Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1145809

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 12 kwietnia 2012 r.
II SA/Lu 176/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca).

Sędziowie: WSA Joanna Cylc-Malec, NSA Maria Wieczorek-Zalewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Z. Z. N. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych

I.

uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) r. nr (...),

II.

przyznaje (...) G. U. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295,20 złotych (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 złotych (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem należnego podatku od towarów i usług.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) sierpnia 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. nakazał E. B., w terminie do dnia 30 listopada 2009 r., zamurować cegłą, pustakami lub luksferami jednego otworu w poziomie piwnic o wym. 0,80 x 0,50 m, dwóch w poziomie parteru o wym. 0,75 x 1,15 m i 0,75 x 1,20 m i dwóch w poziomie piętra o wym. 0,75 x 1,15 m i 0,75 x 1,20 m, znajdujących się w ścianie szczytowej budynku mieszkalnego znajdującego się w B. na jej działce nr ewid. (...). Budynek został usytuowany ścianą szczytową ukośnie w stosunku do granicy działki nr ewid. (...), stanowiącej własność M. K., w odległościach 2,60 m w narożniku północno-zachodnim oraz 3,30 m w narożniku północno wschodnim od granicy wspomnianej działki. Ponadto ustalono, że znajduje się on na terenie zabudowy siedliskowej oraz nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia, jak również nie pogarsza warunków zdrowotnych dla otoczenia. E. B. oświadczyła, że budynek został wybudowany w 1981 r. na podstawie pozwolenia na budowę z 1979 r., którego jednak nie okazała. W trakcie prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji pismem z dnia 15 listopada 2007 r. uzyskał informację od Wójta Gminy Z., że w rejestrach wydanych pozwoleń na budowę w latach 1977-1984 nie występuje nazwisko B., ani panieńskie M. W oparciu o te ustalenia organ pierwszej instancji zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. stanowiącym, że do obiektów wykonanych samowolnie stosuje się przepisy dotychczasowe, prowadził postępowanie w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Organ stwierdził, że przepisy techniczno-budowlane obowiązujące w okresie budowy budynku, ani obowiązujące obecnie nie zezwalają na usytuowanie ściany budynku posiadającej otwory okienne w odległości mniejszej niż 4,0 m od granicy działki. W związku z tym nakazał E. B. ich zamurowanie w terminie do 30 listopada 2009 r. na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

Od decyzji powyższej odwołanie wniosła E. B. żądając pozostawienia otworów okiennych bez zamurowania. Poinformowała równocześnie, że okien tych nie wykonała ona, lecz wykonane zostały w okresie budowy budynku 30 lat temu. Nie zgodziła się z twierdzeniem, że budynek wybudowany został bez pozwolenia na budowę, ponieważ gdyby tak było, nie zameldowano by jej i nie uzyskałaby ona pozwolenia na przyłączenie energii elektrycznej. Budynek wybudowała jej matka i jej nazwisko figuruje w rejestrach pozwoleń na budowę. Stwierdziła, że ze względu na usytuowanej na działce nr (...) szopy utrudniającej prawidłowe usytuowanie ogrodzenia, ogrodzenie to zostało wykonane 40 cm bliżej jej budynku mieszkalnego.

Decyzją z dnia (...) listopada 2009 r. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. uchylił zaskarżoną decyzję w części określającej termin wykonania nakazanych robót budowlanych i ustalił nowy termin na dzień 31 grudnia 2009 r., a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. uzasadniające wydanie nakazu rozbiórki. Obiekt znajduje się na terenie działki zabudowanej również innymi budynkami, co świadczy, że jest to działka siedliskowa, zaś Gmina Z. nie posiada aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto wykonany obiektem nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia ani niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W tej sytuacji prawidłowo organ pierwszej instancji zastosował art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. zgodnie, z którym w przypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami właściwy organ wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami. Wykonane przez E. B. otwory okienne w ścianie szczytowej omawianego budynku naruszają obowiązujący w czasie budowy przepis § 12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, a także obecnie obowiązujący przepis § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którymi odległość ściany z otworami okiennymi od granicy działki sąsiedniej winna wynosić nie mniej niż 4,00 m. Odpowiadając na zarzut odwołującej się, iż nie budowała ona przedmiotowego budynku, a budynek ten został wybudowany przez jej matkę w okresie, gdy była niepełnoletnia, WINB wskazał, że art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. w oparciu, o który wydano decyzję pierwszej instancji, bezpośrednio wskazuje na inwestora, właściciela lub zarządcę, jako adresata decyzji nakazującej wykonanie zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami. Zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy skróconym wypisem ze skorowidza działek z dnia 21 sierpnia 2006 r. właścicielem działki (...) jest E. K. B. Wynika z tego, że decyzja o nałożeniu określonego obowiązku została prawidłowo skierowana do strony, jako właścicielki nieruchomości. Z uwagi natomiast na upływający termin wykonania obowiązku, wyznaczony przez organ pierwszej instancji organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji w tym zakresie i wyznaczył termin wykonania obowiązku na dzień 31 grudnia 2009 r.

