II SA/Łd 160/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2724974

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 sierpnia 2019 r. II SA/Łd 160/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz.

Sędziowie WSA: Agnieszka Grosińska (spr.), Jolanta Rosińska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi D. B., J. L., A. i P. K., R. O., M. i Z. Ł., A. i W. B., L. Ł., L. M., J. i A. B., J. i J. F., A. i K. P., A. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów oddala skargę. M.K.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z (...), nr (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 28 i art. 61a w zw. z art. 157 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) - w skrócie: "k.p.a." - oraz art. 41 ust. 2 i 3 pkt 2) w zw. art. 170 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 992) - odmówiło W.R., U.J., D.B., E.W., J.L., R.M., B.M., A.K., P.K., B.J., R.O., S.L., M.M., M.M., M.B., M.Ł., Z. Ł., M. F., M.F., W.D., Z.D., J.J., B.J., D.B., M.G., W.G., I.J., A.J., A.B., W.B., L.Ł., L.M, M.M., S.W., A.J., A.M., J.B., A.B., J.F., J.F., H.K., M.G., A.P., k.p., U.C., W.K., W.N., K.N., S.S., A.M., E.K., B.S., K.S. i A.J. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z (...), nr (...), zezwalającej A S.A. w W., na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów innych niż niebezpieczne przy ul. A nr 28 i określającej zasady zbierania odpadów.

Kolegium wyjaśniło, że wnioskiem z 15 października 2018 r. adw. P. Ś. w imieniu członków wspólnoty mieszkaniowej nieruchomości położonej przy ul. A nr 26/26a i współwłaścicieli działek nr 242/3, 248/8 i 242/10 (wymienieni powyżej wnioskodawcy) wniósł o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta Ł. podnosząc, że ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a., gdyż organ I instancji pozytywnie rozpatrując wniosek A S.A. naruszył art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a) i 41 ust. 3 pkt 2 ustawy o odpadach oraz art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 72 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 2 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Na podstawie powyższych zarzutów skarżący sformułował wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Następnie Kolegium uznało, że wnioskodawcom nie przysługuje status strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., gdyż decyzja Prezydenta wydana w przedmiocie zezwolenia na zbieranie odpadów nie dotyczy ich interesu prawnego lub obowiązku. Tylko osoba legitymująca się takim przymiotem może skutecznie zainicjować nowe, nadzwyczajne postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego. Krąg stron postępowania prowadzonego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na gromadzenie odpadów normuje art. 170 ust. 2 ustawy o odpadach i zgodnie z powyższą regulacją, w postępowaniu tym stronami nie są właściciele nieruchomości sąsiadujących z instalacją lub nieruchomością, na której będzie prowadzone zbieranie odpadów. To zaś obligowało do odmowy wszczęcia postępowania w myśl art. 61a k.p.a., gdyż żądanie wszczęcia postępowania nie pochodziło od stron postępowania.

Dalej Kolegium wyjaśniło, że kwestię przymiotu strony postępowania administracyjnego reguluje art. 28 k.p.a. Stanowi on, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zasada ta, z woli ustawodawcy, doznaje jednak pewnych modyfikacji na gruncie poszczególnych regulacji materialnoprawnych. Takie wyjątki na gruncie ustawy o odpadach wprowadza jej art. 170. W ust. 1 wyłącza on stosowanie przepisu art. 31 k.p.a. uprawniającego organizację społeczną do wystąpienia z żądaniem wszczęcia postępowania oraz dopuszczenia do udziału w postępowaniu, natomiast w ust. 2 wprowadza inne ograniczenie podmiotowe w zakresie stron postępowania.

Kolegium wskazało, że treść przepisu art. 170 ust. 2 ustawy o odpadach jest jednoznaczna i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Znajduje również potwierdzenie w doktrynie, gdzie wskazano m.in., że wobec takiego ujęcia przepisu należy przyjąć, że stroną postępowania jest wnioskodawca, a jeżeli nie jest on właścicielem nieruchomości, na której będą prowadzone te operacje - także właściciel tej nieruchomości, ale już nie właściciel nieruchomości sąsiedniej, nawet jeżeli byłby narażony na oddziaływania (por. W. Radecki, Ustawa o odpadach. Komentarz, LEX 2013). W rozpoznawanej sprawie oznacza to, że przymiot strony w postępowaniu prowadzonym przez Prezydenta Miasta Ł. dotyczącym zezwolenia na zbieranie odpadów ma wyłącznie A S.A. jako wnioskodawca oraz dzierżawca działek objętych wnioskiem. Przymiotu strony nie mają natomiast osoby będące wnioskodawcami w niniejszej sprawie.

