Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 753835

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 9 grudnia 2010 r.
II SA/Lu 440/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca).

Sędziowie NSA: Witold Falczyński, Krystyna Sidor.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi Z.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie pomocy na dożywianie oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia 7 maja 2010 r., nr (...), po rozpoznaniu odwołania Zdzisława W. od decyzji z dnia 19 stycznia 2010 r., nr (...), wydanej z upoważnienia Wójta Gminy N. przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N., przyznającej zasiłek celowy w wysokości 200 zł z przeznaczeniem na zakup żywności w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2010 r. - utrzymało w mocy wskazaną decyzję.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że rozpoznając wnioski Zdzisława W. o przyznanie świadczenia na zakup posiłku Ośrodek Pomocy Społecznej w N. podjął próbę przeprowadzenia wywiadu środowiskowego z wnioskodawcą. Wobec niemożności przeprowadzenia wywiadu z cierpiącym na schorzenia psychiczne wnioskodawcą organ pierwszej instancji, w celu ustalenia jego sytuacji życiowej, posłużył się dokumentacją zgromadzoną w aktach administracyjnych znaną organowi z urzędu.

W oparciu o ostatni wywiad środowiskowy przeprowadzony w dniu 8 września 2009 r. organ ustalił, że Zdzisław W. utrzymuje się z renty z tytułu niezdolności do pracy w kwocie 591,34 zł miesięcznie. Fakt, iż wnioskodawcy zajęto wierzytelności z tytułu potrąceń komorniczych i z tego powodu otrzymuje kwotę około 430,00 zł nie ma wpływu na sposób wyliczenia wysokości dochodu. Zgodnie z pismem wnioskodawcy z dnia 19 października 2009 r. jego stałe wydatki wynoszą 370,00 zł miesięcznie. Wnioskodawca jest osobą samotnie gospodarującą, pozostaje w separacji z żoną, która mieszka w tym samym budynku. Zdzisław W. porusza się bez pomocy osób drugich, samodzielnie załatwia wszystkie sprawy życia codziennego.

W związku z tym powołaną na wstępie decyzją organ pierwszej instancji przyznał stronie pomoc z rządowego programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w formie zasiłku celowego w kwocie 200 zł miesięcznie w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2010 r. Wysokość przyznanego świadczenia, jak wskazał organ, równa się średniej wysokości tego rodzaju świadczeń przyznawanych w gminie N. na rodzinę, bez względu na ilość osób w tej rodzinie, a wobec wnioskodawcy nie zachodziły okoliczności uzasadniające przyznanie świadczenia w wyższej wysokości.

Kolegium podzieliło stanowisko organu co do wysokości udzielonej odwołującemu się pomocy, podkreślając, iż nie jest to jedyna forma pomocy, jaką otrzymuje on ze środków pomocy społecznej. Decyzją z dnia 8 stycznia 2010 r. przyznano bowiem stronie specjalny zasiłek celowy w formie rzeczowej 500 kg węgla z dowozem (wartość świadczenia ok. 350 zł), a przez cały 2009 r. odwołujący się otrzymywał zasiłek celowy w kwocie 200 zł miesięcznie w ramach pomocy z rządowego programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". Równolegle Zdzisław W. otrzymywał pomoc w formie specjalnych zasiłków celowych, a ponadto świadczone były i nadal są świadczone na jego rzecz specjalistyczne usługi opiekuńcze dla osób z zaburzeniami psychicznymi.

Organ odwoławczy podkreślił, iż nie jest rolą organów pomocy społecznej spełnianie wszystkich żądań wnioskodawców, w tym co do wysokości pomocy, a więc również w wypadku odwołującego się, mającego stałe źródło dochodu i uzyskującego znaczną pomoc społeczną. Zdaniem Kolegium, rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji mieści się w granicach uznania administracyjnego, zwłaszcza, iż miesięczny dochód skarżącego, na który oprócz renty w kwocie 591,34 zł składa się zasiłek celowy w kwocie 200 zł miesięcznie na dożywianie, przekracza kryterium dochodowe, określone w przepisach ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", wynoszące dla odwołującego się 715,50 zł.

Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożył Zdzisław W. Skarżący zarzucił, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wadliwe, organy administracji nie zgromadziły całości materiału dowodowego, a dokonana przez nie ocena dowodów zebranych w sprawie jest dowolna. W ocenie skarżącego, decyzja Kolegium narusza również art. 3, art. 11 ust. 1, art. 100, art. 119 ust. 2 pkt 2 i pkt 5 ustawy o pomocy społecznej oraz przepisy ustawy o ochronie danych osobowych.

