Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1779510

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 13 listopada 2014 r.
II SA/Lu 1162/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Sidor.

Sędziowie: NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), SO del. Arkadiusz Mrowiec.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. sprawy ze skargi I. Z. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) października 2013 r. nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. decyzją z dnia (...) sierpnia 2013 r., nr (...) nakazał I. Z. dokonanie rozbiórki zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe, zlokalizowanego na działce nr ewid. (...) w miejscowości K., gmina C., wybudowanego niezgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi.

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że przedmiotowy zbiornik bezodpływowy na nieczystości ciekłe został wybudowany z naruszeniem § 36 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W myśl bowiem tego przepisu, w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej odległość urządzeń sanitarno-gospodarczych (w tym zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe), powinna wynosić co najmniej 5 m od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Tymczasem - jak ustalono podczas przeprowadzonych w dniu (...) czerwca 2013 r. oględzin - odległość otworu wlotowego zlokalizowanego w górnej płycie zbiornika od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, znajdujących się w istniejącym obok budynku mieszkalnym jednorodzinnym, wynosi 2,64 m. Z kolei odległość wskazanych otworów okiennych i drzwiowych od ściany zewnętrznej zbiornika - jak ustalono na podstawie złożonego przez inwestora projektu budowlanego (nieoznaczonego jako załącznik jakiegokolwiek pozwolenia na budowę) - wynosi 1,39 m. Nie jest zatem możliwe - w ocenie organu - doprowadzenie przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z prawem.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji I. Z. - reprezentowana przez radcę prawnego Ł. B. - zarzuciła jej naruszenie następujących przepisów:

- art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie w sprawie,

- art. 9, ust. 1, art. 51 ust. 7 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 oraz art. 103 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, poprzez brak ich zastosowania w sprawie,

- art. 7 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na braku wyjaśnienia przez organ istotnego dla sprawy stanu faktycznego,

- art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie polegające na wydaniu decyzji kończącej postępowanie w sprawie w trakcie trwającego postępowania dowodowego,

- art. 8, art. 10 i art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, poprzez brak zapewnienia udziału i powiadomienia wszystkich stron postępowania o zgromadzeniu materiału w sprawie oraz wydaniu decyzji.

W oparciu o powyższe zarzuty odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, że realizacja przedmiotowego zbiornika bezodpływowego nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, z uwagi na jego gabaryty. Organ błędnie zatem zastosował dyspozycję art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zamiast art. 51 ust. 7 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 tej ustawy.

W ocenie odwołującej, usytuowanie zbiornika nie odbiega w sposób istotny od warunków § 36 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przekraczając normę o 2,36 m. Możliwa jest natomiast legalizacja budowli nie wymagającej pozwolenia na budowę, usytuowanej z naruszeniem przepisów dotyczących odległości od budynków i granic, o ile nie jest możliwe zachowanie tych odległości i o ile nie będzie to powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, ani powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska. Ponadto strona podniosła, że przedmiotowy zbiornik został ujawniony w zasobach ewidencyjnych Starostwa Powiatowego w C., co - w jej ocenie - jest równoznaczne z akceptacją odstępstwa od warunków dotyczących usytuowania obiektu.

I. Z. nadmieniła także, że według wiedzy wnioskowanych w piśmie z dnia (...) lipca 2013 r. świadków, przed budową przedmiotowego zbiornika bezodpływowego, nieczystości były odprowadzane do zbiornika usytuowanego na sąsiedniej działce nr (...). Zbiornik ten został jednak nagle, bez wymaganych zezwoleń i bez poinformowania wnioskodawczyni, rozebrany przez właściciela działki nr (...).

