II SA/Kr 914/17, Obowiązki osoby ubiegającej się o wydanie pozwolenia na usunięcie drzew i organu rozpoznającego wniosek w tym przedmiocie. Udzielenia pozwolenia na wycięcie drzew jako decyzja uznaniowa. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2408201

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 października 2017 r. II SA/Kr 914/17 Obowiązki osoby ubiegającej się o wydanie pozwolenia na usunięcie drzew i organu rozpoznającego wniosek w tym przedmiocie. Udzielenia pozwolenia na wycięcie drzew jako decyzja uznaniowa.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska.

Sędziowie WSA: Jacek Bursa Krystyna Daniel (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2017 r. sprawy ze skargi (...) Agencji (...) S.A w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) maja 2017 r., znak: (...) w przedmiocie odmowy zezwolenia na usunięcie drzew

I.

uchyla zaskarżoną decyzję;

II.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej (...) Agencji (...) S.A w K. kwotę (...) (sześćset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Prezydent Miasta K. decyzją z 6 lutego 2017 r., na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2016 r. poz. 2134 z późn. zm.), odmówił (...) Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w K. wydania zezwolenia na usunięcie 3 sztuk drzew (jesionów pensylwańskich o obw. pni 138 cm, 69 cm 84) z działki nr (...) obr. (...) w K. (aleje (...)).

W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 25 sierpnia 2015 r. wpłynął wniosek (...) Agencja Rozwoju Regionalnego S.A., o wydanie zezwolenia na usunięcie 7 szt. drzew, usytuowanych w rejonie al. (...) na działce nr (...) obr. (...). Wniosek został złożony przez użytkownika wieczystego nieruchomości, na której znajdują się przedmiotowe drzewa. Ww. działka stanowi własność Skarbu Państwa. W dniu 1 października 2015 r. została przeprowadzona wizja terenowa przez pracownika Wydziału Kształtowania Środowiska UMK, posiadającego wyższe wykształcenie kierunkowe Uniwersytetu Jagiellońskiego z zakresu ochrony przyrody oraz pracownika ww. Wydziału, posiadającego wyższe wykształcenie kierunkowe Uniwersytetu Rolniczego, z zakresu ogrodnictwa; dysponujących szeroką wiedzą merytoryczną dotyczącą dendrologii oraz kilkuletnim doświadczeniem zawodowym, przy udziale przedstawiciela wnioskodawcy. W dniu 21 grudnia 2016 r. zostały przeprowadzone przez ww. pracowników WS UMK ponowne oględziny przedmiotowych drzew. W wizji terenowej uczestniczył pełnomocnik wnioskodawcy, przedstawiciele organizacji społecznych oraz Rady i Zarządu (...)

Podczas ww. oględzin uwzględniono rozmiary drzew wnioskowanych do usunięcia w odniesieniu do obowiązujących przepisów ustawy o ochronie przyrody. Wizualnie nie stwierdzono występowania gatunków chronionych w obrębie drzew, w tym: na pniach, w ich koronach oraz w obrębie systemów korzeniowych w zasięgu koron drzew. Organ opisał drzewa oznaczone nr 2, 6 i 7 gat. jesion pensylwański, wskazując, że stan fitosanitarny drzew nie daje obecnie podstaw do wydania zezwolenia na ich usunięcie. Są to dojrzałe egzemplarze drzew, będące w dobrym stanie zdrowotnym, bez zewnętrznie widocznych objawów chorobowych. Pochylony pień jest często spotykany u tego gatunku drzew, a przedmiotowe jesiony pochylone są w kierunku przeciwnym do traktów pieszo-jezdnych. Grunt wokół drzew jest ustabilizowany, nie stwierdzono wypiętrzenia systemów korzeniowych ani pękania czy unoszenia ziemi w pobliżu ich pni, co może świadczyć o prawidłowym posadowieniu drzew w gruncie. Ponadto, jesiony pensylwańskie posiadają bardzo rozległy i głęboki system korzeniowy, który mocno utwierdza je w podłożu. Uwzględniając powyższe, wniosek w zakresie usunięcia omawianych drzew należy uznać za bezpodstawny, a wskazane w nim zagrożenie - za potencjalne, które nie może decydować o usunięciu drzew, których stan fitosanitarny nie daje ku temu podstaw. Idąc za takim tokiem myślenia należałoby usunąć każde drzewo usytuowane blisko zabudowy mieszkalnej/usługowej czy traktów pieszo-jezdnych, gdyż w przyszłości może stanowić potencjalne zagrożenie dla otoczenia. Drzewa te stanowią cenny element krajobrazu i pełnią ważne funkcje w środowisku przyrodniczym, jak choćby: zmniejszanie ilości CO2, produkowanie tlenu oraz zmniejszanie zanieczyszczenia powietrza poprzez oczyszczanie z pyłu i kurzu. Drzewa do uzyskania dorosłego rozmiaru potrzebują dziesiątek lat, a szansa na osiągnięcie dojrzałego wieku i okazałych rozmiarów, zmniejsza się wraz z pogarszającymi się warunkami życia drzew w mieście. Co za tym idzie, nowo posadzone drzewa mają niewielkie szansę "dożyć" sędziwego wieku. Usunięcie drzew jest rozwiązaniem ostatecznym, a w koronach jesionów istnieje możliwość wykonania cięć, które poprawią statykę tych drzew. Ww. cięcia powinny być wykonane w ramach obowiązujących przepisów ustawy o ochronie przyrody i zgodnie z zasadami sztuki ogrodniczej, tak aby nie doszło do zniszczenia drzew.