W dniu 7 grudnia 2010 r. skarżący złożył pismo procesowe, zarzucając, iż organ pierwszej instancji z naruszeniem prawa nie przeprowadził z nim wywiadu środowiskowego, w sposób dowolny ustalił wysokość jego dochodu, nie uwzględniając zajęcia komorniczego części renty. Zdaniem skarżącego średnia wysokość pomocy udzielanej przez OPS w N. w ramach realizacji rządowego programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" znacznie przekracza przyznaną mu kwotę zasiłku, a ponadto organy nie udowodniły, iż istotnie średnia wysokość pomocy udzielanej w tym zakresie wynosi około 200 zł na rodzinę. Zarzucił, iż pracownicy organów obu instancji działają na jego szkodę, podczas gdy jego sytuacja życiowa jest bardzo trudna, a on sam żyje na granicy ubóstwa. W związku z tymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie lub ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji.

Do pisma dołączył kserokopie dokumentów w postaci: oświadczenia skarżącego z dnia 27 maja 2009 r. złożonego Wójtowi Gminy N., pisma Teresy W. z dnia 2 stycznia 2010 r. adresowanego do opiekunki skarżącego, sprawozdania opiekunki skarżącego z dnia 6 stycznia 2010 r. skierowanego do zatrudniającego ją przedsiębiorcy (wraz z pisemnym wyjaśnieniem skarżącego) oraz pisma Kierownika OPS w N. z dnia 2 lipca 2010 r. skierowanego do Prokuratury Rejonowej w L.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skargi nie można uznać za zasadną, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W myśl art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Zgodnie z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona.

Obowiązki te ciążą zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji. Stosownie bowiem do przepisu art. 136 i 138 k.p.a. przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji.

Należy podkreślić, że prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie organy administracji przeprowadziły postępowanie zgodnie z regułami wynikającymi z powołanych przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. i prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy.

Skarżący domagał się przyznania zasiłku celowego na zakup żywności, zastosowanie mieć będą zatem przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "ustawa" oraz ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. Nr 267, poz. 2259 ze zm.).

Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 ustawy). Rodzaj, forma i rozmiar świadczeń z pomocy społecznej powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 ustawy). Jedną z form pomocy społecznej jest świadczenie pieniężne w postaci zasiłku celowego.

Zgodnie z art. 39 ust. 1 i ust. 2 ustawy w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek ten może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

Świadczenie to może stanowić formę pomocy, o jakiej mowa w przepisach ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". W świetle bowiem art. 5 ust. 1 wskazanej ustawy, pomoc w zakresie dożywiania może być przyznana nieodpłatnie osobom i rodzinom, o których mowa w art. 3 pkt 1 (to jest takim, które znajdują się w sytuacjach wymienionych w art. 7 ustawy), jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150% kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy, to jest 477 zł.

Z ustaleń organów administracji wynika, że skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, pozostaje w separacji z żoną, która mieszka w tym samym budynku. Jego dochód, który stanowi renta z tytułu niezdolności do pracy w kwocie 591,34 zł miesięcznie, nie przekracza kryterium dochodowego w wysokości 715,50 zł (150% x 477 zł), warunkującego - w myśl powołanych wyżej przepisów - przyznanie pomocy na dożywianie.

W tym miejscu należy podkreślić, iż niezasadne są zarzuty skarżącego co do błędnego ustalenia jego dochodu przez organy administracji.

Zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o:

1)

miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych;

2)

składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach;

3)

kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób.

W myśl zaś ustępu 4 tego artykułu do dochodu ustalonego zgodnie z ust. 3 nie wlicza się:

1)

jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego;

2)

zasiłku celowego;

3)

pomocy materialnej mającej charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawanej na podstawie przepisów o systemie oświaty;

4)

wartości świadczenia w naturze;

5)

świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych.

Fakt, iż z przysługującej skarżącemu renty potrącane są egzekwowane przez komornika należności niealimentacyjne i w związku z tym skarżący, jak podaje faktycznie otrzymuje kwotę około 430,00 zł, w świetle powołanych art. 8 ust. 3 i ust. 4 ustawy, nie ma wpływu na wysokość dochodu w rozumieniu ustawy.

Nietrafne są natomiast wywody Kolegium, co do tego, iż w dochodzie skarżącego należało uwzględnić dodatkowo kwotę 200 zł tytułem otrzymywanego przez niego zasiłku celowego na dożywianie. W myśl bowiem cytowanego art. 8 ust. 4 pkt 2 ustawy do dochodu nie wlicza się zasiłku celowego.

Okoliczność ta nie miała jednak żadnego wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy, prawidłowo zakończonej decyzją utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Przyznanie wnioskowanego przez skarżącego świadczenia oparte jest na konstrukcji uznania administracyjnego. Organ administracji ma w tej sytuacji zapewniony pewien zakres swobody, co do oceny, czy wnioskodawcy spełniającemu kryterium dochodowe należy zasiłek celowy przyznać oraz - w przypadku uznania zasadności udzielenia tej formy pomocy - w jakiej wysokości to świadczenie ustalić. Ocena takiej decyzji dokonana przez sąd administracyjny sprowadza się do ustalenia, czy w toku wydawania decyzji organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza zatem załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków.

