Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 695119

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 23 lipca 2010 r.
II SA/Łd 473/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski.

Sędziowie: WSA Barbara Rymaszewska (spr.), NSA Grzegorz Szkudlarek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2010 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w S. sprawy ze skarg P. D. i Stowarzyszenia A z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy

1.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy i Miasta B. z dnia (...) Nr (...);

2.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz:

a. P. D. kwotę 200 (dwieście) złotych;

b. Stowarzyszenia A z siedzibą w S. kwotę 200 (dwieście) złotych;

3.

stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) Burmistrz Gminy i Miasta B., po rozpatrzeniu wniosku H. M., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wytwórni do produkcji mas bitumicznych.

W dniu 20 stycznia 2009 r. do Burmistrza Gminy i Miasta B. wpłynęło pismo P. D., w którym podniósł m.in., że jest właścicielem działki położonej w pobliżu działki inwestycyjnej, a pomimo to nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania i uchylenia decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Postanowieniem z dnia (...) Burmistrz Gminy i Miasta B. wznowił postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji, a następnie decyzją z dnia (...), działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., odmówił uchylenia decyzji ostatecznej.

Decyzją z dnia (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy ww. decyzję Burmistrza Gminy i Miasta B.

W skardze na decyzję ostateczną P. D. podkreślił, że organ odwoławczy nie rozważył zarzutów stawianych decyzji ustalającej warunki zabudowy. Wywiódł, że niesłusznie został wyeliminowany z kręgu stron postępowania, a fakt wydania postanowienia o wznowieniu postępowaniu stanowi o konieczności przeprowadzenia analizy zasadności zarzutów stawianych decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Wyrokiem z dnia 6 października 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 563/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego, poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz postanowienie o wznowieniu postępowania z dnia (...).

W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji obowiązany jest z urzędu badać istnienie ustawowej podstawy wznowienia oraz zachowanie terminu, który w przypadku złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Gdy strona złoży żądanie z uchybieniem terminu określonego w art. 148 k.p.a. i nie ma podstaw do jego przywrócenia następuje odmowa wznowienia postępowania w drodze decyzji.

Sąd wskazał, że podanie o wznowienie strona złożyła pismem z dnia 19 stycznia 2009 r., wskazując jako podstawę wznowienia przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., przy czym wcześniejszym pismem z dnia 16 grudnia 2008 r. P. D. zażądał udostępnienia mu kopii wniosku złożonego przez inwestora H. M. o wydanie warunków zabudowy dla tej inwestycji oraz decyzji w tym przedmiocie. Dokumenty te zostały doręczone stronie 29 grudnia 2008 r.

W ocenie Sądu zatem ustalenia wymagała data, w której P. D. dowiedział się o decyzji Burmistrza Gminy i Miasta B. z dnia (...) ustalającej warunki zabudowy. W szczególności, czy wiedzę w tym zakresie strona już miała w dacie żądania udostępnienia tej decyzji (pismo z dnia 16 grudnia 2008 r.), czy też dopiero powzięła ją w dacie doręczenia jej tego dokumentu (w dniu 29 grudnia 2008 r.), czy też w innej dacie dowiedziała się o decyzji.

Burmistrz Gminy i Miasta B., po ponownym przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia (...) odmówił wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że P. D. wniosek o wznowienie postępowania złożył po terminie określonym w art. 148 k.p.a. W ocenie organu P. D. wiedział już o decyzji ustalającej warunki zabudowy w dniu 16 grudnia 2008 r. Pismem z tego dnia strona bowiem zażądała od organu szeregu dokumentów związanych z realizowaną już inwestycją, w tym m.in. kserokopii decyzji o warunkach zabudowy. Tak więc miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upływał z dniem 16 stycznia 2009 r., gdy tymczasem wniosek taki złożony został w dniu 20 stycznia 2009 r. Organ dodał także, że zgodnie z zaleceniami Sądu z wyroku z dnia 6 października 2009 r. wezwał stronę do złożenia oświadczenia o okolicznościach i dacie powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, jednakże strona nie odpowiedziała na wezwanie.

W odwołaniu od ww. decyzji, złożonej przez P. D. oraz przez Stowarzyszenie A (dopuszczone do postępowania postanowieniem Burmistrza Gminy i Miasta B. z dnia (...)), P. D. podniósł, że nie odpowiedział na wezwanie, bowiem we wcześniejszych pismach przedstawił wszystkie okoliczności sprawy. Dodał, że wprawdzie w piśmie z dnia 16 grudnia 2008 r. zażądał przesłania mu kopii decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji, ale nie wiedział jeszcze, czy takowa została wydana. O tym fakcie dowiedział się dopiero w dniu 29 grudnia 2008 r., gdy informację o tym (wraz z egzemplarzem decyzji) przesłał mu organ, odpowiadając na jego pismo z dnia 16 grudnia 2009 r. Podniósł ponadto, że odmowy wznowienia postępowania nie można opierać na domysłach i domniemaniach, jak to uczynił organ I instancji.

Decyzją z dnia (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy podniósł, że P. D. o fakcie wydania decyzji o warunkach zabudowy wiedział co najmniej w dniu 16 grudnia 2008 r., gdy zażądał od organu I instancji przesłania tej decyzji. Składając zatem w dniu 20 stycznia 2009 r. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji z dnia 23 maja 2008 r., przekroczył miesięczny termin przewidziany w art. 148 k.p.a.

