II SA/Kr 753/17, Linia zabudowy w decyzji o warunkach zabudowy. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2408221

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 października 2017 r. II SA/Kr 753/17 Linia zabudowy w decyzji o warunkach zabudowy.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska.

Sędziowie WSA: Jacek Bursa Krystyna Daniel (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2017 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia 6 kwietnia 2017 r., znak: (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Prezydent Miasta K. decyzja z 28 grudnia 2016 r., na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 778 z późn. zm.), § 1 - rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589) na wniosek S. P. i T. P. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami na działkach nr (...), (...), (...) obr. (...) wraz ze zjazdem z działki nr (...) obr. (...) przy ul. (...) w K.". Organ podał, że załączniki: Nr (...) - warunki zabudowy terenu, Nr (...) - część graficzna warunków zabudowy, Nr (...) - część tekstowa wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej i Nr (...) - cześć graficzna wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej stanowią integralną część decyzji.

W uzasadnieniu organ podał, że wniosek w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji wpłynął w dniu 13 maja 2016 r. W dniu 13 lipca 2016 r. i 24 października 2016 r. pełnomocnik inwestorów dokonał korekty przedmiotowego wniosku w zakresie terenu inwestycji. Organ ustalił, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z uwagi na niezajęcie stanowiska przez Marszałka Województwa (...) i Ministra Środowiska uzgodnienia z tymi organami uznano za dokonane. W toku postępowania uzyskano następujące opinie: opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z 3 sierpnia 2016 r. w zakresie infrastruktury i obsługi komunikacyjnej oraz możliwości połączenia z drogą publiczną, opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z 21 czerwca 2016 r. i z 10 listopada 2016 r. w zakresie ochrony środowiska, opinię Rady Dzielnicy (...) - Uchwała Nr (...) z 25 października 2016 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W dalszej części uzasadnienia organ ustosunkował się do uwag i zastrzeżeń stron postępowania.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył M. W. Odwołujący zarzucił niewłaściwe ustalenie linii zabudowy. Wyznaczono dwie linie zabudowy, podczas gdy w ocenie odwołującego się powinna być wyznaczona jeszcze jedna linia zabudowy od działki (...) stanowiącej jego własność. Inwestycja uniemożliwi w przyszłości zagospodarowanie działki przez odwołującego się zgodnie z jego zamierzeniem oraz narazi działkę na zacienianie i przesłanianie ze strony budynku objętego wnioskiem. Ponadto zarzucił organowi I instancji niewłaściwą interpretację § 13 rozporządzenia, Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zakwestionował także sposób wyznaczenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy do powierzchni działki (terenu) oraz wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 6 kwietnia 2017 r., znak: (...), na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na podstawie § 3-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23) uchylił zaskarżoną decyzję w części, o której mowa w załączniku nr (...), pk II. 2 lit. a Warunki pod względem ochrony zieleni, s. 4, w punkcie "w przypadku nieuniknionej kolizji z istniejącą zielenią" i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ II instancji podał, że warunki zabudowy zostały ustalone na podstawie analizy z 29 września 2016 r. sporządzonej przez osobę uprawnioną. W analizie wskazano, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu na działkach (...), (...), (...) obr. (...) wyznaczono obszar analizowany w odległości ok. 84 m od granic terenu objętego wnioskiem, bowiem front terenu inwestycji od strony ul. (...) ma szerokość ok. 28 m. W ocenie kolegium, obszar ten został wyznaczony zgodnie z § 3 rozporządzenia wykonawczego. Dokonując ogólnej charakterystyki zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym wskazano, że teren inwestycji położony jest w południowej części K. na osiedlu (...)" przy ul. (...), w sąsiedztwie styku ul. (...), ul. (...) i ul. (...). Obszar analizowany zarówno pod względem funkcji, jak i typu zabudowy posiada zróżnicowany charakter. Zdominowany on jest przez zabudowę usługową i mieszkaniową wielorodzinną, jednak występują także dość liczne obiekty zabudowy jednorodzinnej oraz jednorodzinnej z usługami, a także zespoły garaży i budynki gospodarcze. Budynki mieszkalne jednorodzinne usytuowane są głównie w zabudowie zbliźnionej, natomiast obiekty zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej to obiekty wolnostojące.

