Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 634165

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 11 września 2009 r.
II SA/Lu 207/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński.

Sędziowie WSA: Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Ewa Ibrom.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 września 2009 r. sprawy ze skargi K. K., B. Ł., M. K., M. Z., M. S., H. T., E. B., W. T., J. T., E. P. i A. T. na decyzję Wojewody z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości

I.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia (...) r. nr (...);

II.

zasądza od Wojewody na rzecz skarżących K. K., B. Ł. i M. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie z dnia 12 kwietnia 1966 r., nr (...) wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa między innymi działkę o powierzchni 52 m2, oznaczoną numerem 10/1, położoną w Lublinie przy ul. N., stanowiącą współwłasność J. T. oraz E. i W. małż. W. vel W. Wywłaszczenie nastąpiło zgodnie z decyzją Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Lublinie z dnia 26 stycznia 1966 r. nr (...) o lokalizacji szczegółowej pod budowę hotelu miejskiego. Jak wynika z akt sprawy, następcami prawnymi po J. T. są aktualnie M. Z., B. Ł., K. K., M. K., J. C., H. T., E. B., W. T., J. T., M. S., E. P. oraz A. T. Spadkobiercami po E. i W. małżonkach W. są natomiast - M. S., Z. S., J.W. oraz A. S.

Pismem z dnia 26 lutego 2001 r. (data złożenia) B.Ł., K. K. i i M. K. zwrócili się do Wojewody L. o zwrot działek o numerach 1/2, 2/1, 2/3 oraz 10/1. Następnie w dniu 17 czerwca 2004 r. do wniosku o zwrot nieruchomości przyłączyli się pozostali spadkobiercy J. T. precyzując jednocześnie, iż domagają się zwrotu wyłącznie działki o nr 10/1 o pow. 52 m2, a w dalszej kolejności również spadkobiercy po E. i W. małżonkach W.

Decyzją z dnia 16 maja 2005 r. Prezydent Miasta L. umorzył postępowanie w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej działki nr 10/1, podając w uzasadnieniu, iż przedmiotowy grunt obciążony jest prawem użytkowania wieczystego, co uniemożliwia jego zwrot.

Orzeczenie to w wyniku wniesienia odwołania, mocą decyzji Wojewody L. z dnia 11 sierpnia 2005 r. zostało uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy uznał bowiem, iż w sprawie brak jest wniosków wszystkich spadkobierców byłych właścicieli oraz, że nie występuje sytuacja oddania przedmiotowego gruntu w użytkowanie wieczyste.

Prowadząc ponownie postępowanie w sprawie, Prezydent Miasta L. uzyskał wnioski wszystkich spadkobierców o zwrot przedmiotowej działki, jednakże decyzją z dnia 11 kwietnia 2007 r. orzekł o odmowie jej zwrotu wskazując, że działka nr 10/1 została zagospodarowana (na potrzeby wybudowanego hotelu) zgodnie z celem wywłaszczenia. Stanowi ona bowiem zaplecze gospodarcze wybudowanego obok hotelu tzn. miejsce składowania materiałów budowlanych oraz parking.

Wojewoda L., po rozpoznaniu odwołań od tej decyzji, ponownie orzekł o uchyleniu rozstrzygnięcia organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu stwierdził, że w sprawie nie ustalono okresu zagospodarowania działki, co stanowi kluczowy element postępowania dotyczącego zwrotu wywłaszczonej nieruchomości.

Po powrocie sprawy do organu I instancji organ ten przeprowadził w dniu 24 stycznia 2008 r. z udziałem wnioskodawców rozprawę administracyjną, a następnie decyzją z dnia 27 (...) 2008 r. kolejny raz odmówił zwrotu nieruchomości uznając, iż została ona wykorzystana zgodnie z celem wywłaszczenia. Cel ten został szczegółowo określony w decyzji o wywłaszczeniu i w decyzji o lokalizacji szczegółowej. W wyniku działań podjętych po wywłaszczeniu, cel wywłaszczenia został zrealizowany. Zebrany w sprawie materiał wskazuje, że działka została wywłaszczona na cele budowy hotelu, a sposób jej zagospodarowania (ogrodzony i utwardzony teren spełniający rolę zaplecza gospodarczego hotelu) świadczy o takim wykorzystywaniu.

