Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1779482

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 4 listopada 2014 r.
II SA/Lu 1019/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek.

Sędziowie: WSA Joanna Cylc-Malec, NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 listopada 2014 r. sprawy ze skargi H. K. i B. K. na postanowienie S K O w L. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie pozytywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału działki oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) postanowieniem z dnia 16 września 2013 r., nr (...), po rozpoznaniu zażalenia H. i B. małżonków K., utrzymało w mocy postanowienie wydane z upoważnienia Wójta Gminy (...) z dnia 5 sierpnia 2013 r., nr (...), pozytywnie opiniujące wstępny projekt podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr ewid. 552/7, położonej w (...).

W uzasadnieniu tego postanowienia Kolegium wyjaśniło, że Wójt Gminy (...) wskazanym wyżej postanowieniem pozytywnie zaopiniował wstępny projekt podziału nieruchomości położonej w (...), obręb (...), oznaczonej jako działka nr 552/7, stanowiącej własność H. i B. K. Organ pierwszej instancji podniósł, iż według ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy (...), uchwalonego uchwałą Rady Gminy (...) nr (...) z dnia 13 września 2002 r. w sprawie uchwalenia I etapu zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy (...), dzielona nieruchomość znajduje się w obrębie terenu oznaczonego symbolem "MNj" - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Przez teren tej nieruchomości przebiegają - według ustaleń planu - dwie projektowane drogi gminne, oznaczone symbolami "KDG-D". Docelowa szerokość pasa drogowego istniejących i projektowanych dróg na terenie zabudowy, według planu, wynosi minimum 10 m w liniach rozgraniczających, a powierzchnia nowo wydzielanych działek budowlanych w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MNj) powinna wynosić od 800 do 1500 m2. Wójt wskazał, że przedłożony wstępny projekt podziału nieruchomości zakłada wydzielenie działek nr nr ewid. 552/11 i 552/13, które zostaną dołączone do nieruchomości wydzielonych w 2011 r. w celu utworzenia dróg gminnych o szerokości 10 m w liniach rozgraniczających. Wskutek podziału powstaną również działki nr nr ewid. 552/10 o powierzchni 0,12 ha oraz nr 552/12 o powierzchni 0,13 ha, które pozostaną w dotychczasowym zagospodarowaniu jako działki przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Powyższe przeznaczenia terenu są, w ocenie organu pierwszej instancji, zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a gabaryty działek umożliwiają ich zagospodarowanie zgodnie z przeznaczeniem. Jednocześnie organ wskazał, że nowo powstałe działki posiadają bezpośredni dostęp do drogi publicznej.

Utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 8 października 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji i jego argumentację. Kolegium podkreśliło, że wbrew twierdzeniom H. i B. małżonków K. z uwagi na to, że dokonanie podziału należącej do skarżących nieruchomości nastąpiło w związku z realizacją celu publicznego organ pierwszej instancji był uprawniony do wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie podziału tej nieruchomości i wydania opinii o zgodności wstępnego projektu podziału z planem miejscowym.

Skargę do Sądu na powyższe postanowienie Kolegium złożyli H. i B. małżonkowie K., wnosząc o uchylenie postanowień wydanych przez organy obu instancji. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucili:

1)

naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 77 oraz "innych" przepisów k.p.a. wskutek:

- nieuwzględnienia całokształtu przepisów prawnych służących załatwieniu sprawy,

- prowadzenia postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej,

- zaniechania podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w tym niepodjęcia czynności sprawdzających (np. jakie są inne możliwe rozwiązania komunikacyjne w tej części osiedla) ani wyjaśniających, a także niezwrócenia się do skarżących o udzielenie dodatkowych informacji,

- niezebrania i nierozpatrzenia całości materiału dowodowego,

- prowadzenia postępowania w sposób nie uwzględniający słusznego interesu skarżących,

- niewzięcia pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy, w tym pominięcia podstawowego dla sprawy faktu prywatnej własności działki nr 552/7 i istnienia innych wariantów utworzenia dojazdów do działek sąsiednich, a tym samym braku konieczności dokonywania podziału działki (ewentualnie dokonywania tak dalece idącego podziału z utworzeniem aż dwóch dróg dojazdowych),

- niedokonania oceny materiału dowodowego w sposób wszechstronny,

- niezapewnienia skarżącym możliwości pełnego uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym,

- braku wyjaśnienia skarżącym motywów wydania postanowienia;

2)

naruszenie art. 97 ust. 3 w związku z art. 93 ust. 1, ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, poprzez ich błędną wykładnię, wskutek pozytywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości stanowiącej działkę gruntu nr ewid. 552/7, stanowiącej własnością prywatną skarżących w celu utworzenia aż dwóch dróg dojazdowych, w sytuacji, kiedy takie zamierzenie nie ma żadnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, jak też logicznego i nie jest niezbędne.

