Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 773136

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 4 lutego 2011 r.
II SA/Łd 900/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Rosińska.

Sentencja

Dnia 4 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) Nr (...) znak: (...) w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę postanawia: odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy.

Uzasadnienie faktyczne

K. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) nr (...) znak: (...) w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 sierpnia 2010 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł w terminie

7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

W ustawowym terminie skarżący wniósł na powyższe zarządzenie zażalenie twierdząc m.in. iż żądana kwota wpisu sądowego jest nieprawnie przypisana.

Postanowieniem z dnia 19 października 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, wobec czego skarżący ponownie został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi.

W ustawowym terminie skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz z oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym K. S. nie opisał zarówno stanu rodzinnego, ani też nie podał jakichkolwiek składników swojego majątku, jak również wysokości osiąganych dochodów. Oświadczył natomiast, że stać go na pokrycie kosztów postępowania, uważa jednak, że skoro składa skargę nie w prywatnym celu, ale w społecznym, to zasady współżycia społecznego pozwalają Sądowi na zwolnienie go z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania.

Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2010 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Postanowienie doręczono skarżącemu 24 stycznia 2011 r.

W dniu 31 stycznia 2011 r. od powyższego postanowienia skarżący wniósł sprzeciw, jednocześnie oświadczając, że w danej sprawie występuje w imieniu i na rzecz interesu społecznego, zatem żądanie dopuszczenia go do postępowania sądowego, bez uiszczenia opłaty, jest uzasadnione.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).

Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.

Zatem strona występująca na drogę postępowania sądowego winna mieć świadomość obowiązku ponoszenia kosztów tego postępowania, a wnosząc o zwolnienie z tego obowiązku musi uprawdopodobnić, w sposób bardzo rzetelny, okoliczności przemawiające za uwzględnieniem wniosku. Analiza przedstawionego przez skarżącego oświadczenia, zawartego w urzędowym formularzu, daje podstawy do twierdzenia, iż wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd podziela stanowisko referendarza sądowego, iż instytucja prawa pomocy nie bez przyczyny określana jest często mianem "prawa ubogich". Prawo pomocy powinno być zatem udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Skoro zatem skarżącego stać jest na pokrycie kosztów sądowych, to tym samym wyłącza możliwość zadośćuczynienia żądaniu zawartemu we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jak już bowiem wyżej wskazano, o konieczności ponoszenia kosztów postępowania sądowego nie decyduje cel złożenia skargi, czy też subiektywne przekonanie o zasadności roszczeń strony.

W niniejszej sprawie K. S. świadomie nie podał żadnych informacji, które pozwoliłby ocenić jego sytuację rodzinną, majątkową i bytową, albowiem w jego ocenie cel złożenia przez niego skargi uzasadnia zwolnienie go z obowiązku poniesienia kosztów postępowania. Ponadto skarżący przyznał, iż jest w stanie ponieść koszty wpisu sądowego bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 260 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.

j.

m.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.