Kwestionując zastosowanie przez organ I instancji art. 48 ust. 1 Prawa budowalnego z 1994 r. odwołująca podniosła, że z informacji uzyskanych od M. Z. (wymagających weryfikacji procesowej) wynika, że pozwolenie na budowę zbiornika wydano pod rządami ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Ponadto zwróciła ona uwagę, że w decyzji pierwszoinstancyjnej zabrakło niezbędnych rozważań na temat jej wykonalności z punktu widzenia warunków technicznych, tj. możliwości dokonania rozbiórki bez zagrożenia bezpieczeństwa pozostałej części obiektu budowlanego, wykonanej zgodnie z prawem. Strona wskazała również, że kwestionowana decyzja zapadła przed przesłuchaniem świadków, z zeznań których organ dopuścił dowód, wyznaczając termin ich przesłuchania na rozprawie na dzień (...) sierpnia 2013 r. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z dnia (...) października 2013 r., nr (...) - zaskarżoną w niniejszej sprawie - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji wskazał, że podczas przeprowadzonych na działce nr (...) oględzin, M. Z., występująca w roli pełnomocnika I. Z., oświadczyła, że sporny zbiornik bezodpływowy na nieczystości ciekłe, został wykonany przez jej mocodawczynię w maju 2013 r., bez uzyskania pozwolenia na budowę, jako gotowy element prefabrykowany żelbetonowy o pojemności do 10 m3. Do zbiornika wykonano otwór, na którym ustawiono krąg betonowy o średnicy 60 cm i wysokości 50 cm. Odległość otworu wylotowego do budynku mieszkalnego wynosi 2,64 m. Budynek ten przed realizacją spornego zbiornika był skanalizowany. Ścieki odprowadzane były do szamba zlokalizowanego w innej części dawnej działki nr (...), które po podziale tej działki na działki nr (...) i (...) znalazło się w obrębie tej pierwszej nieruchomości, a następnie zostało rozebrane.

W ocenie organu odwoławczego, realizacja spornego zbiornika bezodpływowego nie jest objęta regulacją przepisów art. 29-31 Prawa budowlanego, a tym samym inwestycja ta nie była zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Nie ma przy tym znaczenia objętość zbiornika. Skoro zaś inwestor I. Z. nie posiada stosownej decyzji o pozwoleniu na budowę, słusznym, w ocenie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, było zastosowanie przez organ I instancji trybu określonego w art. 48 ustawy Prawo budowlane. Jednocześnie organ odwoławczy przychylił się do oceny, że z uwagi na niezachowanie minimalnej odległości zbiornika od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, w sprawie nie zachodziły przesłanki umożliwiające dokonanie legalizacji spornej samowoli budowlanej zgodnie z ust. 2 powołanego wyżej unormowania.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że kwestia "istotnego odstępstwa", na którą powoływała się strona, dotyczyć może jedynie odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego bądź innych warunków wynikających z udzielonego pozwolenia na budowę, a zatem nie ma ona znaczenia, w sprawie przedmiotowego zbiornika, zrealizowanego - jak już wyżej wskazano - samowolnie. Możliwość zaś zwrócenia się przez organ architektoniczno-budowlany do właściwego ministra o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, nie zachodzi w ramach postępowania dotyczącego popełnionej samowoli budowlanej.

Organ odwoławczy uznał ponadto, że bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostaje argument, że inwestor zlokalizował bezodpływowy zbiornik na nieczystości ciekłe w miejscu, które było przewidziane w planie zagospodarowania działki, stanowiącym załącznik do udzielonego w 1977 r. pozwolenia na budowę, które to pozwolenie obejmowało m.in. realizację zbiornika na ścieki. Fakt ten nie zwalniał bowiem inwestora z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla zbiornika wykonanego dopiero w 2013 r. Ponadto okoliczność, iż w 1977 r. zostało wydane pozwolenie na budowę obejmujące realizację zbiornika na ścieki, który jednak ostatecznie nigdy nie został wykonany, bądź też został w późniejszym okresie rozebrany, nie umożliwia - zdaniem organu II instancji - zastosowania w stosunku do nowo wybudowanego w 2013 r. zbiornika przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie w trakcie trwającego postępowania dowodowego, organ II instancji wyjaśnił, że wezwanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z C. z dnia (...) sierpnia 2013 r. odnosiło się do złożenia wyjaśnień przez powołanych świadków nie w sprawie realizacji bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe, lecz w sprawie innych robót budowlanych wykonanych przez I. Z. na działce nr ewid. (...).

Końcowo organ odwoławczy stwierdził, że rozbiórka spornego zbiornika nie ma wpływu na bezpieczeństwo pozostałej części obiektu budowlanego. Okoliczność, iż zbiornik ten został w dniu (...) czerwca 2013 r. przyjęty do zasobów ewidencyjnych Starostwa Powiatowego w C., nie ma zaś znaczenia dla oceny jego zgodności z przepisami.

