Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1801649

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 18 czerwca 2015 r.
II SA/Lu 391/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz.

Sędziowie WSA: Joanna Cylc-Malec, Robert Hałabis (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi Z. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) 2014 r. nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia świadczeń nienależnie pobranych uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) 2013 r. znak: (...)

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) nr (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze - po rozpatrzeniu odwołania Z. N. od decyzji z dnia (...) wydanej z upoważnienia Prezydenta M. L. przez Kierownika Sekcji Postępowania Egzekucyjnego Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w L., orzekającej o odmowie umorzenia nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, to jest zasiłku pielęgnacyjnego, ustalonych decyzją z dnia (...) nr (...), wraz z należnymi odsetkami ustawowymi - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Rozstrzygnięcie powyższe zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z dnia (...) Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w L. - działając z upoważnienia Prezydenta M. L. - przyznał Z. N. zasiłek pielęgnacyjny z tytułu niepełnosprawności na okres od dnia 1 września 2005 r. do odwołania, w wysokości (...) zł miesięcznie.

Decyzją z dnia 1 sierpnia 2006 r. organ I instancji zmienił powyższą decyzję w ten sposób, że na okres od dnia 1 września 2006 r. do odwołania, przyznał beneficjentce zasiłek pielęgnacyjny z tytułu niepełnosprawności w podwyższonej kwocie w wysokości (...) zł miesięcznie.

Decyzją z dnia (...) organ I instancji ponownie orzekł o zmianie własnej decyzji z dnia (...) tym razem w części dotyczącej czasookresu pobierania przedmiotowego świadczenia, przyznając je na okres od dnia 1 września 2005 r. do dnia 31 sierpnia 2008 r.

Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) uchyliło ją w całości i jednocześnie - orzekając co do istoty sprawy - uchyliło decyzję organu I instancji z dnia (...) oraz zmieniającą ją decyzję z dnia (...)

U podstaw powołanego rozstrzygnięcia reformatoryjnego legło ustalenie, że Z. N. od dnia 1 sierpnia 2008 r. przyznano dodatek pielęgnacyjny z ZUS, co w świetle art. 16 ust. 6 ustawy o świadczeniach rodzinnych pozbawiło ją prawa do pobierania zasiłku pielęgnacyjnego, a dodatkowo spowodowało zmianę jej sytuacji dochodowej. Prawomocnym wyrokiem z dnia 7 marca 2013 r., w sprawie sygn. akt II SA/Lu 2/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Z. N. na wskazaną decyzję organu odwoławczego.

W konsekwencji powyższych rozstrzygnięć decyzją z dnia (...) wydaną z upoważnienia Prezydenta M. L. przez Kierownika Działu Świadczeń Socjalnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w L., uznano zasiłek pielęgnacyjny wypłacony stronie w okresie od dnia 1 września 2008 r. do dnia 31 lipca 2012 r., w łącznej wysokości (...) zł - za świadczenie nienależnie pobrane.

Powołana decyzja uzyskała walor ostateczności, wobec czego decyzją z dnia (...) organ I instancji zobowiązał Z. N. do zwrotu ustalonych nią nienależnie pobranych świadczeń wraz z należnymi ustawowymi odsetkami, które na dzień wydania tej decyzji wynosiły (...) zł.

W piśmie z dnia 4 listopada 2013 r., które wpłynęło do organu w dniu 7 listopada 2013 r., Z. N. zwróciła się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w L. o umorzenie przedmiotowych należności.

Wnioskodawczyni wyjaśniła, że nie miała świadomości, iż pobieranie zasiłku pielęgnacyjnego wyklucza możliwość ubiegania się o dodatek pielęgnacyjny z ZUS. Była bowiem błędnie przekonana, że jako osoba posiadająca I grupę inwalidzką jest uprawniona do pobierania obu tych świadczeń. Zaistniała sytuacja wynikła z niedopatrzenia i braku odpowiedniej kontroli ze strony pracowników MOPR, przy czym została przez nich wykryta dopiero po 4 latach, kiedy kwota pobranych zasiłków pielęgnacyjnych urosła do "przerażającej" kwoty, której strona nie jest w stanie spłacić z otrzymywanej renty, zaś żadnych oszczędności nie posiada. W ocenie wnioskodawczyni uczciwym w tych okolicznościach byłoby pomniejszenie żądanej do zwrotu kwoty o połowę, to jest do kwoty (...) zł oraz całkowite umorzenie odsetek. Jednocześnie strona prosiła, by wskazaną kwotę (...) zł rozłożyć jej na miesięczne raty.

