Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2761408

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 22 listopada 2019 r.
II SA/Kr 961/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz.

Sędziowie WSA: Beata Łomnicka (spr.), Paweł Darmoń.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2019 r. przy uczestnictwie Prokuratora Prokuratury Rejonowej del. do Prokuratury Okręgowej w Krakowie D. J. sprawy ze skargi Firma A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) czerwca 2019 r. znak: (...) w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej

I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji;

II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej Firma A kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

II SA/Kr 961/19

.

Uzasadnienie

Starosta (...) decyzją z dnia 22 marca 2019 r. nr (...) działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1,2 i 4 art. 5 usta.1 i 2, art. 7 ustl i 2 pkt 1, art. 11.ust1, art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz art. 104 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku (...) Sp. z o.o. w W. odmówił wydania zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolnej części działki nr (...) o pow. 0,0100 ha w klasie bonitacyjnej Rlllb, położonej w G., gm. M., z przeznaczeniem pod budowę stacji bazowej Telefonii komórkowej (...) nr (...)

W uzasadnieniu wskazano, że działka nr (...) w G. zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego z dnia 24 lipca 2018 r. znak: (...) znajduje się w terenach oznaczonych symbolem "M49" - tereny z podstawowym przeznaczeniem dla zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej z dopuszczeniem funkcji uzupełniającej (istniejące funkcje uzupełniające w terenach mieszkaniowych i zagrodowych pod warunkiem zamknięcia się uciążliwości w *%

granicach działki, na której są lokalizowane z uwzględnieniem ustaleń z § 4 usrt. 2 pkt 1 oraz "RP" - tereny użytków rolnych z wykluczeniem zabudowy innej od zagrodowej (dopuszcza się nową zabudowę zagrodową oraz remonty i modernizację zabudowy istniejącej). Następnie organ z powołaniem się na treść przepisu art. 2 ust. 1 pkt 4 oraz 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnej (Dz. U. z 2017 r. poz. 2062) wskazał, że budowa tego typu zalicza się wprawdzie do infrastruktury technicznej, lecz będzie miała znaczenie ponadlokalne, natomiast plan przestrzenny dopuszcza, na całym obszarze objętym planem, lokalizację infrastruktury technicznej o charakterze lokalnym (§ ust. 3 części opisowej planu). Biorąc pod uwagę zapisy ww. ustawy należało by stwierdzić, że inwestycja z zakresu łączności publicznej może być lokalizowana na terenach zabudowy jednorodzinnej, czili również na działce nr (...). Jednak powinna to być infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu, a taką byłaby instalacja radiokomunikacyjna wraz z konstrukcją wsporczą, lecz do wysokości 5 m, a nie 50 m.

Odwołanie od tej decyzji wniosła (...) Sp. z o.o.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 7 czerwca 2019 r. nr (...) działając na podstawie art. 2 oraz 7 ustl i 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz art. 138 § 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ mając na uwadze treść art. 7 i 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wskazał, że bezsprzecznie wnioskowany przez (...) Sp. z o.o. do wyłączenia grunt stanowi użytek rolny klasy RHIIIb i znajduje się w terenie M49 -tereny z podstawowym przeznaczeniem dla zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej z dopuszczeniem funkcji uzupełniającej oraz na terenie RP- tereny użytków rolnych z wykluczeniem zabudowy innej od zagrodowej zatwierdzonych uchwałą nr (...) Rady Miejskiej w M. z dnia 29 września 2003 r. Dlatego zdaniem organu w przedmiotowej sprawie wymagana jest zgoda właściwego organu w celu zagwarantowania materialnoprawnych gwarancji ochrony tych gruntów. Prawidłowość zaś takiej kwalifikacji potwierdza przytoczone orzecznictwo sądów administracyjnych uznające wprowadzenie do planów miejscowych postanowień naruszających ustawowe ograniczenia w przeznaczaniu gruntów leśnych i rolniczych na cele nieleśne i nierolnicze za naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy i regulację sprzeczną z prawem.

Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie wniosła (...) Sp. z o.o. zarzucając naruszenie prawa materialnego a to: art. 7 i 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, art. 46 ustawy o wspieraniu usług telekomunikacyjnych oraz prawa procesowego w zakresie art. 10 § 1, 7, 77, 80, 107 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki 2 przewidziane w ustawie.

Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest decyzja organu administracji o odmowie wyłączenia z produkcji rolnej gruntu, z przeznaczeniem go pod budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. W ocenie organów brak podstaw do wyłączenia z produkcji rolnej tego gruntu wynika z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albowiem planowana inwestycja zalicza się do infrastruktury technicznej, jednak o zasięgu ponadlokalnym, gdy tymczasem na całym obszarze planu dopuszczalna jest lokalizacja infrastruktury technicznej o zasięgu lokalnym (stanowisko organu I instancji) albo z braku zgody ministra właściwego dla spraw rozwoju wsi dla dokonania wyłączenia (stanowisko organu odwoławczego).

Skarga musiała odnieść zamierzony skutek prawny.

Na wstępie należy wskazać, że Sąd w obecnym składzie w pełni podziela pogląd wyrażony przez WSA w Krakowie i w Lublinie w wyrokach wydanych na kanwie tożsamych pod względem prawnym spraw (vide: wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2019 r., II SA/Kr 172/19 oraz wyrok WSA w Lublinie z dnia 28 maja 2019 r., sygn. aktllSA/Lu115/19, CBOSA).

Podobnie jak w przypadku powołanych wyroków należy stwierdzić, że podstawy prawne powołane w decyzjach i treść rozstrzygnięć organów wskazują, że organy obu instancji nie rozróżniają instytucji zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, od wyłączenia z produkcji (rolniczej) użytków rolnych klas I, II, III, Ula, lllb, oraz użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI. Są to dwie różne I regulacje, które dotyczą gruntów rolnych i ich nierolniczego wykorzystania.

Pierwsza z nich, to regulacja o której mowa w art. 7 ustaw z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1161 (dalej;

ustawa). Druga, stanowiona jest przepisem art. 11 ustawy. Faktycznie, zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne dokonuje się w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego a więc w akcie planistycznym (art. 7 ust. 1 ustawy) a zmiana ta wymaga zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi (art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy). Regulacja ta dotyczy gruntów rolnych stanowiących użytki rolne określonej klasy bonitacyjnej i gruntów leśnych (art. 7 ust. 1 ustawy) położonych poza granicami administracyjnymi miast (art. 10a ustawy). Według definicji zamieszczonej w ustawie, przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne - to ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów 3 rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych (art. 4 pkt 6 ustawy). Zasadą tej regulacji jest to, że tylko miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może zmienić przeznaczenie terenu rolnego na cele nierolnicze-przede wszystkim budowlane, co umożliwia tego typu (budowlane) zainwestowanie na danym obszarze. Tereny nieobjęte koniecznością zmianą przeznaczenia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, na którą to zmianę, jak mowa wyżej, konieczna jest zgoda właściwego ministra, podlegają regulacji o której mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm.) Zgonie z art. 61 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy (zmiana zagospodarowania terenu) jest możliwe jedynie w przypadku, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne chyba, że teren ten jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie, art. 67 ustawy dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Wyjątkiem od tej reguły jest zabudowa zagrodowa oraz inwestycje celu publicznego w przypadkach uzasadnionych potrzebami obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony granicy państwowej (art. 61 ust. 2a oraz art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Wyjątek od tej reguły ustanowiony jest także w art. 7 ust. 2a ustawy. Zasada ta nie dotyczy także terenów, dla których miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie sporządza się (art. 7 ust. 1a ustawy).