Skarżący podkreślili, że nie zostali przez nikogo zawiadomieni o tak drastycznych zmianach w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, które zostały uchwalone przez Radę Gminy (...) 13 września 2002 r. Ponadto, jak wskazali skarżący, pracownicy Urzędu Gminy (...) nie poinformowali ich o projektowanym podziale opisanej wyżej nieruchomości, stanowiącej ich własność ani nie przedstawili alternatywnych wariantów wytyczenia dróg. W pierwszej kolejności Wójt obowiązany był rozważyć i wdrożyć - w ramach wstępnego projektu podziału nieruchomości - wariant mniej uciążliwy dla skarżących. W ich ocenie dla realizacji zapisów planu wystarczającym byłoby wytyczenie poprzez teren działki nr ewid. 552/7 dojazdu do dalej położonych działek, który to dojazd stanowiłby jedną drogę. Zainteresowani właściciele działek mają bowiem już zapewniony obecnie odpowiedni dojazd, z którego korzystają. Działanie organu świadczy o tym, iż Wójt "pilnuje" interesów grupy kilku właścicieli dalej położonych działek, którzy dzielą swoje działki i przekształcają je z rolnych na działki budowlane z przeznaczeniem na sprzedaż. Projektowany podział działki skarżących doprowadzi do "zrujnowania spokoju" na tej działce.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone postanowienie prawa nie narusza.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowił art. 93 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.). Zgodnie z tymi przepisami, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, przy czym zgodność ta musi dotyczyć zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu.

Należy zauważyć, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy stanowi akt prawa miejscowego, którego celem jest ustalenie przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenie sposobów ich zagospodarowania i zabudowy (art. 14 ust. 1 i ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.).

Z uwagi na rangę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dokonywany w drodze decyzji administracyjnej podział nieruchomości musi więc uwzględniać warunki zawarte w tym akcie generalnym, po to, by przyszli, nowi właściciele, którzy nabędą wydzielone działki, mogli z nich korzystać, zgodnie z ich przeznaczeniem i warunkami zagospodarowania, określonymi w planie. Opiniując zatem zgodność projektu podziału nieruchomości z postanowieniami zawartymi w planie, uprawniony organ musi udzielić odpowiedzi na pytanie, czy projekt podziału stwarza hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu, określonego w planie miejscowym.

Z powyższego wynika, że dla wyrażenia opinii w przedmiocie zgodności podziału nieruchomości z planem miejscowym, organ zobowiązany jest do ustalenia, jakie jest przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym i czy istnieje możliwość wykorzystania powstałych w wyniku podziału działek zgodnie z przeznaczeniem.

W ocenie Sądu prawidłowe jest wyrażone w zaskarżonym postanowieniu stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...), że proponowany przez skarżących projekt podziału nieruchomości stanowiącej działkę gruntu nr ewid. 552/7, położonej w (...) jest zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (...), zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy (...) nr (...) z dnia 13 września 2002 r. w sprawie uchwalenia I etapu zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy (...) ((...)).

W świetle ustaleń planu, co potwierdza znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy wyrys z tego planu, stanowiąca własność skarżących działka nr ewid. 552/7, położona w (...), obręb 23 (...), położona jest w granicach obszaru oznaczonego symbolem "MNj" - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Ze wspomnianego wyrysu wynika wyraźnie, że w planie miejscowym zaprojektowano dwie drogi gminne o symbolu "KDG-D", które przecinają przez obszar przebiegają działkę nr ewid. 552/7 (k. 3 akt adm. I inst.). Przyjęty przez organy administracji podział działki tej działki jest zgodny z powyższymi zapisami planu miejscowego. W wyniku tego podziału, jak wynika z załącznika graficznego do decyzji organu pierwszej instancji, wydzielone zostaną dwie działki ewidencyjne o numerach 552/11 i 552/13, które będą dołączone do wydzielonych w 2011 r. w celu utworzenia dróg gminnych działek o numerach ewidencyjnych 554/11 i 554/14. Powierzchnia tych działek umożliwia spełnienie wymogu planu miejscowego co do zachowania minimalnej szerokości 10 m w liniach rozgraniczających projektowanych dróg gminnych na terenach zabudowanych (§ 13 ust. 1 pkt 4 ppkt 15 planu miejscowego).