Pismem z dnia 14 listopada 2013 r. organ I instancji wezwał Z. N. do sprecyzowania charakteru jej pisma z dnia 4 listopada 2013 r. poprzez wyjaśnienie, czy stanowi ono wniosek o umorzenie nienależnie pobranych świadczeń (w całości lub w części), czy też odwołanie od decyzji z dnia (...) orzekającej o obowiązku zwrotu przedmiotowych należności.

W odpowiedzi strona w piśmie z dnia 25 listopada 2013 r. wyjaśniła, że jej pismo stanowi wniosek o "umorzenie części należności z tytułu zasiłku pielęgnacyjnego oraz umorzenie odsetek od tej kwoty". Jednocześnie przedłożyła szereg dokumentów źródłowych na poparcie tego wniosku, w tym: zaświadczenie lekarskie z dnia 15 września 2010 r., dwa zaświadczenia lekarskie z dnia 26 listopada 2013 r., rachunek dzierżawy powierzchni pod reklamę i wynajmu lokalu, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, zaświadczenie lekarskie z dnia 6 listopada 2002 r., przekaz pocztowy renty wnioskodawczyni za miesiąc październik 2013 r. oraz przekaz pocztowy świadczenia emerytalnego pobieranego przez J. N. (męża wnioskodawczyni) za miesiąc październik 2013 r.

Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Kierownik Sekcji Postępowania Egzekucyjnego Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w L., orzekając z upoważnienia Prezydenta M. L., decyzją z dnia (...) odmówił umorzenia Z. N. nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych ustalonych decyzją z dnia (...)

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że według poczynionych przez niego ustaleń strona prowadzi gospodarstwo domowe wraz z mężem, utrzymując się ze świadczenia emerytalnego J. N., własnego świadczenia rentowego oraz dochodu z tytułu dzierżawy lokalu i powierzchni pod reklamę w wysokości ok. (...) zł. Ś. miesięczny dochód tej rodziny w przeliczeniu na osobę wynosi (...) zł. Miesięczne koszty utrzymania mieszkania ponoszone przez stronę to: opłata za energię elektryczną (260 zł), opłata za gaz (320 zł), opłata za telefon (55 zł), opłata za wodę i kanalizację (147 zł) oraz podatek za dom i wywóz śmieci (90 zł). Ponadto wnioskodawczyni - jak wynika z jej oświadczenia - ponosi razem z mężem koszty leczenia w wysokości (...) zł miesięcznie. Strona nie korzysta przy tym ze świadczeń z pomocy społecznej.

W tych okolicznościach organ I instancji uznał, że przedstawione przez Z. N. dokumenty nie stanowią podstawy by przyjąć, że w przedmiotowej sprawie zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności, które dawałyby podstawy do umorzenia nienależnie pobranych świadczeń. Sytuacja strony nie jest bowiem szczególna na tle osób uprawnionych do świadczeń socjalnych, a jej miesięczny dochód jest w stanie zabezpieczyć jej byt. Organ zaznaczył, że wobec faktu, iż jednorazowa spłata należności głównej wraz z należnymi odsetkami ustawowymi może nadmiernie obciążyć budżet domowy wnioskodawczyni, udzielenie ulgi w spłacie może nastąpić poprzez rozłożenie należności na raty. W sprawie rozłożenia nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych na raty zostanie jednak wydana odrębna decyzja administracyjna, po uprzednim złożeniu przez stronę pisemnego wniosku i wskazaniu wysokości miesięcznych rat.

W odwołaniu od powyższej decyzji Z. N. podtrzymała argumenty przedstawione we wniosku z dnia 4 listopada 2013 r. Podniosła, że jest 80-letnią osobą, która nieustannie ma problemy ze zdrowiem i porusza się na wózku inwalidzkim. Podkreśliła również, że nie chciała nikogo oszukać. Końcowo wniosła o umorzenie jej w całości należnych odsetek, zaś co do "kwoty głównej" wyraziła wolę, by należność ta była pobierana z jej renty inwalidzkiej w comiesięcznych ratach.