Kolegium, w oparciu o poglądy doktryny i orzecznictwo podkreśliło także, że określenie w art. 170 ustawy o odpadach w sposób negatywny zakresu podmiotowego postępowania administracyjnego, dotyczy zarówno postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, jak i w trybach nadzwyczajnych. W tej kwestii obszernie wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24 czerwca 2014 r., I CSK 474/13, LEX nr 1532933, stwierdzając, że "status strony w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym determinowany jest - co do zasady - normami prawa materialnego (administracyjnego lub cywilnego), które decydują o istnieniu interesu prawnego konkretnej osoby w konkretnej sytuacji faktycznej w uzyskaniu rozstrzygnięcia o jej prawach i obowiązkach oraz kształtują jego treść (art. 28 k.p.a.). Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest wprawdzie postępowaniem odrębnym od postępowania zakończonego wydaniem decyzji, o której legalności ma orzec organ nadzoru, ale dotyczy tego samego stosunku materialnoprawnego co decyzja wydana w postępowaniu zwykłym. Co do zasady, krąg osób będących stronami w postępowaniu prowadzonym w trybie zwykłym pokrywa się z kręgiem osób będących stronami w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym z tego właśnie powodu, że u podstaw postępowania nadzwyczajnego leży decyzja wydana w trybie zwykłym, a zatem i stosunek materialnoprawny nią ukształtowany. W pewnych sytuacjach może się jednak zdarzyć, że w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym wezmą udział inne osoby niż występujące w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną. Uprawnienie do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji przysługuje bowiem także osobie, która powinna korzystać ze statusu strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym kwestionowaną decyzją, a która bez własnej winy w postępowaniu tym nie brała udziału".

Kolegium zauważyło, że w niniejszej sprawie status strony nie przysługiwał członkom wspólnoty mieszkaniowej nieruchomości przy ul. A nr 26/26A w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym. Zatem ich żądanie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności jako wniesione przez osobę niebędącą stroną musiało skutkować wydaniem postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania przewidzianego w art. 61a § 1 k.p.a.

Na opisane na wstępie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. pełnomocnik D.B., J.L., A. i P.K., R.O., M. i Z. Ł., A.i W. B., L.Ł., L.M., J. i A.B., J. i J. F., A. i K. P. oraz A. M., na podstawie art. 52 § 3 p.p.s.a. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 61a § 1 k.p.a., poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie wniosek o stwierdzenie nieważności sezony został wniesiony przez osobę niebędącą stroną postępowania, a w konsekwencji odmowę wszczęcia postępowania;

- art. 28 k.p.a., poprzez stwierdzenie, że wnioskodawcy nie legitymują się interesem prawnym w przedmiotowej sprawie, a w konsekwencji błędne uznanie, że nie przysługuje im przymiot strony postępowania, w sytuacji, gdy samodzielne lokale mieszkalne położone na nieruchomości przy ul. A nr 26/26A w Ł., których właścicielami są wnioskodawcy położone są w sferze bezpośredniego oddziaływania działalności polegającej na zbieraniu odpadów przy ul. A nr 28 w Ł., prowadzonej na nieruchomości sąsiedniej, co wpływa na możliwość korzystania z prawa własności zgodnie ze społeczno-gospodarczym jego przeznaczeniem i zgodnie ze stosunkami miejscowymi (art. 140 k.c. i art. 144 k.c.), na wartość tego prawa, a ponadto w sytuacji, gdy decyzja administracyjna obarczona wadami skutkującymi jej nieważnością, utrudni realizację uprawnień właścicieli przewidzianych w art. 222 § 2 k.c.;

- art. 7, art. 10, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niedokładne i niewyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego oraz niezapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia.