Z kolei wyłączenie z produkcji rolniczej to rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów (art. 4 pkt 11 ustawy). Zgoda na to wyłączenie wydawana jest w formie decyzji administracyjnej o charakterze deklaratoryjnej (art. 11 ust. 1 oraz 1b ustawy) a uzyskanie jej poprzedza uzyskaniem pozwolenia na budowę (art. 11 ust. 4 ustawy. Wyłączenie z produkcji rolnej stanowi podstawę naliczenia stosownej rocznej opłaty obciążającej osobę, która zgodę uzyskała (art. 12 ust. 1 ustawy) a grunt którego zgoda ta dotyczy to obszar, który w sposób faktyczny jest wykorzystywany nierolniczo. Jak zasadnie wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 9 maja 2008 r. II SA/Gd 732/07 rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowania gruntów nie polega na zaniechaniu prowadzenia na nieruchomości działalności rolniczej, lecz na podjęciu na nieruchomości działań sprowadzających się do rozpoczęcia innego niż rolnicze użytkowania gruntów. Wyłączeniu z produkcji nie musi podlegać cała nieruchomość, na której nastąpić ma 4 rozpoczęcie innego niż rolnicze użytkowania gruntów, a decydujące znaczenie ma rzeczywista powierzchnia, na której podjęto inne niż rolnicze użytkowanie gruntów. Uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego, w tym planu przewidującego zabudowę mieszkaniową, nie przesądza natomiast ani konieczności wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej, ani zakresu rozpoczęcia przez inwestora innego niż rolnicze użytkowania gruntów.

Regulacja, o której mowa w art. 11 ustawy dotyczy zatem terenów budowlanych, tj. takich terenów, które w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego mają przeznaczenie budowlane oraz terenów dla których właściwe organy wydały decyzje o ustaleniu warunków zabudowy, ewentualnie dla których taka decyzja może być legalnie wydana tj. położonych w granicach administracyjnych miast lub poza tymi granicami w terenach nieobjętych miejscowymi polanami zagospodarowania przestrzennego ale w obszarach dla których ustawodawca przewidział wyjątki od wymogu uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, o których mowa wyżej. Zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne dokonana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie wyłącza konieczności uzyskania zgody na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej (dla określonych klas bonitacyjnych), która to zgoda jest jedną z przesłanek uzyskania pozwolenia na budowę. Zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne jedynie wprowadza możliwość nierolniczego zainwestowania w teren. Zgoda na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej umożliwia natomiast faktyczne dokonanie takiej zmiany na danym obszarze.

Skarżący niewątpliwie ma rację podkreślając i wskazując w skardze na konieczność uwzględnienia brzmienia art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, który stanowi, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyraźnie i w zasadzie jednolicie rysuje się koncepcja, iż w razie sprzeczności zapisów planu miejscowego z regulacją rangi ustawowej, z uwagi na hierarchiczność systemu źródeł prawa, zapisy planu niezgodne z ustawą należy pomijać. Argumentacją za tym poglądem oprócz tej dotyczącej hierarchiczności systemu źródeł prawa i podstawowej pozycji aktów prawa miejscowego dotyczy dwóch aspektów - obowiązku dostosowywania prawa miejscowego do aktualnego ustawodawstwa wynikająca z art. 33 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz faktu, iż nieważność aktów prawa miejscowego stwierdza się wyrokiem deklaratoryjnym a więc uznaje się, że wadliwe zapisy nie istniały od daty ich uchwalenia - jako takie nie mogą być zatem legalnie, stosowane. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 października 2016 r. II OSK 139/15 wskazuje, iż "zasada ogólna wyrażona w treści art. 46 ust. 1 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675 z późn. zm.) stanowi dyrektywę interpretacyjną dla organów orzekających o zgodności planowanego przedsięwzięcia z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Cel kierunkowy wynikający z treści art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług musi być uwzględniany przy wykładni systemowej, co oznacza, że normy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego muszą być wykładane tak, aby usuwać zakazy i przeszkody w lokalizowaniu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W ocenie * *

Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym niniejszą skargę, kasacyjną dotyczy to sytuacji, nie tylko wtedy, gdy mogą być one wyprowadzone z niejasnych i niekonsekwentnych ustaleń planu miejscowego, ale także wówczas, gdy stwierdzona zostanie oczywista niezgodność postanowień planu z warunkami wynikającymi z art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług. W takich okolicznościach mechanizmem wymuszającym zachowanie zasad hierarchicznej budowy systemu źródeł prawa, w tym zasady nadrzędności ustawy, jeżeli organy gminy odstąpiły od obowiązku, który nakłada na nie art. 33 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pozostaje pominięcie tych ustaleń planów miejscowych w zakresie ustalonych zakazów lub przyjętych rozwiązań, których realizacja uniemożliwia lokalizowanie inwestycji telekomunikacyjnych".