Organy administracji obu instancji orzekające w sprawie nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, przyznając skarżącemu pomoc z rządowego programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w formie zasiłku celowego w kwocie 200 zł miesięcznie w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2010 r.

Uzasadniając rozmiar przyznanej skarżącemu pomocy organy administracji wskazały, iż wysokość przyznanego świadczenia równa się średniej wysokości tego rodzaju świadczeń przyznawanych w gminie N. na rodzinę, bez względu na ilość osób w tej rodzinie. Z ustaleń tych organów wynika, że na podstawie sprawozdania z realizacji rządowego programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" kwota wydatkowana na świadczenia w formie zasiłku celowego w ramach tego programu w 2009 r. wyniosła 116.433,00 zł i pomocą tą objęto 115 rodzin, liczących łącznie 436 osób. Średnia kwota przyznanego zasiłku wyniosła zatem 218,88 zł.

Zasadnie zwróciły jednak uwagę organy, iż kwota tego zasiłku przypadała na każda ubiegającą się o pomoc rodzinę, niezależnie od liczby osób tworzących tę rodzinę. W tych okolicznościach przyznanie skarżącemu, prowadzącemu odrębne gospodarstwo domowe zasiłku celowego w kwocie 200 zł miesięcznie przez okres całego roku 2010, w ocenie Sądu, nie nosi znamion dowolności. Podkreślić bowiem należy ponownie, iż mimo spełnienia przez skarżącego kryterium dochodowego określonego w ustawie z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", przyznanie wnioskowanego zasiłku nie było obowiązkiem organów orzekających w sprawie.

Zdaniem Sądu ocena organów obu instancji, iż wobec wnioskodawcy nie zachodziły okoliczności uzasadniające przyznanie świadczenia w wyższej wysokości niż średnia wysokość tego rodzaju świadczeń przyznanych w gminie N., również nie jest dowolna.

Niezasadne są również pozostałe zarzuty skarżącego.

Stosownie do art. 106 ust. 4 ustawy decyzję administracyjną o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego.

Rodzinny wywiad środowiskowy, w myśl art. 107 ust. 1 ustawy, przeprowadza się w celu ustalenia sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osób i rodzin. W przypadku ubiegania się o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej po raz kolejny, a także gdy nastąpiła zmiana danych zawartych w wywiadzie, sporządza się aktualizację wywiadu. W przypadku osób korzystających ze stałych form pomocy aktualizację sporządza się nie rzadziej niż co 6 miesięcy, mimo braku zmiany danych (ust. 4).

Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. Nr 77, poz. 672 ze zm.) rodzinny wywiad środowiskowy obejmuje czynności pracownika socjalnego zmierzające do ustalenia sytuacji bytowej wnioskodawcy, w szczególności przeprowadzenie rozmowy w miejscu zamieszkania lub pobytu osoby (rodziny), zebranie niezbędnej dokumentacji

Skarżący, co w rozpoznawanej sprawie jest okolicznością bezsporną, jest osobą cierpiącą na schorzenia psychiczne. W myśl zaś § 5 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia, w przypadku gdy o przyznanie świadczenia ubiega się osoba, do której mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. Nr 111, poz. 535, ze zm.), i nie można, ze względu na stan jej zdrowia, uzyskać podczas wywiadu wymaganych informacji lub dokumentów, o których mowa w § 7, pracownik socjalny odnotowuje ten fakt w kwestionariuszu wywiadu.

Należy podkreślić, iż wbrew twierdzeniom Zdzisława W., wobec niemożności przeprowadzenia wywiadu z cierpiącym na schorzenia psychiczne skarżącym prawidłowo postąpiły organy administracji ustalając jego sytuację życiową w oparciu o dokumentację znajdującą się w aktach administracyjnych innych spraw, znaną organom z urzędu.

W ocenie Sądu takie działanie organu było nie tylko zgodne z prawem, lecz również leżało w dobrze pojętym interesie skarżącego.

Przepisy ustawy uprawniają organy administracji do odmowy przyznania wnioskowanego przez stronę świadczenia w sytuacji, gdy wnioskodawca utrudnia bądź uniemożliwia przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego. W myśl bowiem art. 11 ust. 2 ustawy brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, a do takiej sytuacji dochodzi m.in. w przypadku utrudniania bądź uniemożliwienia przeprowadzenie wywiadu, może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia.