Rozpatrując wskazane odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało je za niezasadne i powołaną na wstępie decyzją z dnia (...) - zaskarżoną w niniejszej sprawie - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że w sprawie nie zachodzą "szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny", od wystąpienia których - zgodnie z art. 30 ust. 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych - uzależniona jest możliwość umorzenia nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych. Powołując się na orzecznictwo sądowe organ podkreślił, że instytucja umorzenia winna być stosowana wyjątkowo, jedynie w sytuacjach, gdy realnie nie jest możliwe odzyskanie kwoty nienależnie pobranego świadczenia w drodze postępowania egzekucyjnego, bądź gdy takowe dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę zobowiązaną albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania.

Organ stwierdził również, że wydatki związane z mieszkaniem nie mają nadzwyczajnego charakteru i muszą być ponoszone przez wszystkie rodziny. Ponadto część z tych wydatków - mimo, że mają charakter regularny - nie jest opłacana w każdym miesiącu (np. podatek, opłata za energię elektryczną). Organ odwoławczy zaznaczył także, iż zauważa zły stan zdrowia i szereg problemów zdrowotnych Z. N. i jej małżonka, lecz nie może pominąć wysokości ich dochodu, który w przeliczeniu na osobę wynosi (...) zł i przekracza kryterium dochodowe wynoszące według ustawy o świadczeniach rodzinnych (...) zł (art. 5 ust. 1 ustawy). W ocenie Kolegium, skoro dochód rodziny wnioskodawczyni stanowi około 245% kryterium dochodowego, to nie można uznać, że sytuacja jej rodziny jest szczególna i wyróżnia się na tle innych osób uprawnionych do korzystania ze świadczeń rodzinnych. Tym samym nie można uznać, że sytuacja wnioskodawczyni jest na tyle wyjątkowa, aby uzasadniała umorzenie nienależnie pobranych świadczeń, a zwrot świadczeń pozbawi rodzinę środków do życia.

W argumentacji końcowej organ II instancji zaznaczył, że strona może zwrócić się do organu I instancji z osobnym wnioskiem o rozłożenie na raty spłaty nienależnie pobranych świadczeń. Okoliczność, że nienależnie pobrane świadczenia nie zostały umorzone w niniejszym postępowaniu nie stoi bowiem na przeszkodzie temu, aby po złożeniu wniosku zostały one rozłożone na raty.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na opisaną wyżej decyzję ostateczną Z. N. podniosła, że nie zgadza się z jej treścią i wnosi o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę według kryteriów określonych powyższym unormowaniem należy stwierdzić, że skarga Z. N. zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z dnia 11 grudnia 2013 r. zostały bowiem wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przypomnieć należy, że przedmiotem kontrolowanych rozstrzygnięć była kwestia umorzenia skarżącej nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych. Przedmiotowe świadczenia w łącznej wysokości (...) zł wraz z ustawowymi odsetkami wypłacono skarżącej w okresie od dnia 1 września 2008 r. do dnia 31 lipca 2012 r. w formie zasiłku pielęgnacyjnego i zostały uznane za nienależnie pobrane decyzją organu I instancji z dnia (...) która jako ostateczna funkcjonuje w obrocie prawnym. Gwoli wyjaśnienia wskazać należy, że powodem takiej kwalifikacji owych świadczeń było równoczesne pobieranie przez skarżącą od dnia 1 września 2008 r. dodatku pielęgnacyjnego z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 6 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 114 z późn. zm., dalej jako "u.ś.r."), zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie uprawnionej do dodatku pielęgnacyjnego. Bezspornym ponadto pozostaje, że na skarżącą ostateczną decyzją administracyjną (z dnia (...) nałożono obowiązek zwrotu przedmiotowych świadczeń. W tej sytuacji dopuszczalnym było wszczęcie i przeprowadzenie przez organy administracji na wniosek skarżącej postępowania w sprawie ewentualnego umorzenia tych należności.