Po rozpoznaniu skargi E. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 18 marca 2010 r. (II SA/Lu 36/10) oddalił skargę. Podzielając ustalenia organów nadzoru budowlanego także sąd przyjął, że budynek wybudowany został w 1981 r., bez pozwolenia na budowę. W toku postępowania administracyjnego organ I instancji pismem z dnia (...) listopada 2007 r. wystąpił bowiem do Urzędu Gminy w Z. o wyjaśnienie, czy w latach 1979-1981 udzielone zostało pozwolenie na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego. Z pisma Wójta Gminy Z. wynika, że w rejestrach wydanych pozwoleń na budowę w latach 1977-1984 posiadanych przez Urząd Gminy Z. nie występuje nazwisko B. ani M. Nadto Sąd podkreślił, iż skarżąca nie uprawdopodobniła nawet faktu wydania powoływanej przez siebie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec stwierdzenia, że przedmiotowy budynek mieszkalny wybudowany został bez pozwolenia na budowę w 1981 r., a więc przed wejściem w życie aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), prawidłowo, zdaniem sądu przyjęły organy administracji, iż zastosowanie w niniejszej sprawie mają przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229, z późn. zm.), obowiązującej w dacie realizacji tego obiektu. Zgodnie bowiem z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne, nie stosuje się art. 48 tej ustawy (dotyczącego wydania nakazu rozbiórki), lecz stosuje się przepisy dotychczasowe. Zdaniem Sądu zasadne jest stanowisko organów obu instancji, iż usytuowanie ściany z otworami okiennymi w odległości 2,60 - 3,30 m od granicy sąsiedniej działki narusza zarówno obecnie obowiązujące przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), jak i obowiązujące w dacie realizacji omawianego obiektu przepisy rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 z późn. zm.). Sąd wskazał, że z unormowań tych wynika, iż przepisy techniczno-budowlane obowiązujące w dacie projektowania, budowy i użytkowania budynku, o który chodzi w sprawie, jednoznacznie wyłączały i wyłączają możliwość usytuowania ściany budynku mieszkalnego z otworami okiennymi w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki. Sąd uznał, że prawidłowo organy nadzoru budowlanego, działając na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane nakazały skarżącej wypełnić otwory okienne istniejące w ścianie szczytowej budynku cegłą, pustakami lub luksferami.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 stycznia 2012 r. (II OSK 1987/10) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na to, że poczynione w tej sprawie ustalenia faktyczne nie dają pełnej podstawy do zastosowania art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Organ I instancji w rejestrach Gminy dotyczących wydanych pozwoleń na budowę w latach 1977-1984 ustalił, że nie występuje w tej bazie danych nazwisko skarżącej jak i jej matki, co świadczy o tym, że sporny budynek zrealizowano bez pozwolenia na budowę. Czasookres wybudowania spornego budynku skarżącej budzi jednak wiele wątpliwości, bowiem strony postępowania różnie określają tę datę. Nawet uczestniczka postępowania M. K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wskazuje, że dom ten powstał w latach 1983-1985. Uwagę tę uczyniono w toku długotrwałego postępowania prowadzonego w tej sprawie. Od momentu jego wszczęcia organy administracji obu instancji wskazywały, że budynek został wybudowany w latach 1976-1986. Dlatego też przy przyjęciu tego ostatniego czasookresu realizacji spornego budynku należało poczynić także ustalenia, czy przed rokiem 1977 jak i po roku 1984 występowano do właściwego organu o udzielenie pozwolenia na budowę spornego budynku. Stosownie do unormowania art. 77 § 1 k.p.a. ciężar dowodu obciąża organ administracji. Dlatego też niezależnie od tego, że strona sama do protokołu oględzin wskazała rok 1981 jako czasookres realizacji domu, w którym zamieszkuje, a rok 1979 jako ten, w którym uzyskano pozwolenie na jego budowę, należało poczynić dodatkowe ustalenia co do ewentualnego wydania takiej decyzji w czasookresie w jakim przyjmowano od początku postępowania prawdopodobny czas jego realizacji, a więc od 1976 do 1986 r. Poprzestanie na wyjaśnieniu tego zagadnienia, mającego przecież podstawowe znaczenie dla tej sprawy, na okresie od 1977 do 1984 jest niewystarczające i stanowi naruszenia przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a., albowiem od ewentualnego istnienia legalnych decyzji o pozwoleniu na budowę zależy trafność rozstrzygnięcia w sprawie przedmiotowych otworów okiennych. Na tę kwestię zwracał przecież uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 17 maja 2007 r. sygn. akt II SA/Lu140/07.

Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że skoro przyjęto, iż dom skarżącej został samowolnie wybudowany w 1981 r. to niewątpliwie przepisami wykonawczymi do ustawy Prawo budowlane z 1974 r. były w tej sprawie w szczególności przepisy rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62). W tym akcie przepisem, który regulował kwestie sytuowania budynków na gruncie był przepis § 12 ust. 1 i 2. W ustępie 1 cytowanego rozporządzenia dopuszczono sytuowanie budynków w odległości 4 metrów od granicy działki, wskazując również, że odległość tą można zmniejszyć do 3 m jeżeli ściany budynku od strony sąsiedniej działki nie mają otworów okiennych lub drzwiowych. Jednakże w ust. 2 przyjęto, iż przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4 m od granicy działki, odległości w ust. 1 mogą ulec zmniejszeniu z tym, że odległość między istniejącym budynkiem a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8 m. Tym samym mając na uwadze treść ust. 2 § 12 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r., skoro organy nadzoru budowlanego przeprowadzały w tej sprawie postępowanie legalizacyjne, to niewątpliwie winny były z uwzględnieniem ww. normy warunków technicznych poczynić niezbędne ustalenia i dokonać wymaganej przepisami kodeksu postępowania administracyjnego oceny czy zlokalizowanie budynku skarżącej w odległości 2,60 - 3,30 m. od granicy z działką nr (...) będącej własnością M. K. - w kontekście budynków znajdujących się na działce nr (...) pozwala na zmniejszenie odległości 4 metrów od granicy z działką. Takich ustaleń w tej sprawie nie czyniono, a i przedstawiona w konsekwencji ocena w zaskarżonych decyzjach dokonanych ustaleń jest wadliwa skoro nie uwzględnia również możliwości sytuowania budynku skarżącej wraz z tymi otworami okiennymi w oparciu o dyspozycje § 12 ust. 2 omawianego rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r. Organy administracji, co jest niesporne, winny wnikliwie ocenić zaistniałą sytuację w terenie, czego odzwierciedleniem powinny być motywy wydawanych decyzji, w których należy szczegółowo zaprezentować stanowisko w tym zakresie. Takich rozważań w zaskarżonych decyzjach brak.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Możliwość odstąpienia od zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa może nastąpić jedynie w sytuacjach wyjątkowych w szczególności, jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 1799/09 - Lex nr 992222), jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, zmienił się stan prawny (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt I OSK 976/10 - Lex nr 745399). W sprawie jednak takie okoliczności nie występują. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego poczynione w niniejszej sprawie przez organ pierwszej instancji ustalenia faktyczne nie dają podstawy do stosowania art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. W myśl tego przepisu, jeżeli w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Podstawową przesłanką stosowania tego przepisu jest więc ustalenie, czy obiekt budowlany wybudowany został niezgodnie z przepisami prawa. W przedmiotowej sprawie kwestią sporną, której ustalenie decydować będzie o tym czy w istocie sporne otwory okienne wykonane zostały z naruszeniem przepisów prawa budowlanego, pozostaje to, czy wydane zostało pozwolenie na budowę budynku, w którym znajdują się otwory okienne. Dążąc do ustalenia tej okoliczności organ I instancji zwrócił się do Wójta Gminy Z. z zapytaniem czy w okresie od 1977 r. do 1984 r. w rejestrach pozwoleń na budowę widniej nazwisko skarżącej bądź jej matki. Skarżąca wyjaśniła bowiem, że budynek w 1981 r. wybudowała jej matka posiadając pozwolenie na budowę wydane w 1979 r. (k. 9 akt administracyjnych organu I instancji). Z protokołu oględzin z dnia (...) października 2006 r. wynika natomiast, że przedmiotowy budynek wybudowany została 20 - 30 lat przed dniem przeprowadzenia oględzin, czyli w latach 1976 - 1986 (k. 9 akt administracyjnych organu I instancji). Wadliwie