Nie ulega zatem wątpliwości, iż fakt, że organ pierwszej instancji pomimo uniemożliwienia przez skarżącego przeprowadzenia wywiadu nie wydał decyzji odmawiającej przyznania świadczenia, lecz we własnym zakresie ustalił jego sytuację życiową i przyznał mu wnioskowaną pomoc, świadczy o działaniu na korzyść skarżącego.

Niezasadne są zatem również zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przez organy administracji art. 100 ust. 1 ustawy stanowiącego, iż w postępowaniu w sprawie świadczeń z pomocy społecznej organy winny kierować się przede wszystkim dobrem osób korzystających z pomocy społecznej.

Organy nie naruszyły także art. 11 ust. 1 ustawy, stanowiącego, że "w przypadku stwierdzenia przez pracownika socjalnego marnotrawienia przyznanych świadczeń, ich celowego niszczenia lub korzystania w sposób niezgodny z przeznaczeniem bądź marnotrawienia własnych zasobów finansowych może nastąpić ograniczenie świadczeń, odmowa ich przyznania albo przyznanie pomocy w formie świadczenia niepieniężnego".

W rozpoznawanej sprawie skarżącemu przyznano świadczenie w formie świadczenia pieniężnego, a zatem przepis ten nie był stosowany przez organy administracji.

Prawidłowo organy administracji orzekające w sprawie zwróciły uwagę, iż skarżący objęty jest systematyczną pomocą udzielaną ze środków Ośrodka Pomocy Społecznej w N. Decyzją z dnia 8 stycznia 2010 r. przyznano bowiem skarżącemu specjalny zasiłek celowy (a więc mimo przekroczenia przez niego kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy) w formie rzeczowej 500 kg węgla z dowozem (wartość świadczenia około 350 zł), a przez cały 2009 r. odwołujący się otrzymywał zasiłek celowy w kwocie 200 zł miesięcznie w ramach pomocy z rządowego programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". Jednocześnie skarżący Zdzisław W. otrzymywał pomoc w formie specjalnych zasiłków celowych, a ponadto świadczone były i nadal są świadczone na jego rzecz specjalistyczne usługi opiekuńcze dla osób z zaburzeniami psychicznymi.

Świadczenia te, wbrew zarzutom skarżącego, nie zostały doliczone przez Kolegium do jego dochodu, a jedynie zostały wskazane na potwierdzenie faktu korzystania przez niego ze świadczeń pomocy społecznej, udzielanych mu przez organy stosownie do jego różnorakich potrzeb.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze oraz w piśmie procesowym z dnia 9 października 2009 r. należy podkreślić, iż są one bezzasadne. Ponownie wskazać należy, iż organy administracji nie naruszyły przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Organy te przeprowadziły postępowanie zgodnie z regułami wynikającymi z powołanych przepisów i prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a., który stanowi, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy administracji art. 119 ust. 2 pkt 2 i pkt 5 ustawy, zgodnie z którym przy wykonywaniu zadań pracownik socjalny jest obowiązany w szczególności kierować się zasadą dobra osób i rodzin, którym służy, poszanowania ich godności i prawa tych osób do samostanowienia (pkt 2) oraz zachować w tajemnicy informacje uzyskane w toku czynności zawodowych, także po ustaniu zatrudnienia, chyba że działa to przeciwko dobru osoby lub rodziny (pkt 5).

Przepis ten nie mógł stanowić podstawy prawnej zaskarżonej decyzji ani decyzji organu pierwszej instancji, a więc nawet, gdyby rzeczywiście pracownicy socjalni zatrudnieni w OPS w N. uchybili wskazanym w tym przepisie obowiązkom, co nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie, to nie mogłoby to mieć wpływu na wynik sprawy.

Również przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) nie stanowiły materialnoprawnej podstawy decyzji organów obu instancji, a więc ich ewentualne uchybienie w toku postępowania administracyjnego w sprawie nie ma prawnego znaczenia dla sprawy.

Dokumenty przedłożone przez skarżącego wraz z pismem procesowym z dnia 5 grudnia 2010 r. nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy. Dokumenty te albo w ogóle nie dotyczą osoby skarżącego, jak pismo Teresy W. z dnia 2 stycznia 2010 r. (k. 26), albo nie dotyczą sprawy administracyjnej zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji, jak pismo skarżącego z dnia 27 maja 2009 r. i "sprawozdanie" opiekunki skarżącego wraz z pisemnym wyjaśnieniem skarżącego z dnia 6 stycznia 2010 r. (k. 25, 27). Pismo Kierownika OPS w N. z dnia 2 lipca 2010 r. adresowane do Prokuratury Rejonowej w L. zostało sporządzone po wydaniu decyzji przez organy obu instancji, a więc również nie mogło mieć znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji.

Brak w tej sytuacji podstaw do uwzględnienia skargi.

Z tych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.