I. Z. wniosła do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższą decyzję ostateczną, zarzucając jej naruszenie:

- art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie w sprawie,

- art. 7k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na braku wyjaśnienia przez organ istotnego dla sprawy stanu faktycznego,

- art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie polegające na wydaniu decyzji kończącej postępowanie w sprawie w trakcie trwającego postępowania dowodowego,

- art. 8, art. 10 i art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2ustawy - Prawo budowlane, poprzez brak zapewnienia udziału i powiadomienia wszystkich stron postępowania o zgromadzeniu materiału w sprawie oraz wydaniu decyzji.

W oparciu o powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że nakazana jej rozbiórka zbiornika bezodpływowego może zagrozić bezpieczeństwu sanitarnemu pozostałej części jej budynku. Bez sprawnie działającej kanalizacji niemożliwe jest bowiem bezpieczne użytkowanie istniejącego budynku mieszkalnego. Ponadto skarżąca ponownie zaznaczyła, że przed budową przedmiotowego zbiornika bezodpływowego, nieczystości z budynku na działce nr (...) odprowadzane były do zbiornika bezodpływowego usytuowanego na sąsiedniej działce nr (...), jednak został on rozebrany przez właściciela tej działki.

Zdaniem I. Z. to, czy możliwe będzie skanalizowanie budynku w sposób jaki funkcjonował sprzed rozbiórki zbiornika na działce nr (...), zależy od rozstrzygnięcia postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. pod sygnaturą (...). Zasadne jest zatem zawieszenie niniejszego postępowania do czasu zakończenia postępowania sygn. (...).

Skarżąca wskazała również, że z akt sprawy nie wynika, aby zawiadomienie o zakończeniu gromadzenia materiałów w sprawie oraz sama zaskarżona decyzja została doręczona współwłaścicielowi nieruchomości A. F., co czyni zasadnym zarzut naruszenia art. 8, 10, 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 pow. wyżej ustawy - Prawo budowlane, poprzez brak zapewnienia udziału i powiadomienia wszystkich stron postępowania o zgromadzeniu materiału w sprawie oraz wydaniu decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Na wstępie podkreślić należy, że w myśl art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm., dalej jako "Pr. bud."), roboty budowlane można rozpocząć wyłącznie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis ten wyraża ogólną zasadę, zgodnie z którą rozpoczęcie i prowadzenie robót budowlanych jest dopuszczalne wyłącznie po uzyskaniu przez inwestora ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady ustawodawca określił w art. 29 Pr. bud, który zawiera zamknięty katalog budów i robót budowlanych, na realizacje których nie jest wymagane pozwolenie na budowę.

Analiza akt niniejszej sprawy nie pozostawia wątpliwości, że skarżąca I. Z. - bez uzyskania pozwolenia na budowę - zrealizowała na działce nr (...) w miejscowości K. bezodpływowy zbiornik na nieczystości ciekłe. Okoliczność tę potwierdziły chociażby wyjaśnienia pełnomocniczki skarżącej złożone podczas oględzin z dnia (...) czerwca 2013 r., wskazujące na wykonanie przedmiotowego zbiornika w maju 2013 r. bez wcześniejszego uzyskania takowej decyzji. Tymczasem obiekt tego rodzaju nie jest objęty dyspozycją art. 29 Pr. bud., co przesądza o tym, że wrew przekonaniu strony skarżącej, nie należy on do inwestycji, których realizacja nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W związku z tym należy zgodzić się ze stanowiskiem organów obu instancji, że przedmiotowy zbiornik bezodpływowy na nieczystości ciekłe stanowi samowolę budowlaną.

Budowa lub wybudowanie obiektu budowlanego (jego części) bez wymaganego pozwolenia na budowę może skutkować nakazem rozbiórki (art. 48 ust. 1 Pr. bud.), chyba że organ nadzoru budowlanego stwierdzi możliwość zalegalizowania obiektu budowlanego będącego w budowie lub już wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę i skutecznie przeprowadzi postępowanie legalizacyjne.

Możliwość legalizacji samowoli budowlanej jest jednak uzależniona od łącznego spełnienia warunków określonych w art. 48 ust. 2 Pr. bud., tj. zachodzi wówczas, gdy samowolna budowa:

1)

jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności:

a)

ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2)

nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem.

Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie wyjaśniające potwierdziło, że w przypadku przedmiotowego zbiornika na działce (...) nie został spełniony drugi z powyższych warunków. Do przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 48 ust. 2 pkt 2 Pr. bud., bezspornie bowiem należą przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm., dalej jako "rozporządzenie"). W myśl zaś § 36 ust. 2 pkt 1 tego rozporządzenia, w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej odległość urządzeń sanitarno-gospodarczych, o których mowa w ust. 1 (m.in. pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe), powinna wynosić - co do zasady - co najmniej 5 m od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Przeprowadzone w toku postępowania pierwszoinstancyjnego oględziny z dnia (...) czerwca 2013 r. wykazały natomiast, że odległość otworu wylotowego spornego zbiornika od okien i drzwi w zlokalizowanym na działce nr (...) budynku mieszkalnym wynosi jedynie 2,64 m. Nie budzi w tej sytuacji wątpliwości Sądu, że legalizacja przedmiotowego obiektu jest niemożliwa, albowiem narusza on dyspozycję powołanego wyżej § 36 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia. W pełni zasadnym było zatem orzeczenie przez organ I instancji nakazu jego rozbiórki na zasadzie art. 48 ust. 1 Pr. bud.

Odnosząc się do poszczególnych argumentów strony skarżącej należy stwierdzić, co następuje:

Słuszne jest stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że dla oceny legalności realizacji przedmiotowego zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe na działce nr (...) bez znaczenia pozostaje podniesiona przez stronę okoliczność, jakoby w 1977 r. zostało wydane pozwolenie na budowę obejmujące realizację takiego zbiornika w obrębie dawnej działki nr (...) (w tym samym miejscu), niezależnie od tego, czy zbiornik przewidziany w tym pozwoleniu został wybudowany, a następnie rozebrany, czy też do jego realizacji nigdy nie doszło. Nawet bowiem, jeżeli udzielone w 1977 r. pozwolenie na budowę w zakresie budowy zbiornika na nieczystości ciekłe nie zostało wcześniej wykonane, to w świetle art. 32 ust. 1 pkt 1 nieobowiązującej już ustawy z dnia z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, utraciło ono w tym zakresie ważność po upływie 2 lat od jego wydania, a zatem nie mogło ono stanowić podstawy dla robót budowlanych zrealizowanych w 2013 r. Jeżeli zaś na podstawie tego pozwolenia na budowę zbiornik bezodpływowy został wcześniej wykonany, to tym samym pozwolenie to zostało już skonsumowane, i nawet w razie późniejszej rozbiórki zbiornika nie mogło ono stanowić podstawy dla ponownej realizacji podobnego obiektu, nawet w tym samym miejscu. Ponadto w tym kontekście należy podnieść, że wobec jednoznacznego ustalenia, iż objęty nakazem rozbiórki zbiornik został zrealizowany w 2013 r., bezzasadne jest stanowisko skarżącej wyrażone w odwołaniu, a wskazujące na konieczność zastosowania w niniejszej sprawie dyspozycji art. 103 ust. 2 Pr. bud.