Wskazać przeto należy, że zasada określona w art. 30 ust. 1 u.ś.r., w myśl której osoba, która pobrała nienależnie świadczenia rodzinne, jest obowiązana do ich zwrotu, nie ma charakteru bezwzględnego. W określonych sytuacjach i przy spełnieniu ustawowych przesłanek obowiązek ten może być bowiem ograniczony, bądź całkowicie zniesiony.

Mianowicie, zgodnie z art. 30 ust. 9 u.ś.r., organ właściwy, który wydał decyzję w sprawie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, może umorzyć kwotę nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny.

Powołany przepis oparty jest na tzw. uznaniu administracyjnym, które polega przede wszystkim na tym, że organ pomimo zaistnienia okoliczności uzasadniających wniosek, nie ma obowiązku go uwzględnić, a uwzględniając go, nie jest związany wnioskiem i może samodzielnie zdecydować, czy świadczenie umorzyć, rozłożyć na raty, czy też jedynie je odroczyć. Uznanie administracyjne pomimo, iż pozostawia organowi administracji swobodę w podejmowaniu decyzji, nie oznacza jednak dowolności, a każde rozstrzygnięcie oparte na uznaniu powinno być wyjątkowo wnikliwie i szczegółowo uargumentowane (art. 107 § 3 k.p.a.) i poparte wyczerpującym zbadaniem okoliczności sprawy zgodnie z zasadami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

W związku z powyższymi uwagami należy stwierdzić, że prowadząc postępowanie w oparciu o art. 30 ust. 9 u.ś.r., organ powinien dokładnie, podejmując z urzędu wszelkie niezbędne czynności dowodowe, ustalić sytuację życiową (majątkową, rodzinną, zdrowotną) wnioskodawcy i dokonać oceny, czy sytuacja ta mieści się w zawartym w tym przepisie pojęciu "szczególnie uzasadnionych okoliczności".

Dokonując oceny przeprowadzonego w tej sprawie przez organy postępowania należy przyznać rację organom orzekającym w zakresie, w jakim przyjęły, że przytoczone wyrażenie zawarte w ustawie nie powinno być interpretowane rozszerzająco. Kreuje ono bowiem wyjątek od ogólnej zasady zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, statuowanej w art. 30 ust. 1 u.ś.r. Nie oznacza to jednak, że omawiana podstawa zwolnienia z obowiązku zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych powinna być ograniczona jedynie do przypadków nadzwyczajnych. Ustawodawca zdecydował się bowiem skorzystać w tym przepisie z klauzuli generalnej, która ze swej istoty pozostawia organom administracji publicznej pewien luz decyzyjny. Tym samym ustalenie, czy w danej sprawie wystąpiły szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny osoby wnioskującej o zwolnienie z obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, zależy od konkretnego przypadku i musi być zróżnicowana casu ad casum (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1592/14, LEX nr 1625651).

Z uwagi na cel wyjątkowej regulacji ustanowionej w art. 30 ust. 9 u.ś.r., przyjąć należy, że w przepisie tym chodzi przede wszystkim o sytuację, w której ma miejsce duże prawdopodobieństwo, że natychmiastowa egzekucja nienależnie pobranego świadczenia mogłaby spowodować następstwa niedające się pogodzić z zasadą ochrony godności człowieka, w szczególności poprzez uniemożliwienie rodzinie świadczeniobiorcy funkcjonowania na poziomie minimum egzystencji. Do sytuacji typowych, w których art. 30 ust. 9 tejże ustawy może znaleźć zastosowanie, zalicza się w szczególności złą sytuację materialną, niepełnosprawność lub chorobę przewlekłą jednego z członków rodziny. Okoliczności te mają jednak tylko przykładowy charakter i nie wyczerpują katalogu sytuacji, w których można zastosować powołany przepis.