W wyniku podziału wydzielone mają być także działki nr nr ewid. 552/10 o powierzchni 0,12 ha oraz nr 552/12 o powierzchni 0,13 ha, przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Jak prawidłowo wskazały organy, powierzchnia tych działek spełniać będzie minimalne wymogi w tym zakresie dotyczące działek budowlanych na terenie oznaczonym w planie symbolem "MNj" (por. § 13 ust. 2 pkt 3 lit. a planu miejscowego).

Odnosząc się do zarzutów skarżących, iż wspomniane wyżej zapisy planu miejscowego są niekorzystne dla skarżących z ekonomicznego punktu widzenia, wskazać trzeba, że zarzuty te pozostają bez znaczenia dla sprawy. Należy podkreślić, że zarówno Sąd orzekający w niniejszej sprawie, jak i organy administracji, które podejmowały kwestionowane przez strony postanowienia dotyczące podziału działki skarżących są związane treścią powyższych zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (...). Plan ten, jak wskazano wyżej, stanowi akt prawa miejscowego, który w sposób wiążący ustala przeznaczenia terenów oraz określa sposoby ich zagospodarowania i zabudowy. Dopóki opisane wyżej (niekorzystne dla skarżących) unormowania planu miejscowego nie zostaną podważone w przewidziany prawem sposób, nie mogą być one skutecznie kwestionowane w postępowaniu dotyczącym podziału nieruchomości skarżących. Skarżąca H. K. wyjaśniła zresztą na rozprawie przed Sądem w dniu 4 listopada 2014 r., że wraz z mężem była współwłaścicielką działki nr ewid. 552/7 w czasie, gdy był uchwalany obowiązujący aktualnie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, lecz nie kwestionowała wówczas jego zapisów. Wniosek o zmianę planu miejscowego został przez nich złożony dopiero w 2012 r., to jest wtedy, gdy "dowiedzieli się" oni o istnieniu niekorzystnych dla nich zapisów planu k. 32 akt sąd.).

Na wynik sprawy nie mogą mieć więc wpływu zarzuty skarżących dotyczące nieracjonalności rozwiązań wynikających z obowiązującego planu miejscowego ani tego, że jak twierdzą, nie zostali oni prawidłowo powiadomieni o treści planu miejscowego.

Wskazać zatem trzeba, skoro organy administracji wykazały, że proponowany podział jest zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy (...), obowiązującymi na obszarze, w którym położona jest objęta podziałem działka ewidencyjna skarżących, to prawidłowo zaopiniowały pozytywnie ten podział na podstawie art. 93 ust. 1, 2, 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o gospodarce nieruchomościami. Niewątpliwie bowiem ewidencyjny podział nieruchomości pełni funkcję służebną wobec miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zob. M. Wolanin (w:) J. Jaworski i inni, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 533).

Niezasadne są także zarzuty skarżących co do naruszenia przepisów postępowania. Organy administracji obu instancji ustaliły i oceniły stan faktyczny w sprawie w sposób zgodny z wymogami art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., a organ odwoławczy również zgodnie z art. 136 k.p.a. W toku postępowania administracyjnego zapewniono skarżącym prawo do czynnego udziału w tym postępowaniu. Organ pierwszej instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w przedmiocie podziału, umożliwiono nadto stronom zapoznanie się i wypowiedzenie się co do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Uzasadnienia postanowień organów obu instancji odpowiadają wymaganiom wynikającym z art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia w niniejszej sprawie zasad podstawowych k.p.a. określonych w art. 6 (zasada legalności), art. 7 (zasada uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli), art. 8 (zasada zaufania), art. 9 (zasada informowania) i art. 11 (zasada przekonywania).

Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.