Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2220493

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 27 stycznia 2017 r.
II SA/Łd 680/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Stępień.

Sędziowie WSA: Jolanta Rosińska (spr.), Sławomir Wojciechowski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla budynku gospodarczego oddala skargę. LS

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) września 2013 r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.T. po rozpoznaniu odwołań M. Ż., R. P., El. B. i T. M., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza O. z dnia (...) lipca 2013 r. nr (...), znak: (...).

Jak wynika z akt sprawy Burmistrz O. decyzją z dnia (...) lipca 2013 r. na wniosek K. i A. małżonków K. ustalił warunki zabudowy dla budynku gospodarczego na terenie oznaczonym nr ewid. dz. 864 i 739, obręb (...) O., położonym w O. przy ul. (...). Wspomniana decyzja została podjętą przez organ w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania.

Na podstawie wyników analizy zagospodarowania terenów położonych wokół terenu wnioskodawcy, przeprowadzonej stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), stanowiącej załączniki do decyzji Burmistrz wskazał, że objęty wnioskiem budynek gospodarczy położony wzdłuż zachodniej granicy terenu wnioskodawców, o szerokości elewacji frontowej 5,50 m i długości 18,63 m oraz o powierzchni 102,5 m, choć wybudowany w sposób samowolny, spełnia przesłanki z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.) - w skrócie "u.p.z.p.", w zakresie kontynuacji funkcji i cech zabudowy istniejącej na obszarze analizowanym. W oparciu o wyniki tejże analizy, uwzględniając przepisy powyższego rozporządzenia, organ określił równocześnie cechy, parametry tego budynku i zasady zagospodarowania terenu: nieprzekraczalna linia zabudowy, według zabudowy wyznaczonej przez istniejący na terenie wnioskodawców budynek mieszkalny; wskaźnik powierzchni zabudowy (łącznie dla wszystkich budynków na terenie wnioskodawców) w stosunku do powierzchni terenu - 35%; szerokość elewacji frontowej - 5,20 m z tolerancją do 20%; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku na poziomie 4,69 m; dach o konstrukcji jednospadowej ze spadkiem połaci 7° i kalenicą główną równoległą do granicy terenu; zabudowa nie może powodować ograniczenia sposobu zagospodarowania działek sąsiednich i wpływać na wykonywanie na nich prawa własności; budynek winien odpowiadać wymogom określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.).

Od powyższej decyzji odwołania złożyli właściciele nieruchomości graniczących z terenem inwestycji - M. Ż., R. P., E. B. i T. M.

M.Ż. wniosła o uchylenie lub unieważnienie decyzji organu I instancji, która jej zdaniem jest błędna. Odwołująca podniosła, iż nie zgadza się na legalizację budynku, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza. W jej przekonaniu projekt decyzji nie został uzgodniony z ochroną środowiska. Podkreśliła, że budynek objęty postępowaniem uprzednio stanowił dwa budynki (nr 2 i 3) o wymiarach 5,50 x 6,50 m i 5,50 x 12 m, w stosunku do których toczyły się stosowne postępowania. Obecnie to jeden budynek, przy czym wymiary wspomnianych budynków zmieniono. Budynki wnioskodawców, choć jeszcze nie wykończone, wykorzystywane są do działalności gospodarczej. W związku z tym, nie mogą podlegać legalizacji. Przedmiotowy budynek był najpierw budynkiem przemysłowym, a teraz jest gospodarczym. Wybudowany został w 1985 r. i jest usytuowany przy jej działce, w związku z czym ogranicza sposób korzystania z tej działki, tym bardziej, że drugi sąsiad wybudował w sąsiedztwie działki budynek dla prowadzonej działalności. Jest więc otoczona z dwóch stron budynkami ograniczającymi korzystanie z posiadanej nieruchomości. Zdaniem odwołującej organ nie uwzględnił powyższych okoliczności i wadliwie prowadził postępowanie administracyjne.