W skardze na decyzję ostateczną P. D. i Stowarzyszenie A ponownie podnieśli, że decyzji o odmowie wznowienia postępowania nie można oprzeć na domniemaniu. Powołując na wcześniejszy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 października 2009 r. skarżący podnieśli, że nie jest wystarczające wykazanie, kiedy strona miała możliwość dowiedzenia się o decyzji, lecz kiedy faktycznie powzięła wiadomość o jej istnieniu i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Pismo z dnia 16 grudnia 2009 r., sporządzone przez Stowarzyszenie A, nie stanowi dowodu na okoliczność, że P. D. wiedział o wydaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Stanowiło jedynie żądanie udzielenia informacji o realizowanej już inwestycji i procedurze jej podjęcia.

Stowarzyszenie zarzuciło ponadto, że organ zakwalifikował żądanie skarżącego jako wniosek o wznowienie postępowania, choć w piśmie z dnia 20 stycznia 2009 r. P. D. wskazywał na przesłanki nieważności postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., przytaczając argumenty podniesione już w zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływaną jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje przede wszystkim orzekanie w sprawach skarg na rozstrzygnięcia, akty, czynności i bezczynność określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności.

Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji sąd uznał, iż skarga nie jest uzasadniona.

Nietrafny jest jedynie zarzut Stowarzyszenia, że błędnie organ wszczął postępowanie wznowieniowe. Stowarzyszenie wstąpiło do postępowania już wszczętego w tym trybie. Nadto trafnie wywiedziono z pisma P. D. z 20 stycznia 2009 r. wniosek o wznowienie postępowania.

W sprawie o wznowienie postępowania organ obowiązany jest z urzędu badać istnienie ustawowej podstawy wznowienia oraz zachowanie terminu.

Podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiące podstawę do wznowienia. Skarżący jako podstawę żądania wznowienia wskazują pozbawienie udziału w postępowaniu, zatem przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W tym przypadku miesięczny termin złożenia podania o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Gdy strona złoży żądanie z uchybieniem terminu określonego w art. 148 k.p.a. i nie ma podstaw do jego przywrócenia następuje odmowa wznowienia postępowania w drodze decyzji.

Wprawdzie to na stronie spoczywa obowiązek udowodnienia, kiedy dowiedziała się wydaniu decyzji w postępowaniu, w którym nie brała udziału bez własnej winy, ale w niniejszej sprawie strona wykazała, że nie nastąpiło to w dniu 16 grudnia 2008 r. bądź wcześniej, ale w dniu 29 grudnia 2008 r., to jest w dacie doręczenia przez organ odpowiedzi na pismo strony z dnia z 16 grudnia 2008 r. wraz z żądanymi dokumentami, w tym z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy.

Strona w odwołaniu od decyzji organu I instancji przekonująco wyjaśniła, że składając pismo z dnia 16 grudnia 2008 r., przygotowane przez Stowarzyszenie A (do którego strona zwróciła się o pomoc), żądała jedynie informacji o przebiegu postępowania, które doprowadziło do rozpoczęcia rozbudowy zakładu masy produkcji masy bitumicznej. Tak więc nie można uznać, że wiedziała wówczas o wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, a tym bardziej, że znała jej treść.

Skoro proces inwestycyjny rozpoczyna się od wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, a realizowana w sąsiedztwie inwestycja już była rozpoczęta, strona mogła oczekiwać, że decyzja taka została wydana. Dlatego zażądała jej przekazania. W piśmie z 16.12. skarżący pytał przecież również o plan zagospodarowania przestrzennego na terenie objętym inwestycją. Nie można zatem wywodzić z całą pewnością, że strona już wówczas wiedziała o treści decyzji o warunkach zabudowy. Taką wiedzę taką można przypisać dopiero po doręczeniu P. D. żądanych dokumentów (w tym decyzji z dnia (...) o ustaleniu warunków zabudowy), co nastąpiło w dniu 29 grudnia 2008 r. Ta data stanowi więc początek biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy. Skoro zaś tak - pismo strony z dnia 20 stycznia 2009 r., w którym strona zażądała wznowienia postępowania na podstawie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., złożone zostało w terminie przewidzianym w art. 148 § 1 i 2 k.p.a.

Dokumenty zawarte w aktach administracyjnych nie uzasadniają tezy, że skarżący już w dniu 16 grudnia 2009 r. miał taką wiedzę o stanie sprawy a w szczególności decyzji o warunkach zabudowy, która pozwalałaby na podjecie decyzji co do jej zaskarżenia. Fakt, iż skarżący wykazywali wcześniej zainteresowanie sporną budową i, składali protesty, wnosili o doręczenie określonych dokumentów nie przesądza, iż już na tym etapie dysponowali danymi niezbędnymi do podjęcia kroków prawnych.

W tej sytuacji, na podstawie art. 145 § 1 okt 1 lit. "c" p.p.s.a. należało uchylić decyzję zarówno organu odwoławczego, jak i poprzedzającą ja decyzję organu I instancji, jako wydane z naruszeniem wskazanych przepisów k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

O kosztach postępowania orzeczono z mocy art. 200 p.p.s.a.

Na podstawie art. 152 sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku

Jednocześnie wytyczne co do dalszego postępowania wynikają z wcześniejszych rozważań. W szczególności organ winien rozważyć wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania i wyczerpująco zbadać wskazaną przez skarżących przesłankę wznowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.