We wniesionych odwołaniach M. K., K. K., W. T., H. T., M. Z., M. S., E. P., A. T. i J. T. wskazali, że od wywłaszczenia upłynęło znacznie więcej niż 7 i 10 lat zanim hotel zagospodarował przedmiotową działkę tj. wybetonował, zagrodził murem, wybudował śmietnik, co nastąpiło dopiero w 2006 r.

Zaskarżoną decyzją z dnia 16 (...) 2009 r. Wojewoda L. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu wskazał, iż zwrot wywłaszczonej nieruchomości jest możliwy w przypadku gdy nieruchomość stała się zbędna w rozumieniu art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami, czego nie można stwierdzić w przedmiotowej sprawie. Przez budowę hotelu należy bowiem rozumieć nie tylko wzniesienie odpowiedniego budynku hotelowo-gastronomicznego, ale także zapewnienie odpowiedniej infrastruktury w jego otoczeniu, umożliwiające jego prawidłowe funkcjonowanie. Do tej infrastruktury należy zaliczyć także parking, garaże i inne pomieszczenia gospodarcze, jak również śmietniki (wiaty śmietnikowe). Takie zatem urządzenie wywłaszczonej działki oznacza, iż została ona zagospodarowana zgodnie z celem wywłaszczenia, co uniemożliwia jej zwrot.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję Wojewody L. złożyli M. Z., H. T., E. B., W. T., E. P., A. T., J. T., M. S., M. K., B. Ł. i K. K. Skarżący powtarzając zarzuty odwołania podkreślili, że nieruchomość nie mogła zostać uwłaszczona w sytuacji jej zbędności na cel określony w decyzji wywłaszczeniowej oraz złożenia wniosku o jej zwrot. Nadto podnieśli zarzuty odnośnie postępowania, wskazując na spreparowanie protokołu oględzin. Podsumowując wskazali, iż działka nr 10/1 na dzień zakończenia budowy hotelu była niezagospodarowana. Nadto była odgrodzona od działki nr 2/3 nie wywłaszczonej i pozostającej własnością prywatną do dnia 1 września 1986 r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Podczas rozprawy w dniu w dniu 11 września 2009 r. pełnomocnik skarżących (K. K., M. K. i B. Ł.) podtrzymał skargę i wyjaśnił, że przedmiotowa działka oddzielona była od terenu hotelu działką nr 2/3, co do której Sąd orzekł zasiedzenie dopiero w 2000 r. Natomiast mur oddzielający działkę nr 10/1 od działki nr 18 został wybudowany dopiero w roku 2006 r. tj. po dokonanych oględzinach.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, skutkującym koniecznością ich uchylenia. Naruszenie to dotyczy zarówno przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jednakże przed przystąpieniem do kontroli legalności wydanych rozstrzygnięć wskazać należy, iż w ramach niniejszego postępowania nie mogły odnieść skutku zarzuty co do zgodności z prawem samej decyzji wywłaszczeniowej, a mianowicie, czy wnioskowany do zwrotu teren spełniał przesłanki i cele wywłaszczenia, a tym samym czy decyzja wywłaszczeniowa Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie z dnia 12 kwietnia 1966 r. zapadła w zgodzie z obowiązującym w okresie jej wydawania prawem. Decyzja ta jako ostateczna jest wiążąca i podlega weryfikacji jedynie w trybach nadzwyczajnych, do których nie należy postępowanie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, w ramach którego zapadła zaskarżona decyzja.

Przechodząc natomiast do merytorycznej oceny kontrolowanych decyzji stwierdzić należy, iż wydane one zostały bez wyjaśnienia, kiedy tzn. w jakim czasie wywłaszczona działka została zagospodarowana (urządzona) i czy faktycznie jest ona niezbędna do prawidłowego funkcjonowania istniejącego w jej sąsiedztwie budynku hotelu. Ustalenie tych okoliczności jest podstawowym zadaniem organu w postępowaniu w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości bez względu na to, jaki w efekcie będzie ostateczny wynik sprawy.