Podobne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w wyroku z 21 stycznia 2015 r., II OSK 1500/13 wskazując, iż "w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane było jednolite stanowisko, zgodnie z którym wyraźnym celem ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jest zapewnienie rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Z art. 46 ust. 1 tej ustawy wynika ogólna zasada dopuszczalności inwestycji celu 6 publicznego z zakresu łączności publicznej na terenach objętych postanowieniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (por. wyroki NSA: z 29 grudnia 2015 r., II OSK 1020/14 i z 3 września 2015 r., II OSK 44/14).

Wyżej wyrażone poglądy w pełni podziela sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Jeżeli formalnie sprzeczne z zapisami planu miejscowego zamierzenie inwestycyjne jest dozwolone wprost przepisami rangi wyższej niż tzw. prawo miejscowe, przepisy aktu prawa miejscowego należy interpretować tak by sprzeczność tą wyeliminować. Jeżeli natomiast wobec jasnych niebudzących wątpliwości zapisów tego aktu, nie da się go "wyinterpretować" w zgodzie z ustawą, zapis ten jako nielegalny należy pomijać. Zgodnie bowiem z art. 87 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia (ust 1). Źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego (ust 2). Z kolei art. 94 Konstytucji RP stanowi, iż organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Przepisy te nie tylko wymieniają źródła prawa obowiązującego w Polsce ale też wprowadzają zasadę hierarchiczności aktów prawnych, I tak podstawowym źródłem prawa na terenie RP jest Konstytucja, aktami niższej rangi ustawy. Dalej uplasowały się ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Aktem najniższej rangi a stanowiącym źródło prawa są akty prawa miejscowego w tym miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego wydawane podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Hierarchiczność źródeł prawa to reguła zgodnie z którą, akt niższego rzędu nie może stać w sprzeczności z aktem wyższego rzędu.

Hierarchiczność źródeł prawa wyklucza więc możliwość stosowania norm hierarchicznie niższych regulujących te same kwestie w sposób odmienny. Jeżeli zatem w obszarach gdzie zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie przewidziano możliwości zainwestowania telekomunikacyjnego a zainwestowanie takie nie stoi w sprzeczności z przepisami odrębnymi, obowiązkiem organów rozpoznających na różnych etapach wnioski zawiązane z realizacją takiego zamierzenia, jest dokonanie takiej interpretacji zapisów planu aby wywieść, że taka możliwość istnieje. Jeżeli zaś zapisy plany zakazują takiego zainwestowania, organy administracji powinny zapisy te pominięć, jako sprzeczne z regulacją rangi ustawowej, której to sprzeczności organ planistyczny wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 33 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w stosunku do planów uchwalonych przed wejściem w życie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych) nie zmienił, lub do planów uchwalonych po tej dacie-jawnie sprzecznych zapisami ustawowymi - hierarchicznie wyższymi.

Jak zasadnie wskakuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 4 kwietnia 2017 r. II SAB/Op 54/17 decyzja o pozwoleniu na budowę powinna być poprzedzona decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, jak i decyzją zezwalającą na wyłączenie z produkcji użytków rolnych i nieleśnych w tych sytuacjach, w których obowiązek taki przewidują przepisy prawa. W obu przypadkach wymóg ten nie jest wymogiem o charakterze formalnym, bowiem uprzednie wydanie zarówno decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak i decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji użytków rolnych i nieleśnych ma charakter materialny i jest prawną przesłanką ubiegania się o pozwolenie na budowę (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2016 r. II OSK 1301/14). Skoro zatem decyzja o zezwoleniu na wyłączenia z produkcji rolniczej poprzedza decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę i jest przesłanką do udzielenia tego pozwolenia, a brak przeszkód by pozwolenia na budowę udzielić, organ nie może odmówić inwestorowi wydania decyzji o zezwoleniu na wyłączenie z .

produkcji rolniczej obszaru, na którym dana inwestycja ma być realizowana.