Organ odwołał się do brzmienia art. 2 ust. 1 pkt 7, 8, 9, art. 2 ust. 2 pkt 5, art. 4 ustawy o ochronie przyrody (Dz. U. z 2016 r. poz. 2134 z późn. zm.), art. 127 ust. 1 i art. 127 ust. 2 pkt 6 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016. poz. 672 z późn. zm.) wskazując, że nakładają one obowiązek ochrony wartości przyrodniczych. Przeprowadzone postępowanie nie ujawniło powodów przemawiających za usunięciem drzew, zatem organ uznał, iż z punktu widzenia szeroko rozumianego interesu społecznego oraz troski organów administracyjnych o ochronę wartości przyrodniczych w tym zieleni miejskiej, wskazane jest zachowanie ww. drzew w celu m.in. utrzymania różnorodności gatunkowej zieleni Miasta K.

Nadmienił, drzewa te winny podlegać obserwacji i w przypadku jakiegokolwiek pogorszenia ich stanu fitosanitarnego lub zaistnienia okoliczności niewskazanych w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, a przemawiających za usunięciem drzew, strona może w każdym momencie złożyć nowy kompletny wniosek o ich wycinkę.

Organ wyjaśnił również, że kwestia usunięcia pozostałych czterech drzew objętych wnioskiem została rozstrzygnięta osobną decyzją.

Od decyzji tej odwołanie złożyła (...) Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. w K., zaskarżając ją w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie wniosku, względnie o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Spółka wniosła o przeprowadzenie w toku postępowania odwoławczego dowodów z załączonych kopii dokumentów, oraz dowodów zgromadzonych w toku postępowania zakończonego postanowieniem Prezydenta Miasta K. z 12 maja 2010 r., znak: (...)

Zaskarżonej decyzji strona odwołująca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, a to: art. 7, art. 77 w zw. z art. 107 k.p.a., polegające na zaniechaniu przeprowadzenia z urzędu dowodu z posiadanych dokumentów oraz własnego postanowienia Prezydenta Miasta K. z 12 maja 2010 r. znak: (...), art. 75 i art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, art. 28 w zw. z art. 107 k.p.a. poprzez przeprowadzenia postępowania z udziałem Rady i (...)" oraz Stowarzyszenia "(...)".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 10 maja 2017 r., znak: SKO. (...), na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 2134 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z z późn. zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ przytoczył uregulowania prawne mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Następnie podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji, wynikające z oględzin przeprowadzonych w dniu 1 października 2015 r. i 21 grudnia 2016 r., jak również podzielił stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że w art. 4 ust. 1 ustawy z 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz ustawy o lasach (Dz. U. z 2016 r. poz. 2249) określono zasady obowiązywania zmienionych przepisów względem toczących się postępowań. Zgodnie z tym przepisem, do postępowań w sprawach, o których mowa w art. 83-87 ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy nowe, chyba że opłata za usunięcie drzewa naliczona na ich podstawie byłaby wyższa niż opłata naliczona na podstawie przepisów dotychczasowych.

W ocenie kolegium, argumenty odwołania nie zasługują na uwzględnienie, a skarżona decyzja jest prawidłowa i zgodna z obowiązującym stanem prawnym.