Linię zabudowy od strony ul. (...) ustalono w odległości 27 m od krawędzi jezdni ul. (...) jako przedłużenie istniejącej linii zabudowy na działce sąsiedniej (...). Natomiast linię zabudowy od strony ul. (...) ustalono w odległości 5 m od granicy z działka drogową nr (...) ul. (...), jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej (...). Tym samym linię zabudowy wyznaczono w zgodzie z § 4 ust. 1 rozporządzenia. Wyznaczenie linii zabudowy w powyższy sposób znajduje, w ocenie kolegium, oparcie w analizie. Organ wyjaśnił, że linia zabudowy reguluje odległość obiektów kubaturowych od pasa drogi publicznej, stąd nie ma możliwości wyznaczenia jej od strony działki odwołującego.

Organ przeprowadził analizę ustalenia przez organ I instancji wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy. Wskazał, że w załączniku nr (...) do zaskarżonej decyzji wskaźnik ten wyznaczono w przedziale od 30 do 32%. Dla terenu objętego wnioskiem ustalono wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 40%. W załączniku nr (...) do zaskarżonej decyzji, zawierającym wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej wskazano, że średni wskaźnik zabudowy dla działek w obszarze analizowanym wynosi ok. 32%, natomiast dla zabudowy wielorodzinnej w obszarze analizowanym wynosi on ok. 30%. Obecnie dla działek objętych wnioskiem wynosi on 5%, przy czym istniejące budynki przeznaczone są do wyburzenia. Zarówno w analizie, jak i w załączniku nr (...) do zaskarżonej decyzji zamieszczono szczegółowe zestawienie kształtowania się tego wskaźnika dla obszaru analizowanego. W załączniku nr (...) oraz w analizie wskazano, że udział powierzchni biologicznie czynnej także jest zróżnicowany w obszarze analizowanym i kształtuje się w przedziale od 5% do 70%. Średni wskaźnik kształtuje się na poziomie 40%. W załączniku nr (...) oraz w analizie wskazano, że zagospodarowanie przestrzenne terenu inwestycji jest uwarunkowane jego lokalizacją. Lokalizacja terenu zabudowy w pasie głównie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej dopuszcza lokalizację zabudowy o funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej o wskaźniku zabudowy nawiązującym do średnich parametrów występujących w obszarze t.j. w przedziale od 30% (średni wskaźnik dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej) do 32% (średni wskaźnik dla całego obszaru analizowanego). Ukształtowanie wskaźnika zabudowy na tym poziomie pozwoli na zachowanie istniejących cech ładu przestrzennego. W ocenie kolegium, wskaźnik ten został wyznaczony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a określony sposób jego kształtowania znajduje oparcie w analizie i zgromadzonym materiale dowodowym. Wobec powyższego, zarzuty odwołującego w tym zakresie są nieuzasadnione. W kwestii sposobu wyznaczenia udziału powierzchni biologicznie czynnej, kolegium zwróciło uwagę, że brak jest przepisów prawnych, które narzucałyby określony sposób wyznaczenia udziału powierzchni biologicznie czynnej. W rezultacie jego wyznaczenie ma odzwierciedlać zasady kształtowania się udziału powierzchni biologicznie czynnej charakterystyczne dla obszaru analizowanego. W przedmiotowej sprawie udział ten jest mocno zróżnicowany i jak wynika z analizy wynosi od 5% do 70%. Stąd przyjęcie w przedmiotowej sprawie średniego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej uznać należy za dopuszczalne.