Przesłanki zwrotu nieruchomości zostały uregulowane w art. 136 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), który w ust. 3 przewiduje, iż poprzedni właściciel może żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, jeżeli nieruchomość stała się zbędna na cel określony w akcie wywłaszczenia. Regulacja ta znajduje zastosowanie także w odniesieniu do nieruchomości wywłaszczonych w oparciu o przepisy inne, niż wyżej powołana ustawa, w szczególności znajduje zastosowanie do nieruchomości wywłaszczonych na podstawie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 ze zm.).

To założenie prawidłowo zostało przyjęte przez organy administracji. Skoro tak, rzeczą organów administracji publicznej była ocena, czy dana wywłaszczona nieruchomość została wykorzystana zgodnie z celem wskazanym w decyzji wywłaszczeniowej, czy też nie.

Zgodnie z art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli:

1)

pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo

2)

pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany.

Zgodnie natomiast z ust. 2 cytowanego artykułu, jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część.

W konsekwencji przytoczonych norm rozpoznając wniosek strony o zwrot wywłaszczonej nieruchomości organ administracji publicznej winien każdorazowo po pierwsze wnikliwie i dogłębnie zbadać czy nieruchomość owa w ogóle została w jakikolwiek sposób wykorzystana, a jeśli tak to czy w sposób zgodny z celem, na który wywłaszczenie zostało dokonane. Następnie w razie odpowiedzi twierdzącej kolejno rozważyć winien czy cel, dla którego dokonano w przeszłości wywłaszczenia, zrealizowany został w całości, zagospodarowując tym samym całą powierzchnię nieruchomości. Ustalenia wymaga także czy prace związane z realizacją celu wywłaszczenia rozpoczęto w okresie 7 lat bądź cel wywłaszczenia zrealizowano w okresie 10 lat od daty, w jakiej decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna. W wyniku ustalenia, iż cel wywłaszczenia zrealizowano jedynie na części nieruchomości rozważenia wymagać musi z kolei ewentualna możliwość zwrotu choćby części nieruchomości. Ocena, iż potencjalnie zwrot taki byłby możliwy wymagać musi wreszcie zbadania czy nie zachodzą wskazane w art. 229 ustawy przesłanki negatywne w postaci sprzedania nieruchomości wywłaszczonej lub obciążenia jej prawem użytkowania wieczystego, które to prawo zostało ujawnione w księdze wieczystej.

Tym samym odmowa zwrotu wywłaszczonej nieruchomości uzasadniona musi być bądź to jednoznacznie dowiedzionym brakiem wskazanych w art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 137 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami przesłanek pozytywnych warunkujących możliwość dokonania wnioskowanego zwrotu, bądź też wystąpieniem przesłanki negatywnej, wyłączającej dopuszczalność dokonania zwrotu choćby części wywłaszczonej nieruchomości.

W ocenie Sądu organy obu instancji nie przeprowadziły wskazanych wyżej ustaleń w zakresie wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Innymi słowy organy orzekające nie ustaliły sposobu zagospodarowania przedmiotowego terenu w okresie, o którym mowa w art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a tym samym nie zbadały, czy zostały spełnione przesłanki zwrotu wywłaszczonej nieruchomości określone w tym przepisie oraz art. 136 tej ustawy.

Zarówno z decyzji organu I, jak i II instancji nie wynika by organy te ustaliły i uwzględniły w dokonywanych ocenach, w jakiej dacie zagospodarowanie działki, którego istnienie zdaniem organu przesądziło o niedopuszczalności zwrotu nieruchomości, zostało zrealizowane.

Przypomnieć w tym miejscu należy, iż w myśl utrwalonego w tej mierze orzecznictwa wywłaszczona nieruchomość może zostać zwrócona poprzedniemu właścicielowi lub jego spadkobiercom, jeśli wprawdzie została wykorzystana na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jednak prace związane z realizacją tego celu zostały rozpoczęte po upływie 7 lat i zakończone po upływie 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna - por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2003 r., II SA/Gd 1552/00, LEX nr 298527 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 marca 2002 r., III RN 11/01, OSNP 2002/21/513. Por. także np. E. Mzyk (w:) G. Bieniek, S. Kalus, Z. Marmaj E. Mzyk: Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz. Red. G. Bieniek, Warszawa 2007, s. 478 i nast.; G. Bieniek (w:) G. Bieniek, S. Rudnicki: Nieruchomości. Problematyka prawna. Warszawa 2006, s. 858 i nast.