Dla przedmiotowej sprawy bez znaczenia pozostaje również okoliczność, iż budynek mieszkalny na działce nr (...), przed samowolną realizacją na tej działce spornego zbiornika bezodpływowego, był podłączony do zbiornika, który w wyniku podziału dawnej działki nr (...) znalazł się w obrębie działki (...), a następnie - jak wskazuje skarżąca - został przez właściciela tej nieruchomości rozebrany. Okoliczność ta nie zwalniała bowiem I. Z. z obowiązku uzyskania stosownego pozwolenia na budowę przed przystąpieniem do realizacji zbiornika na ścieki sanitarne w obrębie działki nr (...). Tym samym wynik postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. w sprawie rozbiórki zbiornika na działce (...), wbrew przekonaniu skarżącej, nie stanowił dla niniejszej sprawy zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Za niezasadne uznać należy zarzuty strony skarżącej dotyczące nieustalenia przez organy obu instancji, czy orzeczona rozbiórka zbiornika na nieczystości jest wykonalna z punktu widzenia bezpieczeństwa "pozostałej części obiektu budowlanego". Należy bowiem podkreślić, że w niniejszej sprawie nakazem rozbiórki został objęty w całości zbiornik bezodpływowy na nieczystości ciekłe, będący odrębnym obiektem budowlanym w stosunku do zlokalizowanego na działce nr (...) budynku mieszkalnego. Pomimo, że przedmiotowy zbiornik funkcjonalnie jest z tym budynkiem powiązany, to biorąc pod uwagę, że stanowi on odrębny obiekt budowlany, nie sposób przyjąć, by jego rozbiórka miała jakikolwiek wpływ na bezpieczeństwo techniczne budynku mieszkalnego. Tym samym wykonalność przedmiotowej rozbiórki nie mogła być od tej kwestii uzależniona. Wprawdzie eliminacja spornego zbiornika może w zasadniczy sposób ograniczyć funkcjonalność podłączonego do niego budynku mieszkalnego, jednak ta ewentualność nie mogła stanowić podstawy do odstąpienia od orzeczenia nakazu rozbiórki, skoro pod względem technicznym, nie będzie ona ingerować w strukturę budynku mieszkalnego i tym samym nie sposób przyjąć, by w wyniku przedmiotowej rozbiórki istnienie tego budynku było w jakikolwiek sposób zagrożone.

Błędne jest również twierdzenie skarżącej, jakoby za odstąpieniem od nakazania jej rozbiórki samowolnie zrealizowanego na działce nr (...) zbiornika na nieczystości mogło przemawiać ewentualna ocena, iż jego lokalizacjia nie stanowi "istotnego odstępstwa" od warunków § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia. Jak słusznie bowiem zauważył organ odwoławczy, dopuszczalność dokonania odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych, o której mowa w art. 9 Pr. bud., dotyczy jedynie obiektów jeszcze niezrealizowanych, a dopiero objętych wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, i oceniana jest przed wydaniem takiego pozwolenia. W przypadku zaś oceny możliwości legalizacji obiektu powstałego już w warunkach samowoli budowlanej, w świetle art. 48 ust. 2 pkt 2 Pr. bud., wszelkie stwierdzone naruszenie przepisów techniczno-budowlanych musi prowadzić do orzeczenia nakazu rozbiórki, niezależnie od charakteru (skali) takiego naruszenia (odstępstwa), a więc nawet wówczas, gdy ma ono charakter nieistotny.

Zamierzonego skutku w postaci uwzględnienia skargi nie mogły też odnieść zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przez organy przepisów postępowania. W tym zakresie należy wskazać, że błędne jest stanowisko skarżącej, jakoby organ I instancji wydał decyzję kończącą postepowanie przed przeprowadzeniem wyznaczonego wcześniej dowodu z przesłuchania świadków. Przeprowadzenie tego dowodu - jak poprawnie wyjaśnił to organ odwoławczy - nie mieściło się bowiem w ramach niniejszego postępowania, lecz dotyczyło innych robót budowlanych przeprowadzonych w obrębie działki nr (...).

Wbrew przekonaniu skarżącej, zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjne były doręczane A. F. (a dokładnie jej pełnomocnikowi adwokat E.C. - potwierdzenia odbioru: k. 235 akt adm. I inst. i k. 11 akt adm. II inst.). Tym samym stronie tej zapewniono udział w niniejszym postępowaniu na równi ze skarżącą. W tym miejscu należy jedynie przyznać, że organy obu instancji, przed wydaniem swych decyzji, nie dopełniły obowiązku powiadomienia stron o możliwości wglądu do akt sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 § 1 k.p.a.). Uchybienie to nie może jednak skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, albowiem nie zostało wykazane, by mogło ono mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, tym bardziej, że w toku postępowania pierwszoinstancyjnego stronom prawidłowo zapewniono udział w przeprowadzonych w dniu (...) czerwca 2013 r. oględzinach, zaś A. F. była powiadamiana o wniesieniu odwołania od decyzji organu I instancji przez I. Z. Skarżąca nie wykazała natomiast, by naruszenie przez organy dyspozycji art. 10 § 1 k.p.a. uniemożliwiło jej podjęcie jakichkolwiek czynności procesowych, a tylko w takiej sytuacji zarzut naruszenia powyższego przepisu mógłby odnieść skutek (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2012 r., II GSK 431/12, Lex nr 1145527).

Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.