Odwołujący RP zarzucił, że w tej samej sprawie zostały wydane dwie wadliwe decyzje, dotyczące dwóch budynków o dużych powierzchniach, które inwestor podzielił na pięć mniejszych podając nawet mniejsze wymiary niż w piśmie z dnia 10 czerwca 2008 r. Budynki wskazane przez organ I instancji w załączniku nr 1 do decyzji są niezgodne ze stanem faktycznym budynków, w których A.K. prowadzi działalność gospodarczą. Z tych też względów zapadła decyzja powinna być uchylona.

E. B. zarzuciła decyzji organu I instancji rażące naruszenie prawa, a to z tego względu, że niezgodne ze stanem faktycznym są podane wymiary budynków, a nadto wadliwe są załączniki graficzne do decyzji organu I instancji.

T. M. wniosła o uchylenie decyzji, z powodu rażącego naruszenia prawa. Odwołująca podniosła szereg okoliczności związanych z zagospodarowaniem nieruchomości A. K. i podjętymi w przeszłości decyzjami w tym względzie. Jej zdaniem przedstawiona w załączniku graficznym do decyzji zabudowa wnioskodawcy jest niezgodna ze stanem faktycznym, a nawet z jego wnioskiem. Organ I instancji prowadził wadliwie postępowanie wyjaśniające, stwarzając jedynie pozory jego prawidłowości. Odwołująca zarzuciła, iż przeglądając akta sprawy organu I instancji stwierdziła brak w nich niektórych dokumentów związanych z podejmowanymi wcześniej decyzjami, oraz że metryka sprawy prowadzona jest przez ten organ w sposób nierzetelny i wadliwy. Podniosła ponadto kwestie dotyczące zabudowy i zagospodarowania własnej nieruchomości i innych osób.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia (...) września 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.T. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że odwołania nie zasługują na uwzględnienie i nie mają znaczenia dla wyniku sprawy. Przedmiotem decyzji o warunkach zabudowy w świetle art. 59 ust. 1-3 oraz art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest rozstrzygnięcie, czy w sytuacji, gdy brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, realizacja lub istnienie obiektu budowlanego jest zgodne z obiektywnie istniejącym ładem przestrzennym na określonym terenie i jego zabudową. Niniejsze postępowanie dotyczyło już wybudowanego budynku gospodarczego wnioskodawców, o cechach zewnętrznych wskazanych zarówno we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, jak i postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia (...) sierpnia 2010 r. znak (...). Wniosek ten wyznaczał przedmiot niniejszego postępowania i wiązał organy rozstrzygające. W związku z tym podnoszona w odwołaniach kwestia wcześniejszych parametrów tego budynku oraz jego wykorzystania przez wnioskodawców na cele działalności gospodarczej nie ma istotnego znaczenia wobec określonej w ich wniosku, a następnie w decyzji o warunkach zabudowy funkcji budynku. Kolegium wskazało, że za budynek gospodarczy w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej przyjmuje się budynek służący potrzebom mieszkańców budynku mieszkalnego, wykorzystywany na cele działalności niezawodowej (§ 3 pkt 8 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.). Rozstrzygnięcie o bycie budynku wzniesionego w ramach samowoli budowlanej należy do organów nadzoru budowlanego, na podstawie przepisów prawa budowlanego. Jednakże wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzedzać je musi w świetle przywołanych wyżej przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ocena, czy budynek ten w zakresie jego funkcji i cech stanowić będzie kontynuację funkcji i cech zabudowy na terenie analizowanym leżącym w jego sąsiedztwie, nie jest sprzeczny i da się pogodzić z istniejącym zagospodarowaniem i z zabudową na tym terenie. W myśl art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., przynajmniej jedna zabudowana nieruchomość na terenie analizowanym musi stanowić punkt odniesienia dla zabudowy będącej przedmiotem warunków zabudowy. Wspomnianym celom służy analiza urbanistyczno-architektoniczna przeprowadzana przez organ gminy, stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., na obszarze wyznaczonym zgodnie z § 3 tego rozporządzenia. W opinii organu II instancji ustalone przez organ I instancji warunki zabudowy dla budynku wnioskodawców znajdują oparcie w przesłankach z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., w wynikach analizy zagospodarowania terenów, co do jego funkcji oraz przepisach powyższego rozporządzenia: w § 5, w zakresie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, w § 6, w zakresie szerokości elewacji frontowej budynku, w § 7, w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynku, w § 8, w zakresie geometrii dachu budynku. Niewątpliwie określona w decyzji funkcja budynku wnioskodawców towarzyszy zabudowie mieszkaniowej na obszarze objętym analizą zagospodarowania, służy jej celom i nie jest zaliczona na gruncie przepisów odrębnych do mogących mieć negatywny wpływ na środowisko i ludzi. Natomiast cechy, parametry istniejącego budynku, ustalone przez organ gminy w świetle przeprowadzonej analizy zagospodarowania terenów i przedstawione w jej uzasadnieniu, nie odbiegają od cech zabudowy na terenie analizowanym. W przedstawionych okolicznościach faktycznych i prawnych organ I instancji nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy dla budynku gospodarczego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi T. M. wniosła o stwierdzenie nieważności bądź ewentualnie uchylenie decyzji Kolegium, powtarzając w zasadzie zarzuty z odwołania od decyzji organu I instancji. Skargę zarejestrowano za sygn. akt II SA/Łd 1140/13.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. T. wniosło o jej oddalenie i podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 17 października 2014 r. sąd, w trybie art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zawiesił postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi z dniem 22 sierpnia 2014 r. z uwagi na śmierć uczestniczki postępowania K. K.