Zarzut podniesiony w odwołaniu o przeprowadzeniu postępowania z udziałem Rady i Zarządu Dzielnicy (...)" oraz Stowarzyszenia "(...)" pomimo, że podmioty te nie wykazały interesu prawnego w udziale w przedmiotowym postępowaniu jest chybiony, zważywszy na pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 27 maja 2016 r. sygn. akt: II SA/Kr 436/16 odnośnie kontroli społecznej w tego typu sprawach.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła (...) a Agencja (...) S.A. w K., domagając się uchylenia opisanej wyżej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania.

Strona skarżąca zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem następujących przepisów, a to:

I.

przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to:

1.

art. 7, art. 75, w zw. z art. 77 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 2 k.p.a. poprzez art. 140 k.p.a. polegających na wadliwie przeprowadzonej przez organ II instancji ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wyciągnięcie błędnych wniosków, z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów i uznania administracyjnego w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, a w szczególności:

- pominięcie dowodu z załączonych do odwołania dokumentów, w tym postanowienia Prezydenta Miasta K. z 12 maja 2010 r., opinii mgr inż. Ogrodnictwa - Architekta Krajobrazu R. K. i zawnioskowanych w odwołaniu dowodów z dokumentów, zgromadzonych w aktach sprawy, zakończonej ww. postanowieniem, wyciągu z księgi wieczystej nr (...) potwierdzającego prawa własności (...) S.A. do przedmiotowej nieruchomości i w konsekwencji dokonanie błędnych ustaleń faktycznych,

- pominięcie oceny prawnej związania organu I instancji prawomocnym postanowieniem Prezydenta Miasta K. z 12 maja 2010 r. w sprawie uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska pod kątem zieleni przedstawionej w toku sprawy, zakończonej tym postanowieniem - inwentaryzacji z gospodarką zielenią i udzielenia pozytywnej opinii planowanego usunięcia wszystkich 32 sztuk drzew i krzewów ozdobnych w wieku powyżej 5 lat, kolidujących z inwestycją pn. "Budowa budynku biurowego na działce nr (...) obręb (...) ewidencyjna K. - Ś. wraz z wjazdem i wyjazdem z działek nr (...) i nr (...) obręb (...) ewidencyjna K. - Ś. przy al. (...) w K.", w tym między innymi trzech jesionów pensylwańskich, objętych zaskarżoną decyzją, kolidujących bezpośrednio z inwestycją, zastosowanie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i utrzymanie decyzji Prezydenta Miasta K. w mocy, w sytuacji gdy powinna ona zostać zmieniona lub uchylona i przekazana Prezydentowi Miasta K. do ponownego rozpoznania, art. 7, art. 9, art. 11 i art. 75 oraz art. 77 § 1 w zw. z art. 15 k.p.a., polegające na wydaniu rozstrzygnięcia z naruszeniem granic postępowania odwoławczego i zaniechaniu przez organ II instancji ponownego rozpatrzenie sprawy w pełnym zakresie, art. 80 i art. 107 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 2 lub art. 138 § 2 k.p.a. polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, dokonaniu błędnej subsumpcji i w konsekwencji wydaniu zaskarżonej decyzji o utrzymaniu decyzji organu I instancji w mocy z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, w sytuacji, gdy w świetle zgromadzonych dowodów w sprawie istniały podstawy do jej uchylenia oraz zmiany poprzez wyrażenie zgody na usunięcie drzew, lub względnie do zastosowania przepisu art. 138 § 2 k.p.a., tj. uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji w celu uzupełnienia materiału dokumentacyjnego, art. 107 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na pominięciu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia, a w szczególności:

pominięcie w treści uzasadnienia rozważań dotyczących stawianego w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji zarzutu naruszenia art. 7, 77 i 107 k.p.a. co do braków w materiale dowodowym oraz nienależnego wyważenia interesu społecznego z uzasadnionym interesem prawnym wnioskodawcy i w konsekwencji utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji, pozostającej w sprzeczności z prawomocnym postanowieniem Prezydenta Miasta K. 12 maja 2010 r., zaniechanie dokonania oceny skutków prawnych związania organu I instancji prawomocnym postanowieniem Prezydenta Miasta K. 12 maja 2010 r. obligującego do wydania decyzji o wyrażeniu zgody na usunięcie trzech jesionów pensylwańskich, kolidujących bezpośrednio z inwestycją polegającą na budowie budynku biurowego na działce nr (...) obręb (...) ewidencyjna K. - Ś., pominięcie oceny dowodów z dokumentów, przedstawionych w toku postępowania, w tym w szczególności załączonych do odwołania

II.

przepisów prawa materialnego, a to w szczególności:

5.

art. 83 i art. 83a ustawy o ochronie przyrody w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niezasadną odmowę usunięcia 3 drzew (jesionów pensylwańskich o obwodach pni 138 cm, 69 cm, 84 cm) w sytuacji, gdy istniały podstawy faktyczne i prawne do uwzględnienia wniosku, w szczególności wobec pozytywnej opinii wyrażonej w prawomocnym postanowieniu Prezydenta Miasta K. z 12 maja 2010 r., którą organ I instancji jest związany.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto opisane wyżej zarzuty.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a.