W zakresie stanowiska prezentowanego przez organ I instancji, który odwołuje się do treści art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu usług skład orzekający jest zdania, że w ramach procesu wykładni organ powinien mieć na uwadze stanowisko sądów administracyjnych, które Sąd podziela, a sprecyzowane w uzasadnieniu wyroku NSA

z dnia 2015-03-26, sygn. akt II OSK 2057/13, w myśl którego "nie można zgodzić się z dokonaną przez Sąd pierwszej instancji interpretacją art. 46 ust. 2 zd. 2 ustawy.

Zdaniem Sądu wojewódzkiego jeżeli dany teren przeznaczony jest na cele zabudowy jednorodzinnej to istnieje możliwość lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej jedynie o nieznacznym oddziaływaniu. Wykładnia gramatyczna (językowa) omawianego przepisu prowadzi do odmiennych niż poczynił to Sąd pierwszej instancji wniosków. Brak bowiem podstaw do uznania, że w sytuacji gdy dany teren przeznaczony na cele zabudowy jednorodzinnej dopuszcza również inne przeznaczenie to jedynie ten pierwszy cel determinuje rodzaj infrastruktury telekomunikacyjnej, która może być realizowana. O ile bowiem tereny zabudowy jednorodzinnej, co do zasady, wprowadzają większe ograniczenia dla lokalizacji inwestycji niezwiązanej bezpośrednio z taką zabudową o tyle przeznaczenie terenu na inne cele zwłaszcza na cele produkcyjne i usługowe takich szczególnych ograniczeń nie wprowadzają. A zatem jeżeli miejscowy plan zagospodarowania terenu przewiduje możliwość realizacji różnych funkcji na danym obszarze to potencjalny inwestor musi dostosować plany inwestycyjne do którejkolwiek z rodzaju zabudowy dopuszczonej na takim terenie. Taka interpretacja jest także zgodna konstytucyjną zasadą ochrony własności, która wskazuje, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Niewątpliwie zatem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego może wprowadzać ograniczenia prawa własności jednakże ograniczenia te nie mogą być interpretowane szeroko."

Przenosząc powyższe wywody do realiów kontrolowanej sprawy, a przede wszystkim ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi G. (uchwała nr (...) Rady Miejskiej w M. z dnia 29 września 2003 r.) stwierdzić należy, że teren inwestycyjny, przeznaczony do wyłączenia, o pow. o,o100 ha znajduje się w obszarze działki ewidencyjnej nr (...), która położona jest w obszarze oznaczonym w planie jako RP - tereny użytków rolnych z wykluczeniem zabudowy innej od zagrodowej oraz jako M49 - tereny z podstawowym przeznaczeniem dla zabudowy mieszkaniowej (jednorodzinnej) i zagrodowej z dopuszczeniem funkcji uzupełniającej tj, lokalizacji usług publicznych i komercyjnych nieuciążliwych dla funkcji podstawowej. Przy czym na całym obszarze objętym ww. planem (zgodnie z § 3 ust. 3 części tekstowe) dopuszczalna jest lokalizacja infrastruktury technicznej o charakterze lokalnym. Powyższe zatem oznacza, że plan w ogólnych założeniach nie wyklucza lokalizacji infrastruktury technicznej na terenach RP oraz M49.

Przy ponownym więc rozpoznaniu organy zastosują się do oceny prawnej dotyczącej sposobu wykładni art. 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu usług rozwoju telekomunikacji, a swoje stanowisko uzasadnią zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c, a także art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.