Postanowieniem z dnia 19 listopada 2015 r. tutejszy sąd zwrócił się do Sądu Rejonowego w O. (...) Wydział (...) o ustanowienie kuratora spadku po k.k.

Postanowieniem z dnia (...) stycznia 2016 r. sygn. akt (...) Sąd Rejonowy w O. (...) Wydział (...) oddalił wniosek o ustanowienie kuratora spadku.

Postanowieniem z dnia 7 września 2016 r. sąd podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne z udziałem następców prawnych po zmarłej uczestniczce postępowania - K. K.: A. K., M. W., B. T., A. P., N. K. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego M. S. Sprawę wpisano pod nowy numer za sygn. akt II SA/Łd 680/16.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, Sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie do uregulowania art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części, sąd skargę oddala w całości lub w części.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji sąd uznał, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa.

Przypomnieć w tym miejscu wypada, że ustalenie warunków zabudowy w sprawie niniejszej dotyczy już istniejącego budynku gospodarczego i związane jest z legalizacją jego budowy. Decyzje wydane na wcześniejszym etapie postępowania administracyjnego podlegały kontroli tutejszego sądu w sprawie sygn. akt II SA/Łd 489/12. Kontrolowane w niniejszej sprawie decyzje zostały wydane w oparciu o nową analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, niemniej jednak rozpoznanie skargi w niniejszej sprawie nie może pomijać oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w orzeczeniu tutejszego sądu z dnia 8 sierpnia 2012 r.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z przepisów tych wynika, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Zgodnie z kolei z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Osoba uprawniona do nieruchomości może ją zatem zagospodarować w zakresie obowiązującego prawa w sposób dowolny. Co prawda musi to uczynić zgodnie z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, ale postanowienia w niej zawarte stanowią konkretyzację przepisów, które należy wykładać na korzyść uprawnień inwestora.