Odnośnie szerokości elewacji frontowej organ wskazał, że w załączniku nr (...) dla poszczególnych obiektów kubaturowych wyznaczono ją w przedziale od 12 do 18,5 m. W załączniku nr (...) do zaskarżonej decyzji wskazano, że zabudowa w obszarze analizowanym charakteryzuje się zróżnicowanym kształtowaniem szerokości elewacji frontowych. Średnia w obszarze wynosi ok. 18,5 m, zaś średnia dla zabudowy wielorodzinnej wynosi ok. 31,2 m. W tym stanie rzeczy w załączniku nr (...) do zaskarżonej decyzji wskazano okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę kształtując parametr szerokości elewacji frontowej, takie jak lokalizację terenu inwestycji, wielkość i kształt działki oraz sąsiedztwo terenów z zabudową o niewielkich gabarytach. Mając powyższe uwarunkowania na uwadze wskazano, że dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego parametr ten należy wyznaczyć w przedziale od 12 do 18,5 m. W ocenie kolegium, parametr ten został wyznaczony zgodnie z prawem, a wskazany przez organ sposób kształtowania się tego parametru znajduje oparcie w sporządzonej analizie.

Ponadto w załączniku nr (...) do zaskarżonej decyzji określono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej od strony ul. (...) oraz od strony ul. (...) dla attyki dachu płaskiego w przedziale od 15,5 do 16,5 m. Dla zabudowy zlokalizowanej w południowo-zachodniej połowie nieruchomości od strony ul. (...) rzędna bezwzględna maksymalnej wysokości nie może przekroczyć 245 m n.p.m. Dla zabudowy zlokalizowanej w północno-wschodniej połowie nieruchomości od strony ul. (...) nie może przekroczyć wartości 240 m n.p.m. W załączniku nr (...) do zaskarżonej decyzji wskazano, że cechą charakterystyczną dla obszaru analizowanego jest zróżnicowanie wysokości elewacji frontowej budynków, wynikające z różnorodnej funkcji, formy dachów oraz ilości kondygnacji. Sposób kształtowania się parametru wysokości w obszarze analizowanym ujęto w tabeli w analizie, włączonej do załącznika nr (...) zaskarżonej decyzji. Ustalono, że średnia wysokość okapów w obszarze analizowanym wynosi ok. 13,2 m, zaś średnia wysokość kalenic i attyk ok. 17,3 m. W załączniku nr (...) wskazano, że wyznaczając parametr wysokości dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego wzięto pod uwagę następujące uwarunkowania: wysokość zabudowy wielorodzinnej w obszarze analizowanym, wysokość zabudowy bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji oraz ukształtowanie terenu (znaczny spadek terenu wzdłuż przedmiotowej nieruchomości od ul. (...) do ul. (...)). W ocenie kolegium, parametr wysokości został ustalony zgodnie z prawem i znajduje oparcie w analizie urbanistyczno-architektonicznej.

Dalej organ II instancji podał, że w załączniku nr (...) do zaskarżonej decyzji ustalając zasady kształtowania geometrii dachu wskazano na dach płaski. W załączniku nr (...) do zaskarżonej decyzji podano, że w obszarze analizowanym nie została wykształcona jednorodna forma dachów. Występują zarówno dachy płaskie, połaciowe, jedno-, dwu-i wielospadowe. Tak więc, w zgodzie z brzmieniem § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury odzwierciedla geometrię dachu występującą w obszarze analizowanym.

Ponadto w przedmiotowej sprawie ustalono, że teren inwestycji ma pośredni dostęp do drogi publicznej ul. (...) (drogi gminnej) przez drogę wewnętrzną (...) (w zarządzie ZIKiT). Istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego, a teren, będąc położonym w granicach administracyjnych Miasta K., nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Ponadto planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.

W związku ze zmianą przepisów ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody w kwestii zezwoleń na usunięcie drzew lub krzewów zaszła konieczność skorygowania ustaleń w zakresie ochrony zieleni przez uwzględnienie stanu prawnego wynikającego ze zmian w ustawie w kwestii zezwoleń na usunięcie drzew lub krzewów. Dlatego w tym zakresie uchylono zaskarżoną decyzję i wskazano warunki pod względem ochrony zieleni wynikające z nowych przepisów.

Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu kolegium stwierdziło, że kwestie zgodności planowanej inwestycji z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie będą przedmiotem analizy w toku postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Na etapie ustalania warunków zabudowy inwestor nie jest zobowiązany nawet do wskazania konkretnej lokalizacji na działce obiektów budowlanych.

Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w K. wniósł M. W., zarzucając decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy. Domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania jej do ponownego rozpoznania. Skarżący wskazał, że organ II instancji nie ustosunkował się w wydanej przez siebie decyzji do zarzutów podniesionych w odwołaniu dotyczących ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy (błędnego wyliczenia wartości średniej) oraz wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Ponadto, kolegium nie wyjaśniło dlaczego nie ma możliwości wyznaczenia trzeciej linii zabudowy tj. od działki sąsiedniej "np. uzależniając ją od wysokości projektowanego budynku".

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja SKO w K. z 6 kwietnia 2017 r., którą organ odwoławczy uchylił decyzję Prezydenta Miasta K. z 28 grudnia 2016 r. - ustalającą na wniosek S. P. i T. P. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami na działkach nr wraz ze zjazdem z działki nr (...) obr. (...) przy ul. (...) w K." - w części, o której mowa w załączniku nr (...), pk II. 2 lit. a Warunki pod względem ochrony zieleni, s. 4, w punkcie "w przypadku nieuniknionej kolizji z istniejącą zielenią" i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Na wstępie należy wskazać, że na obszarze wnioskowanym do ustalenia ww. warunków zabudowy tj. działkach ewid. nr (...), (...), (...) obr (...) przy ul. (...) w K., w dacie wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie obowiązywał miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego oraz, że planowane zamierzenie nie ma charakteru inwestycji celu publicznego, a zatem w sprawie mają zastosowanie przepisy u.p.z.p., w tym przepisy art. 60-64 oraz przepisy wykonawcze, w tym rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26. 08. 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej w skrócie: rozporządzenie). Przy ustalaniu warunków zabudowy w danym terenie należy mieć na uwadze - stosownie do przepisów u.p.z.p. - wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe jak potrzeby interesu publicznego i prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 2, 3 i 7 u.p.z.p.). Decyzja ustalająca warunki zabudowy może być wydana jeżeli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne spełnia łącznie wszystkie warunki wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ww. ustawy:

1)

co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2)

teren ma dostęp do drogi publicznej;

3)

istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4)

teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5)

decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Sposób ustalania wymagań dotyczących wnioskowanej zabudowy i zagospodarowania terenu został uszczegółowiony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r., dalej w skrócie rozporządzenie. W rozporządzeniu, o którym mowa określono wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Decyzję ustalającą warunki zabudowy wydaje się ponadto po uzgodnieniu z właściwymi organami, o czym stanowi art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy. W decyzji o warunkach zabudowy - co do zasady - nie określa się usytuowania wnioskowanego budynku, a jedynie wyznacza się obowiązującą linię zabudowy na działce objętej wnioskiem jako przedłużenie linii zabudowy na działkach sąsiednich (§ 4 rozporządzenia z 26.08. 2003 r.). Przepis ten określa także sposób wyznaczenia ww. linii w sytuacji, gdy istniejąca zabudowa przebiega "uskokowo" (ust. 3) oraz dopuszcza "inne wyznaczenie obowiązującej linii jeśli wynika to z analizy (ust. 4) Stosownie do § 3 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę sytuacji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie możliwości spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia obszar analizowany to teren określony i wyznaczony granicami wykreślonymi na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stosowanej do postępowania dotyczącego wydawania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (art. 64 ww. ustawy), objęty wnioskiem inwestora o ustalenie warunków zabudowy, którego funkcję i cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu.

Wychodząc z tych przesłanek, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie uwzględnił skargi, gdyż stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza praw w stopniu uzasadniającym jej uchylenie gdyż tj. nie narusza prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, nie narusza prawa dając podstawę do wznowienia postępowania, ani nie narusza innych przepisów postępowania w inny sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy p.p.s.a.).