Należy bowiem pamiętać, iż same ustalenia dotyczące tylko aktualnego stanu nieruchomości, a nie faktów podjęcia w ciągu 7 lat od wywłaszczenia prac związanych z realizacją celu wywłaszczenia i zrealizowania w okresie 10 lat od wywłaszczenia tego celu, nie upoważnia do wydania decyzji o odmowie zwrotu nieruchomości.

Odnosząc powyższe do przeprowadzonego w sprawie postępowania wyjaśniającego wskazać należy, iż wykonany przez organ pierwszej instancji w dniu 28 kwietnia 2005 r. oraz powtórzony w dniu 26 września 2008 r. dowód z oględzin przedmiotowej działki nie może być podstawą do oceny jej zagospodarowania w okresie od dnia wywłaszczenia do czasu rozpatrywania wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości.

Z przeprowadzonych w pierwszej kolejności oględzin wynika wyłącznie, że przedmiotowy teren jest utwardzony i ogrodzony siatką na słupkach metalowych i służy do składowania materiałów budowlanych oraz w części jako parking dla samochodów. Natomiast w trakcie kolejnych oględzin ustalono, iż działka ta jest ograniczona murem w wysokości ok. 3 metrów i zlokalizowany na niej jest "śmietnik z małymi przenośnymi kontenerami na śmieci, 3 małe przenośne śmietniki".

Z powyższych ustaleń oprócz faktu, iż w trakcie postępowania administracyjnego dokonywano na gruncie prac inwestycyjnych nie wynika w jakiej dacie nastąpiło zagospodarowanie terenu, co jest niezbędne wobec przesłanek ustawowych zawartych w art. 137 omawianej ustawy

Odnośnie zaś tej kwestii (zagospodarowania terenu) wskazać należy - co umknęło uwadze organów -, iż przy ocenie zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia należy brać pod uwagę te same przesłanki, które decydowały o niezbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia.

Innymi słowy, jeżeli w wyniku zrealizowania na wywłaszczonym gruncie zaplanowanego celu okaże się, iż wywłaszczony obszar przewyższa powierzchniowo teren niezbędny do właściwego funkcjonowania zrealizowanego celu, niedopuszczalnym jest zagospodarowanie tego - stanowiącego niejako nadwyżkę - terenu poprzez lokowanie na nim dodatkowych obiektów i urządzeń nie mających wpływu na prawidłowe funkcjonowanie zrealizowanego celu.

Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie o niezbędności działki nie może stanowić sam fakt, iż w chwili obecnej przylega ona bezpośrednio do działki, na której zlokalizowany jest budynek hotelu, stanowiąc jedną ogrodzoną całość. Ogrodzenie wskazuje jedynie na ustalenie i oznaczenie stabilnej granicy między sąsiadującymi nieruchomościami, nie świadczy w żaden sposób o wykonaniu celu wywłaszczenia. Podobnie o niezbędności tej nie stanowi samo utwardzenie terenu i ustawienie na nim przenośnych kontenerów na śmieci lub używanie go jako teren parkingu.