Co do zasady, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., czyli gdy:

1)

co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2)

teren ma dostęp do drogi publicznej;

3)

istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4)

teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 u.p.z.p., o której mowa w art. 88 ust. 1, oraz

5)

decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na podstawie analizy przygotowanej w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z przepisu § 1 tego aktu wynika, że określa ono sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

W toku postępowania administracyjnego organ wyznaczył obszar analizowany i przeprowadził w nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepis § 3 ust. 3 rozporządzenia określa, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. Analiza treści załączonej do analizy urbanistycznej mapy pozwala ocenić, że wielkość obszaru analizowanego została ustalona w sposób prawidłowy, bowiem w trzykrotnej szerokości frontu inwestowanej działki (60m). Tak ustalona wielkość obszaru analizowanego - w ocenie sądu - jest wystarczająca na potrzeby niniejszej sprawy, bowiem w obszarze analizowanym występują budynki gospodarcze i działki, na których występują budynki o takiej funkcji. W prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym organ stwierdził dominującą zabudowę budynkami mieszkalnymi wraz z towarzyszącymi budynkami gospodarczymi. Taka zabudowa występuje również na terenie inwestycji, wobec czego słusznie stwierdził, że planowana inwestycja nie naruszy ciągłości funkcji i formy zabudowy, jak również sposobu zagospodarowania terenu względem sąsiednich działek.

W dalszej kolejności wskazać należy, iż w decyzji o warunkach zabudowy znalazły się wszystkie niezbędne postanowienia wynikające z przepisów § 4-8 rozporządzenia.

Przepis § 4 ust. 1 rozporządzenia wskazuje, że obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Rzeczoną linię zabudowy organ określił uwzględniając lokalizację działki przy drodze gminnej. Ponadto, istniejąca linia zabudowy wyznaczana przez budynek mieszkalny nr 59 jest zgodna z przepisami odrębnymi regulującymi minimalną odległość obiektów budowlanych od dróg publicznych. W tym zakresie nie można czynić organowi zarzutu naruszenia prawa. W tym miejscu dostrzec należy, że na działkach sąsiednich budynki gospodarcze są lokalizowane z reguły na zapleczu budynków mieszkalnych, wobec czego analiza stanowiąca załącznik do decyzji organu I instancji, przewiduje lokalizację budynku gospodarczego na zapleczu budynku mieszkalnego.

W dalszej kolejności organ, stosownie do regulacji § 5 rozporządzenia, określił wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy. Przepis ten określa, iż rzeczony parametr w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. W sprawie organ, w oparciu o § 5 ust. 2 powoływanego rozporządzenia, określił ten parametr na poziomie 35%, co przy uwzględnieniu powierzchni terenu inwestycji oraz najwyższych wskaźników w obszarze analizowanym (54%) wskazuje na kontynuację istniejącej wartości rozpatrywanego wskaźnika w obszarze analizy.

Kolejnym elementem decyzji o warunkach zabudowy jest konieczność określenia szerokości elewacji frontowej, której wyznaczenie normuje przepis § 6 rozporządzenia. Zgodnie z jego treścią, szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Jak ustalił organ, szerokość elewacji frontowych budynków gospodarczych w obszarze analizowanym wynosi średnio - 5,2 m, co z uwzględnieniem tolerancji do 20% daje szerokość w przedziale 4,16 m do 6,24 m. Budynek objęty wnioskiem o szerokości 5,5 m mieści się zatem w tym przedziale. Wobec tego organ ustalił szerokość elewacji frontowej na poziomie 5,2 m z tolerancją do 20% odpowiednio do treści § 6 ust. 1 rozporządzenia. Ustalenia organu w tym zakresie odpowiadają prawu.

W decyzji o warunkach zabudowy ustalić także należy wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej zgodnie z postanowieniami § 7 rozporządzenia. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 7 rozporządzenia). Przy czym, dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy (§ 7 ust. 4 rozporządzenia). W sprawie organ określił tę wielkość powołując regulację szczególną zawartą w § 7 ust. 4 rozporządzenia. W motywach przyjęcia takiego rozwiązania organ podniósł, iż wysokość budynków na działkach sąsiadujących z teren inwestycji tworzy uskok. Średnia wielkość tego parametru w obszarze analizy wynosi 3,76 m, przy czym wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej przedmiotowego budynku wynosi 4,69 m. Wysokość ta nie przekracza jednak największej wysokości w obszarze analizowanym (6 m). Z tego powodu organ powołując się na treść § 7 ust. 4 rozporządzenia określił wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej na poziomie 4,69 m. Takie określenie komentowanego parametru nie narusza prawa.