Sąd badając legalność zaskarżonych decyzji uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 10 maja 2017 r. jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z 9 stycznia 2014 r. dotknięte są uchybieniami procesowymi mającymi istotny wpływ na wynik sprawy, natomiast nie wszystkie zarzuty podniesione w skardze są zasadne.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tj.: Dz. U. z 2013 r. poz. 627 z późn. zm.), zwanej dalej u.o.p., w brzmieniu obowiązującym w dacie jej wydawania. Przepis ten stanowi, iż usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości lub jej części niewpisanej do rejestru zabytków może nastąpić może nastąpić, po uzyskaniu zezwolenia posiadacza nieruchomości - za zgodą właściciela nieruchomości. Stosownie do ust. 3 ww. przepisu zgoda właściciela nieruchomości, o której mowa w ust. 1 pkt 1 nie jest wymagana także w przypadku wniosku złożonego przez użytkownika wieczystego lub posiadacza o nieuregulowanym stanie prawnym, nie będącym podmiotem, o którym mowa w ust. 2. Zezwolenie na usunięcie drzew wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta na wniosek posiadacza nieruchomości (art. 83a ust. 1u.o.p.). Stosownie do normy z art. 83 ust. 1 u.o.p. ustawodawca pozwala odstąpić - w przypadku drzew co do których wymóg uzyskania zezwolenia jest wymagany - od zasady nakazującej chronić drzewa przed wycięciem wyłącznie w przypadkach szczególnych, jeżeli wymaga tego uzasadniony interes wnioskodawcy w szczególności znajdujący odbicie w okolicznościach podanych w art. 125 pkt 3 u.o.p., czyli jeśli podyktowane jest to wymogami racjonalnej gospodarki rozumianymi jako umożliwienie racjonalnego korzystania z nieruchomości gruntowej zgodnie z jej przeznaczeniem oraz wykonywania przysługującego prawa zgodnie z jego społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Z kolei wskazana wyżej zasada ochrony drzew znajduje oparcie w treści art. 2 u.o.p. ust. 1 pkt 8 i 9, zgodnie z którymi ochrona przyrody w rozumieniu ustawy polega na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody: zieleni w miastach i wsiach (pkt. 8) i zadrzewień (pkt 9). Nadto w art. 2 ust. 2 pkt 5 ustawodawca wskazał, że celem ochrony przyrody jest ochrona walorów krajobrazowych, zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień. Należy uwzględnić również zasadę wyrażoną w art. 127 ust. 2 pkt 6 ustawy z 27. 04. 2001 - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r., nr 62.poz. 627 z późn. zm.) stanowiącym, że ochrona roślin i zwierząt jest realizowana w szczególności przez ograniczanie możliwości wycinania drzew i krzewów oraz likwidację zieleni.