W ocenie Sądu organy w dotychczasowym postępowaniu nie dokonały rzetelnej oceny sytuacji bytowej skarżącej, to jest takiej oceny, która uwzględniałaby opisany wyżej cel regulacji art. 30 ust. 9 u.ś.r. Zasadniczym powodem odmowy umorzenia skarżącej przedmiotowych należności było ustalenie, że dochód jej dwuosobowej rodziny przekracza ustawowe kryterium dochodowe, gdyż wynosi w przeliczeniu na osobę (...) zł miesięcznie. Tymczasem argument ten jest niewystarczający dla takiego sposobu rozstrzygnięcia wniosku Z. N. Należy bowiem zauważyć, że dochód rodziny skarżącej, pomimo przekroczenia ustawowego kryterium dochodowego, jest wciąż obiektywnie niski, zaś skarżąca jest osobą w podeszłym wieku (obecnie ma 81 lat), niepełnosprawną i cierpi na liczne schorzenia, które niewątpliwie z wiekiem mogą się nasilać, powodując konieczność ponoszenia coraz większych wydatków na leczenie, a być może i konieczność ustanowienia opieki odpłatnej. W tej sytuacji organy rozpatrując wniosek skarżącej w oparciu o art. 30 ust. 9 u.ś.r., to jest badając, czy zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące jej sytuacji życiowej, winny uwzględnić jej zły stan zdrowia, rzetelnie ocenić przedstawione przez skarżącą dokumenty medyczne, które w dotychczasowym postępowaniu zostały w istocie pominięte, a w szczególności ustalić, jakie wydatki na leczenie ponosi skarżąca oraz rozważyć, czy obowiązek spłaty nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych nie spowoduje, że skarżąca zostanie pozbawiona niezbędnych środków na te cele, a w konsekwencji być może zmuszona będzie korzystać ze wsparcia pomocy społecznej. Organ musi mieć przy tym na względzie, że z racji zaawansowanego wieku stan zdrowia skarżącej może się pogarszać, a wydatki związane z jej leczeniem będą wzrastać.

Biorąc pod uwagę, że w zaskarżonej decyzji oraz w poprzedzającej ją decyzji organu I instancji powyższe okoliczności nie zostały należycie wyjaśnione i poddane szczególnie wnikliwej ocenie, stwierdzić należy, że rozstrzygnięcia te zapadły z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na ich treść (wynik sprawy).

Kontrolowane decyzje organów obu instancji są wadliwe również z innego powodu.

Należy zauważyć, że Z. N. już w inicjującym niniejsze postępowanie wniosku z dnia 4 listopada 2013 r. wnosiła o częściowe umorzenie żądanych do zwrotu należności, zaś co do pozostałej części postulowała rozłożenie ich na miesięczne raty. Wobec wydania w pierwszej instancji decyzji odmawiającej umorzenia należności, w odwołaniu od tej decyzji skarżąca wniosek ten zmodyfikowała wskazując, że wnosi o umorzenie przynajmniej odsetek od należności głównej, zaś prośbą o rozłożenie na raty objęła już całą należność główną. Z powyższego wynika, że wniosek skarżącej nie ograniczał się jedynie do umorzenia nienależnie pobranych świadczeń, lecz zawierał również alternatywne żądanie rozłożenia tej należności na raty, które to żądanie w niniejszym postępowaniu - pomimo odmowy umorzenia przedmiotowych należności - zostało pominięte, a wszczęcie postępowania w sprawie ewentualnego rozłożenia należności na raty organy uzależniły od złożenia przez stronę dodatkowego, odrębnego wniosku w tym przedmiocie.

W ocenie Sądu takiego działania organów nie sposób uznać za prawidłowe. Wniosek, w którym strona wnosi kilka żądań określonych w art. 30 ust. 9 u.ś.r., winien być bowiem rozpatrzony jedną decyzją administracyjną. Jeżeli zaś decyzja nie zawiera rozstrzygnięcia o całości wniosku strony, który był podstawą wszczęcia postępowania, a brak jest podstaw do stwierdzenia, że jest to decyzja częściowa przewidująca wydanie odrębnej decyzji dla części nierozstrzygniętej, to uznać należy, że została ona wydana z istotnym naruszeniem przepisu art. 104 k.p.a. (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 3 października 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 518/12, LEX nr 1248565, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Bk 701/07, LEX nr 534998 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1446/07, LEX nr 459769).

Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

Ponownie rozpatrując sprawę organy administracji uwzględnią uwagi oraz wnioski zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.