Końcowym elementem decyzji, wynikającym z treści § 8 rozporządzenia, są postanowienia odnoszące się do geometrii dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki), którą ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym. W decyzji I instancji organ określił, że przedmiotowy budynek ma dach jednospadowy, a spadku połaci 7° i kalenicy głównej skierowanej równolegle do bocznej granicy działki (granicy z działkami nr 738 i 742). W obszarze analizowanym organ stwierdził dominację dachów jednospadowych, kalenice główne budynków gospodarczych są z reguły skierowane równolegle do bocznych granic działek, spadki połaci dachów mieszczą się w przedziale 5°-20°. Wyznaczone parametry odpowiadają zatem geometrii dachu legalizowanego, a jednocześnie nie naruszają ładu przestrzennego, zatem - zdaniem składu orzekającego - również ustalenia organu w tym zakresie odpowiadają prawu.

Nawiązując do treści cytowanego wcześniej przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wyjaśnić również należy, iż zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy potwierdza spełnienie przez inwestora także pozostałych warunków określonych w tym przepisie. W szczególności wskazać należy, iż działka inwestora ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, a uzbrojenie terenu jest wystarczające dla wzniesionego obiektu. Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Nadto, decyzja o warunkach zabudowy jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Reasumując dotychczasowe uwagi, w ocenie sądu, wymagania formalne, określone w cytowanych wyżej przepisach i niezbędne do wydania decyzji o warunkach zabudowy, zostały spełnione. Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie żadnych uchybień. Organy administracji zastosowały się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w orzeczeniu tutejszego sądu z dnia 8 sierpnia 2012 r. W szczególności bowiem został w sprawie wyznaczony prawidłowo obszar analizowany, a sporządzona i załączona do sprawy analiza urbanistyczna wykazała, że legalizowany budynek gospodarczy gwarantuje kontynuację cech i wskaźników zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym.

W tym miejscu warto podkreślić, że w sytuacji gdy dana inwestycja spełnia łącznie warunki wymienione w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., obowiązkiem organu rozpatrującego wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy jest wydanie decyzji pozytywnej. Mając ponadto na względzie ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonaną już przez tutejszy sąd w sprawie sygn. akt II SA/Łd 489/12 wskazać należy, że podnoszone w odwołaniach zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku w postaci wzruszenia zaskarżonej decyzji. Zabudowa na działce inwestora nie ogranicza użytkowania terenu działki sąsiedniej, bowiem zachowane zostało tzw. dobre sąsiedztwo, a nadto w decyzji określone zostały wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich.

Należy jeszcze raz podkreślić, że postępowanie prowadzone przez organ I instancji dotyczyło już wybudowanego budynku gospodarczego wnioskodawców, o cechach zewnętrznych wskazanych zarówno we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, jak i postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia (...) sierpnia 2010 r. znak (...). Wniosek ten wyznaczał przedmiot niniejszego postępowania i wiązał organy rozstrzygające. Wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla istniejącego już budynku możliwe zaś było z uwagi na prowadzone przez organ nadzoru budowlanego postepowanie legalizacyjne.

Organ I instancji - Burmistrza O. decyzją z dnia (...) lipca 2013 r. nr (...) ustalił warunki zabudowy dla wskazanego w niej budynku gospodarczego, czyli zgodnie z § 3 pkt 8 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) budynku służącego potrzebom mieszkańców budynku mieszkalnego, wykorzystywanego na cele działalności niezawodowej, a zatem nie budynku wykorzystywanego na cele działalności gospodarczej. Decyzja ta jednoznacznie zatem określa sposób użytkowania tego budynku i tylko w zakresie takiego sposobu użytkowania będzie możliwa jego ewentualna legalizacja w ramach postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego.

Podsumowując powyższe rozważania sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd orzekł o oddaleniu skargi.

dc

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.