Należy też wskazać, że nie tylko na organie, ale także na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania przyczyn wskazujących na zasadność zastosowania zezwolenia na wycięcie drzew, co wynika z przepisów określających wymogi formalne wniosku. Zgodnie z treścią art. 83b ust. 1 pkt 7 i 8 u.o.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie rozpoznawania sprawy przez organ odwoławczy, wniosek o wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu powinien zawierać m.in. miejsce, przyczynę i termin zamierzonego usunięcia drzewa lub krzewu oraz wskazanie czy usunięcie wynika z celu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej (pkt. 7), a także rysunek, mapę albo wykonany przez projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane projekt zagospodarowania działki lub terenu w przypadku realizacji inwestycji, dla której jest on wymagany zgodnie z ustawą z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - określające usytuowanie drzewa lub krzewu w odniesieniu do granic nieruchomości i obiektów budowlanych istniejących lub projektowanych (pkt.8). Z powyższego wynika, że osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na usunięcie drzew musi jednoznacznie i w sposób wymagany prawem wskazać przyczynę usunięcia drzew. Rola organu rozpoznającego wniosek o zezwolenie na wycięcie drzew sprowadza się natomiast do rozważenia czy podana przyczyna jest bardziej istotna niż wartości związane z ochroną zadrzewienia, zaś jeżeli tą przyczyną jest zamiar zabudowy działki budowlanej organ administracji winien ocenić czy istnienie drzew koliduje z zamiarem zabudowy i w jakim zakresie. Sam fakt zaistnienia takiej kolizji nie przesadza jeszcze o wydaniu decyzji zezwalającej na usunięcie zadrzewienia, ale musi być wnikliwie rozważone przez organ gdyż w państwie prawa każde ograniczenie interesu indywidualnego na rzecz interesu społecznego wymaga wyważenia obu interesów, znajdującego następnie wyraz w uzasadnieniu. W razie zamiaru realizacji inwestycji budowlanej nie bez znaczenia dla zidentyfikowania przyczyny zamierzonej wycinki drzew powinny być uwarunkowania przestrzenne inwestycji, które kształtują postanowienia planu, a w razie jego braku treść decyzji ustalającej warunki zabudowy. Uzyskanie warunków zabudowy bowiem, w świetle przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz. U. z 2016 r. poz. 778) stanowi niezbędny i konieczny element procesu inwestycyjnego. Z tego powodu brak decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji planowanej przez wnioskodawcę do realizacji na działce ewid. nr (...) mógł stanowić przejaw braku zasadnej przyczyny wycięcia drzew.

Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy Sąd w składzie rozstrzygającym uznał za nieprawidłowe i przedwczesne wydanie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji mając na uwadze przede wszystkim nieustalenie wszystkich przyczyn wniosku dotyczącego zezwolenia na wycięcie trzech drzew oznaczonych nr (...) tj..trzech jesionów pensylwański o obwodach pni (84 cm, 69 cm i 138 cm), których stan fitosanitarny drzew został oceniony przez organy jako nie dający obecnie podstaw do wydania zezwolenia na ich usunięcie.

