy, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię albo widocznie niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów (por.

M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz LEX. L. 2011, s. 698-699). Inne oczywiste omyłki stoją natomiast na równi z błędami pisarskimi lub rachunkowymi i są to np. omyłki polegające na tym, że w decyzji (postanowieniu) wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez władzę, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, czy niewłaściwy dobór słowa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 155/11, Lex nr 821530).

Niezależnie jednak od rodzaju błędów podlegających skorygowaniu na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. podkreślić należy, że ich zasadniczą cechą warunkującą możliwość zastosowania przedmiotowego trybu, jest ich oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Za omyłki oczywiste należy zatem rozumieć takie błędy, które jednoznacznie wynikają z zestawienia zebranego w sprawie materiału z treścią decyzji (postanowienia) - (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 812/11, Lex nr 1217423 oraz wyrok WSA w L. z dnia 15 lutego 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 2201/11, Lex nr 1139791).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zgodzić się ze stanowiskiem organów obu instancji, że postanowienie Powiatowego Inspektora N. B. w P. z dnia (...) dotknięte było oczywistą omyłką, a zatem uzasadnione było jej sprostowanie w trybie przewidzianym w art. 113 § 1 k.p.a.

Analiza akt sprawy nie pozostawia wątpliwości, że wskazane postanowienie zostało wydane w ramach postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego w sprawie robót budowlanych przeprowadzonych samowolnie przy przebudowie instalacji grzewczej oraz remoncie budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce o numerze ewidencyjnym 1150, przy ul. (...) w P. Jak z kolei wynika z uzasadnienia objętego sprostowaniem postanowienia z dnia (...) organ nadzoru budowlanego I instancji prowadząc postępowanie stwierdził m.in. nieprawidłowości w zrealizowanej w budynku na tejże nieruchomości instalacji gazowej, w skład której wchodzi również instalacja wentylacyjna i odprowadzania spalin. Ustalono również, że inwestorzy (R. i M. małż. H.) dokonali przeróbki kominka, który podłączyli do komina wentylacyjnego zlokalizowanego w sąsiednim budynku, położonym na innej nieruchomości, przy ul. (...).

Powyższe okoliczności skutkowały uznaniem przez organ I instancji, że w ramach prowadzonego w sprawie przedmiotowych robót postępowania naprawczego konieczne jest zbadanie "poprawności funkcjonowania kominów" poprzez określenie, "czy są (one) szczelne, czy spełniają swoją funkcję w sposób prawidłowy oraz czy nie występują kolizje pomiędzy podłączeniami poszczególnych pomieszczeń i urządzeń". W tym właśnie celu wydane zostało objęte kwestionowaną rektyfikacją postanowienie dowodowe z dnia 25 listopada 2013 r., oparte na dyspozycji art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego. Skoro zaś kontrolowane roboty budowlane wykonane zostały w budynku przy ul. (...), to oczywistym jest, że również określona przez organ konieczność zbadania poprawności przewodów kominowych, dotyczyła przewodów zlokalizowanych w tym właśnie budynku, których sprawność ma zasadnicze znaczenie dla ewentualnej legalizacji wykonanych prac remontowych.

Powyższe wnioski potwierdza stanowisko organów nadzoru budowlanego, że nałożenie na R. i M. małż. H. w pkt 2 sentencji postanowienia z dnia 25 listopada 2013 r. obowiązku określenia stanu technicznego wszystkich kanałów kominowych przyporządkowanych lokalowi przy ul. (...) - stanowiło omyłkę, której oczywistość potwierdza już samo zastawienie treści tego obowiązku z treścią uzasadnienia powołanego postanowienia.

Z uzasadnienia tego wynika bowiem w sposób niebudzący wątpliwości, że przedmiotowy obowiązek winien odnosić się do kanałów kominowych przyporządkowanych do lokalu przy ul. (...), a nie Nr (...).

Wbrew zatem twierdzeniu strony skarżącej, wydane postanowienie o sprostowaniu nie spowodowało merytorycznej zmiany postanowienia z dnia (...) a jedynie doprowadziło do prawidłowego określenia nałożonego nim obowiązku. Dokonane sprostowanie zostało przy tym oparte na rzetelnie ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W konsekwencji uznać należało, że organ I instancji prawidłowo zastosował w niniejszej sprawie przepis art. 113 § 1 k.p.a. Prawidłowe było zatem również utrzymanie w mocy jego postanowień zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem Inspektor Nadzoru Budowlanego. Podkreślić przy tym należy, że wbrew sugestiom skarżącej, dokonane sprostowanie w żaden sposób nie było uzależnione od tego, czy objęte nim postanowienie z dnia (...) spotkało się z zażaleniem którejkolwiek ze stron. Podjęcie przedmiotowego orzeczenia nie wymagało również wniosku strony, albowiem z art. 113 § 1 k.p.a. wynika wprost, że organ może dokonać sprostowania również z urzędu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie argumentacji i oceny prawnej przedstawionej wyżej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie miał podstaw prawnych do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa.

Dlatego działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.