W ocenie Sądu analiza akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy pozwala na stwierdzenie, że organy administracyjne obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny oraz właściwie zastosowały przepisy prawa, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W toku postępowania została sporządzona analiza urbanistyczno-architektoniczna, w której określono obszar zgodnie z § 3 rozporządzenia i następnie ustalono, że w analizowanym obszarze istnieją działki sąsiednie, pozwalające na kontynuacje funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu. Planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z zasadami kształtowania ładu przestrzennego, zaś parametry urbanistyczne zostały ustalone prawidłowo, na podstawie weryfikacji stanu zagospodarowania w obszarze analizowanym. Trzeba zauważyć, że teren objęty analizą jest znacznie zainwestowany, posiada niejednorodny charakter sposobu zagospodarowania tj. znajduje się w nim zabudowa usługowa, mieszkaniowa wielorodzinna, a także liczne obiekty zabudowy jednorodzinnej w tym z usługami. Budynki wielorodzinne posiadają wysokość do 6 kondygnacji. Teren objęty wnioskiem inwestorów znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy wielorodzinnej i usługowej oraz jednorodzinnej.

W analizie zostały przedstawione w sposób prawidłowy średnie wskaźniki i parametry ustalane w warunkach zabudowy, przy czym w odniesieniu do wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy obok średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru objętego analizą ustalony został wskaźnik dla budynków wielorodzinnych, analogicznie obliczono wskaźnik szerokość elewacji frontowej i wskaźniki dotyczące wysokości okapu i kalenicy. Ustalone wskaźniki w tym wskaźnik pow. nowej zabudowy odpowiadają średnim wskaźnikom w analizowanym obszarze jakkolwiek ustalone zostały z pewnym marginesem zawierającym się w "widełkach" między 30% i 32%, w nawiązaniu także do parametrów wielorodzinnych budynków sąsiednich (działki nr (...) i (...)), co zapewnia zharmonizowania wnioskowanej inwestycji z zastaną zabudową wielorodzinną. W ocenie Sądu nie narusza przepisów u.p.z.p. oraz rozporządzenia wykonawczego, ustalenie wskaźnika pow. nowej zabudowy w przedziale 30% - 32% gdyż wynika to z analizy. Także pozostałe parametry korespondują z ustaleniami poczynionymi w analizie. Odnosi się to także do wskaźnika pow. biologicznie czynnej, ustalonej na poziomie 40%, co odpowiada średniemu wskaźnikowi w analizowanym obszarze.