Powołując takie zarzuty pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Ł. do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Pełnomocnik skarżących wskazał, że interes prawny właścicieli lokali mieszkalnych położonych na nieruchomości przy ul. A nr 26/26A wynika wprost z przepisów Kodeksu cywilnego, tj. art. 140, art. 144 oraz pośrednio z art. 222 § 2 k.c. Prowadzenie działalności polegającej na zbieraniu odpadów na nieruchomości przy ul. A nr 28 w Ł. w oparciu o kwestionowaną decyzję, w sposób oczywisty i obiektywny spowodowało spadek wartości rynkowej samodzielnych lokali mieszkalnych stanowiących odrębne nieruchomości, których właścicielami są skarżący. Ponadto zezwolenie Prezydenta Miasta Ł. obejmuje m.in. zbieranie odpadów kuchennych ulegających biodegradacji, co wiąże się z fetorem, który zakłóca korzystanie z lokali należących do wnioskodawców. Z uwagi na to, iż organy administracji nie dostrzegają podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. nr (...) z (...), odmowa wszczęcia tego postępowania z powołaniem się na brak przymiotu strony ograniczy wnioskodawcom możliwość realizacji uprawnień właścicielskich.

W związku z powyższym zasadne będzie uznanie wnioskodawców za stronę, którzy pomimo, że nie byli stroną w postępowaniu zwykłym, to jednak mają interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. do bycia stroną w nadzwyczajnym postępowaniu o stwierdzenie nieważności.

Według pełnomocnika skarżących w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym przewidziane w art. 61a § 1 k.p.a. postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego może być wydane wówczas, gdy brak interesu prawnego wnioskodawcy jest oczywisty.

Za nieprawidłowe należy uznać postępowanie, w którym Kolegium już na etapie wstępnego badania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji prowadziło postępowanie wyjaśniające, bez możliwości zagwarantowania wnioskodawcom udziału w czynnościach procesowych.

Zgodnie z orzecznictwem, tylko po wszczęciu postępowania organ może dokonać oceny w zakresie prawa materialnego, odnoszącego się do interesu podmiotu wnoszącego żądanie, natomiast w sytuacji, gdy okaże się, że wniosek pochodzi od podmiotu niemającego legitymacji procesowej do jego złożenia - wyda decyzje o jego umorzeniu.

Jeżeli więc zbadanie legitymacji procesowej wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz szerszej analizy prawnej to organ ma obowiązek wszcząć postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, zapewniając możliwość udziału w nim wszystkim stronom.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono zasad postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Stwierdzenie, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do jego uchylenia (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonym orzeczeniu tego rodzaju naruszeń prawa, które uzasadniałoby jego uchylenie.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że co do zasady, stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jeżeli jednak stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Prawo do wniesienia skargi bez zwrócenia się do organu, który wydał decyzję, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy nie przysługuje stronie, gdy organem, który wydał decyzję, jest konsul (§ 3).

W niniejszej sprawie skarżący nie wnioskowali o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., lecz od razu wnieśli skargę do sądu administracyjnego na wydane przez ten organ postanowienie z dnia (...), nr (...), zachowując przy tym ustawowy termin trzydziestu dni, liczony od daty doręczenia zaskarżonego postanowienia pełnomocnikowi skarżących. W związku z tym należy uznać, że skarga została wniesiona prawidłowo i podlegała rozpoznaniu przez sąd.

Przedmiotem skargi stało się postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia (...), nr (...) o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z (...), nr (...), zezwalającej A S.A. w W., na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów innych niż niebezpieczne przy ul. A nr 28 i określającej zasady zbierania odpadów.

Punkt wyjścia do rozważań w rozpoznawanej sprawie stanowić musi treść art. 157 § 2 k.p.a., zgodnie z którym postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Mając na uwadze fakt, że decyzja zezwalająca A S.A. w W. na zbieranie odpadów została wydana na podstawie art. 25 ust. 2, art. 41, art. 42, art. 43 ust. 1 ustawy o odpadach, organ administracji uznał, że wnioskodawcom nie przysługiwał przymiot strony postępowania i na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów.

Istota sporu sprowadza się zatem do odpowiedzi na pytanie, czy skarżącym przysługiwało prawo do wystąpienia z wyżej opisanym żądaniem.

Co do zasady kwestię przymiotu strony postępowania administracyjnego reguluje art. 28 k.p.a., który stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Analogiczną zasadą kieruje się również przepis art. 157 § 1 k.p.a. Oznacza to, że o prawie do żądania wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej nie decyduje katalog stron ustalony w toku postępowania zwyczajnego, ale przede wszystkim okoliczność występowania interesu prawnego lub obowiązku po stronie wnioskodawcy. Innymi słowy uprawnienie do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji przysługuje także podmiotom, które powinny korzystać ze statusu strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym kontestowaną decyzją, ale które w postępowaniu tym nie brały udziału.