W tym miejscu trzeba wskazać, że ze względu na to, że przepis art. 83 ust. 1 u.o.p. nie wskazuje żadnych szczegółowych przesłanek określających przypadki, które obligują organ do udzielenia pozwolenia na wycięcie drzew lub odmowy wydania takiego pozwolenia, rozstrzygnięcie sprawy odbywa się w granicach tzw. uznania administracyjnego. W takiej sytuacji organ administracji jest zobligowany rozważyć, które spośród prawnie dopuszczalnych rozstrzygnięć jest w danym wypadku celowe. Podejmując rozstrzygnięcie w ramach uznania administracyjnego organ administracyjny jest przy tym zobowiązany uwzględnić interes społeczny i słuszny interes obywatela (por. wyrok NSA z 15 kwietnia 1999 r. sygn. II S.A. 303/99). Należy dodać, że sądowa kontrola prawidłowości decyzji administracyjnych wydanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy organ przed wydaniem decyzji prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające, a także czy organ właściwie wykorzystał przysługujące mu uprawnienia i nie przekroczył granic swobodnego uznania administracyjnego, czy rozstrzygnięcia takie nie posiadają cech dowolności, czy w sposób należyty zostały wyważone interesy społeczne i uzasadnione interesy stron postępowania. Mając to na uwadze należy wskazać, że w rozpoznawanej sprawie istotnym elementem decyzji obu instancji było uznanie administracyjnej, natomiast w ocenie Sądu w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie - należy wskazać, że żaden z organów tj. ani organ I instancji, ani organ odwoławczy nie rozstrzygnęły sprawy z uwzględnieniem w sposób prawidłowy uzasadnionych interesów strony skarżącej i interesu społecznego, natomiast skoncentrowały się na interesie społecznym uzasadniających wydanie decyzji odmawiającej zezwolenia na usunięcie ww. jesionów pensylwańskich. Analizując przytoczone w uzasadnieniu powody odmowy zezwolenia na usunięcie powyższych 3 drzew z terenu działki nr (...) obr. (...) organ odwoławczy podał okoliczności wskazujące na cele związane z potrzebą ochrony przyrody i środowiska, a zatem interes społeczny, nie odnosząc się i nie wyważając słusznego interesu strony, którego organy nie ustaliły w rozpoznawanej sprawie, poprzestając na podaniu nazwy planowanej inwestycji (budowa budynku biurowego). Powyższe oznacza naruszenie przede wszystkim ogólnej zasady postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 7 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej obowiązane są zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Oznacza to, że trafność rozstrzygnięcia w każdej indywidualnej sprawie wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia argumentów, które stanowiłyby podstawę do podjęcia konkretnego rozstrzygnięcia. Wydając decyzję organy są zatem zobowiązane do przestrzegania przepisów procedury administracyjnej, a zatem są do uczynienia zadość ww. normie z art. 7 k.p.a., a także wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z przepisem art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., a następnie do uzasadnienia decyzji z zastosowaniem wymogów określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., który stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji w szczególności powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, dla których innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. A to z kolei zapewnia realizację zasady wyjaśniania zasadności przesłanek wyrażonych w art. 11, a także zasadę zaufania do władzy publicznej z art. 8 k.p.a. Jak wskazano wyżej organy obu instancji nie ustaliły-do czego w okolicznościach rozpoznawanej sprawy były zobowiązane - jakie zamierzenie gospodarcze planuje zrealizować strona skarżąca na terenie działki nr (...), zwłaszcza w oparciu o projekt zagospodarowania wynikający z decyzji o warunkach zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego w sytuacji gdy dla danego obszaru nie obowiązuje MPZP. Nie oznacza to jednak, że przedstawienie takich dokumentów jednoznacznie przesądza o udzieleniu zezwolenia na usunięcie przedmiotowych 3 wiązów pensylwańskich, pozwala jednak na rozważenie i wyważanie słusznego interesu strony i interesu społecznego wyrażającego się ochroną drzewostanu, ale polegającym w tym obszarze na zachowaniu zrównoważanego użytkowania i odnawiania zasobów, tworów i składników przyrody (art. 2 ust. 1 u.o.p.). W konsekwencji powyższego rozstrzygnięcia sprawa z wniosku skarżącej spółki o wydanie zezwolenia na wycięcie ww. drzew zostanie ponownie poddana rozpoznaniu organów administracji, które winnym w tym procesie uwzględnić ocenę prawną sformułowaną powyżej. Ponownie rozpoznając sprawę organy powinny uwzględnić zmianę stanu prawnego oraz zmianę okoliczności faktycznych mających istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie pamiętając przy tym, że ocena zasadności przyczyny przyświecającej wycięciu drzew winna być efektem rozważenia interesu właściciela wieczystego użytkownika nieruchomości, który domaga się wydania zezwolenia w konfrontacji z potrzebami ustawowej ochrony zadrzewień. Organ musi wyważyć często wyraźnie sprzeczne interesy, mając na uwadze wszystkie argumenty stron postępowania w tym organizacji społecznych posiadających status stron postępowania, aby to jednak uczynić w sposób zgodny z prawem musi doprecyzować w oparciu o ww. dokumenty dokładne zamiary inwestycyjne strony skarżącej, umożliwiające przeanalizowanie wskazanego uzasadnienia interesu prawnego Spółki (...) S.A. w K., która podnosi, że dla ochrony tego interesu niezbędne jest dokonanie wycinki drzew.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, w tym zarzutu pominięcia prawomocnego postanowieniem Prezydenta Miasta K. 12 maja 2010 r., które w ocenie strony skarżącej obliguje do wydania decyzji o wyrażeniu zgody na usunięcie trzech przedmiotowych jesionów pensylwańskich, ponieważ kolidują bezpośrednio z inwestycją polegającą na budowie budynku biurowego na działce nr (...) obręb (...) ewidencyjna K. - Ś. należy wskazać, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Powyższe postanowienie Prezydenta M. K. z 12 marca 2010 r. znak: (...) stanowi bowiem niewiążącą opinię tego samego organu, który wydał decyzję pierwszoinstancyjn, wydane zostało bez należytej podstawy prawnej, w innym postępowaniu. Należy przy tym dodać, że postanowienie to nie obejmuje 3 przedmiotowych jesionów pensylwańskich, gdyż dopiero podczas wizji w terenie przeprowadzonej przez organ I instancji w dniach 1. 10. 2015 r. oraz 21.12. 2016 r. ustalono, że takie drzewa znajdują się na działce nr (...). Bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy jest także przedłożone przez inwestora opracowanie pn. Zieleń, inwentaryzacja dendrologiczna, gospodarka drzewostanem i projekt zieleni wykonane w kwietnia 2010 r. przez mgr R. K. i inż. A. K., w którym nie uwzględniono 3 drzew - jesionów pensylwańskich.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. w punkcie I sentencji wyroku uchylił zaskarżoną decyzję.

W punkcie II sentencji WSA orzekł o kosztach na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości (...) zł składa się: kwota (...) zł uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu i kwota (...) zł wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego stronę skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 z późn. zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.