Jeśli idzie o linie nowej zabudowy, co stanowi zasadniczą kwestie sporną w sprawie - to w oparciu o przeprowadzoną analizę i jej wyniki - stosownie do treści § 4 pkt 1 i 4 rozporządzenia wyznaczone zostały dwie linie nowej zabudowy tj. linia zabudowy od strony ul. (...) w odległości 27 m od krawędzi jezdni ul. (...) jako przedłużenie istniejącej linii zabudowy na działce sąsiedniej (...) oraz linia zabudowy od strony ul. (...) w odległości 5 m od granicy z działką drogową nr (...) ul. (...), jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej (...). Należy podkreślić, że linia zabudowy w rozumieniu § 1 pkt 1 w związku z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w określa nieprzekraczalną granicę terenu potencjalnych inwestycji, znajdującego się po przeciwnej stronie linii zabudowy niż pas drogowy. Jest to zaledwie granica obszaru, ale niekoniecznie linia, do której budynki muszą przylegać. Budynki mogą pozostawać w zróżnicowanej relacji przestrzennej (odległości) do linii zabudowy, przy czym ustalenie linii zabudowy nie odpowiada jeszcze na pytanie o szczegółowe rozmieszczenie budynków w obrębie obszaru ograniczonego od drogi przez linię zabudowy (wyrok WSA w łodzi z 30.11. 2011 r. sygn. Akt II SA/Łd 994/11). Zasadniczo wyznaczana jest jedna linia zabudowy, przy czy gdy wynika to z analizy np. gdy teren wnioskowany do ustalenia warunków zabudowy przylega do dwóch dróg publicznych możliwe jest wyznaczenie dwóch linii zabudowy. W rozpoznawanej sprawie teren inwestycji przylega z jednej strony do ul. (...), a z drugiej do ul. (...). Mając na uwadze, że w sprawie sporne jest niewyznaczenie "trzeciej linii zabudowy od stron od strony działki nr (...), sąsiadującej na całej długości z terenem inwestycji" należy zauważyć, że obowiązującą linię nowej zabudowy wyznacza się od strony drogi publicznej, a nie od strony innej działki sąsiedniej np. budowlanej. Pojęcie "linii zabudowy", którym posługuje się ustawodawca w art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 pkt 1 u.p.z.p., zawiera w sobie zarówno "obowiązującej linii zabudowy", jak i "nieprzekraczalnej linie zabudowy", a to, czy w konkretnej sprawie będzie to nieprzekraczalna linia zabudowy, czy też obowiązująca linia zabudowy, musi wynikać z analizy urbanistyczno-architektonicznej sporządzanej w toku postępowania zmierzającego do ustalenia warunków zabudowy (por. wyrok NSA z 13 listopada 2012 r. sygn. II OSK 1218/11). Jak już ww. zwykle wyznaczana jest jedna linia zabudowy w taki sposób, że stanowi to przedłużenie od strony działki drogowej linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, czyli w nawiązaniu do istniejącej na nich zabudowy. W kontrolowanych przez Sąd w niniejszej sprawie warunkach zabudowy (załącznik nr (...)) ustalone linie zabudowy wyznaczone zostały zarówno od strony ul. (...) jak i ul. (...), na przedłużeniu linii zabudowy wyznaczonej przez elewację budynków na działce nr (...) (od strony ul. (...) i (...) (od ul (...) Takie ustalenie powyższego parametru związane jest lokalizacją terenu inwestycji, który graniczy z dwóch stron z pasami dróg publicznych. W takiej sytuacji nie tylko dopuszczalne, ale nawet konieczne jest ustalenie dwóch linii zabudowy dla obu stron działki lub terenu dla zachowania ładu przestrzennego (por. wyrok NSA z 19. 03. 2015 r.,sygn. Akt II OSK 1987/13). Należy podkreślić, że w żadnym jednak przypadku nie ustala się linii zabudowy od strony budowlanej działki sąsiedniej. Niezasadny jest zatem zarzut nieustalenia takiej linii od strony działki sąsiedniej nr (...). W tym miejscu trzeba wskazać, że zachowanie odległości dotyczące sytuowania budynków od granicy z działką sąsiednią zapewniające m.in. odpowiednie nasłonecznienie i oświetlenie budynków przeznaczonych na pobyt ludzi ustalane jest w kolejnym etapie inwestycyjnym w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego, w oparciu o przepisy techniczno-budowlane rozporządzenia z 12. 04. 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), a nie w trybie przepisów u.p.z.p. oraz rozporządzenia wykonawczego. Odnosząc się do zarzutu nieustosunkowania się przez organ odwoławczy do zarzutów podniesionych przez M. W. w odwołaniu należy wskazać, że jest on chybiony, gdyż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium szczegółowo ustosunkowało się do wszystkich kwestii podniesionych w odwołaniu czyniąc zadość wymaganiom z art. 107 § 3 k.p.a.

W konsekwencji, Sąd uznał, że w niniejszej sprawie spełnione zostały wymogi zarówno materialne, jak i formalne z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym organy administracji publicznej były zobowiązane do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, co też uczyniły.

Mając na uwadze niezasadność podniesionych w skardze zarzutów i stwierdzenie braku podstaw prawnych do eliminacji z obrotu prawnego skarżonej decyzji, Sąd orzekł jak w sentencji biorąc za podstawę rozstrzygnięcia art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.