zatem organ I instancji, a za nim organ odwoławczy przyjęły, że okresem adekwatnym dla ustalenia tego, czy budynek, w którym znajdują się sporne otwory okienne wybudowany został w oparciu o pozwolenie na budowę jest okres lat 1977 - 1984. Skoro bowiem w trakcie oględzin ustalono, że budynek, w którym znajdują się sporne otwory okienne wybudowany została w latach 1976 - 1986 to zapytanie dotyczące tego czy w rejestrach pozwoleń na budowę figuruje nazwisko skarżącej bądź jej matki obejmować powinno okres od 1976 r. do 1986 r. włącznie. Jak zauważył w uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny w stanie faktycznym sprawy administracyjnej, zakończonej zaskarżoną decyzją, poprzestanie na wyjaśnieniu tego czy skarżącej bądź jej matce wydane zostało pozwolenie na budowę budynku, w którym znajdują się sporne otwory okienne na latach 1977 - 1984 jest niewystarczające i stanowi naruszenia przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę również na to, że organ I instancji jak i organ odwoławczy prowadząc w niniejszej sprawie postępowanie legalizacyjne i ustaliwszy, że zastosowanie w niej mają przepisy rozporządzenie z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki nie ustaliły czy istnieją przesłanki do zastosowania § 12 ust. 2 tego rozporządzenia. Unormowanie to stanowi, że przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4 m od granicy działki, odległości określone w ust. 1 (paragrafu 12) mogą ulec zmniejszeniu, z tym że odległość między budynkiem istniejącym a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8 m. Mając na uwadze brzmienie tego paragrafu w niniejszej sprawie powinna być dokonana ocena tego czy zlokalizowanie budynku skarżącej w odległości 2,60 - 3,30 m od granicy z działką nr (...), przy uwzględnieniu odległości w jakiej usytuowane zostały budynki znajdujące się na działce nr ewid. (...), pozwala na usytuowanie budynku skarżącej w odległości mniejszej od 4 metrów od granicy z działką. Ustalenia te nie stały się jednak udziałem organu I instancji. Również organ odwoławczy nie zwrócił uwagi na konieczność ich przeprowadzenia. Dlatego też poczynione w sprawie przez organy obu instancji ustalenia jak i ocena prawna przedmiotowej sprawy zawarta w zaskarżonej decyzji i decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia (...) sierpnia 2009 r. są wadliwe. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny organy administracji winny wnikliwie ocenić zaistniałą sytuację, czego odzwierciedleniem powinny być motywy wydawanych decyzji, w których należy szczegółowo zaprezentować stanowisko w tym zakresie. Zarówno w zaskarżonej decyzji jak i decyzji, której ona dotyczy zabrakło rozważań dotyczących możliwości zastosowania dyspozycji § 12 ust. 2 rozporządzenie z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Tym samym uzasadnienia obu decyzji uznać należy za sporządzone z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., który zobowiązuje organ administracji do szczegółowego wskazania okoliczności faktycznych istotnych ze względu na treść rozstrzygnięcia i dokładnego omówienia jego przesłanek prawnych z podaniem mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji ustali, czy na nazwisko skarżącej bądź jej matki w latach od 1976 r. do 1986 r. włącznie wydana zastała decyzja o pozwoleniu na budowę budynku, w którym znajdują się sporne okna oraz czy w sprawie niniejszej istnieją przesłanki faktyczne i prawne do zastosowania dyspozycji § 12 ust. 2 rozporządzenie z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i w oparciu o te ustalenia oraz ustalenie poczynione wcześniej wyda w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie.

Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270) należało uchylić zarówno zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia (...) sierpnia 2009 r. Przyznając koszty zastępstwa procesowego świadczonego przez adwokata ustanowionego w ramach przyznanego skarżącej prawa pomocy Sąd orzekł na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.