Sąd nie podważa zasadności twierdzeń organu, iż przez "budowę hotelu" należy rozumieć nie tylko wzniesienie odpowiedniego budynku. Bez wątpienia bowiem cel w postaci "budowy hotelu" oznacza konieczność urządzenia odpowiedniej infrastruktury towarzyszącej. Jednakże organ w tym zakresie powinien ustalić czy prawidłowe funkcjonowanie hotelu uzależnione jest od posiadania wywłaszczonej działki tzn. czy hotel nie posiada innych miejsc parkingowych w odpowiedniej ilości lub miejsc do ustawienia przenośnych kontenerów na śmieci. Wskazane wymaganie jednoznacznie bowiem wynika z samego ratio legis instytucji wywłaszczenia. Konstytucja RP w art. 21 ust. 2 stanowi, że wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. Ingerencja organów państwa skutkująca pozbawieniem danego podmiotu prawa własności musi być zatem uzasadniona potrzebą wykorzystania tego prawa na określony cel publiczny, przy czym bez tego prawa zrealizowanie tego celu byłoby bądź niemożliwe, bądź gospodarczo nieuzasadnione (podkreślenie Sądu). Tylko wtedy można stwierdzić, że pozbawienie prawa własności było uzasadnione. Późniejsza zmiana celu lub określenie go przy użyciu zwrotów o charakterze ogólnym, np. zaplecze gospodarcze, przez co możliwe jest dowolne jego rozumienie, nie jest dopuszczalne. O tym, czy nieruchomość stała się zbędna, decyduje cel, na który została wywłaszczona i to cel rozumiany bardzo ściśle.

W kontekście przedmiotowej sprawy powyższe rozważania nabierają znaczenia jeśli wziąć pod uwagę zarówno fakt zasiedzenia przez Skarb Państwa działki oddzielającej teren posadowienia hotelu od działki wnioskowanej obecnie do zwrotu, jak również twierdzenia uczestników postępowania dotyczące okresu zagospodarowania działki nr 10/1.

Bezspornym jest, iż przez wiele lat działka nr 10/1 oddzielona była od terenu, na którym zrealizowano cel w postaci budowy hotelu działką nr 2/3 o pow. 194 m2. Dopiero w wyniku postanowienia Sądu Rejonowego w Lublinie z dnia 27 kwietnia 2000 r. stwierdzone zostało na skutek zasiedzenia prawo własności Skarbu Państwa do tej działki. Oznacza to, iż dopiero od tego czasu Skarb Państwa miał prawnie ustaloną możliwość bezpośredniego dostęp do działki nr 10/1. Powyższe wskazuje również na fakt, iż przedmiotowa działka przez wiele lat nie wchodziła nawet w skład terenów tworząc jednolitą całość wykorzystywaną dla potrzeb funkcjonowania budynku hotelu. W związku z powyższym należy uznać, iż już sama ta okoliczność może podważać tezę o niezbędności dla prawidłowego funkcjonowania hotelu terenu działki nr 10/1.

Ponadto organy w ogóle nie wzięły pod uwagę wielokrotnie przytaczanych twierdzeń wnioskodawców, iż na przedmiotowej nieruchomości od chwili wywłaszczenia nic nie było posadowione i teren był niezagospodarowany. Według skarżących utwardzenie gruntu i posadowienie na nim wiaty drewnianej pełniącej rolę śmietnika nastąpiło dopiero po wykonaniu wysokiego muru odgradzającego teren działki 10/1 od działki nr 18 co miało miejsce w 2006 r.

Powyższe działanie organów w sposób jednoznaczny doprowadziło do naruszenia standardów i zasad postępowania administracyjnego wskazanych w art. 7 i 77 k.p.a., co nie pozostało bez wpływu na wynik sprawy.

Podsumowując, wystąpienie jednej z przesłanek zbędności nieruchomości na cel określony w decyzji wywłaszczeniowej nakazuje organowi administracji uznać tę nieruchomość za zbędną, co w konsekwencji oznacza możliwość jej zwrotu. W aktualnym stanie prawnym o zbędności nieruchomości przesądza art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a nie zaś wyłącznie ocena dokonana przez organ, oparta na ustaleniach wynikających w zasadzie z subiektywnej oceny stanu faktycznego, w jakim znajdowała się nieruchomość w dniu wydania decyzji.

W przekonaniu Sądu, w świetle powyższego, nie ulega wątpliwości, iż zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania w szczególności art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a. mających istotnych wpływ na wynik spraw, co przyczyniło się jednocześnie do naruszenia art. 136 i 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zarówno decyzja Wojewody L., jak i utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta Miasta L. podlegały uchyleniu. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 tej ustawy.

Ponownie rozpatrując sprawę organ wyeliminuje wskazane braki i uchybienia, a następnie dokona ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia z uwzględnieniem wyżej przywołanych argumentów, ocen i wypływających z nich wniosków.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.