Przepisy szczególne mogą jednak w odmienny sposób regulować kwestię przymiotu strony w danym postępowaniu administracyjnym, znacznie ograniczając krąg podmiotów biorących w nim udział. Przepis szczególny może zatem określać zakres podmiotowy postępowania administracyjnego w inny sposób, aniżeli wynika to z generalnej zasady, o której mowa art. 28 k.p.a.

Przykładem takiego szczególnego przepisu jest znajdujący zastosowanie w rozpoznawanej sprawie art. 170 ust. 2 w zw. z ust. 1 ustawy o odpadach, zgodnie z którym stronami postępowań m.in. w sprawach zezwolenia na zbieranie odpadów, nie są właściciele nieruchomości sąsiadujących z instalacją lub nieruchomością, na której będzie prowadzone zbieranie odpadów. Treść tego przepisu jest jednoznaczna i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Z jego brzmienia jasno wynika ograniczenie kręgu stron w postępowaniach określonych w art. 170 ustawy o odpadach.

Wobec takiego ujęcia przepisu należy przyjąć, że stroną postępowania w sprawie wydania zezwolenia na zbieranie odpadów jest wyłącznie wnioskodawca, a jeżeli nie jest on właścicielem nieruchomości, na której zbieranie odpadów ma się odbywać - także właściciel tej nieruchomości, ale już nie właściciel nieruchomości sąsiedniej, nawet jeżeli byłby narażony na oddziaływania (por. W. Radecki, Ustawa o odpadach. Komentarz, LEX 2013). Z powyższego wynika, że ustalenie, czy określonemu podmiotowi przysługuje status strony w postępowaniu w sprawie wydania zezwolenia na zbieranie odpadów następuje w oderwaniu od interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 k.p.a.

W rozpoznawanej sprawie oznacza to, że przymiot strony w postępowaniu prowadzonym przez Prezydenta Miasta Ł. dotyczącym zezwolenia na zbieranie odpadów miała wyłącznie A S.A. w W. jako wnioskodawca oraz dzierżawca terenu objętego wnioskiem (dz. nr ewid. 241/14 w obrębie (...), położona w Ł. przy ul. A nr 28). Przymiotu strony nie mieli natomiast skarżący oraz pozostałe osoby będące wnioskodawcami w niniejszej sprawie.

Podkreślenia przy tym wymaga, że określenie w art. 170 ust. 2 ustawy o odpadach w sposób negatywny zakresu podmiotowego postępowania administracyjnego w przedmiocie zezwolenia na zbieranie odpadów, rozciąga się zarówno na postępowanie prowadzone w trybie zwykłym, jak i w trybach nadzwyczajnych (por. B. Rakoczy, Ustawa o odpadach. Komentarz, LexisNexis 2013; wyrok NSA z dnia 27 listopada 2018 r., II OSK 2955/16, CBOSA).

Skoro zatem status strony z mocy ustawy nie przysługiwał skarżącym w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym, to tym samym żądanie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności, jako wniesione przez osoby niebędące stronami musiało skutkować wydaniem postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, o czym stanowi art. 61a § 1 k.p.a. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżących organ nie musiał przy tym badać interesu prawnego wnioskodawców, skoro ich udział w postępowaniu wykluczał wprost przepis szczególny.

Ponadto, jako że skarżący z wyraźnej woli ustawodawcy nie posiadali przymiotu strony postępowania nadzwyczajnego zgodnie z dyspozycją art. 170 ust. 2 ustawy o odpadach, to za chybione należy uznać wszystkie zarzuty, które podnoszą naruszenie przepisów w kontekście nieprzeprowadzenia postępowania w celu badania interesu prawnego wnioskodawców. Podniesione w skardze zarzuty związane z naruszeniem czy ograniczeniem uprawnień właścicielskich skarżących poprzez funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów na terenie położonym w Ł. przy ul. A nr 28 nie mogą także w konsekwencji zostać uwzględnione w świetle niebudzącej żadnych wątpliwości treści art. 170 ust. 2 ustawy o odpadach. Również uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia wszystkie wymagania stawiane przez przepis art. 107 § 3 k.p.a., a w szczególności zawiera podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz dostateczne wyjaśnienie.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i w związku z tym na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

E.S.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.