II SA/Łd 775/16 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2241839

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 lutego 2017 r. II SA/Łd 775/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Zgierski (spr.).

Sędziowie: NSA Anna Stępień, WSA Jolanta Rosińska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2017 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji - oddala skargę.a.bł.

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskiem z dnia 30 maja 2016 r. spółka A. z o.o. w P. wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla budowy elektrowni wiatrowej wraz z drogą dojazdową, placem manewrowym, trafostacją, złączem kablowo-pomiarowym oraz zjazdem z drogi przewidzianej do realizacji na działkach nr (...), obręb P., gm. R.

Decyzją z dnia (...) Wójt Gminy R. ustalił warunki zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia. Organ uznał, że spełnione zostały przesłanki z art. 61 ust. 1 w związku z art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778 z późn. zm.). W ustaleniach dotyczących warunków zabudowy i szczegółowego zagospodarowania terenu wskazał m.in., że inwestycję należy zaprojektować i realizować zgodnie z ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia (...) o środowiskowych uwarunkowaniach.

Odwołania od ww. decyzji wnieśli S.W. W. (właściciel działek nr (...)), S.P. (współwłaściciel działek nr (...)) oraz k.k. (właściciel działki (...)). Odwołujący się zarzucili organowi naruszenie przepisów zarówno u.p.z.p., jak i k.p.a. i wnieśli o jej uchylenie.

Decyzją z dnia (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło decyzję organu I instancji i umorzyło postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że rozpatrując odwołanie musi orzekać na podstawie przepisów obowiązujących w dacie podjęcia rozstrzygnięcia.

W dniu 16 lipca 2016 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 961). Zgodnie z art. 14 ust. 5 tej ustawy postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy, dotyczące elektrowni wiatrowych, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, umarza się.

Decyzja organu I instancji nie jest decyzją ostateczną kończącą postępowanie wszczęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla budowy elektrowni wiatrowej. W tej sytuacji stosownie, do art. 14 ust. 5 ustawy, postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji należało umorzyć.

Na decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła spółka A Sp. z o.o. w P., zarzucając jej naruszenie:

1)

art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie podjęcia niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;

2)

art. 7, art. 8 i art. 80 k.p.a., poprzez nieprawidłową i dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady zaufania obywateli do organów Państwa oraz ich świadomości i kultury prawnej, co doprowadziło do naruszenia granic uznania administracyjnego i nieuzasadnionego uchylenia decyzji organu I instancji;

3)

art. 8 k.p.a., poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, polegające na lakonicznym przeanalizowaniu akt sprawy;

4)

art. 107 § 1 k.p.a., poprzez brak poprawnego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji;

5)

art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji dowodów, na których organ oparł się oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

6)

art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez naruszenie zasady praworządności, stanowiącej, że organy administracji publicznej działają w granicach i na podstawie prawa, poprzez błędne stwierdzenie, że decyzja organu I instancji nie kończy postępowania.

Wskazując na powyższe naruszenia skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zobowiązanie organu administracji publicznej do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia, wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Postępowanie administracyjne, w tym oczywiście i postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, jest dwuinstancyjne, w myśl art. 15 k.p.a. Zatem wszystkie decyzje nieostateczne mogą być na wniosek osoby uprawnionej zaskarżone do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem, który wydał zaskarżoną decyzję. Z zasady dwuinstancyjności wynika obowiązek organu II instancji jej ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia celem skontrolowania, czy działania podejmowane przez organ I instancji były prawidłowe. Postępowanie odwoławcze nie ogranicza się wyłącznie do kontroli poprawności rozstrzygnięcia podjętego przez organ I instancji, lecz ma na celu uzupełnienie stanu faktycznego i materiału dowodowego sprawy oraz uwzględnienie tych zmian w stanie prawnym sprawy, które nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Istota dwuinstancyjności sprowadza się do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym sprawy administracyjnej. Dwuinstancyjność jest standardem rzetelnego postępowania, wymaganym przez zasady państwa prawa, dlatego niedopuszczalne jest stosowanie rozszerzającej wykładni tam, gdzie uszczuplałaby ona wspomniany standard. Weryfikacja rozstrzygnięć administracyjnych w administracyjnym toku instancji następuje wyłącznie wskutek czynności strony, jaką jest wniesienie zwyczajnego środka prawnego. Możliwość uruchomienia weryfikacji orzeczenia podjętego w pierwszej instancji jest istotą prawa do zaskarżenia wyrażonego w art. 78 Konstytucji RP. Nakłada ono na ustawodawcę obowiązek nie tylko formalnego uprawnienia strony do wniesienia środka zaskarżenia od orzeczenia lub decyzji wydanych w I instancji, ale także stworzenia gwarancji prawnych, zabezpieczających skuteczność tego środka w tym sensie, że powinien on umożliwić organowi II instancji merytoryczną ocenę prawidłowości rozstrzygniętej sprawy. Artykuł 78 Konstytucji RP stanowi bowiem także gwarancję obiektywnej i realnej kontroli instancyjnej.

Decyzja Wójta Gminy R. z dnia (...), na skutek wniesionych przez strony postępowania odwołań, nie stała się ostateczna do dnia wejścia w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, tj. do dnia 16 lipca 2016 r. Organ odwoławczy zobowiązany był zatem do uwzględnienia nowego stanu prawnego, istniejącego w dacie orzekania. Z treści art. 14 ust. 5 ww. ustawy wynika obowiązek umorzenia postępowania w przedmiocie warunków zabudowy w sytuacji, gdy postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy. Skoro zatem wniesienie odwołań od decyzji Wójta Gminy R. z dnia (...), uniemożliwiło uostatecznienie się tejże decyzji, to sprawa, choć wszczęta przed datą wejścia w życie powołanej ustawy, nie została zakończona do tej daty, co obligowało organ do jej umorzenia.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.

lf

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.